UNHA SERIE DE NETFLIX
FLORENCIA, ITALIA
OUTONO DO 2000
Sloane?
Son Amy.
Benvenuta a Firenze. Sube.
Vale.
Só…
Aí vai.
Ma sei matta? Guarda dove vai! Guarda questa cretina…
De onde es?
Texas.
É un milagre que estea aquí.
E quero ver todo mentres podo.
O David, a catedral do Duomo, a Galería Uffizi, Ponte Vecchio…
E que farás a segunda semana?
Florencia e Europa son máis que as guías.
Mentres sexa de balde…
Busca un namorado. É divertido e de balde.
Eccoci. Ese é o teu apartamento.
Grazas. Grazie.
Eh, agarda!
O meu outro número, o do bar.
E un consello:
nada de estadounidenses. Se non, non gozarás da cidade.
Moi ben.
Estadounidenses non.
- Así que somos tres. Son Caroline. - Amy.
A miña familia foi a Emory e pertenzo a Alpha Phi.
Estudante de Brown. Dereito en Georgetown.
Lindsay, de Mount Holyoke.
Amy.
Es a última en escoller. O teu cuarto é ese.
As próximas seis semanas empezaremos traballando co David,
ó comezo do Renacemento.
Alguén oíu falar da síndrome de Stendhal?
Os artistas tolearon con tanta beleza. Unha beleza insoportable e influínte.
Pensaban que nunca poderían facer algo tan bonito,
e tirábanse do Ponte Vecchio para acabar con todo.
Por iso é necesario que atopedes a vosa voz mentres estades aquí.
Quero que sexades orixinais,
unha visión real.
Iso é o que buscarei cando seleccione un par de estudantes
para que exhiban as súas obras nunha galería á fin do programa.
Presentade o mellor traballo.
Sede valentes.
- Si? - Ei, Zora, son eu.
Estades todos?
É a grellada de papá polo Día do Traballo. Vén a veciñanza enteira.
Están enfadados?
Intentan mostrar apoio,
pero xa sabes que aquí non entenden o de pagar por aprender arte.
Logo si.
Enfadados non, máis ben consternados.
- Papá! É Amy, chama dende Italia. - Se quere cartos, dille que non.
Dille que só son seis semanas.
A facultade vai seguir no mesmo sitio. E vou volver.
E non lle vou pedir diñeiro.
Xa me apaño eu.
Vou deixar que mo contes todo nunha postal.
Quérote.
Abur.
Queres este traballo?
É a única maneira de poder vivir aquí.
Pero non llo digas a ninguén, vale? A ninguén.
A Guardia di Finanza está co FBI e co servizo de impostos.
Péchanme o bar.
Só queren atopar lavoro nero.
Traballo negro?
Dime que é traballar ás agachadas ou…
É traballar de maneira ilegal.
- Vale. - Ven tomar o aire.
Precisamos vodka. Collémolo do bar do meu amigo.
A ver se segues os meus consellos.
Ós homes gústalles facer regalos ás dos EE. UU.
Estoume divertindo. Sei coidarme soa.
Por que traballar? Non tes que limpar retretes.
Non viñeches a Florencia para ser unha escrava…
É dicir, podías atopar a alguén que…
Vin aquí para ver e experimentar a arte.
Probar cousas que, se cadra, non volvo ter na miña vida.
Vin aquí para ter…
o meu propio renacemento.
Nada de homes.
De verdade, o último que quero é atopar o amor aquí.
Quen dixo "amor"?
- Ola, guapo. Que tal? - Ciao.
Que che pasou?
Traballei todo o verán nun restaurante da illa de Elba.
Son Lino.
- Son Amy. - Estadounidense?
Sì.
É de Texas.
Como é que te atopas aquí?
Como me atopo a min mesma?
- Se che gusta Florencia. - Claro. Certo.
Gústame Florencia.
Gústanmes as rúas e as igrexas.
Pero non me guste o autobús.
Son antipática.
Que dixen?
Dixeches algo sobre as rúas,
- as igrexas e o autobús. - Si.
