SERIAL NETFLIX
FLORENCJA, WŁOCHY
JESIEŃ, ROK 2000
Sloane?
Jestem Amy.
Benvenuta a Firenze. Wsiadaj.
Dobra.
Tylko…
Gotowe.
Skąd jesteś?
Z Teksasu.
To cud, że tu jestem.
Chcę zobaczyć wszystko. Dawida,
katedrę na placu Duomo, galerię Uffizi, Ponte Vecchio.
A co z drugim tygodniem?
Znajdziesz tu więcej niż w przewodnikach.
Jestem za, o ile to darmowe.
Znajdź sobie kochanka. Dobra zabawa i za darmo.
Eccoci. To twoje mieszkanie.
Dzięki. Grazie.
Czekaj! Mój drugi numer, do baru.
I drobna rada.
By doświadczyć Florencji, unikaj Amerykanów.
Dobra.
Unikaj jak ognia!
- Słyszałam kogoś. Caroline. - Amy.
Studentka Emory i Alpha Phi w trzecim pokoleniu.
Studentka Brown i prawa w Georgetown.
Lindsay, Mount Holyoke.
Amy.
Trafił ci się ostatni pokój.
Przez kolejne sześć tygodni przeanalizujemy historię Dawida
aż od początków renesansu.
Kto słyszał o syndromie Stendhala?
Artyści tracili zmysły z powodu oszałamiającego piękna.
Nie wierzyli, że stworzą coś równie pięknego,
więc rzucali się z Ponte Vecchio.
Dlatego to tak ważne, byście znaleźli tu własny głos.
Interesuje mnie oryginalność.
Prawdziwa wizja.
Tym będziemy się kierować, wybierając studentów,
którzy na koniec programu zaprezentują prace w galerii.
Oddajcie najlepsze prace. Bądźcie odważni.
- Halo? - To ja, Zora.
Wszyscy są?
Tata wyprawił grilla. Przyszła cała cholerna dzielnica.
Gniewają się?
Chcą cię wspierać,
ale nikt tu nie rozumie płacenia za naukę sztuki.
Czyli tak.
Są bardziej skonsternowani.
- Tato! Amy dzwoni z Włoch! - Niech nie liczy na kasę.
To tylko sześć tygodni.
Prawo nie ucieknie. Wrócę na studia.
I nie chcę od nich pieniędzy. Sama za wszystko płacę.
Napisz to im na pocztówce.
Kocham cię.
Pa.
Na pewno ci to pasuje?
Tylko tak będzie mnie stać na pobyt.
Tylko nikomu nie mów.
Guardia di Finanza to połączenie skarbówki i FBI.
Zamkną bar. Polują na lavoro nero.
Pracę na czarno?
Powiedz, że chodzi o pracę po ciemku.
To oznacza nielegalną pracę.
- Jasne. - Chodź na powietrze.
Potrzebujemy wódki. Pożyczę z baru obok.
Daj znać, czy posłuchałaś się rady.
Faceci zalewają Amerykanki prezentami.
Potrafię o siebie zadbać.
Zabawisz się i nie będziesz czyścić kibli.
Nie przyjechałaś tu do tej niewoli…
Możesz znaleźć kogoś, kto…
Przyjechałam tu dla sztuki.
Spróbować rzeczy, na które nie będę mieć drugiej szansy.
Chcę…
przeżyć własny renesans. Nie chodzi o mężczyzn.
Ostatnie, o czym myślę, to szukanie miłości.
Kto mówi o miłości?
- Cześć, przystojniaku. - Cześć.
Co u ciebie?
Całe lato pracowałem w restauracji na Elbie.
Jestem Lino.
- Amy. - Z Ameryki?
Tak.
Z Teksasu.
Jak się tu odnajdujesz?
Odnajduję?
- Czy ci się podoba. - No tak.
Podoba mi się.
Podobają mi się ulice i kościoły.
Nie lubię autobusów.
Nie jestem przyjazna.
Co powiedziałam?
