SERIAL NETFLIX
Byłem zmęczony.
Miałem kaszel,
więc doktor Atluri zlecił mi tomograf.
Kiedy wyniki?
W poniedziałek.
Jest piątek.
Czemu nie powiedziałeś?
Nie chciałem cię martwić.
Już wcześniej tak robiłem i nigdy nic nie wykrywały.
- Tym razem będzie tak samo. - Wcale nie.
Mamy dziecko.
To cud, że raz to pokonaliśmy i przeżyliśmy siedem dobrych lat.
Testowaliśmy bożą łaskę.
Pokonaliśmy to raz
i pokonamy to ponownie.
Żebyś, kurwa, wiedział.
Szybko, babbo! Chcę jechać!
Nie powinieneś odpoczywać?
Nic mi nie jest.
Gdzie Idalia ma…
Musimy robić to teraz?
- Jestem gotowa. - Wiem.
Mama chce, bym założył kask.
Dobra.
- Pomogę. - Nie, dzięki.
Rak wrócił. Przeniósł się na płuca.
To nic dobrego, ale wciąż jest mały.
Mamy czas.
Mogę wrócić do badań klinicznych?
Nie kwalifikujesz się do nich,
ale dostępne są już nowe leki.
Lotrient. Czytałam, że Lino może się nadawać.
Podobno testują też różne kuracje ifosfamidem
w połączeniu z innymi lekami.
Lino tak długo nie miał raka.
To też jakaś możliwość?
Wyglądasz zdrowo, Lino.
Jesteś młody i silny, więc masz spore szanse.
Kiedy może zacząć?
Jutro mamy coś przynieść. Mogę wziąć Signere Elefante?
Nikt w klasie nie widział słonia, który zna sycylijski.
Dobrze. Jutro odbierze cię ciocia Zora.
Przez jakiś czas trochę się zmieni.
Dobra.
Nie jesz lodów?
Nie dzisiaj.
Pamiętasz, jak mówiliśmy ci,
że babbo miał raka, nim się urodziłaś, ale pokonał go?
Teraz potrzebuje więcej leków.
Przez nogę?
W pewnym sensie.
Będzie robił mi drugie śniadanie?
A jak myślisz?
- Mama i babbo się nie boją. - Właśnie.
Lekarze sprawią, że babbo wyzdrowieje,
a ja sprawię, że twój grafik pozostanie bez zmian.
Zastąpisz mamę po pracy w poniedziałki, wtorki i czwartki.
Dobrze.
W piątek dam radę. Napiszę do nauczycieli Idalii.
W porządku.
Będzie potrzebowała wsparcia.
Sama nie wiem, Z. Ma siedem lat. Wiedziała o tomografach,
ale to coś innego.
Masz rację.
Dobrze.
- Pomóc ci? - Nie.
Obiecałem jej zawijane owoce.
Jak jej znajomych.
- Posłuchaj… - Jestem.
Nie, wszystko gra. Omówmy grafit na przyszły tydzień.
Tak.
Miałeś rację.
Obicie ma zły kolor.
Jak można to nazwać ecru?
Wygląda na żółty.
Idalia, musimy iść.
Dobra.
Chodź.
No chodź.
Wdech przez siedem,
sześć, pięć, cztery, trzy…
Zmiana. Koniec tortur, Lino.
…dwa, jeden.
I wydech.
Nieźle.
Wprowadzamy wewnętrzny spokój.
Trochę się bałem, ale medytacja z mamą pomaga.
- Dziękuję. - Proszę. Nie śmiej się.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Cześć. Już jestem.
Wszystko dobrze?
Jadł coś?
Przekaż szpiegującej żonie, że jadłem.
Masz przestać go nękać.
Jak wygląda?
Przystojny jak zawsze. Wszystko dobrze.
Dobra.
Zobaczymy się w domu. Dzięki.
Pa.
Medytujesz, co?
Tak. Gdy nie mogę się uspokoić.
Tym razem jest ciężej, bo mamy Idalię.
Boję się, jak to na nią wpłynie.
Lino.
Idalia ma wielkie szczęście, że jesteś jej ojcem.
Obym sama była kiedyś tak dobrym rodzicem.
Teraz nie może na mnie liczyć.
Cały dzień tkwię na krześle i wypełniam się chemikaliami.
Chcę tyle jej pokazać.
Chcę pokazać jej Sycylię.
Nauczyć gotować caponatę.
Chcę, by miała dobre życie.
Dziękuję.
Za co?
Że walczysz.
Chcemy, byś był z nami jak najdłużej.
