SERIAL NETFLIX
Oddychaj.
Mamo.
Musisz jeść.
Idź do cioci Zory. Poczyta ci coś.
Nie!
- Proszę cię. - Nie.
Daj mi chwilę z mamą.
Nie teraz.
Dobrze.
Wrócę.
Za tydzień.
Może za miesiąc.
A może gdy Idalia ukończy liceum?
To jakiś pieprzony żart?
Moja córka straciła ojca.
Twój mąż nie umarł.
- Jest w twoim domu. - Ale nie jestem z nim, prawda?
Jestem tutaj.
I co mam z tym zrobić?
Żałoba nie ma grafiku.
Możesz iść.
Nie mam pieprzonego pojęcia, przez co przechodzisz.
Ale wiem, że nie tylko Lino odszedł.
Znikasz na naszych oczach.
Mama i Maxine tracą córkę, ja tracę siostrę,
a Idalia traci matkę.
Wiem, że to nie fair, ale ta dziewczynka cię potrzebuje.
Prochy, Amy.
Nie mogę.
Nie mogę ich wiecznie wozić w bagażniku.
Przyniosę je. Ty nic nie rób.
Muszę dotrzymać obietnicy, a nie mogę!
Nie mogę wstać.
Nie mogę wywieźć ich na Sycylię.
Nie proś mnie o to, bo nie dam rady!
Nie mogę!
Proszę, Zora.
Dobrze.
Zapytam cię o coś.
Tylko się nie wściekaj.
Co?
Powiedz, że kąpałaś się od czasu pogrzebu.
Co?
Musisz się umyć.
Śmierdzę?
Śmierdzę.
Strasznie.
Jeśli czujesz własny smród,
to wciąż żyjesz.
Wiem.
Już dobrze.
Przyniosę go.
Dobrze.
Powiedz mi, co mam robić.
SYCYLIA
Zaraz będziemy.
Babbo cieszyłby się, że poznasz jego rodzinę.
Idalia, kochana.
Ciocia Biagia!
Witaj, kochanie.
Gdzie Lino?
Usiądźcie obok mnie.
Co się dzieje, mamo?
Nie wiem.
Idalia jest zmęczona.
Mama przygotowała wam pokój na górze.
Będziemy tu mieszkać?
Nie.
Pochowamy babbo i wrócimy do Kalifornii.
- Pochowamy? - Tak, kochanie.
Trafi tu na cmentarz.
- Pamiętasz? - Zostawimy go tu?
Rozmawiałam o tym z tatą.
Mi nie mówił.
Pamiętają, że to twój mąż, ale zapomnieli, że to mój tata.
Miałam dziesięć lat, gdy zmarł mój ojciec.
Byłam smutna, że już go nie zobaczę.
Ale potem nauczyłam się korzystać z wyobraźni oraz serca.
Kochanie.
Twój tata odszedł, ale widzę go i czuję tutaj.
Pyszne potrawy, które ci gotował,
będziemy przyrządzać razem.
A kiedy będziesz już babcią, jeszcze starszą ode mnie,
nauczysz ich swoją wnuczkę.
Gdy będziecie w takiej kuchni,
zobaczy ciebie, mnie, a nawet twojego tatę.
To dla niej za wiele.
Kuzynka Santina zajmie się dziećmi.
Gdzie jest Idalia?
Czeka w środku.
Mogę ci jakoś pomóc?
Nie, gotuję sama. Usiądź.
A dziecko?
Śpi.
Rozumiem, Amy.
Gdy zmarł Giacomo,
czułam zmęczenie,
ciężar swojego ciała. Tak samo czuła się moja mama,
gdy zmarł mój tata.
Przecierpiałam ten ból.
Wiem, że odczuwasz go za siebie i za córkę.
Ale musisz jeść.
Kto to w końcu wstał. Cześć.
Mogę pobawić się z kuzynkami?
Tak, ale najpierw się ubierz.
I przywitaj się z babcią.
Zjedz coś.
Musisz zjeść wszystko, byś wyrosła.
Mówili, że nie nosisz czerni, i mieli rację.
Santina!
Co ty sobie myślisz? Nie odpowiadaj.
Mówiłam im, że ubierała się na czarno, gdy zmarł Lino.
Prawda?
Choć przez jeden dzień?