Coś o ulicach.
- Kościołach i autobusie. - Tak.
A potem, że nie jesteś miła.
Tak cię bawi, gdy udajesz, że nie znasz angielskiego?
Fajne buty.
Do zobaczenia.
To kucharz.
Tak, jestem jedyna.
Obiecałam mamie, że zadzwonię przed Dotykiem anioła.
Kończę. Wyślij mi masło shea.
Jeśli oko to okno do duszy,
dziś chcę zobaczyć waszą.
Nie dawajcie mi Michała Anioła, tylko siebie.
Non voglio fare sesso. To znaczy: „Nie chcę seksu”.
Jak powiedzieć: „Bez reszty”?
- Ciao. - Giancarlo.
- Piacere. - Amy.
- Sei americana? - Tak.
To znaczy…
Si.
Studiujesz sztukę?
Jak wszyscy z Ameryki.
Być może.
Ale nie tak piękni.
Powiedz mi.
Jaki jest twój ulubiony artysta?
Cóż, Michał Anioł.
I…
inni.
Moja rodzina ma galerię.
Niedaleko. Wpadnij.
Dobrze.
- Dzięki za zaproszenie. - Jasne.
Niesamowita technika.
Chiaroscuro. Taniec światła i cienia.
Mój znajomy mieszka w pierwszym studiu Caravaggio.
Widząc to światło,
można zrozumieć, jak malował.
Pójdziemy tam?
Właśnie to światło inspirowało jego dzieła.
- To coś… - Co nie każdy zobaczy.
Ale tak rzadkie piękno…
zasługuje na rzadkie piękno.
Kucharz.
- Tak, Lino. - Amy.
Pamiętam.
Zmieniłeś buty.
Znudziły mi się.
Nie jestem zainteresowana.
To dla znajomego.
Wiem. Przyszłam po wypłatę.
Sloane.
Czemu nie zapłacisz mi w ciągu dnia?
Bo nie zostawiam w barze gotówki.
Mamy tu powiedzenie:
„Okazja czyni złodzieja”.
Więc będę celem, wracając z kasą do domu.
Niech cię odprowadzi.
Odprowadzi cię.
Z przyjemnością.
To próba wynagrodzenia mi, że mnie wyśmiałeś?
Zaczniemy jeszcze raz. Co ci tu najbardziej smakuje?
Tak zagadują kucharze?
Mam słabość do cornetti.
Przecież to pączek.
Włochy są znane z najlepszego jedzenia.
Myślałam, że Francja.
Nie chciałabyś makaronu od Francuza.
Każda potrawa to tylko masło i ziemniaki.
Dam ci znać, jeśli trafię do Paryża.
Po jednej podróży będziesz specem?
- Klasyczna Amerykanka. - Zawsze jesteś tak uroczy?
Przed Paryżem spróbuj prawdziwej kuchni florenckiej.
Byłeś w Paryżu?
Nie, nie byłem poza krajem.
- I znasz się na wszystkim? - Na Włoszech tak.
Dobra. Co to takiego?
Dobre oko.
Podobno Dante poznał tu Beatrice, miłość swojego życia.
- Piękna historia miłosna. - Naprawdę?
Powiedziałem „podobno”.
- To było dawno. Sam nie wiem. - Skąd tak znasz angielski?
- Studiowałem tłumaczenia. - Książek?
Tylko tak mogłem wyrwać się z miasteczka.
Ale tak naprawdę chciałem pracować w kuchni.
Studiowałeś tłumaczenie książek, ale jesteś kucharzem?
Ale mój ojciec…
chciał dla mnie czegoś innego.
- Tak. - Rozumiem.
Bardziej, niż myślisz.
Kocham gotowanie dzięki mamie. Uczyła mnie od małego.
Nawet sobie nie wyobrażasz, w jak innym miejscu mieszkam.
- W Teksasie. - Tak.
Jak Lightnin’ Hopkins i Freddie King.
I ty nie lubisz Ameryki?
