SERIAL NETFLIX
Pamiętaj, że nie znają ani słowa po angielsku.
Bez obaw. Znam kilka słów po włosku.
MIESIĄC PÓŹNIEJ
Zacznę od: „Gdzie byliście na weselu?”.
ZIMA 2004 ROKU
Źle potraktowali moje dziecko i tyle.
Są.
Nigdy nie widzieli ruchomych schodów.
Nogi wam nie działają?
Przepraszam.
Giacomo, jestem Amy.
Przepraszam.
Ostrożnie.
Gdzie jest Lino?
Odpoczywa w domu.
Jak się czuje?
W porządku.
To moja matka, Lynn.
W porządku? Miło mi poznać.
Idziemy?
Mamo?
- Wezmę torby. - Dziękuję.
Lino, jesteśmy.
Wciąż wyglądam chudo.
Może załóż to.
Cześć, przystojniaku.
Przesyłka specjalna.
Mama.
Kochanie.
Kochany synku.
Twój ojciec…
Pytałam lekarza, co możemy zrobić.
- Masz gorączkę? - Nic mi nie jest.
- Połóż się. - Nie trzeba.
Połóż się. Powoli.
Zajmę się tobą.
Czyli możecie je nosić.
Co?
Jasne.
Nie wiem, o co pytasz. Amahle!
Wyjęła je z lodówki.
Włosi nie trzymają pomidorów w lodówce. Niech robi, co chce.
Macie mąkę?
Tak.
Chwileczkę. Jest tutaj.
A garnki?
- Nie wiem, jak ją powstrzymać. - Tak się nim opiekuje.
Nie.
Muszę spakować Lino do szpitala na jutro.
Jak mogę pomóc?
- Daj jej, czego chce. - Dobrze.
Sama zrobisz sobie fartuch. Wspaniale.
Daj to Lino.
Nie może tego zjeść.
Jak to?
Jutro ma operację. Może zjeść coś lekkiego.
Od chemii wszystko smakuje mu jak metal.
- Co może zjeść na obiad? - Chwileczkę.
Zje to.
Oraz to.
- To nie obiad. - Wiem, ale…
Spójrz, czym go karmi.
Takie są zalecenia lekarza. Proszę.
Spójrzcie.
Jutro jest operacja. Przez dwa dni zostanie w szpitalu.
Potem wrócimy do lekarza pierwszego dnia po Świętach,
by zobaczył, jak ma się Lino.
Dzień po Świętach? To święty dzień.
Pieliłem grządki kilka godzin, a to nie koniec.
Dobrze, że Lino już tego nie robi.
To nie dla niego.
Rośliny są źle posadzone.
I doniczka na drzewo oliwne?
Ameryka.
Nie ma sera? Nie używają go tu?
Przepraszam.
Nie przywitasz się z nim?
Czemu nie?
Nie rozumiem tego.
Przyleciałeś taki kawał i…
Zaczekaj.
Nie martw się.
Wie, że tu jestem.
W porządku.
Nie ma czegoś, by wytrzeć usta?
Nie zamieszkam tam.
Nie chcę, byś się nudził.
- iPod ci się przyda. - Tak, dzięki.
- Pamiętaj o… - Tak.
Notatnik, jasne.
A twój ojciec ukrywa się w ogrodzie.
Serio?
Niech zostanie tam na noc.
Lino.
Boję się.
Seksowny fartuch.
Naprawdę myślisz, że pomylą kolana?
Nie.
Niech wiedzą,
że jesteś kimś więcej niż guzem.
Ludzie cię kochają.
Zwłaszcza ja.
Zabrali go na salę operacyjną?
Niedługo.
Ile to potrwa?
Około czterech godzin.
O co ona pyta?
Ile potrwa operacja. Powiedziałam, że cztery godziny.
- Co jej powiedziałaś? - Że potrwa cztery godziny.
- Nie słuchałeś? - Nie wtrącaj się.
Wszyscy są zestresowani. Mam olejek lawendowy.
Obniży ciśnienie.
Wiedzą, że mam holistyczny sklep, Chakra Khan?
- Powiedz im, kto to. - Mamo.
