UNHA SERIE DE NETFLIX
18 MESES DESPOIS
VERÁN DO 2004
FLORENCIA, ITALIA
Amy Wheeler?
Perdoa. Si.
Si, a señora Giusti?
- Duquesa. - Encantado, son Lino.
Síganme.
Os dormitorios da á oeste non están dispoñibles.
Pero podedes usar os dormitorios pequenos da parte de atrás,
os xardíns para a cerimonia
e o comedor principal para o recibimento dos convidados.
Estás ben?
Si, imos casar na cidade onde nos coñecemos. Estou xenial.
A súa familia é estadounidense, de Texas, o estado das vacas.
Así é.
E vostede de onde é?
Viu unha afroamericana e un siciliano…
Fixemos todo por teléfono. As reservas, o hotel, todo.
Ides casar na súa maxestosa mansión?
E meterlle alí chusma.
E non paraba de preguntar: "Seguro que volo podedes permitir?
Recordade, os cartos da reserva non se devolven".
Deixouno ben claro.
Os aristócratas están na ruína.
O único que teñen é esa cara de noxo.
Alugan as súas vilas e nin pagan impostos.
Non me estrañaría que esa duquesa fose a anfitrioa
- das festas sexuais de Berlusconi. - Non!
- O sitio é precioso. - Vai ser a hostia de alucinante.
Sinto o de teus pais, Lino.
Gustaríame celebralo cun agricultor nunha vila aristocrática.
Un brinde.
A festa de mañá…
- Aínda non sei o que é. - Zora é como é.
Xa debe ter un itinerario para os convidados.
Temos o recibimento e a cea de ensaio.
Sempre lle gustou axudar coas reunións familiares e con todo iso.
De onde eu son,
unha voda é unha chea de xente nunha igrexa, e logo ir comer.
Estás ben con todo isto?
Invitámolos hai un ano.
Sabiamos que ía ser así, sen eles.
Con todo,
comezamos a vida de casados nun par de días.
- Iso é o único que me importa. - E a min.
E…
poderiamos evitar todo isto, ir a algún lugar tranquilo e casar sós.
Non.
Xa non hai volta atrás. Vaste converter nun texano con honor.
O teu bautismo comeza mañá.
Que é iso?
- Vasme meter na salsa grellada? - Non, na salsa picante.
- Salsa picante. - Si.
En serio, xa coñecín moita xente da túa familia.
Cantos máis quedan?
Miña naíña!
Viñeches!
- Ei! - Ola!
Estás fermosa.
- Como estás? - Boas.
- Ola, Zora. - Ei!
Como che vai?
Como che ensinei. Así se fai, moi ben!
- Ei. - Alégrome de verte, tío.
Hershel.
- Avoa, este é Lino. - É un pracer coñecela.
Eu ben pensei que a nai da noiva ía ter un sitio diante.
Ola, mamá.
- Pareces cansa. - Grazas.
Se non me quitaran as follas de camomila poderíache facer un apósito.
Imos parecer todos extras do vídeo musical de "Thriller".
Parece que está rosmona.
Non está moi contenta porque veu sen acompañante á voda da súa filla.
E co exmarido por aí.
Sodes coma o resto? Dos Estados Unidos?
É moi fermosa, señorita. Vémonos.
Xa moceando?
Eu? Mira para túa nai.
- Moitas grazas. - Amir.
Ai, grazas. Ese traxe é de Valentino?
- Si, como o soubeches? - Teño bo ollo.
Si, xa vexo.
- Problemas. - Si.
Vexo problemas.
Veña, imos.
Cando o coñecín non me transmitiu confianza.
Non me fío dun home que non ten sal condimentado.
Non podes ser un bo chef sen o sal condimentado Lawry's.
E o traballo de Amy vai vento en popa.
Calquera que estudara no este de Texas
sabe que son eu quen paga todo.
- Maxine eu estamos orgullosos. - Si.
Estamos impacientes por levarte ó altar.