Kiedy wracacie? Zostaniecie na dzień Świętej Anny?
Nie planowałyśmy…
Jasne. Dziecko cieszy się świeżym powietrzem i rodziną.
Lino zawsze lubił procesję na dzień Świętej Anny.
Przejdę się.
Zawsze jesteś taka sama.
- Zaraz wrócę. - Dobrze.
Zora, odbierz lub oddzwoń. Jest ciężej, niż myślałam.
- Witajcie, towarzysze. - Witaj.
Moje kondolencje.
Przedstawię się. Jestem Nunzio, burmistrz Castelleone.
Znałem pani męża,
pokój jego duszy.
Amerykanka?
Może pani nie wie,
ale mam w planach lądowisko dla helikopterów i korty.
Potrzebujemy innowacji i wypoczynku, jak w Ameryce.
Macie tylko 300 mieszkańców.
513, dwa noworodki rok temu, w tym jeden. I tylko 15 zgonów.
Miło było poznać.
Mario! Spójrz!
Ciemna, ale piękna.
Wychodzi z baru, a dopiero pochowała męża.
Biedna Filomena.
W urodziny? Co to jest procesja?
To jakiś miejski festyn.
Jak te festyny, na które zabierała nas babcia?
Tylko ze świętą, zamiast wielkiej mrówki.
Nie chcę spędzić tu pierwszych urodzin bez niego.
Nie wiem, czy chce tu mnie, czy chodzi tylko o wnuczkę.
- A czego ty chcesz? - Lino.
- To myślenie magiczne. - Nie rzucaj mi terminami.
Nie mogę jej znów zawieść.
Zawiedziesz ją. Zostałaś z nią sama.
Nie będzie lekko. Nie mogłabyś zostać?
- Gdzie byłaś? - Słucham?
Wykąp się, szybko.
Musisz odwiedzić tych ludzi.
To nazwiska, domy i kolejność.
Nie mogę. Nie rozumiem tego.
Czemu?
To sycylijski. Co tu jest napisane?
„Franco, przy fontannie, czerwone drzwi”.
„Tuccio, obok baru, z busami przed domem”.
„Stara Pina, niedaleko cmentarza”.
A adresy?
Przecież napisałam, gdzie mieszkają. Odwiedź ich dzisiaj.
Giacomo mówił, że chleb w Ameryce jest straszny.
A na drzewach rośnie tyle owoców, że spadają i ludzie je depczą.
- Jedzcie. - Nie, dziękuję.
Co się dzieje?
Za dużo słodyczy.
Źle się czuje. Chodź.
Źle wygląda. Lepiej…
Zabierzmy ją do lekarza.
Nie ma potrzeby.
- Chodźmy. - Santina.
Lećcie.
Dziecko źle się czuje. Idziemy do lekarza.
- Nic jej nie jest. - Nie.
Doktor to najbogatszy mieszkaniec. Nikt nie widział jego domu.
Powiesz nam wszystko.
Wolę upewnić się, że dziecku nic nie jest.
Podobno ma piękne pianino.
I pije kawę ze złotej filiżanki.
Zaprosi was na kawę.
To żona Lino z Ameryki.
Nie zostawi was na dworze. Opowiecie nam wszystko.
Idźcie, ja zaczekam.
Założę się o swoją emeryturę,
że nigdy nie dogada się z Amerykanką.
Nie była nawet na weselu syna.
Jak mogłaby o tym zapomnieć?
Żona zaparzyła rumianku. Poczuje się lepiej.
Ma pan zdjęcie taty.
Tak, to twój tata.
Byłem kiedyś we Florencji
i zaszedłem do restauracji, w której pracował.
Był taki szczęśliwy.
Gdy dowiedziałem się o chorobie,
często się modliłem.
Był jednym z nas.
Był naprawdę wyjątkowy.
Dobry,
troskliwy.
Co się stało?
Przytłoczyło ją piękno domu.
Ile ma żyrandoli? Mówcie.
Widziałam tylko trzy.
Ja widziałam osiem. Wszystkie były złote.
Nie plotkuj, kochanie. Chodźmy.
Zawsze jest taka sama.
Czemu lubisz wino? Nigdy go nie pijałam.
Proszę.
Spróbuj.
By nikt nie zobaczył.
Spisałaś się dziś.
