SERIAL NETFLIX
18 MIESIĘCY PÓŹNIEJ
JESIEŃ 2006 ROKU
Lino, pomożesz mi?
Już idę.
Nie wiem, jakie powinny być przerwy.
Piękny widok.
Gdybym cię nie znała,
uznałabym, że wykorzystujesz sytuację.
- Nie. - Nie?
Nie mogę zgiąć kolana.
Poverino.
Można sadzić kapustę przy szałwii?
Tata mówił, że wpłyną na siebie odżywczo.
Zadzwonię do niego.
- Tak? - Cześć, tato.
Cześć. Co słychać?
Szkoda, że cię tu nie ma. Jesteś mistrzem w rolnictwie.
To przycięte drzewko oliwne
ma się świetnie.
- Naprawdę? - Tak.
A róże?
- Róże? - Tak.
Mogłoby być lepiej.
Jasne.
Jeszcze jedno.
Lekarz.
- Jutro mam wizytę. - I koniec?
Kto wie.
- Wziąłeś tabletki? - Tak. Ostatnią dziś rano.
Dobrze.
Tylko czas pokaże, tato.
Mam dobre wieści. Całkowicie pozbyliśmy się raka.
Udało się?
Musisz co pół roku wykonywać badania kontrolne,
ale nie masz raka.
Boże. Już po wszystkim?
Musisz odzyskać odporność.
Medycyna holistyczna i dobra dieta mogą być pomocne.
Nie wierzę.
Znowu zjem befsztyk florencki.
- Nie wiem, co powiedzieć. - Dostaliście drugą szansę.
Korzystajcie z życia.
Zalecenia lekarza.
Ledwo znalazłem nianię, bo ta wieść mnie tak zaskoczyła.
- Mogliście przyjść z nim. - Może następnym razem.
- Co teraz? - Zróbcie sobie wakacje.
Amy. Lino.
- Co to? - Od nas wszystkich.
Kochani.
- Nie. - To za wiele.
Nie przy waszych rachunkach.
Zachodnia medycyna to ściema.
Która uratowała życie mojemu mężowi.
To prawda. Ale kochamy was.
Chcemy pomóc.
Za Lino i Amy.
Zdrowie.
Kochamy was.
Dziękujemy.
Chciałbym się napić, ale lekarz zabronił.
Nadrobimy za ciebie.
Muszę zadzwonić do rodziców. Próbowałem już kilka razy.
- Jasne. - Gdzie zdjęcie?
- Tutaj. - To na pewno twoje dziecko?
Niepodobne do niej.
Jestem po badaniu tomografem.
Nie mam już raka.
Halo?
Mamo?
Jesteś tam?
Lino…
Twój tata nie żyje.
Zmarł na zawał.
Jak to możliwe?
Rozmawiałem z nim tydzień temu.
To stało się wczoraj w pracy.
Nie dzwoniłam wcześniej, bo wiedziałam, że masz badanie.
Nie chciałam cię zasmucić.
Liczy się twoje zdrowie.
Kochał cię, synu.
- Przyjadę, mamo. - Nie.
- Przyjadę.
Nie musisz. Jutro jest msza.
Kto się tobą zajmie?
Najważniejsze, że wyzdrowiałeś.
Obiecaj, że będziesz dbał o zdrowie.
Dobrze.
Co się stało?
Chciałem, by był ze mnie dumny.
I był.
Ostatecznie był z ciebie bardzo dumny.
Za co?
Za połączenie mojej rodziny.
Dziękuję.
- Wiesz co? - Co?
Nie chcę już tracić więcej czasu.
Nigdy.
Ja też nie chcę.
Zostańmy rodzicami.
Chcę zostać mamą.
W porządku?
Zróbmy to.
Wasza sytuacja nie jest idealna.
Zakładałam, że zrobimy inseminację.
Zachowaliśmy spermę Lino.
Przy ograniczonej ilości
największe szanse daje in vitro.
To bardzo osobisty wybór.
Proszę się zastanowić i wtedy podjąć decyzję.
O ile embrion się przyjmie.
To jedyny sposób na biologiczne dziecko.
Skoro tego chcesz, tak zrobimy.
Nie chcę.
Chcę być matką, a nie w ciąży.
Gdy myślę o wspólnej rodzinie,
nie potrzebuję biologii, by wiedzieć, kogo kochać.
I na pewno nie chcę kolejnych lekarzy oraz igieł.
