SERIAL NETFLIX
18 MIESIĘCY PÓŹNIEJ
LATO 2004 ROKU
FLORENCJA, WŁOCHY
- Amy Wheeler? - Przepraszam, tak.
Tak. Pani Giusti?
Księżna.
Miło mi. Jestem Lino.
Proszę za mną.
W zachodnim skrzydle nie ma wolnych pokoi.
Możecie skorzystać z małych pokoi z tyłu,
ogrodów na czas ceremonii
i głównej jadalni na przyjęcie weselne.
Wszystko gra?
Tak, bierzemy ślub w mieście, w którym się poznaliśmy. Cudownie.
Pani rodzina jest z Teksasu w USA? Krowiego stanu?
Zgadza się.
A pan skąd pochodzi?
Sicilia!
Spojrzała na czarną Amerykankę i Sycylijczyka…
Załatwialiśmy wszystko przez telefon. Rezerwacje, hotel i resztę.
Bierzecie ślub w jej wspaniałym pałacu?
Sprowadzicie hołotę.
I ciągle nas pytała, czy na pewno zapłacimy.
„Pamiętajcie, że kaucja nie podlega zwrotowi”.
Wyraziła się jasno.
Stara szlachta to bankruci. Został im tylko zadarty nos.
Wynajem nie pokrywa nawet podatków.
- Pewnie były tam orgie Berlusconiego. - Nie!
- Ale jest tam cudownie. - Będzie pięknie.
Przykro mi z powodu rodziców.
Chciałabym świętować z rolnikiem w arystokratycznej willi.
Zdrowie.
To jutrzejsze przyjęcie powitalne.
- Wciąż nie wiem, co to jest. - To typowa Zora.
Pewnie zrobiła wszystkim plan podróży.
Przyjęcie, potem kolacja próbna.
Na wszystkich spędach jest w komitecie powitalnym.
W moich stronach
ślub to wielka msza w kościele, a potem obiad.
Pasuje ci to?
Zaprosiliśmy ich rok temu.
Wiedzieliśmy, że ich nie będzie.
Ale za kilka dni zostaniemy małżeństwem.
- I tylko to się dla mnie liczy. - Tak.
Ale wciąż możemy pobrać się sami w jakimś ustronnym miejscu.
Nie.
Nie ma odwrotu. Zostaniesz honorowym Teksańczykiem.
Jutro przejdziesz chrzest.
Tak? Zanurzycie mnie w sosie barbecue?
Nie, w ostrym.
- W ostrym. - Tak.
Poważnie, poznałem już sporą część twojej rodziny.
Ile ich jeszcze jest?
O mój Boże.
Jesteście!
Wyglądasz cudownie.
Jak się masz?
Tak cię uczyłem! O to chodzi!
Dobrze cię widzieć.
Hershel.
To jest Lino, babciu.
Miło cię poznać.
Myślałam, że matka panny młodej usiądzie z przodu autobusu.
Cześć, mamo.
- Marnie wyglądasz. - Dzięki.
Zrobiłabym ci okład z rumianku, ale zabrali mi go na lotnisku.
Będziemy wyglądać jak statyści w teledysku do „Thriller”.
Ktoś jest zrzędliwy.
Ktoś nie lubi być na weselu córki bez partnera.
Z byłym mężem w pobliżu.
Cześć. Też jesteś ze Stanów? Jesteś bardzo piękna, signorina.
Flirtujesz?
Ja? Spójrz na swoją matkę.
- Dziękuję… - Amir.
Dziękuję. Ma pan na sobie Valentino?
- Zgadza się. Jak pani zgadła? - Mam oko.
Widać.
- Kłopoty. - Tak.
Będą kłopoty.
Chodź.
Na początku nie byłem do niego przekonany.
Nie ufam komuś, kto nie ma soli z przyprawami.
Bez niej nie można uważać się za kucharza.
A kariera Amy dopiero się rozkręca.
Każdy z was może się domyślić, że ja za to płacę.
Ale jesteśmy z Maxine dumni.