Nie mam siły być tłumaczką.
Cześć, kochanie.
- Spokojnie, jestem. - Dobrze.
Dobrze, że jesteście.
To Filomena i Giacomo, rodzice Lino.
Moja siostra, Zora.
- Mój tata, Hershel. - Kto to?
Jestem macochą Amy.
Znasz włoski?
- Byłaś we Włoszech? - Chwilkę.
Dopiero uczy się włoskiego.
- Kiedy się czegoś dowiemy? - Za kilka godzin.
Musi być ci ciężko. Potrzebujesz czegoś?
Nie, tylko was.
Usiądę.
Będzie dobrze.
W porządku.
Powtórz.
Nic mu nie będzie.
Dziękuję.
Twoja mama zasnęła?
Medytuje. To jej modlitwa.
Cześć. Nie musieliście.
Musieliśmy.
Nikt nie powstrzyma Donny Reed.
Zrobiłem batoniki cytrynowe, gdybyście potrzebowali cukru.
Przyda nam się coś słodkiego.
Kiedy operacja się skończy?
Jakieś wieści?
Spytamy jej, czy czegoś potrzebuje?
Zostaw ją.
Może niech ktoś zmieni kanał.
Załatwię to, panie Wheeler.
- Rodzina Lino Ortolano? - Tak.
Zaraz przyjdzie chirurg.
Co?
Idź po Amy. Poszukam rodziców Lino.
Amy.
- Co się stało? - Nie wiem.
Zaraz przyjdzie chirurg. Chodź.
Teraz?
Za wcześnie.
Jestem. Co z nim?
Usunęliśmy guza. Wszystko wygląda dobrze.
Wyślemy próbki do zbadania. Więcej powie onkolog Lino,
ale od 20 minut pani mąż nie ma już guza w kolanie.
- Dzięki Bogu. - Wiedziałam, że da radę.
To koniec. Już nie ma guza.
To koniec.
Kochany. Jesteś taki silny. Bóg jest z tobą.
Cześć, mamo.
Udało się.
Wszystko usunęli.
Za kilka dni wrócisz do domu.
Tak.
Udało się.
Przyniósłbyś mi kawy?
Mój syn chce kawy?
Oczywiście.
Kawa.
Nie.
Kawa jest za darmo. Na końcu korytarza.
- Nie. - Zaprowadzę pana.
Chodźmy.
Tędy.
Tutaj.
Właśnie się parzy, więc będzie świeża.
To dla syna.
Gdy miał około dziesięć lat,
zabrał auto i miał wypadek.
Uderzył w mur. Był z moim bratem. Straszny idiota.
Trafił do szpitala.
Złamał nogę. Wtedy powiedziałem mu:
„Przez twój numer…
nie kupimy kolorowego telewizora”.
Tak powiedziałem.
Nie mogłem wyznać, że byłem przerażony.
Bo…
to coś strasznego dla ojca,
gdy jego syn jest w szpitalu.
Proszę.
Posłuchaj.
Wcale się o ciebie nie martwiłem. Prędzej martwiłem się o tego niedźwiedzia.
Co, u licha?
Czemu nie powiedziałaś?
Zrobili to, gdy po ciebie pojechałam.
Boże.
Przepraszam.
Jak się czujesz?
Tak sobie. Czemu ścinasz róże?
Uczyłem cię, że trzeba ścinać je zimą,
bo inaczej nie zakwitną.
Ostrożnie.
Co zrobiłaś?
Chodźmy.
Chce ci się pić?
Przyniosę ci wody.
Pomożesz mi zaprowadzić go do łóżka?
Do łóżka?
Prześcieradła są mokre.
Mamy suszarkę.
Byłoby szybciej i mógłby odpoczywać.
Pierwszy raz od tak dawna oglądają razem telewizję.
Tato!
Ogłuchniemy tu. Ścisz trochę.
Nie rozumiem, co mówią
Podgłaśnianie nie pomoże.
Nie macie włoskich kanałów.
Co mam zrobić? Wyłączyć telewizor?
Powiedz im, że zaraz obiad.
Nie może jeść bakłażana.
Przecież nie zje samego banana.