E que non es boa persoa.
Ai, mimá.
E iso faiche graza, que non falas nin gota de inglés.
Bonitos zapatos.
Adeus, vémonos.
É chef.
Ciao.
Grazie.
Si, son a única.
Prometín chamar a miña nai antes da telenovela.
Marcho. Manda manteiga de karité.
Se o ollo é a fiestra da alma,
hoxe quero vervos a alma.
Non quero outro Michelangelo, quero que sexades vós mesmos.
Non voglio fare sesso. Significa: "Non quero ter sexo."
E como se di "só a puntiña"?
Per piacere, un cappuccino.
Ecco qua. No, è già pagato.
Scusa?
Questo l'ha pagato lui.
Pagato. Lui.
Grazie.
- Ciao. - Giancarlo.
- Piacere. - Amy.
- Sei americana? - Si.
É dicir…
Sì.
Viñeches estudar arte?
Non é o que fan todos?
Quizais algúns, pero…
ninguén tan guapo.
Ben, Amy, dime.
O teu artista italiano favorito?
Ben… Miguel…
Michelangelo, por suposto.
E…
Algúns outros.
A proposito, escoita, a miña familia ten unha galería.
Está preto. Debías vir.
Vale.
Veramente, tre settimane?
Ciao.
- Grazas por invitarme. - Faltaría máis.
Vaia.
É que a técnica que emprega,
o chiaroscuro, o baile entre a luz e a escuridade.
Sì, brava.
Amy, teño un amigo que vive no primeiro estudio de Caravaggio.
Ver a luz alí
permítenos entender a maneira na que pintou.
Podo velo?
Esta luz inspirou gran parte do seu traballo.
- Isto é… - Algo que non ve moita xente.
Pero unha beleza pouco común…
merece outra beleza pouco común.
O chef.
- Lino, si. - Amy.
Como ía esquecelo?
Cambiaches os zapatos.
Xa me cansei deles.
Non me interesa.
É para o meu amigo.
Ah.
Si, xa sei. Eu veño a que me pague.
Sloane.
Por que non me podes pagar polo día?
Por algo non deixo cartos no bar á noite.
En Italia temos un dito:
"A ocasión fai o ladrón."
Son un obxectivo indo para a casa cun feixe de cartos.
Que te leve á casa.
- Que? - Que te leve el á casa.
Será un honor acompañarte.
Intentas compensar que te riches de min cando nos coñecemos?
Vale, comezo de novo. Comida favorita en Italia?
Isto é unha charla dun chef?
Teño debilidade polos cornetti.
Veña, iso é biscoito.
Neste país hai a mellor comida do mundo.
Pensei que estaba en Francia.
Alí que non che fagan pasta.
Usan manteiga e patacas en tódalas comidas.
Se vou a París, non hei estar de acordo.
- Unha viaxe e xa es crítica gastronómica? - Vaia.
- Ese é o problema dos estadounidenses. - Sempre es tan encantador?
Antes de París, podías probar a comida de Florencia.
Estiveches en París?
Non, aínda nunca saín de Italia.
- Logo sabes de todo? - De Italia, si.
Vale, eh…
- E que é isto? - Oh.
Tes bo ollo.
Disque Dante coñeceu a Beatrice aquí. O amor da súa vida.
Das historias de amor máis bonitas.
En serio?
Dixen: "Disque."
- Foi hai moito tempo. - Por que falas tan ben inglés?
- Estudei para ser tradutor. - De libros?
Era a única maneira de marchar da vila.
Era unha escusa para traballar nunha cociña.
Estudaches para traducir libros e agora es chef?
Pero meu pai…
Non é o que el quería para min.
- Xa. - Enténdoo.
Máis do que pensas.
É por miña nai polo que me gusta cociñar.
Ensinoume cando era un cativo.
Florencia é moi diferente ó sitio onde eu crecín.
Texas.
Iso é.
A terra de Lightnin' Hopkins e Freddie King.
Vale, señor "Non me gustan os EE. UU."