Wiem, że jest ciężko, ale cieszymy się, że jesteś.
Bielizna? Atluri pozwala ci ją sprzedawać?
Przedsiębiorczość godna podziwu.
Lino? Spójrz na mnie.
Lino? Anet, potrzebujemy noszy.
- Nie mdlej. - Co się dzieje?
Ma wysoką gorączkę. Musi jechać do szpitala. Lino.
Przenosimy go.
- Daj mi to. - Czemu tak omdlał?
Tlen. Otwórzcie drzwi.
Zora.
- Kto odbiera Idalię? - Preston.
- Mama jedzie do waszego domu. - Co się stało?
Nie wiem.
Nic mu nie było, a chwilę potem przejęli go lekarze.
- Dobra. - Jadę do was.
- Pomogę mamie z Idalią. - Dobrze.
Dobra.
- Kwadrans na latte? - Jestem!
Mają za mało baristów i kończy im się mleko.
Kim pan jest?
Doktor Halsey od chorób zakaźnych.
Słucham? On ma raka.
- Mogę rozmawiać tylko z rodziną. - Jestem jego żoną.
To tylko konsultacja. Mogła wdać się infekcja.
Czemu śpi?
Dostał leki przeciwlękowe.
- Od kogo? - Od lekarza prowadzącego.
Endokrynolog zlecił ultrasonograf.
- Ma endokrynologa? - Badamy go.
Gdzie jest dr Atluri?
Lekarz prowadzący i onkolog przychodzą po wizytach.
Może to potrwać.
Jestem tu.
Jestem.
Wiem, kochanie. Przykro mi, że cię nie uśpię.
Mnie też. Kiedy wróci babbo?
Chyba będzie w szpitalu tylko tę noc.
Jutro mamy wycieczkę szkolną. Nie wyraziłaś zgody.
Spokojnie, pojedziesz. Obiecuję.
Dasz mi ciocię Zorę?
Kocham cię.
Prażenie migdałów pozbawia je 90% składników odżywczych.
Mama chce porozmawiać.
- Cześć. - Hej.
Zostawię wiadomość w szkole.
Dopilnuj, by pojechała na wycieczkę.
Proszę. To złamałoby jej serce.
Możesz podrobić mój podpis.
I daj znać Davidowi i Prestonowi. Może przydać się ich pomoc.
- Jasne. - Dzięki, Zora.
Nie wróci dzisiaj.
Daj mi formularz z zezwoleniem.
Nie wiemy, jak długo będzie w szpitalu.
A z Idalią…
Przydałaby się nam wasza pomoc.
Przylecimy z rana.
Dzięki, Hersh.
Cześć.
I to jest ecru.
Doktorze Atluri.
Nie sądziłam, że pan przyjdzie.
Jest późno, ale chciałem zajść.
Co się dzieje?
Podejrzewamy infekcję. Musimy przerwać chemię.
Specjaliści określają przyczynę i podają ci antybiotyk.
Gorączka spadła.
To dobrze.
Najlepiej, byś dużo spał.
- W porządku. - Odpoczywaj.
Dzień dobry.
Babbo będzie w domu, gdy wrócę ze szkoły?
Miało go nie być tylko jedną noc.
Powiedziałam, że tak myślę.
Czemu ty i ciocia Z go odwiedzacie, a ja nie mogę?
Oby niedługo wrócił do domu.
A jeśli nie, to go zobaczysz.
Myślisz, że go zobaczę czy na pewno go zobaczę?
Przypominasz mi dziadka Hershela.
Spójrz na mnie.
Obiecuję, że go zobaczysz.
USG niczego nie wykazało.
- Jest pan endokrynologiem? - To już piąty lekarz.
Zleciłem kolejną morfologię. Omówimy wyniki.
Gdzie Zora?
Wybacz, przycisnęło mnie.
A i tak nikt nie rozmawiał z czarną kobietą w rogu.
Panie Ortolano.
Po co to?
Hepatolog zlecił badanie wątroby.
Myślałam, że to infekcja.
- Rozmawiam tylko z rodziną. - To jakiś żart?
Jestem jego rodziną. Obie jesteśmy.
To szwagierka Lino. Wie pani, kim jestem ja?
Siostro Courtney? Jestem Amy.
Żona Lino.
Spokojnie.
Im szybciej zrobią badania, tym szybciej wrócę do domu.
Miło było posłuchać tej zasłużonej krytyki,
ale zgłodniałam, a ty musisz ochłonąć. Chodź.
- Dobra. - Chodź.
- Pa. - Na razie.
