UNHA SERIE DE NETFLIX
Lino, teslles que contar o do pasteleiro.
Aceptei traerlle un regalo a un siciliano.
Un siciliano que non coñecemos, que vive a saber onde nos Ánxeles.
Por que lle dás tantas voltas?
Cando me acerco o tipo xa está envolvendo a torta.
- Unha torta? - Unha torta.
Lino prometeulle que lla ía traer de Sicilia ós Ánxeles
para un primo seu. E todo sen dirección, simplemente Hollywood.
E o tipo chámase Antonio Russo.
- Nunca o vas atopar. - Quen sabe.
A que axencia chamamos cando os inquilinos non nos pagaron?
A policía.
Miña naíña, Amy! Éche mellor que lles pagues a tempo,
porque comigo non volves.
- Ui. - Lino, que é isto?
Ai, son arancini.
Esta vez fíxenas con arroz de azafrán.
Quero poñelas no restaurante porque non hai moito choio.
David e Preston dixeron que poidamos ter unha horta. É xenial!
Se comemos así, ningún problema.
É coma ter unha trattoria no xardín.
Seredes os mellores inquilinos.
Eu quero abrir o meu propio restaurante algún día.
- Ah. - Si.
Ken, ti cociñas?
Máis ben grellada.
- Na miña familia é algo serio. - E na miña.
A faldra de tenreira que fai meu pai compite coa de calquera.
Non llo digas a papá, pero é unha verdade coma un puño.
Coñecíchelo?
A semana pasada. É o mellor. Un pai ben dedicado, adora…
Ai.
Perdoa, Lino.
Non, ti… non te preocupes, de verdade.
- E xa coñeciches a seu pai! - Creo que isto é de verdade, Amy.
Gústame, Z.
A min tamén.
Pero mírate! Xa case estás embarazada e criando un pequeno quarterback.
Non.
Pero os bebés serían preciosos.
Que?
É que… nunca te vira así.
Ti e Lino non pensastes xa en fillos? Casa nova, casados…
Non, Zora. Ti tes un bo traballo. Un que che gusta.
Esa parte da miña vida aínda está comezando.
A ver, encántame a galería, non entendas mal,
e o diñeiro está xenial.
Pero non teño tempo para as miñas obras.
Un bebé agora mesmo é coma…
Nunca podería comezar, sabes? E Lino sabe que non estou preparada.
E acabamos de casar, temos tempo.
Quero que coñeza a mamá.
Xa sei, pero se non, non vai saber no que se está metendo.
Vale. Ben, o meu consello é que o fagas en grupo
porque así ten que comportarse.
Vale? Moi ben.
- Comamos esta torta. - Non!
Prometemos darlla ó primo do pasteleiro.
Cando atopes o carniceiro e o oleiro da canción?
Veña, ho, abre iso dunha vez.
- Vale. Ti mira o que me fas facer. - Ábrea.
Ui.
Cerra iso. En Italia non fan bolos de veludo vermello?
Estivo ben pasar tempo na casa, mamá.
Túa irmá tivo que ir ata Cefalú para enviarche os tomates.
De verdade? Vaime saír un pesto siciliano boísimo.
Como está Rosalina? E Biagia?
É igual ca ti a esa idade.
- Pois xa pode cambiar. - Tiñas que ver a teu pai con Rosalina.
E como o fago, mamá?
Dixécheslle que nos vimos?
Que collín a miña sobriña no colo?
Non, o que non sabe non lle fai dano.
Iso pensaba.
Mamá, teño que irme. Adeus.
- Non o ves? Non está listo. - Iso dis cada vez que cambiamos a data.
- Encántame, pero é case igual. - É completamente diferente.
Se me permitides… Vexo as capas que engadiches aí e aí.
É sutil, pero ten moita máis textura.
Kiana, entendo que queiras conservar algo ata que estea perfecto,
pero está lista para mostrar.
Vale, pero xa pode haber tequila na inauguración.
Se vexo un vaso de rosado, xuro por Deus…
Tes que falar coa artista para enaltecer o seu proceso.
Puiden usarte a semana pasada. Acábase o contrato de Laila Mahdi.
Sae na portada de Art News e de súpeto cre que é Cindy Sherman.
Estes son os prezos que Chloe quere que revises.
Case me esquezo.
Levoume tempo, pero creo que atopei o Antonio Russo que buscabas.
RESTAURACIÓN DE ARTE HISTÓRICA NAS TORRES WATTS
Grazas.
Non sei como agradecérvolo.
Grazas a ti.