Chodzi o bluesa.
- Ciao, Dulai. - Ciao.
Ameryce jedna rzecz wyszła.
Lub dwie.
- Pocałunek. - Co?
Po włosku „baci”.
Nie, dziękuję.
I twoje imię.
„Ami”.
Oznacza „budzącą miłość”.
Mam na imię Amy.
To skrót od Amalhe.
W języku zulu z RPA to „piękna”.
Zgadza się.
Dobra.
To było…
Nie było…
Było dużo milej niż w autobusie.
Dziękuję, Lino.
Prego.
Proszę.
Tu nocuję. Buonanotte.
Pa.
Na dole czeka na ciebie facet, który śmierdzi czosnkiem.
Cześć.
Wybacz, dzwoniłem.
Nie działa.
I autobus niepotrzebny.
- Nie przyjmę go. - To prezent.
- Wygląda na nowy. - Nie.
Tak naprawdę…
znalazłem go.
- To tu typowe. - Jesteś kucharzem i złodziejem rowerów?
To fabuła mojego ulubionego włoskiego filmu.
- Jak ci się odwdzięczę? - Przyjdź do mojej restauracji.
Widuję się z kimś.
Taka kobieta nie mogłaby być sama.
Bądź moim gościem.
One też mogą przyjść.
RESTAURACJA
- Amy? - Tak.
Piękna.
- Lino o tobie mówił. L'americana? - Zgadza się.
Chodźcie. Znajome?
Chodźcie.
Dziękuję.
- Jest. - Hej.
- Świetne miejsce. - Tak.
Wody? Frizzante?
Si. Grazie.
- Możemy dostać menu? - Nie.
Jecie menu. Tutto.
Chyba chodzi o to, że spróbujemy wszystkiego.
- Brava, si. - Gracias.
Mówi się „grazie”.
- Nauczyłaś się choć słowa? - Z nim też się pieprzysz?
Boże, Lindsay.
Umawia się z tym gościem.
Giancarlo.
- Lino to znajomy. - Jasne.
Który daje ci rower i najlepszy stolik w knajpie.
Tak.
Za znajomych!
Boże.
Wszystko smakowało?
- Bardzo. - Świetnie.
Wrócę tu w podróż poślubną.
Jesteście znajomymi?
Na pewno?
- Bądźcie kimś więcej. - Tak.
- By tu wracać. - Rany.
My już vamonos.
- Chica. - Ciao. Pa!
- Decyduj mądrze. - Ciao.
Dobrze się bawiły.
Żadna z nas nigdy nie jadła tak pysznych dań.
Ja na pewno.
Sama przyjemność.
Dziękuję.
Amy!
Już 22.00.
Nie przywitasz się?
- Cześć. - Ciao, bella.
- Mówiłem, że cię odbiorę. - Tak.
- Chodźmy. - Dobrze.
Pa.
Za nami połowa programu. Zastanawiałam się,
jak mi idzie?
Doceniam, że mnie pytasz, ale tylko ty znasz odpowiedź.
Chciałabym wiedzieć,
czy moje prace nadają się do pokazania.
Lub…
czy mogłabym jakoś poprawić ich formę.
Wciąż jesteś zamkniętym pąkiem.
Przepraszam…
Mówię ci,
byś spojrzała do góry, a nie tylko na swój szkic.
Zajrzyj w głąb siebie.
Myślę, że pewnego dnia
spojrzysz w przeszłość i dostrzeżesz się w nowym świetle,
dzięki wyborom, których dokonałaś w młodości.
Może trafi to na płótno,
a może nie.
Tak czy inaczej,
zakwitniesz.
Pronto?
Brzmi jak tani sos pomidorowy z marketu.
Z!
- Jak przeprowadzka do LA? - Z!
- Gdzie muzyka dla dorosłych? - Czekaj.
- To… - Tak, twoja matka.
Przyleciała wczoraj. Rozstała się z Ronem.
Wykupiła sobie cichą medytację w Topandze.