Rozchoruje się.
Już jest chory. Niech chociaż się naje.
Przywiozłam składniki na cuccidati.
Świąteczne ciastka?
Nie zje ich, mają za dużo cukru.
Czemu nie jesz?
Jem.
Tylko przebierasz.
Wystraszysz matkę, jeśli nic nie zjesz.
Nie lubisz już domowego jedzenia?
Od mamy.
Mogłem nie jeść tego bakłażana.
Wiem.
Wydałam cię lekarzowi.
Zdrajczyni.
Musiałam się upewnić, że mogę ci to dać.
Muszę wykupić leki przeciwbólowe i Xanax.
Przetrwam ten tydzień i pójdziemy do dr. Atluriego.
Xanax jest dla mnie.
Mieszkałem z nimi 20 lat. To nic takiego.
Boże, tak mnie stresują.
Jutro wykupię te recepty. Poczuję się dużo lepiej.
Tylko zajedź do sklepu. Ojciec będzie chciał chleb.
Dobrze, kupię chleb.
Musisz zabrać go ze sobą.
Nie ma mowy.
- Proszę. - Lino.
W Castelleone codziennie chodzi po chleb.
Tutaj jeszcze nie miał okazji.
Niech ma jakieś zadanie i poczuje się jak w domu.
Boże. Dobrze.
Do kogo dzwonisz?
Do Zory. Załatwiamy włoskie kanały.
Zrobię mu tu prawdziwą Sycylię.
Nie można tu jeść.
- Co się dzieje? - Zaraz porozmawiamy.
Chce mnie oszukać. Wie, że jestem Sycylijczykiem.
- Niby skąd? - Tacy są Włosi z północy.
- Zna pani włoski? - To mój teść.
- Nie może jeść chleba w sklepie. - Zjadasz chleb?
Przecież muszę spróbować.
Wie pan co? Ten chleb jest do wyrzucenia.
To chleb na zakwasie.
Przywykł do innego pieczywa.
Bez obaw, zapłacę za to.
Zabierz mnie do piekarni.
Nie czegoś takiego.
Mają tu chleb, ryby, leki. Mięso też sprzedaje?
To miejsce nie ma sensu! Mam dość.
Dziękuję.
Nie dotykaj!
Nie wiem. Sam spróbuj.
- Nie! - Dobra.
Wszyscy chcieli odwiedzić Lino, a żaden nie umie ustawić kanałów.
Kupiliśmy coś o nazwie DishTV.
- I nie da się nic oglądać. - Zaraz to rozgryziemy.
Nic nie zrobiłeś. Tylko rozkazuje.
Pasuje do Zory.
Słyszałam!
Daj to Filomenie.
Sprawdzę kable.
Zostaw to im, tato.
Wuj Franco mnie tego uczył.
- Kochanie. - Jak tam?
Dobrze.
W końcu.
Czy w tym domu może być więcej ludzi?
Wesołych świąt!
Małe świąteczne co nieco.
Umoja!
Niech będzie nam Ujima.
Czas jeść.
Jak powiedzieć: „Już jadłam”?
Skąd pochodzi twój ojciec?
Z Aliminusy, niedaleko Cerdy.
Kojarzy pan?
Tak, bardzo dobrze.
- Twój ojciec był w Ameryce? - Tak, po narodzinach syna.
- Masz syna? - Tak.
Ma syna.
Rodzice muszą być szczęśliwi.
- Cudownie mieć wnuka. - Tak.
- Jak ma na imię? - Matteo.
Jest jeszcze mały?
Tak.
- Malutki. - Ile ma lat?
Niecałe dwa.
- Dobrze sypia? - Tak.
Wiesz, jakie to uczucie?
Nie.
Nie miałam dokąd pójść.
Nigdy nie piję szkockiej.
A jednak wybrałaś najdroższą.
Wybacz, jeśli przeszkadzam.
Ving Rhames gra drag queen o imieniu Holiday.
Może poczekać.
Jest mi ciężko.
Nie musisz się za to obwiniać.
Opieka i tak jest już ciężka.
Jest ciężko.
Znam to.