I chcemy poprowadzić naszą córkę do ołtarza.
- Wspominał ci o tym? - Nie, to chyba przez bourbon.
Napijmy się.
- Tato. - Tak?
- Możemy o tym pogadać? - Lino, co pijesz?
- Nic, dziękuję. - Tato!
Mama też chce mnie odprowadzić do ołtarza.
Będą cię prowadzić dwie osoby?
Jak jakaś skrępowana krowa.
Hej, Lino.
Co to jest?
Dzieci tego nie zjedzą. Jest tu McDonald’s?
Pomóż mi ich kontrolować.
Czemu w moim pokoju nie ma HBO?
- Co? - Dowiem się.
Dobra. Dzięki.
Dwa razy pytała, czy może użyć hotelowej kuchenki,
żeby nagrzać prostownicę.
- Sycylia? To we Włoszech, nie? - Lot trwa 45 minut.
Plecy mnie bolą po 13 godzinach lotu.
W 45 minut mogę dotrzeć z Houston do Dallas.
Jego rodziców tu nie ma?
Na pewno przyjdą na ślub.
No nie wiem. Powinni już tu być.
- Zawsze jesteś pesymistą. - Nie pouczaj mnie.
Bądź grzeczny. Nie mogę cię nigdzie zabrać.
To przez whisky, prawda?
Ta gadka, że Maxine ma mnie poprowadzić do ołtarza.
To wiele by dla nas znaczyło.
Ale to mój ślub, tato. Nie chodzi o ciebie.
- I o to, co chcesz. - Powiedz to moim kartom.
Z wami zawsze tak jest.
Chcę zacząć małżeństwo bez brodzenia we wraku waszego.
Wiesz, jacy jesteśmy dumni?
Co ten dzień znaczy dla Maxine i mnie?
Gdy Maxine składała przysięgę,
stała się waszą matką.
Gdy Lynn porzuciła rodzinę,
Maxine wam pomogła.
I mnie.
Więc naprawdę chcę, żeby wzięła udział w ślubie.
Oszaleję przez nich!
Mam sędziować tę bitwę?
Mogę wejść na ring.
Mówię poważnie. Wszystko psują.
To widzowie naszej miłości. Pokażę ci coś.
Czekoladka?
- Przeczytasz cytat? - Nie.
Mam lepsze.
„W snach, jak w miłości, wszystko jest możliwe”.
To z wieczoru, gdy pokazałem ci Florencję.
- Zachowałem to. - Kocham cię.
I nas.
Wszystko będzie dobrze.
Mamo, nie możesz oczekiwać,
że Amy posadzi przy nas gościa poznanego w hotelu.
- To moja para. - Nie znasz go.
- Maxine tu siedzi. - To macocha.
Będę siedzieć obok mojego męża, Hershela.
Pamiętasz go? Wysoki, zostawiłaś go 20 lat temu.
Czyli posadzisz Amira obok dzieci?
Ma szczęście, że będzie.
Może nie chcesz, bym siedziała z rodziną.
Siedzisz przy środkowym stole.
Obok kobiety, której nie widziałam na porodówce.
Mamo!
Sprawdźmy, czy zrobią ci zielony koktajl.
- Witam. - Cześć. W samo południe po włosku.
Mam do ciebie prośbę.
Chodzi o pieniądze?
Mogę pożyczyć twój samochód?
Wszędzie cię szukałam.
Wróciłaś do hotelu?
Potrzebowałam chwili.
- Odeszłam, bo… - Bo co?
- Bo zawsze tak robisz? - Posłuchaj.
Za wcześnie wzięłam ślub.
Cały czas powtarzałam sobie,
że to dlatego pozwoliłam, by Hershel przejął opiekę.
Że będzie wam lepiej beze mnie, bo nie wiedziałam, kim jestem.
A Maxine dowiodła, że miałam rację.
- Mamo. - Walczę.
O miejsce w twoim życiu, Amahle.
I wiem, że mogłam postąpić lepiej.
Chcę tylko być twoją matką na weselu.
Proszę o kolejną szansę.
