SERIAL NETFLIX
LOS ANGELES, KALIFORNIA
LISTOPAD 2002 ROKU
- Jak we Florencji? - Tak.
- Zaczekaj. - Ale inaczej.
Żartujesz?
Przez rok jadłam kanapki z pomidorem,
by mieć na cholerne rachunki za telefon.
Nie wierzę, że tu jesteś.
Cholera, pyszne.
Piszesz coś o mnie?
Nie.
O mojej drugiej miłości.
Oby to było jedzenie.
Zapisuję przepis.
Dla urozmaicenia smaku dodałem
ricottę salatę.
Chcę to mieć zapisane, gdy kiedyś otworzę restaurację.
Nie mogę uwierzyć, że tak uwielbiasz bluesa.
Zacząłem go słuchać, gdy myślałem o wyjeździe do szkoły.
Wiedziałem, że rodzina będzie zła.
Muzyka pomogła.
Przecież dzwonisz do rodziców.
Rozmawiam tylko z mamą i siostrą.
Z ojcem nie?
Z nim nie.
Powiedzmy…
że się różnimy.
Jesteś piękna.
Przepraszam!
Te ściany są jak z kartonu.
Wiem.
Miło, że twoja siostra nas gości,
ale mogłabyś czasami wyjść na spacer, Zora!
Przepraszam!
Co zrobiłeś z moją colą zero?
Wsadziłem twoje zerowe cole pod zlew, by zrobić miejsce na ważne rzeczy.
Ma zero kalorii. Jestem z Teksasu. Nie mów mi, co jest ważne.
Zwłaszcza przed dniem uczenia siedmiolatków.
Gdzie jest blok rysunkowy?
Chodzi o porządek. Niezbędne rzeczy są na prawo od kuchenki.
Tego szukasz? Był w korytarzu.
Rok w rok te pieprzone indyki z rąk. Muszę napić się kawy.
Twoja kawa jest przy zlewie. Tak jest logiczniej.
Nie chcę logiki, tylko kubków na miejscu.
- Masz. - Dzięki.
Dobra.
Co to jest, Z?
Tak mama odsyła zaproszenie na Święto Dziękczynienia.
Pewnie sądzi, że w Kalifornii nie znajdzie swojego modnego żarcia.
I ceraty.
Kto podróżuje z ceratą?
Twoja mama.
Jest wyjątkowa.
Ostatnie Święto Dziękczynienia z tatą było dziesięć lat temu?
Dwanaście.
Będzie ciekawie.
We Włoszech twój tata jadł prawdziwe jedzenie.
Nasi rodzice to przeciwieństwa.
Zjemy wspólny posiłek.
Na Sycylii to wielka sprawa.
- Serio? - Tak.
Rodzice poznali narzeczonego siostry po ośmiu latach
i zgodzie na zaręczyny.
- Ośmiu? - Tak.
Żółwie tempo.
- Daj czadu. - Dzięki.
- Ciao! - Pa!
Rozmowa pójdzie świetnie.
Dzięki.
Chciałabym mieć pracę, gdy przyjadą rodzice.
Wiem.
Co?
Twoi rodzice.
Spokojnie, będzie super.
Tak.
Trzymaj kciuki.
Dobra, pa.
Powodzenia w pracy.
Od gapienia się lepiej nie będzie.
Jak mogą to podawać?
Ludzie to zjedzą.
Cholera.
Wystarczyłoby mi 20 minut w tej kuchni.
- Mógłbym… - Proszę cię.
Twoje jedzenie jest za dobre.
Risotto, które zostawiłeś? Cudo!
Dzięki, Andreas.
Lepiej się rusz, bo szef zobaczy, że nie wydajesz dań.
- Zaliczyłaś Browna? - Słucham?
Uniwersytet Browna?
- Tak, prawo w Georgetown. - Mój były tam studiował.
W lewo.
Nie tak.
W prawo.
Nie.
Coś nie gra.
Jest do góry nogami.
Dobre oko.
- Było widać. - Nie zbywaj komplementu.
Przepraszam.
- I nie przepraszaj. - Przepraszam.
Zapoznałam się z artystami galerii.
Międzynarodowe grono. Podoba mi się.
To odważne.
Odważne było uznanie, że ten strój
będzie odpowiedni na rozmowę o pracę.
Idziesz?