Nie chcę zakładać rodziny z in vitro.
Dziękuję.
- Naprawdę? - Tak.
Rodzina to więcej niż geny.
Nie chcę przekazać dziecku czegoś, przez co może cierpieć.
Na przykład uporu?
To na pewno przekażę.
To ważne.
Przetrwałem raka.
Muszę się badać do końca życia.
Ale…
Mamy list od cenionego onkologa.
Poświadcza w nim o zdrowiu Lino.
Jeśli dacie nam szansę…
Doceniam waszą szczerość,
ale to nie moja decyzja.
Kindred Circle różni się od innych agencji adopcyjnych,
bo matka biologiczna jest dla nas priorytetem.
To nie my decydujemy,
tylko biologiczna matka dziecka.
Rozumiemy.
i mają one wiele powodów, dla których wybierają rodziców.
Nie mogę nic obiecać, ale mam taką propozycję.
Wróćcie do domu
i stwórzcie wniosek, w którym opisujecie siebie.
Załączcie zdjęcia, listy od przyjaciół. Przedstawcie się matce.
Jako żona Lino jestem stronnicza, ale będzie świetnym babbo.
To „tata” po florencku, gdzie się poznaliśmy.
Od początku wiedziałem, że chcę, by została matką moich dzieci.
Zdrowie!
Z powodu naszych przeżyć…
Przez to, co utraciliśmy…
…zawsze będziemy cenić to dziecko jako część naszej rodziny.
Mój mąż…
Moja żona…
…będzie cudownym rodzicem.
Co słychać?
WIOSNA 2007 ROKU
Wyglądasz cudownie.
Kupiłam ci prezent dla druhny.
Musisz przestać, Z.
Mam już piżamkę z Fridą Kahlo i fartuch szefa kuchni
dla dziecka, które nie istnieje.
Nie mogę się opanować.
Są takie słodkie, że je kupuję.
- Wiem. - Na wszelki wypadek.
Minęło już wiele miesięcy.
Nie poddawaj się.
Upewnij się, że nie jest pognieciony.
- Dzięki, tato. - Działam.
Świetnie, Maxine.
- Musi być widać hafty. - Jasne.
Wygląda pięknie.
- Jest. - Kto?
Dzwoniła Barbara z Kindred Circle. Mamy dziewczynkę.
Serio?
Musimy jechać. Właśnie wychodzi ze szpitala.
Musicie jechać.
Jedź, Amy.
Jedźcie!
- Ostrożnie. - Chodźmy.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
To ona. Barbara!
Cześć. Przyjechaliśmy jak najszybciej.
Gdzie jest? Kiedy możemy ją zabrać?
Zostało jeszcze kilka kroków.
Ojciec zrzekł się rodzicielstwa, ale jej matka, Toni,
chciałaby najpierw was poznać.
Coś się stało?
To część procesu. Są młode, niepewne.
Musi spojrzeć wam w oczy,
nim podejmie tak ważną decyzję.
Dobrze.
To dla niej również pożegnanie.
- Tak. - Chodźcie.
Dobra.
UCLA.
Ma piękny kampus.
Tak.
Będziemy mogli dokończyć studia.
Czuję się źle ubrana.
Przyjechaliśmy prosto z wesela mojej siostry.
- Tak. - Zory.
Skąd wiesz?
No tak, wybacz.
- To stres. - Nie szkodzi.
To też dlatego was wybrałam.
Z powodu waszych rodzin.
Sporo przeszliście.
Jestem zdrowy już od…
Spokojnie.
Gdy spojrzałam jej w oczy…
widziałam, że chcę dać jej miłość, dzięki której przeszliście razem
przez tak ciężkie wyzwania.
Chcę, by miała piękne życie.
I miłość, która pomoże jej w ciężkich chwilach.
Chcę, by nie była sama.
By dobrze jadła.
Uwielbiam włoską kuchnię.
Jeśli zacznę płakać, to już nie przestanę.
Poznajcie swoją córkę.
Dziękujemy.
Wygląda jak moja babcia.
Naprawdę?
Ma na imię Rose.
Pomyślałam…
Chcemy dać jej na imię Idalia.
To po włosku „widząca słońce”.
Ale Idalia Rose…
- Brzmi… - Pięknie.
Tak.
Dziękuję.
Jesteś błogosławieństwem. Brak mi słów.
To nasz cud.
Lynn, jak ma nazywać cię Idalia?