- Vaia, mencionouche algo disto? - Non, creo que quen fala é o bourbon.
Un brinde todo o mundo!
- Papá. - Dime.
- Podemos falar disto? - Lino, ti que bebes?
- Non te preocupes. - Papá.
Ben, é que mamá tamén ha querer levarme ó altar.
Como te imos levar os tres ó altar?
Semellariamos unha vaca coxa.
Escoita, Lino.
Que é isto?
Os meus fillos non van comer isto. Hai un McDonald's preto?
Tesme que axudar a manter o control.
Por que non teño HBO no dormitorio?
- Que? - Vou preguntar.
Vale, grazas.
Esa xa preguntou dúas veces se pode usar a cociña
para quentar o alisador de pelo.
- Sicilia? Está en Italia, non? - En avión chegas en 45 minutos.
Aínda me doen as costas das 13 horas de viaxe.
De Dallas a Houston chegas en 45 minutos.
Están tan cerca e seus pais non veñen?
Seguro que veñen para a cerimonia.
Non che sei. Se foran vir estarían aquí.
Sempre es moi negativo.
Compórtate. Non te podo sacar da casa.
Non esquezas que o meu amor é coma unha estrela.
Ola.
Querida…
Era o whisky o que falaba, non? O de que Maxine me levara ó altar.
Significaría moito para Maxine mais para min, Amahle.
Pero é a miña voda, papá. Non casas ti.
Nin é o que ti queiras.
Dille iso á miña conta.
Sempre facedes o mesmo vós os dous.
Quero comezar o meu matrimonio sen ter que pasar polas ruínas do voso.
Sabes o orgullosos que estamos?
O que significa este día para nós?
Cando Maxine leu os seus votos,
tamén vos aceptou a vós as dúas.
Cando Lynn vos deixou comigo,
Maxine estaba aí para botarvos unha man a vós
mais a min.
Así que,
falo en serio, quero que estea na cerimonia.
Non esquezas…
Póñenme dos nervios!
Queres que faga de árbitro nesta disputa?
- Se queres, métome no ring. - De verdade, estano desbaratando todo.
Son espectadores do noso amor. Si, déixame mostrarcho.
- Un bombón? - Si.
- Vas ler o envoltorio? - Non.
Teño un mellor.
"Tanto nos soños coma no amor… todo é posible."
Este é da primeira noite que che ensinei Florencia.
- Gardeino. - Quérote.
Quéronos.
Escoita,
todo vai saír ben.
Mamá, non podes esperar que Amy
sente coa familia un home que acabas de coñecer.
- É a miña cita. - Non o coñeces.
- E Maxine pode. - É a nosa madrasta.
Lynn, eu vou sentar co meu marido, Hershel.
Acórdaste del? É alto, deixáchelo fai 20 anos…
Moi ben, quéresme dicir que vas poñer a Amir cos nenos?
Ten sorte de que o deixemos estar.
Non queredes que me sente co resto da familia.
Mamá, estás na mesa do medio.
Cunha muller que non recordo ver na sala de partos…
Mamá!
Imos pedir que che fagan un zume verde dos que che gustan.
- Ola. - Ei! Están botando High Noon en italiano.
Necesito un favor.
Non será diñeiro.
Déixasme o coche de alugueiro?
Estívente buscando por toda a vila.
E viñeches ó hotel?
Quería estar soa.
- Amy, funme porque… - Por que?
- Porque sempre o fas? - Escóitame.
Casei moi nova.
E todo este tempo dixen para min
que por iso deixei que Hershel quedara coa vosa custodia.
Que estariades mellor…
porque eu non sabía quen era.
E apareceu Maxine e demostrou
que tiña razón.
- Mamá… - Estou intentando
formar parte da túa vida, Amahle.
Sei que puiden ser mellor nai contigo e con Z.
Só che pido que me deixes ser túa nai na voda.
Pídoche outra oportunidade.
- Non tes que vir. - Paguei eu o seguro, así que si.
Vasme secuestrar?