Zachęcam ją, by ćwiczyła od razu.
Mam się świetnie.
Uwolniłam się od tego gówna.
Od romantycznego kompleksu przemysłowego,
który każe kobietom skupiać się na relacjach z innymi,
a nie ze sobą.
Dasz mi z powrotem Zorę?
Kochanie.
Wiem, że chciałaś studiować sztukę w tej białej Europie,
a nie wyjechać na program do Kenii, jak córka Mary.
Posłuchaj mnie.
Nie zakochuj się tam w jakimś księciu z bajki, jasne?
Córka Mary umawia się z doktorem z Nairobi.
To coś zupełnie innego.
Nie skończyłam. Mówiłam… Dobra, zen.
Cała mama. Co chwilę sobie przeczy.
Kolejne rozstanie?
- Co z nią? - Będzie dobrze.
Ma wprawę.
Obyśmy dokonały lepszych wyborów.
Nie wypiłyśmy pół butelki whisky. To już coś.
- Jak nowa praca? - Dobrze.
Powinnam kończyć plany lekcji, ale sama wiesz.
Te dziewczyny z Destiny
mają już dość swoich imion.
Jasne.
Co u ciebie?
Wątpię tu, czy faktycznie mam talent.
Wiemy, że potrafisz rysować.
A ja potrafię zagrać „Wind Beneath My Wings” na pianinie.
Właśnie, ale już nie grasz.
Nie chcę, by sztuka stała się dla mnie wspomnieniem.
Kończ już.
Boże, mama znalazła albumy Chaki Khan.
Wracam do opieki nad rozwódką.
Tata i Maxine do ciebie przylecą.
Wsadzi do walizki jak najwięcej sosu barbecue.
Wyczujesz go, nim zobaczysz.
Kocham cię. Pa.
Mamo.
- Nie grzeb w moich rzeczach, dobrze? - Nie.
W tej sukience całowałam się z Neneh Cherry po występie.
Zaprosiła mnie na całą trasę.
Co wiesz o Lino?
Niech pomyślę.
Oboje przenieśliśmy się tutaj sześć lat temu.
Przyjechał z Sycylii, by pracować.
A nie na studia?
Nie pamiętam. Może.
Może i tak. Nie było łatwo. Mają tu bardzo pod górkę.
Kto?
Sycylijczycy.
Sycylia nie jest jak reszta kraju.
Południowe Włochy są daleko. Mają zupełnie inną kulturę.
Często uznają ich za obcych.
- Coś o tym wiem. - Czemu pytasz o Lino?
Patrizia pyta, czy możemy pożyczyć…
butelkę Prosecco.
Butelkę?
Oczywiście.
Wciąż myślę o tej kolacji.
To była…
sztuka.
Wyrażam się poprzez jedzenie.
Nie chciałam tak uciec. Po prostu Giancarlo…
My…
Mamy tu powiedzenie:
„Miłość rządzi bez zasad”.
No tak. Niech zgadnę.
To fragment hymnu.
Jesteśmy znajomymi?
Kimś jesteśmy.
Znajomy może oprowadzić znajomą po Florencji.
Jeśli nie pokochasz mnie,
pokochasz chociaż Florencję.
Dobrze.
Dobra.
Po ile?
PRAWDZIWA SKÓRA
Dobrze.
Nie kupisz?
Nie wiem.
Muszę narysować coś na pokaz.
Może ojciec zobaczy we mnie artystkę.
Co?
Ten.
Jest piękny.
To z naszego spaceru?
Czemu nie mówisz o Sycylii?
To enigma.
To nie odpowiedź.
Mawiamy:
„Tworząc Sycylię, Bóg stworzył raj,
a potem dla wyrównania stworzył Sycylijczyków”.
Jedzmy. Konam z głodu.
W USA zaczynamy od sałatki.
Innowacyjnie.
Co?
Ile dodałaś octu?
Użyłam balsamicznego.
Chociaż jest tylko w sałatce.