Naprawdę? Glamour?
„Pięć rzeczy, które dodają blasku małżeństwu”.
Na przykład brak raka.
Jeśli tego nie ma, pocałujcie mnie w dupę.
Dobra. Może coś lżejszego?
Jasne.
Może to?
JAK TO ZROBIŁA?
„Jak gwiazdy chudną po ciąży”. Tak.
Poproszę tylko pieprzoną latte.
- Kup to. Muszę siku. - Znowu? Zaczekaj.
Jesteś w ciąży?
Tak. Nie chciałam mówić, gdy macie z Lino tak ciężko.
- Nie wiedziałam… - Nie.
To cudowna wiadomość. Boże!
Zespół będzie cię miał na oku. Wszystko wygląda dobrze.
To dr Park, mój nowy lekarz prowadzący.
Mówiłem Lino, że od doby nie ma gorączki.
Jest zmęczony od walki z infekcją, ale to dobry znak.
- To cudownie. - Musimy to uczcić!
Zapominacie, że wciąż mam raka. Ale poza tym…
- Jestem okazem zdrowia. - Wciąż ma poczucie humoru.
Dziękuję.
To Filomena.
Jak się czujesz?
Czekacie z imprezą na Teksańczyków?
Już się zaczęła.
Ma się dużo lepiej.
Mama chce z tobą rozmawiać.
Zaraz wrócę.
Dobrze wyglądasz.
Zora ma wieści.
Nie!
- Naprawdę jest lepiej? - Tak.
Nie ma gorączki, infekcja słabnie.
Dzięki Bogu.
Dziś śniła mi się Madonna.
Powiedziała, że Pan wezwał Lino.
- Potem… - Filomena.
Wiem, że się boisz, ale nie chcę tego słuchać.
- Dobrze? - Modlę się za niego.
To nie zależy od nas.
Do Lino przyszedł lekarz. Do usłyszenia, dobrze?
Dobrze. Ucałuj Idalię.
Może urodzisz drugiego Emmitta Smitha.
Lub pierwszą prezydentkę.
Jak udała się wycieczka Idalii?
Twoja mama już pewnie ją odebrała?
Tak, potem z nią pogadasz.
Słodka dziewczynka.
Niedługo cię odwiedzi. Obiecałam jej to.
Przykro mi. Dzieci nie mogą tu wchodzić.
Co?
Dzień dobry. Co słychać?
Chcemy bardzo podziękować za pomoc naszej rodzinie
i wszystkim innym rodzinom. Nie je pani glutenu?
Mam coś dla ciebie, Lino.
Dzięki, tato.
Dla ciebie wszystko.
I dla nich.
W porządku, kochanie?
Jestem z babbo, możesz iść.
Naprawdę?
Kocham cię.
Dobra.
Pójdę po obiad i wrócę.
Proszę.
Czemu masz sukienkę?
Ułatwia to pracę lekarzom.
Spójrz.
Koza Tonino by to pożarła.
Nie opowiedziałeś, co się stało.
Tonino dał kozie korki, ale były za duże.
Tak, ale wpadł na pomysł.
Zebrał wszystkie swoje skarpetki, skarpetki ojca,
skarpetki kuzyna oraz wszystkich mieszkańców
i przyniósł je kozie.
Gdy koza przymierzyła w nich buty...
Pasowały?
Koza była tak szczęśliwa, że potańcowała na boisko.
Masz oczy żółte jak cytryny.
Zobacz.
Wiesz, co to jest skórka z cytryny?
Żółta część?
Chyba nas nie widzi.
Wrócę za pięć minut z okularami.
Czas się zbierać, Idalia.
Leć.
Siostra Gwen tu krąży.
Pa, babbo.
Pa. Daj buziaka. Widzimy się w domu.
- Dobrze. - Kocham cię.
Ja ciebie też.
Chciałam, byś zjadł coś dobrego.
Mogłam przewidzieć, że będzie gorsze od twojego.
Nie, jest smaczne.
Wracaj do domu.
Bądź z Idalią.
Poczytam ci.
Jestem zmęczony.
- Nie jestem głodny. - W porządku.
ZAPYTAJ NAS O OPIEKĘ PALIATYWNĄ.
Podasz mi notatnik?
Dobrze.
Pa.
Zabiorę to.
Pa.
Zabrałam to, wychodząc. Panele wątrobowe, morfologie.
Nie wiem, co to, kurwa, znaczy.
Nic nie je. Wciąż go badają,
ale nikt nie wyjaśni, czemu to robią.
Czym jest bilirubina i czemu ma jej tak dużo?