To ja i Anthony, moja pierwsza miłość.
Cudowny.
Nie ty jedna miałaś włoskiego księcia.
- To z Nowego Jorku? - Tak.
Zachorował, gdy byłem w twoim wieku.
Nie życzyłbym tego najgorszemu wrogowi.
Walka z bezimiennymi demonami, które chcą obrabować cię z miłości.
Nie każdy da radę.
Tak.
Nie musisz tego robić.
Czego?
Opiekować się Lino?
To mój mąż, który walczy z rakiem.
- Nie zostawię go. - Jeśli tak postanowisz.
Jeśli?
Jeśli zostaniesz, wiedz, na co się piszesz.
Gdy ludzie bardzo cierpią,
ból staje się całym ich życiem.
Pochłania całe ich otoczenie i relacje.
Jeśli nie będziesz ostrożna, możesz się zatracić.
Przykro mi z powodu Anthony’ego, ale z nami jest inaczej.
Lino przeszedł operację.
Wyjdzie z tego.
Za kilka dni pójdziemy do lekarza i będzie po wszystkim.
A jeśli nie?
Co wtedy?
Dzięki za szkocką.
- Lino, Amy. - Witamy.
- Jak święta? - Dobrze.
- To rodzice Lino? - Tak. Giacomo.
I Filomena.
- Miło mi. - Przylecieliście z daleka.
Wszyscy chcą usłyszeć dobre wieści.
Przejrzałem raporty. Operacja przebiegła idealnie.
Nie mam już raka. Operacja się udała.
- Dobrze. - Dzięki Bogu.
To oznacza, że mamy więcej opcji leczenia.
Jak to?
Po co mi leczenie?
Mięśniakomięsak ma nawroty.
Przenika po ciele w tkankach miękkich.
Wymaga chemii podtrzymującej.
Co on mówi?
Próbuję zrozumieć.
Mogę pożyczyć długopis?
Dziękuję.
Proszę.
Czemu twoja żona płacze?
Ten rak jest jak chwast. Może wrócić nawet po wyrwaniu.
Obiecuję, że to dobre wieści. Mamy wiele opcji.
Możemy kontynuować chemię albo…
zapisać cię na badania kliniczne
nowego leku przedstawionego na konferencji w Szwajcarii.
Co powiedział?
Wyjaśnia, jak leczyć Lino.
- Przecież mu lepiej. - Słuchaj lekarza.
To propozycja tylko dla kogoś tak młodego i zdrowego jak ty.
To szansa na dłuższe życie. Otwarcie restauracji, dzieci.
Chcę tego.
Muszę poinformować o ryzyku.
To badanie ze ślepą próbą.
Tylko część pacjentów otrzyma prawdziwy lek.
Reszta otrzyma placebo.
Co to oznacza?
Co wtedy dostanę?
Cukier. Tylko tak można ocenić skuteczność.
Lino, co to jest placebo?
Tabletka z cukru.
Z cukru?
Lekarz da mojemu synowi tabletkę z cukru?
Gdzie się uczył?
Testują nowy lek.
Na tobie?
To ciężki wybór, ale jeśli chcesz się zapisać,
nie możemy zwlekać.
Ilość miejsc jest ograniczona.
Czemu nie da ci prawdziwego leku, skoro go mają?
Nie, Giacomo.
Możemy wyjść?
Teraz.
Lino musi podjąć najtrudniejszą decyzję w życiu.
Wybór należy do niego.
Do niego, rozumiesz?
Ma świetnego lekarza, który daje mu szansę, by przeżył.
Zostaw go w spokoju.
Co to za eksperymentalny lek?
- To żadne leczenie. - Nie czas na dyskusje o medycynie.
Musisz zaufać synowi, bo to jego życie.
Posłuchaj mnie.
Zawsze jestem po jego stronie.
Jeśli nie uszanujesz wyborów syna,
lepiej od razu wróć na Sycylię.
Testy rozpoczną się od razu. Cały czas będziesz pod moją opieką.
Dobrze, jestem chętny.
A jeśli nie dostaniesz leku?
Jak to mówicie w Teksasie, idę na całość.
Kto by pomyślał, że połączą nas żeberka?