Dobra. Bez obaw.
Ze mną zawsze zjesz dobrze.
Masz makaron i czosnek?
- Ugotuję coś. - Dobrze.
Mam taki i fusili.
Czosnek jest tutaj.
Będę tu jeszcze tylko dwa tygodnie.
Nie wierzę, że byłam tak bliska,
by wrócić na prawo i zrezygnować z wyjazdu.
Rodzice, a raczej tata, który będzie tu za tydzień,
bardzo liczą na to, bym miała dobry dyplom i pracę.
To dla nich bezpieczeństwo.
Wiesz, czemu Florencja ma piękną sztukę?
Jest położona w dolinie,
podatna na ataki.
Nigdy nie mieli armii.
Pomyśleli,
że tworząc piękne budynki i sztukę
ludzie uznają ich za bogatych
i nie zaatakują miasta, które na pewno ma wielką armię.
Piękno zapewnia bezpieczeństwo.
Zdrowie, tato.
To Campari z wodą. Taki aperitif.
Drink na apetyt przed obiadem.
Brak apetytu mi nie grozi.
Spróbuj.
W porządku. To co?
Jak ze szkołą?
Musisz obmyślić jasny plan.
Ten program artystyczny ci służy.
Zawsze chodziłaś własną drogą,
ale wydajesz się bardziej wyrafinowana.
I szczęśliwsza.
Przekonali cię, że jesteś kolejnym da Vincim?
Wiesz, że to nie jedyny artysta z Włoch.
Zbyłaś moje pytanie. Co z kolejnym semestrem?
Mówiłaś, że trzymają ci miejsce.
- Możesz wrócić… - Musimy mówić o tym teraz?
Tutaj?
W ogóle?
Wygrzewam się we Florencji. Odkrywam, żyję, uczę się.
Czego mi nie mówisz?
Czemu unikasz tej rozmowy?
Bo kogoś poznałam.
Kogóż to?
Ma na imię…
Giancarlo.
Młodzieńcze.
Poproszę coś mocniejszego.
- Tato. - Macie bourbon?
Spójrz na mnie.
- To nic poważnego. - Chcę go poznać.
Jasne.
Oprowadzi nas po mieście, kiedy zjemy obiad.
Świetnie.
Obyś znała dobre miejsce,
bo oszczędzałam się przed wyjazdem.
Znam.
Jak miło.
Tędy, tato.
Prawda?
To on? Wygląda jak z filmu.
- Salute. - Salute.
Rany.
Pyszne.
Tak!
- Spójrz. - O to chodzi!
Na pewno przyjdzie.
- Nie szkodzi. - Pyszne jedzenie.
- Tak. - Najlepsze w mieście.
- Ciao. - Cześć.
Było pyszne.
Jestem Lino. Miło was gościć.
Jesteś tu kucharzem?
- Szefem kuchni. - Pyszne jedzenie.
Grazie.
- Miło pana poznać. - Dopiero się poznaliśmy.
Miło mi.
Podobno jest pan adwokatem
i broni praw człowieka.
Podobno poznał pan Martina Luthera Kinga.
Czytałem jego list z więzienia w Birmingham.
Świetny. Jaki był pan King?
Doktor King.
Byłem jeszcze nastolatkiem.
Wpłynął na pana pracę?
Wpłynął na każdego, synu.
Tato.
Powiedz.
Jak trafiłeś do kuchni?
Jesteś przeszkolony?
Masz dyplom?
„Przeszkolony”?
Czy byłeś na studiach.
Tak, studiowałem.
Poezję oraz tłumaczenie.
Niestety ich nie ukończyłem.
Studiował poezję.
Nie skończył.
Dorastałeś we Florencji?
Nie, pochodzę z małego miasta na Sycylii.
- Przepraszam, Amy. - Nic się nie stało.
Wodę gazowaną.
- Cześć. - Giancarlo. Miło poznać.
- Giancarlo. Piacere mio. - Jak się…
Jasne.