Cześć. Jestem Amy. Dzisiaj zaczynam.
Zanieś to.
To do jedzenia, nie oglądania.
Dziś zrobiłem risotto z migdałami i brokułem.
Jak twoje.
Jak praca?
To centrum miasta? Idziesz pieszo?
Jakie centrum, mamo?
- Tu nie ma centrum. - Niemożliwe.
Nie wiem, co ci powiedzieć. Tak tu jest.
Lino, zamówienie!
Tęskniłam.
Skoczmy na drinka. Gdzieś niedaleko.
Mam wieści. Chloe przydzieli mnie do galerii.
Do odbierania telefonów, ale coś we mnie widzi.
Może obejrzy moje prace. Co myślisz?
Pójdziemy do tego lokalu w Sunset Junction?
Jestem zmęczony.
Tylko na godzinkę.
Co powiesz?
Nie.
Ale jestem z ciebie bardzo dumny.
Rozwijasz się.
Ty też.
Myślałem, że będzie łatwiej znaleźć pracę jako kucharz.
U siebie dostałbym pracę po znajomości.
Tu nie znam nikogo.
To wymaga czasu.
Potrzebuję stół dla czterech osób w Massimo o 20.00.
- Dobrze. - Dziś.
Na dziś.
Nie daj się tej snobistycznej kelnerce.
Podaj moje nazwisko, zarzuć włoskim.
A jeśli się nie uda, powiedz, że wypożyczone obrazy
szybko do mnie wrócą.
Dobrze.
Chloe.
- Znasz tam właściciela? - Tak, uwielbia mnie.
Może chciałby zatrudnić Lino?
Chcesz, bym załatwiła pracę twojemu chłopakowi?
Tylko rozmowę.
Skoro Massimo cię uwielbia,
pewnie byłby wdzięczny, że poleciłaś mu tak utalentowanego
i wyszkolonego kucharza.
Załatw stolik, a pogadamy.
Dobrze.
Dasz radę.
Powodzenia!
Jak długo tu mieszkasz?
Miesiąc.
Dość, by znaleźć przystanek.
Ristorante Vigna Vecchia?
Tak.
Przyjemne miejsce.
Tak słyszałem.
Pracujesz w Mangia Mia?
Tak, radzę sobie jak mogę.
Bakłażan od przystawek po desery, co?
Jesteś z Sycylii?
Tak.
Nie szukam teraz sous chefa, tylko zwykłego kucharza.
W porządku.
To żaden problem. Zasłużę na awans.
Mogę cię zatrudnić, ale nie opłacę ci wizy.
Pewnie pracujesz teraz na czarno?
Lepiej zostań tam. To bardziej wyrafinowane miejsce.
Myślę,
że Mangia Mia to dla ciebie lepsza opcja.
Jak poszło?
Co się stało?
- Nie chciał mnie zatrudnić. - Co?
- Co się stało? - Jestem spóźniony do pracy.
- Co mu się stało? - Ty mi powiedz.
Całkiem się wycofał. Nawet na mnie nie spojrzał.
Zwykle taki nie jest.
Skąd wiesz? Od 18 miesięcy żyjecie sobie jak w bajce.
Teraz zrobi się serio.
Muszę kończyć.
Wcześnie wróciłeś.
Tak. W knajpie było…
spokojnie.
Amy jeszcze jest w pracy.
Co robisz?
Sprawdzam prace.
Dzieci napisały o tym, za co są najbardziej wdzięczne.
Od puree po dziadków i Xboxa.
To mogłaby być lista na Święta.
- Jak to oceniasz? - Właśnie.
Zwykle za pismo i wysiłek.
Doceniam starania.
Jesteś dobrą nauczycielką.
Dzięki.
- Mogę? - Tak.
…na ten moment w roku.
Za trzy dni Mistrzostwa Europy, a nie wiem, z kim grają Włosi.
Masz 100 kanałów,
ale żadnego o najważniejszym sporcie.
Nie mów tego mojemu ojcu.
Chciałem cię przeprosić.
W tym tygodniu…
było mi bardzo ciężko.
Tobie na pewno też, bo masz nas na głowie.
Wybacz, jesteś zajęta.
Tak.
I muszę zrobić zakupy na święta.
Zrobię je.
- Na pewno? - Tak.
- Lista jest długa. - Dam radę.
W porządku.