- Nie można się spierać z pełnymi ustami. - To wasze powiedzenie?
Powinno być.
Razem z Zorą…
chcieliśmy…
Szczęśliwego Nowego Roku.
Wzajemnie!
Za szczęście i zdrowie.
Gdzie chcecie być za rok?
Wśród żywych.
- Tak? - Kolego.
Chyba przesadziłeś z whiskey.
Nic się nie stało. Skoro mowa o zdrowiu,
chcieliśmy wam o czymś powiedzieć.
Tak.
Zgłosiłem się na testy kliniczne nowego leku.
Co oznacza, że może otrzymać placebo.
Gdybym otrzymał prawdziwy lek,
powinienem czuć się już gorzej.
- Ale czekamy. - Macie nas.
Wszystkich.
Nie musisz przechodzić przez to sam.
Przetłumacz im.
Tata powiedział, że Lino nie jest sam.
Nie wiedziałam, że jest tu tyle miłości.
Do mojego syna.
My też mamy wieści.
- Zaręczyliśmy się. - Żartujesz.
Co? Cudownie. Tak się cieszymy!
Tak długo czekałam, by mieć go na ręce.
Boże.
- Czarne wnuki nadchodzą. - Kosztował niemało.
Pogratuluj im. Wesele to ważna sprawa.
Gratulacje.
- Nie wierzę. - Spokojnie.
Gratulacje.
Nie masz honoru.
Chodźmy.
Teraz gadamy po włosku?
Powinno ci być wstyd. Świętujesz wesele obcych osób.
Wiesz, jak to boli matkę.
To za ciebie mi wstyd.
Ciebie.
Porzuciłeś wszystko.
Dom, rodzinę,
ziemię.
- Jakby to było nic. - Chcę spełniać marzenia.
Zostawiłeś mnie.
Samego!
Mogłeś kogoś zatrudnić.
Nie chciałem byle kogo!
Chciałem ciebie.
Syna.
Nie chciałeś mnie.
Tylko drugiego siebie.
Co w tym takiego? Zrobiłem coś źle?
Czemu wyjechałeś?
Powiedz.
Posłuchaj.
Opuściłem dom,
by żyć po swojemu.
Nie rozumiem cię.
Wiem.
Nie umiesz mnie zaakceptować?
Te chwasty,
choroba może wrócić w każdej chwili.
Jestem zmęczony.
Bardzo zmęczony.
Nie mogę walczyć z chorobą i z tobą.
Musisz wybrać.
Będziemy żyć w niezgodzie?
Czy jak ojciec z synem?
Nie mogą stać za długo.
Nie zjesz wszystkiego?
Zjem, nim wrócisz na Sycylię.
Dodałam cukru. Tak jak lubisz.
Idź do niego.
Nie przepracuj się.
Jasne, że nie. Chodź.
Pokażę ci,
jak prawidłowo sadzić rośliny.
Inaczej zioła będą źle smakować.
A dla kucharza smak to podstawa.
Zdecydowanie, tato.
Posłuchaj.
Jeśli naprawdę chcesz zostać tu kucharzem,
to się cieszę.
Chodźmy.
- Wciąż cię boli? - Już nie tak bardzo.
Nic mi nie jest, tato.
Wiesz, co cierpi?
To drzewko.
Drzewko oliwne uwięzione w doniczce.
Zrobiłem, co mogłem, ale nigdy nie da owoców.
Niech nikt nie tyka tego ogródka. Napracowałem się w nim.
Mówisz o resztkach moich róż?
Na wiosnę się przekonasz.
Dobrze.
Jest jak twoja matka.
Pa, tato.
Mój synu.
Dokonałaś cudu.
Kolejnym byłoby dziecko.
Dodałoby mu sporo sił.
GRUDZIEŃ 2004 ROKU
Amy.
Spokojnie.
Jesteś piękny.
Naprawdę.
Spokojnie.
- Idę. Co się stało? - Niedobrze mi.
- Pójdę po bicarbonato. - Nie.
Niedobrze mi.
Myślisz…
Dostaję prawdziwy lek.
Napisy: Krzysztof Zając