Nie musisz jechać ze mną.
Muszę, bo ubezpieczenie jest na mnie.
Porywasz mnie, synu?
Nie, muszę odebrać garnitur.
Nie pojadę nigdzie z tobą, póki mi czegoś nie wyjaśnisz.
Co jest z tobą i twoją rodziną?
Rozumiem, że z Sycylii do Florencji można dostać się w takim czasie,
jak z Houston do Dallas.
Czemu ich tu nie ma?
Nie zgadzają się.
Mój ojciec tego nie pochwala.
- Mojego dziecka? - Mnie.
To dla nich trudne.
Dla mojego ojca.
Jest…
bardzo dumny. Poślubienie Amerykanki…
Bez urazy, ale spójrz na to z jego perspektywy.
Amerykanie się rozwodzą.
Bez urazy?
Gdyby przyjechał, pobłogosławił nas, a potem byśmy się rozwiedli,
przyniósłby wstyd sobie i całej rodzinie.
To najgorsze dla Sycylijczyka.
Taka jest moja rodzina.
Rozumiem.
Dokąd jedziemy?
- Mama jest niemożliwa. - Tak.
- Tata jest nachalny. - Jest.
- Maxine ich kiedyś znokautuje. - To też.
Jak jest po włosku „skok przez miotłę”?
Niech ktoś to wyjaśni świadkowi,
nim pomyśli, że czarni bardzo lubią sprzątać.
To dziwne, że nie ma jego rodziców?
Dziwne jest to, że mama ma parę, a ja nie.
Mogę zadzwonić po kierowcę autobusu.
- Albo gościa ze sklepu. - Amy. Nie jestem zainteresowana.
- Poznałam kogoś. - Co?
- I nie powiedziałaś? - Byłaś trochę zajęta.
Kto to? Jak ma na imię?
Ken.
Z.
A jak jego rodzice mnie nie zaakceptują?
Takie małżeństwo się uda?
Nie wiem, jak działa małżeństwo.
Przekonasz się.
Szczerze?
Chciałabym, by rodzice Lino tu byli.
Chciałabym, by cały świat widział to wesele.
Robicie coś niesamowitego.
Nasi przodkowie pobierali się w ukryciu.
A ty przeskoczysz przez miotłę w willi z dziełami Michała Anioła.
Robisz to po swojemu. Jestem z ciebie dumna.
Dasz radę.
CASTELLEONE, SYCYLIA
Dałam ci całe swoje życie i dwójkę dzieci.
Codziennie dawałam ci jedzenie.
O każdej porze.
Dałam ci wszystko.
To mój syn, Giacomo.
Nasz syn.
Powinien poprosić mnie o zgodę.
Na miłość?
To obraza.
Z miłości.
Najpierw…
wyjechał na studia.
Potem nas porzucił…
by bawić się w kuchni!
Jako wielki kucharz.
Kucharz.
Hańbi nas.
- To mój syn! - Nie jedziemy!
Dziękuję!
Przepraszam.
Moja córka!
- Wyglądasz pięknie. - Dziękuję.
Coś niebieskiego.
Nie puścimy cię do ołtarza
bez czegoś starego, nowego, pożyczonego i niebieskiego.
Całkiem o tym zapomniałam.
Zebrałam kilka rzeczy. Oby to nie był problem.
Maxine, to…
Babciu.
Piękna.
I pożyczona.
Cudowna.
Nowa.
Mi zostaje stare.
Moja córeczka.
Wiedziałam, że zachował zdjęcie. Wyglądasz jak ja.
Jeśli to nie problem,
pomogę ci z ostatnim szlifem.
Proszę. Gotowe.
Wyglądasz jak Teksańczyk.
Dobrze wyglądasz.
Gotowy?
Też wyglądasz niczego sobie.
Co tu robisz?
Miałem nadzieję, że jednak przyjadą.
Nie wyobrażałem sobie wesela bez rodziny.
Ci ludzie to moja szalona rodzina.
Na Sycylii jest twoja szalona rodzina.