Eh, pero si cantan blues.
- Ciao, Dulai. - Ciao, Lino.
Sequera fixestes unha cousa ben.
Ou igual dúas.
Grazie.
- Bico? - Que?
"Baci" é "bicos".
Non, grazas.
E… o teu nome.
"Ami."
En italiano evoca o amor.
É "Amy".
A abreviatura de "Amalhe".
É zulú, de Suráfrica, e significa "bonita".
Totalmente.
Vale.
- Ben… - Oe…
- Non foi… - É…
Teño que admitir que foi moito mellor que coller o autobús.
Grazas, Lino.
Prego.
Ai, toma.
Vivo aquí.
Buonanotte.
Abur.
Hai un tipo abaixo que cheira a allo preguntando por ti.
Ola.
Timbrei antes.
Ah, non funciona.
Tachán!
Agora non tes que ir no bus.
- Non podo aceptalo. - É un regalo.
- Parece nova. - Non…
Non, en realidade…
atopeina.
- Así é en Florencia. - Es un chef e un ladrón de bicis?
É unha das miñas películas favoritas.
- Como cho agradezo? - Deixa que cociñe para ti no restaurante.
Estou vendo a alguén.
Non pensaba que unha muller coma ti estivese soa.
Pero ven como convidada, por favor.
Sì?
E elas tamén poden vir.
RESTAURANTE VIGNA VECCHIA
Es Amy?
Si.
- Si, son Amy. - Che meraviglia!
A bonita.
Lino faloume de ti. L'americana?
Sì, americana.
Vide comigo. Amigas?
Vide, amigas.
Grazas.
- Está aquí. - Ei.
- Que chulo é isto. - E tanto.
Auga? Frizzante?
Sì. Grazie.
- Podemos ver o menú? - Non.
Comedes o menú.
Tutto.
Creo que di que imos probar todo.
- Brava, sì. - Gracias!
É "grazie".
- Aprendiches algo de italiano? - Fodes con este tamén?
Lindsay, por Deus…
Non, está saíndo con John non sei que.
Giancarlo.
- Lino é amigo meu. - Si.
Un amigo que mocea contigo cunha bici e coa mellor mesa?
Si…
Polos amigos!
Miña nai.
Mimá.
Está todo bo?
- Boísimo. - Vale, mellor.
Penso volver aquí para a miña lúa de mel.
Sodes só amigos?
Porque…
- Podedes ser algo máis? - Si.
- Se segues vindo. - Miña nai.
Mimá.
Imos… vámonos.
- Chica. - Ciao. Ata logo!
Elixe ben.
Ciao.
Pasárono ben.
Creo que nunca comemos tan ben coma hoxe.
Polo menos eu.
O pracer é todo meu.
Grazas.
Amy!
- Ei! - Ola!
Ai, xa son as dez.
Non me saúdas?
- Si, ola. - Ciao, bella.
- Quedei en recollerte aquí, non? - Si, si.
- Imos logo. - Vale.
Ciao.
Abur.
Case estamos na metade do programa e quería saber…
Que tal as miñas obras?
Aprecio a pregunta, pero… é algo que só podes responder ti.
Preciso saber se…
Se cres que as miñas obras son boas para a exposición.
Ou…
se consideras que hai algunha maneira coa que poida mellorar.
Aínda es un gromo pechado. Entendes?
Síntoo…
Estouche dicindo
que mires arriba.
En vez de mirar tanto o lenzo.
Ou mellor, mira dentro de ti.
Creo que algún día
vas mirar atrás e vaste entender dunha forma totalmente diferente
polas eleccións que tomas a día de hoxe como muller nova que es.
E se cadra iso lévate a un lenzo.
Ou non.
Tanto ten,
florecerás.
Pronto.
"Pronto" parece unha marca branca de salsa de tomate do Kroger.
Z!
- Que tal a mudanza? - Z, rula.
- Onde tes a música de adultos? - Agarda…
- Esa é…? - Túa nai? Si.
Veu ós Ánxeles onte á noite. Rompeu con Ron.