Kobieta, która czekała z Santiną przed domem lekarza…
Anna z krzywymi palcami czy Pina w okularach?
Z krzywymi palcami?
Tak ją nazywamy, bo zawsze narzeka na stopy,
a nosi buty dla młodych kobiet.
Kiedyś zrobiła sobie pedicure w Palermo.
Jakby malowanie paznokci miało pomóc.
Lubisz plotkować, co?
Zrobiłem coś dla ciebie.
Musisz się ubrać.
Idziesz z Biagią, by podpisać dokumenty.
- Wołałam cię. - Co?
Chodzi o posiadłość. Idziecie do notariusza.
Jesteście umówione na dziś rano.
Proszę podpisać tutaj.
Jako żona najstarszego syna,
wraz z córką dziedziczy pani spadek.
Nie. Nie podpiszę się.
Czemu postawiłaś mnie w takiej sytuacji?
Jak mogłaś mi nie powiedzieć?
Powiedziałam ci rano.
Nie o tym, że dostanę twój dom i rodzinną ziemię.
To nie moje miejsce.
To też dla wnuczki.
Nunzio cię potrzebuje!
Musi pan podpisać, że jest pan sprawcą.
Burmistrz nie zna angielskiego.
Wjechał pan we mnie.
W końcu ktoś wyjaśni, jak się tu jeździ.
Nie patrzył i uderzył we mnie.
- Proszę mu wytłumaczyć. - Proszę podpisać.
- Porozmawiam z nim. - Dobrze.
- Jestem Amy. - Cześć.
Wezwę policję, jeśli nie przestawi auta.
To piękna, ale nieznośna wyspa.
Wjechał we mnie.
To burmistrz.
Nie przyzna się do winy przy wszystkich mieszkańcach.
Na twoim miejscu odjechałabym, nim wezwie policję,
w której pewnie ma kuzyna.
Skąd to wiesz?
Jedź.
Dziękuję.
Pozdrów Kornwalię!
Soczewica.
Z mojego ogródka.
Za pomoc synowi, Nunzio.
Miałem rację?
Jestem najlepszym burmistrzem?
Matko!
To Don Matteo!
Kto ci to dał?
Matka Nunzio. Nie mogłam odmówić.
Świetnie. Pomogłaś mu.
Przepraszam za wcześniej. Prawnik i ziemia…
Mamy tu powiedzenie.
„Dom tak długo, jak trzeba i ziemia, póki sięga wzrok”.
Muszę ją wyczyścić.
Możemy dokończyć rozmowę?
Nie będę jak wdowa od brudnej soczewicy.
Jej mąż stracił przez to zęba.
Nie odpowiesz?
Amy.
Ludzie przychodzą i odchodzą, ale chronimy swoich.
Jak ty dzisiaj. Jesteś jedną z nas.
Choć możesz o tym nie wiedzieć.
Filomena poszła do kościoła. Czeka na ciebie.
Zajmiemy się Idalią.
Idź. Czeka na ciebie.
Okryj sobie ramiona.
Modliłam się do niej po waszym ślubie.
I gdy mój syn umierał.
Dziś znów się do niej modlę.
Po wszystkim, co się stało,
możesz chcieć wyjechać
i nigdy nie wrócić.
Ale modlę się o to,
byś chciała coś ze mną stworzyć.
Chcę, byś wróciła.
By Castelleone było dla ciebie jak dom.
Jeśli tego chcesz.
Nie jestem pewna…
Musiałam powiedzieć swoje.
Zastanów się.
To niesprawiedliwe. Masz dłuższe nogi. Nie chcę już iść.
Wskakuj, poniosę cię.
Idziemy.
To tu.
Za tamtymi drzewami
widać Morze Śródziemne.
Dobrze tu przyjść, gdy jest nam ciężko.
Dlatego przyszłyśmy.
Też za nim tęsknię.
To boli, mamo.
Wiem.
Tak wielka miłość, jaką darzył nas babbo, nie odchodzi tak po prostu.
Wciąż jest z nami.
Skąd wiesz?
Bo widzę go w tobie.
Kochanie.
Jestem tu.
Mamo?
Wciąż jestem Włoszką, jeśli nie wyglądam jak babbo?
Oczywiście, bo nie chodzi o wygląd.
Chodzi o rodzinę, którą chcesz kochać.
Co będzie ze mną, jeśli umrzesz?