Przepraszam. Utknąłem w galerii.
Nie szkodzi.
Twój ojciec jest jak prawdziwy kowboj z Teksasu.
Macie też konie i krowy?
Mam doktorat z prawoznawstwa.
W porządku.
Nie wiem, co to było.
Jeden się spóźnił i przechwalał,
a drugi zgrywał wielkiego kucharza.
Lino to tylko znajomy.
Któremu się podobasz.
Odpowiadając na twoje pytanie, żaden mi się nie podoba.
Świetnie.
Coś ci poradzę.
Możesz kochać wiele osób,
ale szkopuł w tym, byście kochali się w pokoju.
I…
nie znajdziesz tego
po drugiej stronie globu wśród innej kultury.
Nieprawda.
Ale nieważne, bo niedługo wracasz.
Nie wydałem tylu pieniędzy, byś włóczyła się po świecie.
- Odnajdując siebie. - Wiesz co?
Ja za to zapłaciłam.
Sama.
Dałam sobie szansę, by połączyć się z tą częścią,
którą zbyt długo ignorowałam.
To znaczy?
Chcę być artystką.
Chcę w życiu piękna.
Możesz malować w wolnym czasie. Nikt ci nie broni.
Nie wrócę na prawo.
Przeniosę się do LA.
Chcę robić to zawodowo.
Zrobili ci sieczkę z mózgu.
Smokey Robinson miał rację.
„Podróż to raj głupców”.
- To Emerson. - Ale miał rację.
Rozejrzyj się.
To nie jest twoje życie, Amy.
Cześć.
Posłuchaj.
Wiem, że wczoraj…
Kupiłam ci ten notes ze straganu.
Myślałem, że chcesz, bym ich poznał.
Ale przyprowadziłaś Giancarlo do mojej restauracji.
- Wiem. Był tylko odskocznią… - A ja kim jestem?
Kim dla ciebie jestem, bo naprawdę nie wiem.
Albo się mnie wstydzisz…
- Nie! - …albo nie wystarczam.
Nie mam galerii ani dyplomu. Gotuję. Taki właśnie jestem.
I gotowanie
daje mi szczęście.
Czuję, że żyję.
Kazałaś mi gotować dla tego dupka?
Jadł moje jedzenie.
W mojej restauracji.
Z twoją rodziną.
Przepraszam.
Lubię cię.
Ty chyba mnie też.
Dlatego wczoraj przyszliście.
Czuję coś.
Jak nigdy.
Myślę,
że możemy mieć coś pięknego.
W porządku.
Ho capito.
Nie powinniśmy się już widywać.
Tak będzie…
łatwiej.
Weź to.
Proszę.
Wczoraj z nim zerwałam.
A Lino?
Nawet go nie znam.
Nie wyobrażałaś sobie, że mogłabyś go już nie zobaczyć.
Nikt nie wpada na bratnią duszę
na rogu ulicy w odległym kraju.
Chyba że Bóg ma okrutne poczucie humoru.
- Ma. - Program się skończył.
Za dwa dni wyjeżdżam.
Daj spokój.
Obie wiemy, że miłość to nie bajka.
Takie historie nie są dla nas.
A jeśli to nie historia,
tylko twoje życie?
PROJEKT ARTYSTYCZNY
Brawo.
Gratulacje.
Wyciągnęłaś z tego programu więcej, niż cała reszta łącznie.
Wybaczcie na chwilę.
Czekaj.
Wychodzisz?
Bez przywitania się?
Nie chciałem psuć ci dnia.
To, jak się skończyło…
Cieszę się, że cię zobaczyłem.
By się pożegnać.
Przyjdź do mnie dzisiaj po pracy.
Będę czekać przy oknie.
Przedstawię cię kilku osobom. Czekają.
Dobrze.
Przyjdź.
To nie musi być koniec naszej historii.
Za trzy godziny mam lot.
Ludzie jedzą na całym świecie.
Co masz na myśli?
Napisy: Krzysztof Zając