De non irmos a Sicilia nin coñecermos a tu primo, nunca saberiamos…
que temos este lugar tan incrible xusto ó lado.
Vaia!
Simon Rodia fixo todo isto a man.
Sen saber nada de arquitectura.
E sen estadas. Só visión e corazón.
Levoulle 33 anos.
Vaites!
"Tiña a idea de facer algo grande…
e fíxeno."
Sr. Russo, podo ensinarlle algo?
- Si. - Mira o meu debuxo.
Síntoo, Amy. Eu son o xerente, pero fáltanos un empregado,
así que hoxe encárgome do curso dos nenos.
Encantaríame.
Vou agora mesmo, Gina.
Fixeches ti isto? Encántame.
Agora debuxa ti algo.
Eu?
Vale.
Dánselle ben os rapaces.
Si, iso parece.
Se queres vir de voluntaria, es máis que benvida.
Sabiades que a arte non é buscar a perfección?
E que se pode crear a partir de calquera cousa?
Como as cousas das torres Watts.
Esas cousas son obxectos que atopou, e Simon Rodia usou o que tiña á man.
- Queredes facer as vosas torres? - Si!
Moi ben, a ver o que trouxestes da casa.
Que din as vosas torres de vós?
Joshua…
- Chloe, agora non podo falar. - Tes que vir á galería.
O New York Times Magazine vai entrevistar a Laila.
Ameaza con dicirlles que nos deixa.
Recorda que estou de voluntaria…
E ti recordas o aumento de soldo?
Consigue que Laila renove o contrato.
Levas un mes sen presentar nada e agora pretendes sacar as túas obras?
É unha gran forma de presentar o meu perfil.
"Laila móvese con elegancia e determinación pola galería." Queda ben.
Case o anuncias.
Quizais. O acordo con Chloe non é xusto. A ver, o 50% das miñas vendas? Quero o 75.
Non, todas as galerías levan a metade. É o normal neste sector.
Dillo a Garboushian.
Que fas?
Que?
A persoa que coñecín hai dous anos era unha artista
á que lle importaban as obras.
Non o New York Times, non os cartos, as obras.
Céntraste tanto en como queres que o mundo te vexa
que xa non recordas por que querías crear arte.
E ti que sabes sobre as obras?
E ti que fixeches dende que nos coñecemos,
cando querías ser unha artista?
10, 11, 12, 13. 13 dólares, vaia merda!
- Eu conseguinche o traballo a boa fe. - Tranquilo.
- Non hai unha alma. - É a comida.
Xa, intentei incluír o meu pesto,
- pero non hai maneira. - Eu xa cho dixen.
Escoitade todos. Aguantamos todo o que puidemos,
pero non hai nada que seguir mantendo. Pecho o negocio.
Vinde e págovos.
Merda!
Oe… e vai abrir outro restaurante?
Teño o contrato do alugueiro, pero non quero perder máis cartos.
O sitio vai quedar baleiro.
E que pasa con todas as cousas da cociña?
Polo visto impórtalle máis o diñeiro, e sei o importante que ela era para ti.
- Síntoo, Chloe. Pódesme despedir. - Ai, que lle dean.
Que?
Se te puideses ver a cara agora mesmo… Toma un trago.
E respira.
Lidar cos artistas pode ser o peor deste traballo,
pero ti es a hostia niso.
Estás disposta a ter conversacións difíciles. Non é o normal.
Que vaia con Garboushian.
Prefiro terte a ti.
Quero ofrecerche un ascenso como xerente de relacións cos artistas.
- É pesto siciliano? - Si.
Vale.
Está de morte.
Vaia!
Os chefs abren restaurantes de proba para experimentar con cousas novas.
Restaurantes emerxentes.
Quero alugar Mangia Mia e os útiles.
Se lles puidera ensinar do que son capaz,
os donos volverían investir.
E aínda que non o fagan, é unha forma para que me coñezan.
Non podemos pagalo.
Quero usar os aforros para o restaurante emerxente.
Quero apostar por min.
Todo o que queremos é un risco.
Isto podémolo facer xuntos.
Pero se non estás de acordo…
Hai comida coma esta nos Ánxeles?
Agora haberá.
Isto é xenial.
Seino.
Un segundo.
Xa o teño, mamá. Corto os tomates, engádolle auga e vinagre. Agarda…
E logo?
E esta é a aula.
Mamá, quero que coñezas o xerente, Antonio Russo.
- Ola. - Non pode ser túa nai.
Ai, para.
Si que é. E esta é a miña irmá, Zora.
- Ola. - Ola.
É un pracer coñecelas.