Każdy człowiek kiedyś umrze.
Nawet ja?
Tak. Ale przed tobą jeszcze bardzo długie życie.
A ja jestem zdrowa i silna.
W końcu wniosłam cię na to wzgórze.
A nawet jeśli to się zmieni, wiele osób cię kocha
i zaopiekuje się tobą.
Chodź.
Witam. Jestem Antonio.
Znalazłaś ziemię Ortolano?
Dziadek Lino posadził te drzewa.
Co?
Gdy byliśmy mali,
Lino napisał swoje imię na studni pod brzoskwinią.
Znał pan tatę?
Graliśmy razem w piłkę, nawet gdy nie miał korków.
Tonino!
Ojciec pewnie wam o mnie mówił. Tak, jestem Tonino.
Niech twoja rodzina przyjedzie do Castelleone.
Na twoje urodziny.
- Tutaj? - Tak.
Zaproś ich na procesję. Ugoszczę ich w domu.
Rany.
Scusa mi.
Kim jest Święta Anna?
To matka Marii. Opiekunka wszystkich matek.
Jej dzień przypada w twoje urodziny.
To patronka wdów i podróżników.
Chyba żartujesz.
Rzadko mamy gości. Oby to im wystarczyło.
Mój tata dorastał w 300-osobowej wiosce.
Wschodni Teksas jest całkiem podobny do Castelleone.
Nie gapiono się na mnie tak długo, od kiedy zajechałam do WC w Alabamie.
Witamy w Castelleone.
Witamy!
Pomóżcie im z bagażami.
Cześć!
Ciocia Zora!
Udało ci się.
Chcę przygotować wam posiłek,
który będzie tradycyjny i niezapomniany.
Tłumacz.
Przygotuje najlepszy posiłek, jaki jedliście.
Dobrze. Dziecko zacznie szaleć, jeśli czegoś nie zjem.
Jestem gotowy.
Zróbmy caponatę.
Przepis Lino.
Nazwałaś ją mamą.
Ma teraz trzy mamy.
Dzięki nim będę jak najlepszą matką dla ciebie.
Jak mogę pomóc?
Znam się na warzywach i te wyglądają pięknie.
Pomogę wam, podjadając trochę.
Od czego zaczniemy?
Najpierw nagrzejmy patelnię.
Cebule są ostre i esencjonalne,
ale muszą się nam poddać, byśmy znaleźli coś nowego.
Pietruszka. Łodygi mają więcej smaku, bo są bliżej ziemi.
Sycylijskiej oliwy z oliwek nie znajdziemy nigdzie indziej.
W kuchni równowagę zapewnia wiedza,
kiedy gorycz trzeba zbalansować słodyczą.
A na koniec
zawsze dodajemy miłość.
Dobrze.
Podpiszę dokumenty.
Chcemy wracać.
Muszę pokazać ci coś w domu.
Dobrze.
Otwórz szufladę.
To moje ubrania, jeśli trafię do szpitala.
Wystarczą na trzy doby, by Biagia nie musiała nic prać.
Otwórz dolną.
To ubrania na wypadek śmierci.
Czemu mi to mówisz?
By obie moje córki wiedziały, gdzie szukać.
W moim wieku zrozumiesz,
że życie mija bardzo szybko.
Starsi ludzie mawiają,
że w Castelleone Jezus zapomniał koszuli.
Podobno chodzi o to,
że nie jest warte zapamiętania.
Przyjeżdża się i nigdy nie wraca.
Ale według mnie po prostu jest na tyle dobre,
że odwiedził je Jezus.
- Rozumiesz? - Tak.
Cały czas myślałam, że zostaję tu tylko dla Idalii.
A teraz?
Znalazłam to.
Lino na pewno się cieszy.
Kiedyś zakradał się tu i czytał, kiedy miał pracować.
Jeśli chcesz, możemy zrobić tu twoją pracownię.
Byś mogła malować. Jak w Los Angeles.
Wiem, że to dla ciebie ważne.
Tworzysz piękne rzeczy. Widziałam.
Jak twój syn.
Tak.
Byliście jak dwa widelce na jednym talerzu.
NIECH ŻYJE ŚWIĘTA ANNA
Dzięki, że mnie tu przywiodłeś.
Jesteś w domu.
Napisy: Krzysztof Zając