- Non, teño que recoller o traxe. - Ben…
Non vou a ningures ata que sexas sincero comigo.
Que che pasa coa túa familia, fillo?
Polo que eu sei,
chegan de Sicilia a Florencia no mesmo tempo que chegas
- de Houston a Dallas. - A Dallas.
Por que non viñeron?
Non o aceptan.
- Meu pai… non o acepta. - Pola miña nena?
Por min.
É duro para eles.
Para meu pai.
É…
moi orgulloso, e casar cunha estadounidense…
Non quero faltar ó respecto, pero telo que ver desde a súa perspectiva.
Divorciádesvos todos.
Sen faltar ó respecto?
Se viñese á voda e dese o visto bo, e logo rematara en divorcio,
sería unha vergoña para el e para toda a familia.
É o peor para un siciliano.
É a familia da que veño.
Entendo.
Ben…
Onde imos?
- Non hai quen fale con mamá. - Xa.
- E papá é un prepotente. - Xa.
Dígoche que algún día Maxine
- vai marchar e vainos deixar perplexos. - Xa.
Como se di a tradición de saltar a vasoira en italiano?
Deberíanllo explicar ó padriño
antes de que pense que as negras gozamos limpando.
É raro?
Que seus pais non estean.
O que é raro é que mamá teña acompañante e eu non.
Podemos chamar o condutor do autobús.
- Ou o da tenda artesanal. - Amy.
Non me interesan eses homes.
Coñecín a alguén alá.
Que?
- E non mo dixeches! - Estiveches ocupada.
Quen é? Como se chama?
Ken.
Z.
E se seus pais non me aceptan?
Funcionará igual o noso matrimonio?
Nin ti nin eu sabemos como funciona un matrimonio.
Vas ter que descubrilo ti soa.
Verdade?
Tiñan que estar aquí e ver isto.
Os pais de Lino.
Oxalá todo o mundo puidera ver esta voda.
É incrible o que fixeches.
Os nosos antepasados casaban ás agochadas.
E agora vas saltar a vasoira nunha vila, pasando por alto as obras de Miguel Anxo.
Fixéchelo á túa maneira e estou orgullosa.
Ti podes, Amy.
CASTELLEONE, SICILIA
Deiche a miña vida.
E dous nenos.
Deiche de comer día e noite.
Día e noite.
Deiche de todo.
Pero é o meu fillo, Giacomo.
É o noso fillo.
Tiña que pedirme permiso.
Para namorarse?
- Isto é unha ofensa. - Por amor.
Primeiro…
cando marchou estudar.
E cando se esqueceu de nós…
para ir xogar na cociña!
O cociñeiro. O chef.
O chef.
É… unha deshonra.
- É o meu fillo, Giacomo! - Non imos ir!
Grazas!
Perdoa.
- Parabéns! - Hurra!
A miña filla!
Estás fermosa.
Grazas.
Algo azul.
Non che deixaremos ir ó altar
sen algo vello, novo, prestado e azul.
Con todo o alboroto, esquecinme desta parte.
Eu xuntei un par de cousas de todos, espero non pasarme da raia.
Maxine, isto é…
Ai, avoa.
É unha preciosidade.
E prestado.
Que bonito.
É novo.
Tócame algo vello.
Ai…
Miña pequena.
Sabía que tiña esa foto.
Es igualiña ca min.
Se non che importa,
voute axudar co toque final.
Iso é.
Mira que ben.
Agora xa pareces de Texas.
Estás moi guapo, fillo.
Estás listo?
Vaia.
Estás guapísimo, é que… vaia.
Que fas aquí?
Aínda tiña a esperanza de que viñeran.
Nunca imaxinei a miña voda sen eles.
Esa xente de aí é a miña familia atoleirada.
E os de Sicilia son a túa familia atoleirada.
Pero isto…
é a nosa familia.
Só nos, agora e o que queda por vir.
Só nós.
Quero dicir algo.
O matrimonio…
é coma un zapato.