Reservou un retiro nun ashram para meditar en silencio,
e animeina a que empezara xa. O de estar en silencio.
Estou ben, Amahle.
Acabáronse as parvadas.
Acabei co complexo industrial romántico
que lles di ás mulleres que se centren en calquera relación,
pero non na que teñen con elas mesmas.
Mamá, dille a Zora que se poña.
E ruliña,
sei que querías estudar arte na grande Europa dos brancos,
non como a filla de Mary, que está en Kenya coa bolsa Fulbright.
Pero escóitame.
Non vaias aí e te namores dun castelo de princesas Disney deses.
A de Mary está saíndo cun que ten un doutorado en Nairobi.
Iso xa é ben diferente.
Non rematei, estaba falando… Vale, zen.
Non sería mamá se non se contradixese de oito maneiras distintas nunha chamada.
Outra ruptura?
- Está ben? - Estará.
Ten práctica.
Espero tomar mellores decisións ca eles.
Non bebeu media botella de coñac, é un bo comezo.
- Que tal o novo traballo? - Ben.
Xa tiña que ter acabada a planificación da clase, pero…
Seguro que as de Destiny's Child
querían que ese irmán deixara de dicir o seu nome.
O que ti digas.
E ti que tal, rula?
Estoume cuestionando se teño talento de verdade.
Todos sabemos que sabes debuxar, Amy.
Igual que eu toco "Wind Beneath My Wings" no piano.
E ti xa nunca tocas o piano.
Non quero que a arte sexa algo que só fixen unha vez.
Tes que ir.
Ai, mimá, acaba de atopar os meus álbums de Chaka Khan.
Volvo ó deber de divorciada.
Papá e Maxine xa teñen os voos.
Está a ver cantos botes de salsa grellada lle caben.
Valo cheirar antes de velo.
Quérote. Abur.
Mamá.
- Queres parar de remexer? - Non, non quero.
Arrimeime con Neneh Cherry con ese vestido nun concerto.
Invitoume a ir de xira con ela.
Que sabes de Lino?
A ver… déixame pensar.
Chegamos a Florencia ó mesmo tempo,
hai seis anos que veu de Sicilia a traballar.
Non viñera estudar?
Non me lembro. Pode ser.
Probablemente. Se foi así, sinxelo non foi.
É duro para eles.
Quen son eles?
Os sicilianos.
Sicilia non é coma o resto de Italia. Temos norte e sur.
O sur de Italia é moi distinto a aquí.
Outra cultura diferente.
Son coma estranxeiros.
- Sei algo sobre iso. - Por que preguntas por Lino?
Ciao!
Patrizia pregunta se nos deixas unha…
botella de Prosecco.
Unha botella de Prosecco?
Unha botella, claro.
Non deixo de pensar na cea.
Foi…
Foi arte.
Exprésome a través da comida. Sì.
Non quería marchar a todo correr. Foi só que… Giancarlo…
É que el mais eu…
En Italia temos un dito:
"O amor non ten regras."
Pois claro. A ver se adiviño.
É parte do himno nacional.
Entón somos amigos, non?
Somos algo.
E un amigo pódelle ensinar a outro Florencia.
Sì.
E se non te namoras de min,
sequera namóraste de Florencia.
Vale.
Ciao.
Moi ben.
Canto é?
PEL DE VERDADE 30 €
Vale.
Grazie.
Non o vas comprar?
Non sei.
A ver se me expoñen unha obra.
Se cadra así meu pai veme como artista.
Que?
Vaia.
Este.
Gústame moito.
É da noite que estivemos xuntos?
Por que nunca falas de Sicilia?
Sicilia é un enigma.
Iso non responde a miña pregunta.
Vale, vouche dicir o que dicimos:
"Cando Deus creou Sicilia, creou un paraíso.
E para equilibralo un pouco, creou sicilianos."
Vale, a xantar.
Que fame.
Alá comemos antes as ensaladas.
Que innovación.
Que pasa?
Canto vinagre lle botaches?
Usei o balsámico.