Amy fixo un traballo incrible cos rapaces aquí.
Simon Rodia estaría orgulloso, Amy. Eu estouno.
A xunta quere ofrecerche un traballo a xornada completa.
Non son os cartos da galería…
- Encantaríalle. - Mamá!
Antonio, moitas grazas pola oferta, pero non…
Agarda, non o rexeitarás?
Túa nai é unha muller moi sabia.
Deberías escoitala. Di que si, por favor.
Perdoade.
Non sei que é peor,
que aceptes un traballo por min ou que ligues aquí.
- B. Xa che digo que B. - Non busco que se fixen en min.
Dille iso ó teu vestido.
Amy, deberías aceptar o traballo. É arte.
Fas algo pola comunidade. É así como te criamos.
Xa, pero teño un traballo.
E precísoo, e máis con todos os aforros no restaurante.
Necesito ese diñeiro.
- Aquí es máis feliz. - Niso ten razón.
Si, fareino mañá.
Diga? Ola, ruliña.
- Como estás? - Ben.
E por que parece que che acaban de asasinar o can?
- Chloe ofreceume un ascenso. - Iso é unha boa nova.
E teño outra oferta do centro de arte das torres Watts.
Pero por moito menos diñeiro, e precisámolo.
Levo na galería máis tempo do que esperaba,
e non sei, empezo a sentirme…
segura.
Iso é bo.
Mamá di que acepte o traballo das torres.
Dicíndoche que facer, coma sempre, claro.
É que… se acepto o ascenso…
axudo a Lino co que quere.
E se acepto o traballo das torres…
consigo o que eu quero.
Eses rapaces inspíranme.
E Watts, as torres, a ver… é facer arte polo amor á arte.
E un traballo alí daríame moita máis arte na miña vida.
Que fago?
- Falaches con Lino xa? - Non.
Logo confundícheste ó chamar. Isto é entre ti e o teu marido.
De verdade? Non me vas dicir que opinas?
Non importa se cho digo.
Lino e ti sodes unha familia agora.
Isto tedes que resolvelo entre vós.
Papá, téñome que ir. Teño moito traballo.
Moi ben.
GRANDE APERTURA ESTA NOITE!
Vas facer que caia.
Comeríate enteiriña…
Ó Ministerio de Sanidade non lle gusta o que vas facer.
Tes o zapato desatado.
Ah.
Moitas grazas. Que amable.
Ben…
- Ai! - Estás ben?
Imos abrir agora, así que… tedes…
Por iso o chef ten que estar na cociña.
- Deséxame sorte. - Boa sorte.
Queres unha copa?
Ola, preciosa.
- Lino fíxoo xenial. Está moi ben. - A que si? Ola.
- Si, ola. - Benvidas.
Podes levar isto á cociña e que Lino mo poña nun prato?
Trouxeches comida na apertura?
Amy, estou aquí apoiando a Lino. Non perdería a oportunidade.
De ver xente comer a súa comida?
Vale, tranquila. Xa cho poño eu nun prato.
- Grazas, miña rula. - De nada.
Ai, ola, Antonio. Perdoade.
- Estivo bebendo? - Escoita.
Vouno facer esta noite. Seguín o teu consello e invitei a Ken.
Nunca dixen que llo presentaras a mamá esta noite.
En grupo, recordas?
Pero necesito que me apoies se mamá actúa
- como é ela. - Zora…
Se facemos un equipo ti mais eu, será coser e cantar.
Tróuxenche xogadores de fútbol con fame.
Ola.
Moi ben, que Deus cho pague.
- Ola, Ken, como estás? - Ben, e ti que tal?
Pasade, rapaces.
- Jonathan. - Alégrome de verte.
Igualmente. Benvido a L'Isola.
Que ben que puiderades vir ó final. Tedes unha mesa especial.
- Xenial. - Ségueme.
Non fuches moi listo á hora de escoller profesión.
- Penso nas lesións… - Que?
- …e no racismo que hai. - Axuda.
- A NFL necesita… - Ken é profesor, non está na NFL.
Que ben.
Tes algunha ETS?
- Mamá. - Non, señora.
Cantos rapaces tes?
Ningún, señora.
Así que es o único xogador que non é un mullereiro?
E canto diñeiro tes aforrado? Os profesores non cobran moito.
De novo, recordas que eu tamén son profesora, non?
Estou da túa parte.
Adminístroo ben. Poderíase dicir que son conservador nese sentido.
Tranquila, non é que sexa republicano.
En realidade non voto.
Si, despois xa falaremos diso.
Zora, meu ben, vas quedar sen home nun minuto.