Nie wiem.
Może hepatolog nam pomoże.
Widziałaś jego oczy?
Nie wiem, co się dzieje.
- To wszystko... - Zaraz wrócę.
Dzwoniłem do ciebie do domu. Gdzie jesteś?
U siostry.
Zostaję na noc u Lino, byś mogła się wyspać.
Lino jest chory. Amy mnie potrzebuje.
Amy zajmuje się Lino, ty zajmujesz się Amy,
a kto zajmie się tobą?
Masz wysokie ciśnienie.
Przy ciąży geriatrycznej...
Wiesz, co o tym sądzę.
A ty wiesz, co sądzę o tobie i dziecku.
Martwię się.
O naszą rodzinę. Długo cię szukałem.
Chcę cię chronić.
Nie wiem, co jej powiedzieć.
Nie wiem, czy pyta mnie o coś, o czym w ogóle nie chcę myśleć.
Niedługo wrócę do domu.
Obiecuję.
W niedzielę Zora idzie do Kena. Jego tata ma urodziny.
- Mam czas. - Super.
Na razie będę pracować zdalnie. Oboje tu będziemy.
- To kolejne dwa tygodnie. - A następny miesiąc?
Powinniśmy planować tak daleko?
Co masz na myśli?
Lekarze cały czas walczą.
Lino znów z tym wygra.
Wiele osób go wspiera. Modlimy się o niego.
Gdy jego stan się poprawi, w Meksyku dostępna jest terapia...
Przestań gadać o Meksyku.
- Nie wiedzieliście go wczoraj. - Nie poddamy się.
Nie poddałam się.
Po prostu nie zdrowieje.
Nie jesteśmy lekarzami.
Zobaczymy, co oni powiedzą.
- Wyniki nie są idealne. - To znaczy?
- Interesują nas ich trendy. - To nie odpowiedź.
W sytuacji Lino
dobrym wyjściem byłby przeszczep wątroby.
- Słucham? - Kochanie.
Jak to wpłynęłoby na leczenie raka?
Omówcie to z onkologiem. Na razie będziemy pana badać.
Lino ma masę lekarzy, którzy ze sobą nie rozmawiają.
Może doktor z nimi pomówić?
Cały czas go badają,
ale lekarz chorób zakaźnych stwierdził poprawę.
Potem hepatolog powiedziała,
że potrzebuje przeszczepu wątroby.
Nie powinna z wami o tym rozmawiać.
Nie robi się przemeblowania, gdy dom płonie.
Przepraszam.
Gdzie jest dr Collins?
Doktor Collins.
Co się z nim dzieje?
Proszę pomówić z onkologiem.
- Czego pani nie mówi? - To nie moja rola.
Co chciałaby pani usłyszeć, gdyby to był pani mąż?
Wątroba przestaje działać.
Co to oznacza?
Proszę pomówić z onkologiem o długoterminowej opiece.
Czemu muszę biegać na parking, by czegoś się, kurwa, dowiedzieć?
Chwileczkę. Dokąd cię wiozą?
- Nie pytałem. - Na tomografię PET.
Kto ją zlecił?
Dr Smith. Nie, przepraszam, dr Benjawan.
Nie! Dość tego.
Nigdzie nie jedzie.
To jakaś bzdura. Marnujemy czas.
Mamy plany.
Nie byłam jeszcze w Castelleone.
Musimy zabrać tam Idalię. Po prostu...
masz za wielu lekarzy.
Za dużo pieprzonych badań.
Nie wiem już, co się dzieje.
Ja wiem.
Obiecuję ci, że stąd wyjdziesz.
Obiecuję ci.
To nie będzie koniec.
Na co mamy się przygotować?
Chcę zapytać Lino, co o tym sądzi.
Dziękuję.
- Nikt wcześniej nie pytał. - Przykro mi.
I za brak jasności.
Opieka paliatywna skupia się na pacjencie i rodzinie.
Jej częścią jest szczerość.
Lino, masz nieuleczalnego raka.
Twoja wątroba zawodzi.
Twoje ciało powoli umiera.
Musisz zdecydować,
jak chcesz spędzić ostatnie chwile.
Chcę się stąd wynieść.
Każdy umiera inaczej.
Pracownicy hospicjum dadzą ci leki na ból
i pomogą przejść przez to Amy.
Oby pomogła wam z tym rodzina i przyjaciele.
A nasza córka?
Umówimy was ze specjalistką od takich spraw.
Możecie do mnie dzwonić, gdy tylko będzie potrzeba.