Sequera está só na ensalada.
Vale, non te preocupes.
Comigo sempre comerás ben.
Tes pasta aquí? E un pouco allo?
- Farei algo novo. - Vale.
Teño isto e tamén fusilli.
E o allo está aí.
Sì.
Grazie.
Só me quedan dúas semanas en Florencia.
É incrible o cerca que estiven de…
volver á facultade de Dereito en vez de vir aquí.
Meus pais, máis ben meu pai, vai estar aquí esta semana,
e para el é importante que teña unha boa carreira e un bo traballo.
Supoño que significa seguridade e protección.
Sabes por que aquí están as mellores obras?
Florencia está nun val,
é vulnerable ós ataques.
Hai moitos séculos. Sen forzas militares.
Pero logo pensaron:
se creamos os edificios máis bonitos e a arte máis fascinante,
a xente pensará que somos ricos.
E nunca atacarían unha cidade que ten un grande exército, claro.
A beleza proporciona protección.
Un brinde.
É Campari con soda. É coma un aperitìvo.
Unha bebida para abrirche o apetito.
Cres que preciso abrir o apetito?
Ti próbao.
Vale. Ben…
Os estudos, Amahle.
Tes que ter un plan sobre o que vas facer.
A verdade, eu creo que che senta ben este programa de arte.
Sempre fixeches as cousas á túa maneira,
pero pareces máis sofisticada e todo.
E feliz.
Dixéronche que vas ser a próxima da Vinci?
Sabes que da Vinci non é o único artista italiano?
E evitaches a miña pregunta.
Que vas facer o próximo semestre?
Dixeches que tiñas unha praza en Georgetown.
- Podes volver a onde o deixaches… - Temos que falar disto agora?
Aquí?
É necesario?
Estou gozando de Florencia, papá. Estou descubrindo, vivindo e aprendendo…
Que me ocultas, Amy?
Por que non queres falar de volver?
Coñecín a alguén.
E quen é ese alguén?
Chámase…
Chámase Giancarlo.
Eh, mozo.
Necesito algo máis forte ca isto.
- Papá. - Tes bourbon?
Papá, mírame.
Non imos tan en serio.
Quero coñecelo.
Si, pois claro.
É a persoa perfecta para ensinarvos a cidade logo de cear.
Que ben soa.
Coñecerás algún sitio bo,
porque nesta viaxe penso comer o que me apeteza.
Coñezo un sitio.
Que bonito.
Por aquí, papá, si.
Verdade?
É ese? Parece saído dunha película.
- Salute ós dous. - Salute.
Miña nai querida.
Que boa pinta.
Si!
- Mira, papá. - Isto xa é outra cousa.
Seguro que logo vén.
- Tanto ten. - A comida está boa.
- E tanto. - É a mellor de Florencia.
- Ciao. - Ola.
Estaba boísimo.
Ciao. Son Lino, é un pracer.
Ti es o cociñeiro?
- É chef, papá. - A comida está incrible.
Grazie.
- Encantado de coñecelo. - Eh! Acabo de coñecerte.
Un pracer.
Amy díxome que es avogado.
E que traballaches polos dereitos civís.
E que coñeciches o señor Martin Luther King.
Lin "Carta do cárcere de Birmingham" en italiano.
Encantoume. Que tal o señor King?
Doutor King.
E eu era só un adolescente.
Ah. Pero influíu no seu traballo?
Pois influíu en todo o mundo, fillo.
Papá…
Dime…
Como é que acabaches traballando na cociña?
É dicir, pisaches algunha escola?
- Papá… - Terás carreira.
Que pisei que?
Pregunta se fuches á universidade.
Ah, si, estiven na universidade.
Estudei poesía e tradución, si.
Pero por desgraza non rematei.
Estudou poesía.
E non rematou.
Lino, creciches en Florencia?
Non, son dunha pequena vila de Sicilia.
Amy. Scusa.
- Síntoo. Ciao. - Ola.
Para min auga con gas.
- Ola. - Giancarlo, encantado. Piacere.