Intento asegurarme de que é bo home para ti.
Reláxate e deixa a mamá traballar.
Precisades algo? Máis viño?
Contáballe o incrible traballo que fas no centro de arte Watts.
Polo visto alí tamén estás facendo grandes avances.
- Si, eu… - Ei.
Un segundo. Que?
Ken mais eu marchamos.
Por que? Pensei que quedariades máis tempo.
Felicita a Lino.
Non, agarda. Zora, Ken.
Non sei por canto tempo, pero hoxe o teu marido triunfou.
Si.
Non sei describir o que sinto.
E pode seguir así.
Chloe ofreceume un ascenso, é un novo posto e máis soldo.
- De verdade? - Si.
- Di que se me dá ben relacionarme. - E é algo que non queres?
Quero xestionar a miña carreira profesional.
Pero é bo que me queiran. E Antonio ofreceume un traballo…
- Agarda. Antonio? - Si, ofreceume un traballo.
- Tes que aceptalo. - Non, Lino.
Non podo. Xa cho quería contar o outro día,
pero parecía que non había sitio para o teu soño
e para o meu.
- Ai, non. - Si.
Non, eu quérote por querer seguir na galería,
pero amañaremos.
- Estás seguro? - Estou.
É menos soldo fronte a un ascenso.
Si, pero para min é moi sinxelo.
Son os nosos soños, as nosas vidas, temos que ir a por eles.
Se non é agora, cando?
E ademais, se ti non es feliz, eu non podo selo.
Que?
Como dicimos en Texas: vai a por todas.
Exacto.
E se te teño a ti, ningún soño é demasiado grande.
Si, dime iso cando non poidamos pagar a calefacción.
Agarda, nunca tivemos problemas para entrar en calor.
- Diga? - Adiviña que vou facer esta noite.
"Ola, estás ocupada? Cóllote nun bo momento, Zora?"
- Cóllote ben? - Non, estou traballando.
Pareces anoxada.
E non tes nin idea por que.
Vale, sexa o que sexa, podemos falalo para que che poida…?
Falarei cando estea lista.
Agarda. Ola?
Pero que…?
- Ola, son Zora, deixa unha mensaxe. - Ei…
Z, non sei que pasa, pero quérote.
Quérote. Pódesme chamar, por favor? Adeus.
Por que deixas unha galería de arte co panorama artístico da cidade
para pintar con rapaces?
Non te vou deixar colgada.
- Quedarei ata que atopes a alguén. - Non, xa amañarei.
Oxalá foras sincera comigo.
Tíñate por unha protexida.
- Boas. L'Isola, 20 % de desconto. - Perdoa.
- Non, grazas. - A mellor comida italiana.
A mellor comida! Estades avisados.
Ola, son Zora. Deixa unha mensaxe.
Zora, pódesme chamar? Xa pasou moito.
COMIDA ORIXINAL E COLORIDA QUE EVOCA SICILIA NOS ÁNXELES
Tes unha visita.
- Ei, que tal o teu día? - Ola.
- Dime. - Conseguino.
Voume asociar cos antigos donos.
Leron os comentarios e queren seguir con L'Isola.
É xenial! Moi ben!
Daríache un bico, pero necesito o xeo no xeonllo.
Aínda che doe?
- Si. - A ver.
- Está quente. - Si, por iso lle poño xeo.
- Tes que ir ó medico. - Non, non é nada.
- Non sabes chamar? - Xa o fixen, pero non contestas.
Tróuxenche tomates do mercado.
Que queres?
Lino está mal do xeonllo. Vai ter que ir a un ortopedista.
Quizais Ken podía recomendarnos a alguén.
- Sabes o que me molesta? - O que?
Despois de todo, só ves aquí porque precisas algo.
Non cambiaches desde a primaria.
De que estás a falar?
Viñas chorando porque perdías o diñeiro da comida
varias veces á semana, e eu dábache o diñeiro, Amy,
pero xa es unha muller grandiña e non me podías axudar
a única vez que che pido axuda.
- Eh, de que falas, Zora? - Quiteiche o peso de mamá
cando se divorciou mentres ti estabas en Italia.
Deixeivos a ti e a Lino, a quen non coñecía,
quedar aquí mentres comezabades unha vida xuntos.
Sempre mirei por ti, e pídoche axuda con Ken e mamá…?
Vale…
Sinto ter perdido o diñeiro da comida.
E agradézoche todo o que fas por min.
De verdade.
Pero podíasllo presentar nunha comida,
como a xente normal, e non na gran noite de Lino.
Era unha gran noite para min.