Ale to
jest nasza rodzina.
Tylko my. Od teraz.
Tylko my.
Chcę coś powiedzieć.
Małżeństwo
jest jak buty.
Jak podróż w butach.
Tak, potrzymaj to.
W pewnym momencie,
bez względu na to, co robimy i jak mocno je zwiążesz,
pojawi się w nich kamyk.
Co?
Większość osób nie wie,
może nawet część z was,
że dobre małżeństwo
daje nam znać o tym kamyku, nim stanie się głazem.
Bo utykanie to nie życie.
Powiem wam coś, czego nikt nie powiedział mi i twojemu ojcu.
Trzeba się z tym zmierzyć.
Cokolwiek to jest.
Nie pozwólcie, by zranił wam stopę.
Byłam uparta i kilka razy nie zdjęłam butów.
Zapłaciłam za to.
Sporo.
Wy nie musicie.
Oddaj to.
Też nie byłem idealny. I nie jestem.
Ale oni są wyjątkowi.
Moja kolej.
Moja dzielna, piękna siostro. Każdy może się zakochać.
Ale z naszą historią to coś naprawdę wyjątkowego,
gdy otwieramy swe serce.
Lino, zawsze będę cię kochać,
bo troszczysz się o moją siostrę.
Amen.
Przynoście darmowe żarcie, a na pewno się dogadamy.
Tak. W lewo!
Do tyłu!
Tak jest!
Pociąg do Cefalù odjedzie z peronu piątego.
Na pewno?
Jesteś za blisko domu.
A nasz miesiąc miodowy i Turyn?
Nie zacznę małżeństwa, wiedząc, że kosztowało cię rodzinę.
Już od dawna mam spór z ojcem.
I tak zawsze wybiorę ciebie.
Nie chcę, byś musiał wybierać.
Nie mogę tak żyć.
Pokażę ci Sycylię.
Cieszę się.
Czuję zapach morza.
Znajdę telefon.
Powiem, że dojechaliśmy.
Jestem w domu.
Na Sycylii.
Twój dom to Ameryka, nie Sycylia.
To Lino?
Mój dom jest tutaj.
Już nie.
Nie przyjeżdżaj!
- Co się stało? - Nie jedziemy.
- Co? - Nie jedziemy.
Dopiero przyjechaliśmy.
Nie jesteśmy mile widziani.
- Co to oznacza? - Mamy nie przyjeżdżać.
Chcę pokazać żonie tę piękną wyspę.
Znajdźmy hotel w Cefalù i chodźmy coś zjeść.
Nie mogę znieść, że jest tak blisko.
Widzisz, co jej robisz?
Włącz telewizor, skoro stoisz.
I otwórz drzwi.
Zamknęłam je z szacunku dla ciebie.
Przegapiłam wesele Lino.
Mama też.
Również z szacunku dla ciebie twój syn nie poznał swej siostrzenicy, Liny.
Nie tak ma na imię.
To Rosalina.
Lina.
Nazwałam ją po bracie, którego chcę widywać!
Wybrałaś go.
Zrób coś.
- Mówi Amy. - Wiem, kim jesteś.
Lino nie wie, że dzwonię.
Zapewne.
Jest uparty jak ojciec.
Co mamy zrobić?
Lino chce zobaczyć Rosalinę, ciebie i swoją matkę.
Może przyjedzie, gdy ojca nie będzie?
To małe miasto. Ojciec się dowie.
Plotki tylko pogorszą sprawę.
- Rozumiesz? - Staram się.
Szacunek ojca zależy od tego, czy idziemy w jego ślady.
Wszystko inne przynosi wstyd jemu i całej naszej rodzinie.
To bolesna kara. Zwłaszcza dla matki.
Może przyjedziecie?
Jesteśmy w hotelu Baia del Mare w Cefalù.
Nikt w Castelleone się nie dowie.
Musicie do nas przyjechać.
Dajcie znać ojcu, że to gałązka oliwna.
Największa w całej Sycylii.
Proszę. Mamy mało czasu.