- Giancarlo. Piacere mio. - Que…?
Vale.
Síntoo moito. Tiña moito choio na galería.
Non pasa nada.
Ben…
teu pai é coma un vaqueiro de Texas dos de verdade.
Tamén tes cabalos e vacas?
O que teño é un doutoramento en Xurisprudencia.
Vale.
Non sei que foi o mellor de onte.
O sofisticado que chegou tarde e estivo alardeando
ou o outro, o Chef Boyardee.
Lino é so un amigo.
Ó que lle gustas.
E para responder a túa pregunta,
- non me gusta ningún dos dous. - Xenial.
Vouche dar un consello.
Podes querer a moita xente na vida,
pero o importante é atopar a alguén a quen queiras e con quen vivir en paz.
E…
Non creo que o atopes
na outra punta do mundo con homes que non valen.
Iso non é verdade.
Non importa. Logo vas vir para a casa, non?
Non che paguei todo isto para que viaxes polo mundo
- para atoparte. - En realidade…
Pagueino eu.
É cousa miña.
Deime a oportunidade de conectar cunha parte de min
que ignorei durante moito tempo.
Que queres dicir?
Quero ser artista, papá.
Quero ter beleza na vida.
Podes dedicarte á arte no tempo libre. Ninguén te detén.
Non vou volver estudar Dereito.
Múdome ós Ánxeles.
Quero traballar como artista.
Xa che meteron cousas na cabeza.
Smokey Robinson tiña razón.
"Viaxar é o paraíso dos necios."
- Díxoo Emerson. - Quen fora tiña razón.
Mira ó teu redor.
Non é a túa vida real.
Ola.
Mira…
Sei que o de onte á noite…
Tróuxenche este caderno. O que che gustou do mercado.
Pensei que querías que me coñecesen a min.
Pero levaches a Giancarlo ó meu restaurante.
- Xa. Era unha distracción. - E eu que son?
Non, sul serio, dime que son. Porque agora non o sei.
Ou te avergoñas de min…
- Non! - …ou non che vallo.
Xa sei que non teño unha galería de arte. Non son culto, cociño. Así son.
E cociño
porque me fai feliz. E faime sentir vivo.
E fixéchesme cociñar para ese mamón.
Comeu a miña comida.
No meu restaurante.
E coa túa familia.
Síntoo moito.
Amy, gústasme.
Creo que eu tamén che gusto.
Por iso fuches ó meu restaurante. Eu…
Sinto algo…
que nunca antes sentín.
Creo
que podemos ser algo moi bo.
Vale.
Ho capito.
É mellor que non pasemos máis tempo xuntos.
Para min é…
máis fácil.
Lino…
Colle isto, por favor.
Por favor.
Zora, cortei con el onte.
E Lino que?
Nin sequera o coñezo. Non de todo.
Ponte enferma a idea de non velo nunca máis.
Ninguén atopa a súa posible alma xemelga
nunha rúa dun país estranxeiro.
Ou Deus ten un sentido do humor moi cruel.
- Ten. - O programa rematou.
E marcho en dous días.
Veña, Zora.
Ti mais eu sabemos que esta merda nunca funciona.
Conto de fadas.
Esas historias non son para nós.
E se isto non é unha historia, Amy?
E se simplemente é a túa vida?
PROXECTO DE ARTE
Brava, Amy.
Aplauso, Ame.
Ames, aproveitaches este programa máis que todos nós xuntos.
Perdoade un momento.
Lino.
Lino, agarda.
Ías marchar sen máis?
Por que non me saudaches?
Non quería estragarche a noite.
Tal e como deixamos as cousas…
Alégrome de verte de novo.
Para despedirme ben.
Pásate polo apartamento esta noite.
Estarei mirando pola ventá.
Amy.
Quero presentarte a alguén. Están esperando.
Vale.
Ven, por favor.
A nosa historia non ten que rematar.
Teño o voo en tres horas.
A xente come en todo o mundo.
Que estás pensando?
Subtítulos: María Suárez Seijas