Pamiętaj o kuponach. Zapłacisz mniej.
Zapłacę mniej, jeśli dam zdjęcia jedzenia?
Nie, dziękuję.
Dzięki.
Ale dobre.
Brawo.
Jak na to wpadłeś?
To corn dog.
Tajemnica szefa kuchni, mądrze.
LAILA MAHDI: OBEJMUJĘ
Gratulacje, Laila.
Wyśmienite.
Piękne, prawda?
Nie mogę oderwać oczu.
Biegle mówi po włosku.
Kobe. Dorastał we Włoszech.
Uwielbiam ten obraz, bo przypomina nam,
jak złożona jest tożsamość.
Jesteśmy pryzmatem.
Tutaj to Muzułmanin i Amerykanin.
Świat potrzebuje takich artystek.
Nie powinnaś tu krążyć?
- Tak. - Wybacz, Theo. Uczy się.
Naprawdę?
Lepiej ją zatrzymaj.
Przekonała mnie do kupna.
Dogadam się z Peterem.
Nieźle.
Dziękuję.
Jeśli znów sama zaczniesz gadać z kupcami,
zwolnię cię.
- Jasne? - Tak.
Gotuje od kilku godzin.
Nie widziałam, by facet tak spinał się o obiad.
Załatw mi colę, jeśli cię wpuści.
Ładnie pachnie.
Co robisz?
Wymyśliłem inną bazę do jutrzejszego lasagne bianche.
Na pewno będzie pyszne.
Jak pokaz?
Dobrze.
A nawet świetnie. Sprzedałam pierwszy obraz.
- Za krocie. - Świetnie.
Ale Chloe nie zamierza dawać mi prowizji.
Nawet nie próbowałam go sprzedać. Po prostu był dobry.
Cudownie wyrażał artystkę.
Też chciałabym być tak dobra.
Jak ty.
Jesteś artystą.
Chyba muszę sama wziąć sobie zerową colę.
Zapomniałam, wybacz.
Robi dania w nowej odsłonie.
Świetnie. Teksańczycy uwielbiają zmiany.
Co tu robią corn dogi?
Przepraszam.
Byłem niemiły.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Piękne.
Gdy widzę obrazy w galerii, a potem patrzę na swoje, to…
Tęskniłem za tobą.
Tak?
ŚWIĘTO DZIĘKCZYNIENIA
Idę!
Lynn! Jesteś wcześniej.
Czemu dorosły facet otwiera drzwi bez koszulki?
Miło w końcu cię poznać.
Amy się kąpie.
- Chwileczkę. - Jasne.
Gdzie moja cerata i świece?
Obyś miał moje wodorosty.
Tak.
Nie zjem tego.
Ani tego.
I tego też nie.
To ser?
Tak.
Amy nie mówiła? Jestem weganką. Nie jem mięsa, masła i jajek.
- Co to za życie. - Według mojego lekarza dobre.
Podobno mam cholesterol noworodka.
Zrobiłam wegańską pieczeń. Przełóż ją na talerz.
Oczywiście.
Gdzie jest Zora?
Na lotnisku. Odbiera Hershela i Maxine.
Ciebie też bym odebrała, gdybyś dała znać, że jesteś od dwóch dni.
- Cześć, piękna. - Cześć. Co słychać?
Dobrze. Musiałam zająć się interesami.
W LA?
To jest Lino.
Poznaliśmy się.
Dobrze znosi presję silnej kobiety.
- Co z tą pieczenią? - Już.
Rany.
- Cześć, kochanie! - Cześć!
Cześć, tato.
- Co słychać? - Dobrze.
- Co słychać? - Adaptujesz się?
- Tak. - Dobrze.
Wciąż dają wódę w samolotach.
Witajcie w naszym domu.
Tak, naszym.
Nie było łatwo przejść z tym indykiem
przez tych pseudogliniarzy na lotnisku.
Mówiłam mu, że mają tu indyki.
Po sokach oczyszczających?
Na pierwsze święta kupiłem ci Greenberga z Tyler.
Cieszymy się, że tu jesteście.
Łącznie z Lino, który przygotował niesamowity obiad.
Wesołych świąt.
Było po sezonie, gdy Texans pokonali Cowboys.
- Lino, znalazłeś sobie zespół? - Woli piłkę nożną.
Wciąż jesteś kelnerem?
Tak.