W porządku?
Amy?
Co z Lino?
Nie mogą nic zrobić.
Wracamy do domu.
Idę się pomodlić.
Wszystko w rękach świętych.
Bez obaw. Pojedziemy powoli.
Zaraz będziesz w domu.
Idalia.
Babbo wrócił do domu. Chce zjeść z tobą śniadanie.
Spójrz.
Też coś dla ciebie mam.
Co takiego?
Czekolada?
Ale dopiero po śniadaniu. Są naleśniki, jajka i kaszka.
Jak powiedzieć po włosku „kawa”?
To proste. Caffè.
A „naleśniki”?
Frittella.
A…
„koza”?
- Capra! - Tak.
Wsuwaj.
Musisz zrozumieć, co przeżywa dziecko, byś mogła jej pomóc.
Przepraszam, to straszne.
Dzieci są skłonne do myślenia magicznego.
Dorośli też.
Pomóż Idalii zrozumieć, co się dzieje,
bo jej mózg będzie chciał zapomnieć.
Musi brać udział w tym procesie.
Gdy jej tata umrze,
pokaż jej go.
Niech spędzi z nim chwilę. Dotknie go.
Nie wiem, czy dam radę.
Dasz.
Zrobisz to dla niej.
Masz pomoc? Rodzinę?
Świetnie. Pamiętaj o jednym.
Dzieci sobie poradzą, jeśli powiemy im prawdę.
„Prawdziwa miłość…”
- Po włosku. - Dobrze.
Ty czytaj, mamo.
Dobrze.
„Prawdziwa miłość daje siłę”.
Przyszło do ciebie dwóch specjalistów.
Cześć, piękni.
- Cześć, Amy. - Dzięki.
Cześć. Jasne. Zrobiłem ci limoncello.
A to dla Idalii. Z mojej ojczyzny.
Wybaczcie, nie dam rady wstać.
A czy kiedykolwiek wstawałeś?
Dla niego wstanę.
- Dzięki za wszystko. - Jasne.
Jak się masz?
Jak widać.
Idalia!
Dziękuję.
Zrobiło się tu tłoczno.
Chodźmy do ogrodu.
Cześć.
Dzięki. Dołączysz do nas?
To jest Alice.
Dobrze cię widzieć.
- Nie, kochanie. - Niech tata odpocznie.
Zatańczmy.
Nie, tato.
Idź do Maxine.
Chyba zrobię obrót.
Nie chcę skończyć w szpitalu.
Wygląda świetnie.
To przypływ energii na końcu życia.
Niczym ostatni przypływ energii przed porodem.
Narodziny i śmierć, dwa podstawowe przeżycia.
Niewiele się różnią.
Zbierzcie się. Zrobimy zdjęcie.
- Dobrze? - Tak.
Zróbmy zdjęcie.
Uważaj.
Właśnie. Coś mi nie grało.
Chodź.
Nie może się tak zachowywać.
Ja się po prostu uśmiecham.
Lino pójdzie na drzemkę. Zmęczył się.
- Pomogę ci. - Dzięki.
Dobra.
Muszę ci coś powiedzieć, kochanie.
Chodzi o babbo.
Wiem, że umiera. Bardzo mi smutno.
Mi też.
Kiedy?
Nie wiem.
Niedługo.
Jestem tu.
Usiądź przy mnie.
Jak długo żyją kozy?
Piętnaście,
czasami 20 lat.
Gdzie jest koza Tonino?
Gdy Tonino był w szkole, koza nie była z nim.
Ale to, że jej nie widział,
nie oznaczało, że koza nie kocha go z całego serca.
Bo ich miłość
jest jak niewidzialna nić, która łączy jedno serce z drugim.
I nic jej nie przerwie.
Nieważne, gdzie będą.
Kocham cię, babbo.
Dasz mi książkę adresową?
Bądź przy niej.
Traktuj Idalię jak własne dziecko.
Dobrze.
Mam prośbę.
Zabierz moje prochy na Sycylię.
Dobrze.
Chcę, byś znów poznała miłość.
Kolejną.
Twoja jest zbyt piękna, by była sama.
- Nie. - Chcę tego.
Żyj dalej.
Masz suche usta.
Dziękuję ci za życie.
Dziękuję.
Dokąd trafię?
Nie wiem.
Ale to piękne
i pełne miejsce.
Znajdziesz tam spokój.
Będziesz spokojny, kochany.
Powrócisz w moich snach.
Nie mogę doczekać się kolejnego spotkania.
Czekałeś na mnie.
Napisy: Krzysztof Zając