Babcia, babunia, Gigi?
„Gigi” brzmi jak ostatnia dziewczyna na chodzie
w nowoorleańskim burdelu.
Pamiętasz wakacje w Nowym Orleanie w 1996 roku, Maxi?
- Co? - Tak.
„Mów mi Gigi”.
- Ostrożnie, bo płacze. - Wiem, kochanie.
- Odbiorę. - Tak, słoneczko.
Wiem.
Halo?
Ma silne płuca. Dobrze.
Witaj, Filomena.
Kiedy chrzest?
Na razie nie będziemy jej chrzcić.
Chcemy, by sama odnalazła swoją wiarę.
Pewnie mój syn tak chce,
ale musisz go przekonać, by zrobił to, co najlepsze.
Musisz nad nim popracować.
Porozmawiaj z nim.
Nasze małżeństwo tak nie działa.
Wszystkie tak działają.
Świetnie, niech dusza mojej wnuczki utknie w otchłani.
Do widzenia.
Pa.
- Dobrze. - W porządku?
Myślałam, że teraz moja kolej.
Muszę ją potrzymać.
Kontakt fizyczny to klucz do nawiązania więzi po adopcji.
Rozumiem.
Co do więzów, mam dla ciebie prezent.
Symulator karmienia piersią.
Wiem, zaczekaj. Już tłumaczę.
Napełniasz go mlekiem, by dziecko piło je przez sutki.
Cudo, prawda?
I jestem w kontakcie z weganką, która sprzedaje swoje mleko w sieci.
To chyba kiepski pomysł, by kupować mleko przez Internet.
Można użyć mleka modyfikowanego. Nigdy tego nie przeżyłaś.
Dość już tego, Lynn.
Długo trzymałam język za zębami.
Powstrzymałam się na weselu.
- Chwila. - Nie.
Nie mogłam mieć własnych dzieci.
Nie było nam to dane, mimo wielu prób.
Ale jest wiele sposobów, by zostać matką.
Twoja córka jest tego dowodem.
Owszem.
Chciałam powiedzieć, że nie przeżyłaś tego,
więc nie wiesz, jak zagubiona może czuć się młoda matka.
Nie miałam pojęcia, co robię.
- Gotowe. - Cudownie.
Ja spróbuję.
Już dobrze.
Dałam ci wziąć ją na ręce pierwszemu.
To w końcu twoja córka. Nie oprze się mojemu urokowi.
- Sprawdzę kolację. - Dobrze.
- Dobra. - Nie.
Musimy sobie poradzić.
Nawiążesz ze mną więź, choćby miało nas to wykończyć.
Jestem twoją mamą.
Mamusia tu jest.
Tak.
Jestem twoją mamą.
Tak.
Wiem, co myślisz. „Czy mogę na nią liczyć?
Złamie się, jeśli będę krzyczała przez pięć godzin?”
Posłuchaj, kochanie.
Utknęłaś ze mną.
Tak.
Dobra.
Dobrze, jestem tu.
Miej litość, maleńka.
Jesteś taka piękna.
Wiem, tak słodko śpi.
Pa.
Już dobrze.
To doktor Atluri?
Dobrze. Dziękuję, doktorze.
Dobrze?
Rany.
Chodź tu z tym swoim ozdrowiałym tyłkiem.
Miej litość dla staruszka.
Tak.
Cześć.
Kochana Idalia.
Mama jutro wraca do pracy.
To oznacza,
że będę z tobą rzadziej.
Tata nie może robić tego, co uwielbia.
Tęskni za tym.
Ale zawarliśmy umowę.
Wrócę do pracy,
a wy będziecie spędzać więcej czasu razem.
Ktoś musi zarobić na pieluchy.
Będę strasznie tęsknić.
Dobra.
- Proszę. - Cześć.
Masz.
Dobra.
Pa.
JESIEŃ 2011 ROKU
Idalia, mama wróciła.
Cześć, mała.
No dobra,
pietruszka.
Według niektórych to dodatek,
ale dobrze wiemy, że jest inaczej.
Łodygi mają więcej smaku, bo są bliżej ziemi.
Jest niesamowita. Obróciła pierwszą frittatę.
Czteroletni pomocnik szefa kuchni.
Naprawdę? Niesamowite.
Szkoda, że tego nie widziałam.
Wracaj do domu wcześniej.
Spróbuję.
Piątka.
Brigitte chodzi z nią do klasy?