Nie jest mi tutaj łatwo…
Nigdy nie jest. Musisz zawalczyć o swoje.
Jeśli kiedyś poznasz mężczyznę, niech to będzie czekoladka.
Jeśli poznam?
To takie straszne, że chcę czarne wnuki?
Dokonałaś wyboru. Z Zorą mam jeszcze szansę.
W Europie może być inaczej, ale tutaj…
Skoro mowa o Europie, nigdy nie byłam na Sycylii.
Obchodzą tam podobne święto?
- Tak, zbiory oliwek. - Jasne.
Rodzina Lino to rolnicy.
Oby byli eko.
Owszem. Jemy produkty prosto ze zbiorów.
Mama nauczyła mnie gotować ze świeżych składników.
Najlepszych, jakie oferuje nam Ziemia.
- Jeszcze ziemniaczków? - Poproszę.
Nałóż mi.
- Podzielę się. - Ja też.
- Jeszcze? - Trochę.
Pyszne.
Dobrze, że Amy znalazła prawdziwą pracę.
- Ciasta? - Tak.
Dzięki.
Podobno miałeś rozmowę w dobrej restauracji. Co się stało?
- Tato. - Co?
Nie wszyscy Włosi są dla siebie przyjaźni.
Gdyby to miało mnie powstrzymać…
Lino, czy twoja rodzina przyjedzie tu na Święta?
Nie są tak blisko.
Jak to się stało?
- Tato. - Niech odpowie.
Gdy opuściłem dom,
porzuciłem tradycję.
I kilka pokoleń
rolnictwa.
Tata jest rozczarowany moimi wyborami.
Wyprowadzką, odejściem ze szkoły.
Czarną dziewczyną?
Tak. Amerykanką, czarną, niekatoliczką.
Do wyboru.
Mam dobre wieści.
Sprzedałam firmę.
Wpłaciłam zaliczkę na piękny dom w Topandze.
Przenoszę się do LA!
Co?
Chcę być bliżej was.
- Wciąż wydajesz jego kasę. - Nie bądź zazdrosny.
Bo Ronowi się powodzi.
Co mi zostało po naszym rozwodzie?
Wiklinowy fotel i kilka płyt Bobby’ego Womacka?
- Wiedziałem, że je wzięłaś. - Owszem.
Są święta. Przestańcie.
Proszę.
Dopóki nie stanie na nogi.
Nie potrzebujemy tego, tato. Radzimy sobie.
- Weź. - Tato.
Mam nową pracę, a on na pewno…
Proszę pana.
Poradzimy sobie.
Mam oszczędności. Pracowałem całe życie.
Nie potrzebujemy wsparcia.
To nie tak.
Załatwię to z córką.
Amy.
Weź je.
Kto chce wina?
Mogłeś odpuścić.
Mama się tu przeprowadza? Powiedz, że się przesłyszałam.
Gdzie Lino?
Wyszedł.
- Co? - Potrzebował przestrzeni.
Co mu się dziwić? Szkoda mi go.
- Przecież cię irytuje. - Owszem.
Ale cię kocha i to dobry facet.
Lino.
Co tu robisz? To niebezpieczne.
Co? Chodzenie?
U mnie zawsze spaceruje się po jedzeniu.
Czemu tu nikt nie chodzi?
To Święto Dziękczynienia.
Wszyscy są w domach z rodzinami. My też powinniśmy.
To nie moja rodzina.
A to miasto to nie mój dom.
To nie mój dom.
Lino.
Zatrzymaj się.
Wsiadaj do auta. Pojedziemy, dokąd chcesz.
Nie wiem, gdzie poczułbym się tu lepiej.
Nie mam znajomych ani rodziny.
Cały czas się gubię.
To miasto nie ma centrum.
To wielka, rozlana masa, w której nie mam swojego miejsca.
Nie mam centrum.
Zrobiłem obiad dla całej rodziny, a nikt nic nie zjadł.
A twój ojciec sądzi, że nie znajdę pracy.
Jedli to, co było dla nich ważne. To nic takiego.
Czemu wzięłaś pieniądze?
Tacy są ojcowie.
- Myśli, że o ciebie nie zadbam. - Nie.
A ty, biorąc pieniądze, pokazujesz, że we mnie nie wierzysz.
Nie!
We Florencji byliśmy szczęśliwi.