Máis ben coma unha viaxe con zapatos.
Si, aguántamo.
Nalgún momento,
tanto ten o que fagas,
o ben que os apertes,
- vaiche entrar unha pedriña. - Como di?
O que a maioría non sabe…
Ben, algúns dos que estades aquí non sabedes
que un bo matrimonio…
permíteche enfrontarte coa pedriña antes de que se converta nun pedrusco.
Porque coxear non é vivir.
Miña rula, quero dicirche o que oxalá
nos tiveran dito a teu pai mais a min.
Tes que enfrontarte coa pedriña.
Sexa o que sexa.
Non deixes que se infecte o pé.
Eu era testuda e non saquei os zapatos cando debía.
E fíxose notar.
Moito.
E non quero iso para ti.
Dáme a copa.
Ben…
Eu tampouco era perfecto. Nin o son.
Pero estes dous son fariña doutro saco.
Vale, tócame a min.
Para miña irmá, fermosa e valente: Calquera se pode namorar.
Pero coa nosa historia, se vas cos ollos e co corazón abertos,
xa é ben diferente.
Lino, levareite sempre no corazón
pola maneira que coidas do de miña irmá.
Amén.
Que veña a comida de balde e seguro que nos levaremos de marabilla.
Veña. Esquerda!
Cara atrás!
Iso é,rapaza! Dálle!
O tren cara Cefalù está embarcando dende a plataforma cinco.
Estás segura?
Estás moi preto da casa.
A nosa lúa de mel e o hotel en Turín.
Non podo empezar a nosa vida xuntos sabendo que tes problemas coa familia.
Amor, esta loita con meu pai xa vén de antes
- e volveríate escoller outra vez. - Pero non quero que teñas que elixir.
Non podo vivir con iso.
Ensinareiche Sicilia.
Que ganas.
Xa cheiro o mar.
Voulles dicir que estamos aquí.
Estou na casa.
En Sicilia.
A túa casa é EE. UU.
Non aquí.
É Lino?
Que dis? Esta é a miña casa.
Esta xa non é a túa casa.
Non veñas aquí!
Ei.
- Eh, que pasou? - Non imos ir.
- Que? - Que non imos.
Así como así? Acabamos de chegar.
Non somos ben recibidos.
- E que quere dicir iso? - Que non vaiamos.
Agora quero ensinarlle esta preciosa illa á miña muller.
Imos coller un hotel en Cefalú mais comer algo.
Sinto un nó no estómago ó saber que está tan preto.
Ves o que lle fas?
Xa que estás de pé, acende a televisión.
E abre a porta.
Por respecto a ti, pecheina.
E por respecto a ti non fun á voda de Lino.
Mamá non foi á súa voda.
E tamén por respecto a ti, o teu fillo non coñeceu a súa sobriña Lina.
Non se chama así.
- Chámase Rosalina. - Chámase Lina.
Leva o nome do meu irmán. Un irmán ó que quero ver, papá!
Xa elixiches.
Fai algo.
- Son Amy, a… - Sei quen es.
- Lino non sabe que te chamo. - Xa supoñía.
É testudo coma o noso pai.
Que facemos?
Lino quere coñecer a Rosalina e verte a ti e a súa nai.
Igual pode ir cando teu pai non estea.
Este é un pobo pequeno, acabará decatándose.
A rexouba aínda o faría peor.
- Entendes? - Inténtoo.
Para que meu pai infunda respecto, temos que obedecelo.
Se non, estaría avergoñado
e iso traería vergoña á familia.
Ese castigo faríanos mal a todos, sobre todo a miña nai.
Podedes vir vós aquí?
Estamos no Hotel Baia del Mare, ás aforas de Cefalú.
Lonxe de Castelleone. Ninguén o saberá.
Biagia, tedes que vir e vernos.
Teu pai ten que saber que queremos reconciliarnos,
de verdade o digo.
Vinde, por favor. Non temos moito tempo.
Alégrame saber que segues aquí.
De acordo.