Igual non teño os soños dunha artista, pero teño soños.
Quero o meu Lino.
Pensei que ti poderías entender iso.
Os días que che dei o diñeiro,
eu non comín.
Mentres eu te coidaba, quen me coidaba a min?
Xa tes o nome do médico.
Tes o que viñas buscar.
Podes marchar.
Zora, agarda.
Podemos…?
Zora, temos que falar disto.
CENTRO MÉDICO
Vaia.
Ken di que Mac é o mellor.
Así que coñecedes a Ken. Era un xogador extraordinario.
- Debes ser Lino. - Si, encantado, doutor.
A miña muller.
Sen min, Ken teríase que retirar dous anos antes.
É un quiste de Baker, non?
Hai tempo que non vexo ningún.
Voute derivar a un oncólogo.
Tes un cáncer pouco frecuente dos tecidos brandos, leiomiosarcoma.
Un cáncer agresivo que necesita un tratamento igual.
Observaremos con detalle a quimioterapia para que o corpo aguante,
e poder reducir o tumor antes de extirpalo.
Tedes fillos?
Non.
A quimioterapia dana o esperma durante anos.
Se queredes ter fillos, tedes que meter o esperma nun banco.
Deus santo.
Ten que comezar xa o tratamento.
E o meu restaurante?
Queremos a mínima presión posible no tumor.
Eu teño que traballar.
Agora o teu xeonllo é coma un queixo suízo,
e se rompes ese óso, expandirá o cáncer por todo o corpo.
Banco de esperma Cryovial. En que o podo axudar?
Quérote, mamá.
Como o tomou?
Non llo dixen.
- Non pode facer nada… - Lino…
…e só lle faría dano.
Agardarei ata que pase todo.
Son novo. Primeiro recibo quimioterapia e logo opérome.
E cando non teña nada,
direillo á xente.
E a miña familia?
Que quede entre ti mais eu.
Vale.
Lino Ortolano?
Tes que cubrir algúns formularios.
Si, claro.
- Canto dura o tratamento? - Catro horas.
Vale.
Non tes que quedar.
Podo axudarche co papelame, home.
Estarei ben.
Vaite.
Vale, eh…
Moi ben.
Vale, véxote máis tarde.
Estarei preto.
- Puxéronche o catéter esta semana? - Si.
Nome?
Lino Ortolano.
Vale. Data de nacemento?
25 de setembro de 1973.
E profesión?
Son chef.
Vale, vai abrindo a camisa.
Moi ben…
Agora…
Aí vai.
Vale, podes recostarte.
Por se acaso.
QUIMIOTERAPIA
- Pódese saber que estás facendo? - Chegaches tarde. Collín un taxi.
Mandáchesme marchar.
Tomei un café. Só… me sentei nun sitio un momento.
Cando volvín e me dixeron que marcharas, Lino,
collín medo.
Ata chamei a David por se foras para a casa.
Non deberías moverte nin estar de pé.
Non…
Hai dúas semanas estiven toda a noite e non dixeches nada.
Daquela non tiñas cáncer.
Estás ben?
- Ei… - Non me toques.
Ei. Ai, meu Deus. Vale, mírame.
- Estás ben? - Si.
Os coitelos.
Vale.
Temos que pechar.
Pensei que quizais podería… ser consultora…
ou volver a media xornada.
O que sexa para ter o seguro médico.
Por favor.
Que pasa?
Aínda non temos a cobertura e…
agora mesmo necesitamos o seguro.
Estás embarazada ou algo?
É que necesito o seguro agora mesmo.
Vale.
Atoparemos a maneira de manter o teu seguro.
Grazas.
SENTÍMOLO, ESTAMOS PECHADOS
Ola, ruliña. Hai tempo que non sabemos nada de ti.
Querémoste, Amy.
E o que che dixen antes
non quere dicir que non estea aquí se o necesitas.
Aínda son teu pai.
Síntoo.
Ei.
- Eu… - Non podo falar.
Sei que as cousas están raras, pero acabo de pasar polo restaurante.
Marcháronlles os socios?
Que pasa?
Amy.
Lino! Chama a alguén!
Lino está ben.
Acabo de falar coa doutora Atluri. Fixeches ben en traer a Lino.
Ten que recuperar a forza antes da operación.
Amahle?
Estou aquí. Estamos aquí.
Estou aquí, ruliña.
Estou aquí.
Vale.
Asustáchesme.
Temos que dicirllo á túa familia.
Xa é hora.
Xa o sei.
Déixame chamar a min.
Subtítulos: María Suárez Seijas