Ja byłem.
Może pomyliliśmy się, że tu też będziemy tak szczęśliwi.
Lino.
Amy, prawda?
Tak. Witam.
Cześć.
Muszę ci podziękować. Podobno sprzedałaś mój obraz.
Tak, jestem wielką fanką.
Czytałam, że zaczynałaś jako malarka.
Tak, robiłam też rzeźby i kolaże.
Jak to robisz?
Poruszasz się po tym z taką łatwością.
Też jesteś artystką?
Nie wiem, kim jestem.
Zawsze coś tworzę,
ale nie wiem, czy zbliżam się do odnalezienia swojego głosu
ani czy w ogóle go rozpoznam.
Brzmisz jak ja.
Bardzo długo zdobywałam odwagę, by odnaleźć swój styl
i pozwolić sobie na coś nowego.
Po drodze było wiele wpadek.
Nie wierzę ci, ale…
Wszystko jest straszne,
a nagle nie jest.
To proces. Podróż też jest ważna.
Gdy robisz to, co kochasz, warto się natrudzić.
Laila?
Do zobaczenia.
Przepraszam. Szukam Lino.
Amy?
- Tak. - Nie ma ruchu. Lino wyszedł.
- Nie przeszkadzam w grze. - W meczu.
Mam pytanie.
Czemu tak lubicie piłkę nożną?
Bo to nasz dom.
Lino.
Wybacz.
- Jest środek nocy. - Zrobiłam ci coś.
Kasza z masłem.
Spróbuj.
To polenta.
We Włoszech to polenta, a w Teksasie kasza.
Sprawdziła się w obu miejscach.
Jak my.
Jedz,
a potem się ubierz.
Jesteście! Zaraz grają Włosi!
Cześć.
Silvio ma rodzinę z Sycylii.
Tak? Pochodzę z Castelleone! Koło Cefalù.
Mój ojciec to Sycylijczyk.
Pochodzi z gór, ale ja wychowałem się w Rzymie.
Napijmy się Peroni.
- Jasne. - Chodźmy.
Podoba ci się?
Dwa piwa.
- Due. - Dwa.
- Gdzie mają porządną kawę? - Nie wiem.
A La Repubblicę? W USA nie rozumieją włoskiej polityki.
Wiem, sam nie rozumiem połowy.
- Nie kumam. - Zdrowie.
Zdrowie.
Kocham cię.
- Jeszcze dwa piwa. - Ja ciebie też.
- Fajnie, że przyjechaliście. - Dzięki.
- Pa. - Pa, Amy.
- Miło było. - Pa.
Co powiedział Silvio?
Że będzie lepiej.
Dokąd idziesz?
Lino!
Poradzimy sobie tu. Wiem o tym.
Mogę ci coś powiedzieć?
Nigdy nie polubię piłki nożnej.
Ale jeśli przez resztę życia
mam próbować zrozumieć spalone i przyśpiewki,
chcę to zrobić z tobą.
Damy radę.
W świecie, gdzie wszystko może się zdarzyć
i w mieście, które nie ma centrum,
to ja nim jestem.
A ty moim.
Mamy marzenia…
ale nie obchodzi mnie, czy się spełnią.
Ani czy pójdziemy do przodu.
Bylebym była z tobą.
- Nie. - To moja chwila.
Ożeń się ze mną.
Oczywiście, że tak!
Brawo!
Świetnie!
- Zadzwońmy do twojej rodziny. - Nie.
Najpierw do twojej. Jestem szczęśliwa.
Ty też. Podobno Włosi uwielbiają historie miłosne.
A nasza jest wyjątkowa. Proszę.
Dobrze.
Będzie dobrze.
Dobrze.
Halo?
Cześć, tato.
Mam dobre wieści.
Słucham.
Pobieram się z Amy.
Halo?
Tato?
Jestem.
Nic nie powiesz?
Mogłem nie odbierać telefonu.
Jak to?
Najpierw porzucasz dom, rodzinę oraz ziemię, by studiować.
To była pierwsza ujma.
Potem wyjeżdżasz do USA.
Tak, a teraz ta dziewczyna.
Ma na imię Amy.
- Amy. - To Amerykanka.
Nie wiem, ile jeszcze zniosę.
Nie jesteś moim synem!
Powiedział, że nie ma syna.
Lino.
Napisy: Krzysztof Zając