Nie, Delphine.
Ma szafkę między Idalią i Barley.
To nie rodzice Delphine sądzą,
że muzyka z Przyjaciół z podwórka jest dwuznaczna?
To rodzice Olive.
Myślałam, że z Olive chodzi na gimnastykę.
To Kale.
Całkiem się pogubiłam.
Jesteście gotowi?
Wyłączę światło.
Podoba ci się?
Może pokojarzysz wszystkich na imprezie szkolnej.
Dobrze.
W czwartek o 17.00. Pamiętasz?
Zawsze muszą być o 17.00.
Będą korki. Muszę wyruszyć o 15.00.
Zora przyjdzie ze swoją klasą.
Po prostu spróbuj.
Dobrze.
Pokolorujmy buty Pinot. Piękne.
Ostatnio Tonino i koza
wspinali się na wielkie wzgórze.
- Lino? - Tak?
- Jesteśmy gotowi. - Dobrze.
Zaraz wrócę.
Bądź grzeczna z Anet.
Chodźmy.
Co rysujesz?
To Signore Elefante. Słodziak.
Pamiętasz, gdzie skoczyliśmy z Tonino i kozą?
Ze wzgórza wiedzieli całą Sycylię.
Koza zjadła tyle warzyw, że zrobiła się zielona.
Żaba rzuciła…
„Nie udawaj mnie, głuptasie”.
Czas spać.
O nie.
Dołącz do nas.
Co dzieje się dalej?
No dobrze.
Koza zjada marchewkę i już nie jest zielona.
To niemożliwe. Tonino zakazał marchewek w królestwie.
Prawda?
Oczywiście, że tak.
Czas iść spać. Dobranoc.
- Nie podobała ci się historia. - Było dobrze.
Nie zrozumiałam jej, ale nie szkodzi.
Dzieci już poszły. Co się dzieje, Amy?
Jestem potworem.
Kto nie chce, by jego dziecko miało dobry kontakt z ojcem?
Nie powinnam być zazdrosna, ale czuję się strasznie…
w tyle. W jednej chwili jest dzieckiem,
a za chwilę pójdzie na studia i przegapię to.
Zwolnij trochę.
Przegapiłaś dzikie lata nastoletniości,
kiedy otrzymasz należytą zemstę
za wszystkie swoje występki.
Byłam aniołem.
Myślisz, że woli go ode mnie?
Gotują razem, mają swoje opowieści.
Nawet uczy ją sycylijskiego.
Zaraz wymyślą własny język.
Chcę, by byli blisko.
Lino powinien być z nią więcej, bo…
Potrzebuje tego.
Bo…
Rak może wrócić.
Jakby zniknął, ale nie do końca.
Wciąż jest z nami i coś nam odbiera.
Nie może pracować, przez co nie ma mnie w jej życiu.
Nienawidzę tego, co ten rak zrobił z naszym związkiem i ze mną.
Nienawidzę być zazdrosna o męża.
Nienawidzę historii o pieprzonej kozie.
O kozie.
Mam dość bycia daleko.
To nie bądź. Przynajmniej dziś.
Jedź.
Jedź. Ja tu posprzątam.
Jedź na imprezę.
Jedzenie żarcia obcych ludzi to największy dowód matczynej miłości.
Jestem.
Jesteś cudowny, Lino.
Co za niespodzianka.
Owszem.
Cześć. Jestem Amy.
Brigitte.
- Myślałam, że masz cztery lata. - To jej córka, Delphine.
Brigitte to jej mama.
Dziewczynki się bawią.
- Jesteś nowym rodzicem? - Cześć.
Nie, to Amy.
Twoja żona. Byłyśmy ciebie ciekawe.
Dobrze w końcu cię poznać. Napijesz się czegoś?
Pijemy drinki z wódką.
- Dopiero 15.30. - Zwykle pijemy we wtorek.
Pomagam Lino z daniem na imprezę szkolną.
To kucharz, nie potrzebuje pomocy.
Brigitte uczy się włoskiej kuchni. To Francuzka.
Przy okazji, przepraszam.
Pietruszka z naszego ogródka. Nie jak francuskie zioła.
Doceń ją. Smacznego.
- Co bym bez ciebie zrobiła? - Wiecie co?
Któreś z waszych dzieci płacze. Mogło rozbić sobie głowę.
- Lepiej sprawdźcie. - Dobrze.
Czemu dałeś jej pietruszkę?