Intentaremos convencer a meu pai.
Atoparemos a maneira. Vémonos sobre as seis.
Iremos.
Vémonos ás seis.
Chamaches a miña irmá?
Vén hoxe ó hotel ás seis.
Coa túa sobriña, Rosalina.
Túa nai tamén.
Cres que é posible que teu pai…?
Quero andar.
- Vale. - Vale, e…
céntrate nas cousas bonitas e na comida boa.
Vaia, que é isto?
Vale.
É o bazo e os pulmóns refogados a fogo vivo en graxa de porco.
Boísimo.
Que é isto?
E a salsa?
Acabouse.
Xa non queda.
Vaia obra de arte!
Seguro que sería marabilloso nun lenzo.
A pedra é o meu lenzo.
Se chove, volvo mañá.
Unha foto?
Non, grazas.
Non fai falta.
Adeus.
- Ola. - É amigo teu?
Non, acabo de coñecelo.
Estouno embalando ben para a viaxe.
Que é iso?
Amor, temos que levarlle unha torta a un amigo seu dos Ánxeles.
- Que? - É meu primo terceiro, Antonio.
Foise de aquí hai tempo. Vaille encantar.
E levámoslle unha torta a un estraño?
Non é un estraño.
É de Sicilia.
Sabes onde vive o teu primo Antonio?
Claro, vive na zona de Hollywood.
Hollywood?
Non irás levar estar torta ós Ánxeles, verdade?
Claro que si.
Agora si que si.
Quero chegar alí antes ca elas.
Igual que na voda.
Deberías ir á vila sen min.
Xa non son só eu.
Tes que arranxar as cousas coa familia.
Non vou a ningures sen a miña muller.
Cada decisión que tomei que a el non lle gustou, levoume a ti.
Faime caso, está afundindo na miseria que el creou.
- Así, papá? - Si, tensa ben.
Mira todo isto.
Estes son os sabores que me gustaría levar ós EE. UU.
O que é característico da illa e os sabores da miña xuventude.
As cores son incribles.
Vaia!
Queres?
- Onde? - Alí.
Se avanzara un paso
cara min,
iría correndo cara el.
Síntoo moito.
Mírame.
Son o teu centro.
Só ti mais eu.
Estou anoxada co meu home.
Quería poñerlle unha pedra no prato de pasta.
Pero ó final púxenlla no seu lado da cama.
Padre, eu…
Priveino dun bo xantar.
Collín toda a salsa que el lle ía botar á comida
e comina mentres me miraba.
Preocúpame o meu anoxo.
Dáme medo.
Non sei do que son capaz.
Padre, por favor, axúdeme.
Amor.
Quero escribilo todo.
Todo do que me lembro.
Todos os recordos que me trae estar aquí.
Cociñando coa miña nai, a miña infancia…
Crieime nesta illa.
E quero recordalo todo.
Lino.
Mamá.
Ola, Lino.
El non veu.
Sempre queda esperanza.
A miña muller,
Amy.
Estás moi fraco.
- Non tal. - E esa barba? Pareces moi serio.
Sempre igual.
- Está guapo así. - Sempre dis o mesmo.
Xa sei que é guapo.
Veña, non temos moito tempo.
Non vaia ser que se decate.
Non podía estar tan preto do meu fillo e non vir velo.
Maria… que riquiña es.
A máis fermosa de todas.
A ver se ten o meu xenio e é aventureira coma ti.
Temos que ir, mamá. Xa é tarde.
Déixame axudarte.
Quérote.
E eu a ti, mamá.
Pero non vou volver.
- Por ela? - Non é xusto, mamá.
É culpa del.
Obrigoume a elixir.
Amy é a miña muller.
Elíxoa a ela.
Que Deus te acompañe.
Coidarei dela.
OS ÁNXELES, CALIFORNIA
Hoxe comezamos a nosa vida xuntos.
Nada nos detén.
Quédannos soños que cumprir.
Prométocho.
Subtítulos: María Suárez Seijas