Cieszę się, że wciąż jesteście.
Dobrze. Pogadamy z ojcem.
Znajdziemy sposób.
Spotkamy się o 18.00.
Przyjedziemy.
Do zobaczenia. Dzięki, Biagia.
Dzwoniłeś do siostry?
Przyjedzie do hotelu dzisiaj o 18.00.
Z twoją siostrzenicą, Rosaliną.
I twoją mamą.
Też przyjedzie?
To możliwe, że twój ojciec też…
Przejdźmy się.
Skupmy się na dobrych rzeczach i pysznym jedzeniu.
Co to?
To śledziona i płuca gotowane w smalcu.
- I jak? - Pyszne.
Co to?
Gdzie sos?
Skończył się.
Nie ma więcej.
To piękne.
Pewnie pięknie malujesz na płótnie.
Kamień to moje płótno.
Jeśli zacznie padać, wrócę jutro.
Zrobisz zdjęcie?
Nie, dziękuję.
Nie trzeba.
- Twój znajomy? - Dopiero się poznaliśmy.
- Zapakuję do podróży. - Co to?
Musimy zawieźć ciasto dla jego przyjaciela w Los Angeles.
- Co? - Dalekiego kuzyna, Antonio.
Wyjechał wieki temu. Ucieszy się.
Zawieziemy ciasto obcemu?
Nie obcemu.
To Sycylijczyk.
Wiesz, gdzie mieszka twój kuzyn?
Tak, w Hollywood.
W Hollywood?
- Nie weźmiesz tego, co? - Jasne, że wezmę.
Już czas.
Chcę być tam przed nimi.
Znów jak na weselu.
Jedź tam beze mnie.
To ważniejsze.
Napraw relacje z rodziną.
Nigdzie bez ciebie nie pojadę.
Wybory, którym był przeciwny, doprowadziły mnie do ciebie.
Zaufaj mi, pogrąża się w smutku.
- Tak, tato? - Musi być ciasno.
Spójrz.
To smaki, które chcę przenieść do USA.
Unikalne dla tej wyspy i dla mojej młodości.
Cudowne kolory.
- Gdzie? - Tam.
Gdyby zrobił krok w moją stronę,
pobiegłbym do niego.
Przykro mi.
Spójrz na mnie.
Jestem twoim centrum.
Ty i ja.
Jestem zła na męża.
Chciałam włożyć mu kamień do makaronu.
Zamiast tego położyłam go po jego stronie łóżka.
Ojcze.
Odmówiłam mu dobrego posiłku.
Nałożyłam sobie cały sos
i zjadłam go, gdy patrzył.
Boję się swego gniewu.
Przeraża mnie.
Nie wiem, co jeszcze zrobię.
Pomóż mi, ojcze.
Chcę to zapisać.
Wszystko, co pamiętam.
Wspomnienia, które tu wracają.
Gotowanie z mamą, dzieciństwo.
Wyspa mnie ukształtowała.
Chcę ją zapamiętać.
Lino.
Mama.
Nie ma go.
Nadzieja umiera ostatnia.
To moja żona,
Amy.
Jesteś za chudy.
- Daj spokój. - I po co ci ta broda?
Zawsze to samo.
- Zostaw przystojniaka. - Zawsze to samo.
Przecież wiem.
Nie mamy wiele czasu.
Byleby się nie dowiedział, nie?
Nie mogłam być tak blisko syna i go nie zobaczyć.
Jesteś taka słodka.
Niesamowita.
Oby miała mój temperament i twoją chęć do przygód.
Chodźmy, mamo.
Już późno.
Pomogę.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Ale nie wrócę tu.
- Przez nią? - To nie tak, mamo.
To jego wina.
Kazał mi wybierać.
Amy to moja żona.
Wybrałem ją.
Z Bogiem.
Zaopiekuję się nią.
LOS ANGELES, KALIFORNIA
Dziś rozpoczniemy nasze nowe życie.
Nic tego nie zakłóci.
Przed nami same marzenia.
Obiecuję.
Napisy: Krzysztof Zając