Co?
Brigitte.
Pietruszkę z naszego ogródka.
To ważny składnik w kuchni sycylijskiej.
Nieźle gotuje. Choć dania kuchni francuskiej.
- Ale nieźle. - Sadziłam tę pietruszkę.
Wiem.
Przecież nie gotujesz.
To moja pietruszka.
Dałem jej tylko gałązkę. O co tu chodzi?
Zasadziłam ją, więc zapytaj, zanim zaczniesz ją rozdawać.
Czemu krzyczysz, mamo?
Spokojnie.
- Zasnęła? - Tak.
W okamgnieniu.
Dziękuję. Połóż na stole.
Tak?
- Brigitte to tylko znajoma. - Potrafię rozpoznać flirt.
Nigdy bym tego nie zrobił. Moje serce jest tylko twoje.
Nie chodzi tylko o Brigitte.
Znasz Idalię lepiej ode mnie i czuję się przez to…
jak zła mama.
Zazdroszczę wam.
Amy,
uwielbiam być w domu z córką.
Ale zazdroszczę tobie.
Nie wiesz, co przeżywam.
Jestem kucharzem, który nie może pracować.
Rozumiesz?
Też nie tak to sobie wyobrażałem.
W porządku.
To co z tym zrobimy?
Bo nie jestem szczęśliwa.
Nie jestem.
Nie.
Już dobrze.
Posłuchaj.
Brigitte podsunęła mi pomysł.
Mówię poważnie.
Mógłbym otworzyć szkołę gotowania.
Chciałbym wrócić do kuchni.
Pieniądze by się przydały. Antonio zmniejszyłby mi godziny.
Będę miała więcej czasu dla Idalii.
I na malowanie.
Chcę więcej czasu na sztukę i dla nas.
Bo tęsknię.
Bardzo.
Ale nie będziesz uczył gotowania Brigitte.
- Rozumiesz? - Dobrze.
I jest coś jeszcze.
Co, kochanie?
Wytłumacz mi historię z Tonino i tą pieprzoną kozą.
- Nie rozumiem jej. - Dobrze.
WIOSNA 2014 ROKU
- Mama! - Cześć.
Co słychać? Dzięki, Sharon. Wciąż męczę ten ostatni obraz.
Przestań, zrobiła nam naleśniki.
- Zawsze jest mile widziana. - Dzięki. Pa.
Jak się ma najmądrzejsza drugoklasistka?
Dobrze. Nauczyliśmy się, że motyle wąchają stopami.
Niemożliwe.
Chcesz się ze mną pobrudzić?
Chodź.
Dobrze.
Słodkość bazylii
przypomina nam, że delikatne smaki mogą być najmocniejsze.
Zobaczcie.
- Namaluj spódnicę. - Dobrze.
- Żółtą. - Dobrze.
Signore Elefante zje sałatkę.
Proszę.
Corn dogi?
Tak.
Mam sporo zajęć w tym tygodniu.
Znów jestem pracującym mężczyzną.
Będę zmęczony.
- Smacznego. - Jemy?
Musztarda czy keczup?
W porządku?
Nic mi nie jest.
Nie w tę dziurkę.
Napij się wody.
Ty weź keczup, a ja musztardę. Ciekawe, co wybierze babbo.
Dzięki, że wcisnęłaś mnie tak szybko, zwłaszcza w piątek.
Doktor Atluri nie chciał czekać.
Dobrze się czujesz?
Zobaczymy.
Jeśli najesz się przed obiadem,
to nic nie zjesz.
- Mamo. - Babcia!
Słoneczko!
Co tu robisz?
No cóż…
Co się dzieje?
Idziemy na randkę.
Jeszcze trochę.
Co?
Zatańczmy.
Zaczekaj.
- A jeśli się wywrócisz? - Trudno.
Chcę zatańczyć z żoną.
Opowiadałem ci kiedyś,
jak Tonino i koza grali w piłkę?
Był problem, bo koza miała pantofle.
- Co zrobiła? - Pożyczyła korki od kuzyna.
Ale ma cztery nogi.
Tak, potrzebowała drugiej pary.
Tonino pożyczył jej swoje buty,
ale okazało się, że są za duże na jej kopyta.
Koza była załamana.
Ale wpadli na pewien pomysł.
Idalia musi iść spać.
Babbo nie dokończył historii.
Jeszcze pięć minut.
Napisy: Krzysztof Zając