SERIAL NETFLIX
Lino, musisz im powiedzieć o piekarzu.
Przywiozłem prezent dla Sycylijczyka.
Którego nie znamy.
JESIEŃ 2004 ROKU
Mieszkającego gdzieś w LA.
Czemu to takie dziwne?
Podchodzę, a facet już pakuje ciasto.
- Ciasto? - Tak.
Lino obiecał, że przewiezie je z Sycylii do Los Angeles
dla kuzyna tego gościa. Bez adresu. Tylko „Hollywood”.
Nazywa się Antonio Russo.
- Nigdy go nie znajdziesz. - Nie wiem.
Jakiej agencji użyliśmy, gdy lokatorzy nam nie płacili?
Policji.
Cholera, Amy. Lepiej płać im na czas,
bo do mnie nie wrócicie.
Lino, co to jest?
Arancini?
Tym razem z ryżem szafranowym.
Chcę dodać je do menu w pracy, bo mamy mały ruch.
David i Preston zgodzili się, byśmy założyli ogródek. Super, co?
Jeśli nadal będziemy tak jeść.
Jakbym miał trattorię na podwórku.
Będziecie najlepszymi lokatorami.
Mam nadzieję, że kiedyś założę własną restaurację.
Tak.
Ken, gotujesz?
Głównie grilluję.
- To u nas poważna sprawa. - U nas też.
Mostek mojego ojca jest nie do przebicia.
Nie mówcie tego tacie, ale to prawda.
- Poznałaś jego tatę? - Tydzień temu.
Jest świetny. Zaangażowany. Bardzo kocha swoje…
Wybacz, Lino.
Nie szkodzi, naprawdę.
- Nie wierzę, że poznałaś jego ojca. - To coś poważnego.
Lubię go.
Ja też.
W głowie już jesteś po ciąży i wychowujecie małego futbolistę.
Nie!
Choć mielibyśmy piękne dzieci.
Co?
Nigdy cię takiej nie widziałam.
Wy nie staracie się o dziecko? Nowy dom, po ślubie.
Nie. Ty masz już pracę, którą uwielbiasz.
Ja dopiero zaczynam ten etap życia.
Lubię pracę w galerii, pieniądze też są dobre,
ale nie mam czasu na sztukę.
Dziecko sprawiłoby…
że nigdy bym nie zaczęła. Lino to rozumie.
Zresztą mamy jeszcze czas.
Poznam go z mamą.
Wiem, ale musi wiedzieć, w co się pakuje.
W takim razie spotkajcie się w grupie,
by musiała się zachowywać.
Prawda?
- Zjedzmy ciasto. - Nie!
Lino obiecał dać je kuzynowi piekarza.
Jak już znajdziecie kuzyna rzeźnika?
No dalej, otwórzmy je.
- Dobra, jesteś niemożliwa. - Otwieraj.
Zamknij to gówno. We Włoszech nie mają biszkoptu?
Miło było wrócić do domowych smaków.
Twoja siostra pojechała do Cefalù, by wysłać ci te pomidory.
Naprawdę? Zrobię z nich pyszne pesto.
Jak Rosalina i Biagia?
Wygląda jak ty w jej wieku.
- Oby z tego wyrosła. - Powinieneś zobaczyć ją z twoim ojcem.
Niby jak, mamo?
Wie, że byłyście w Cefalù?
Że trzymałem siostrzenicę?
Nie. Co z oczu, to z serca.
Tak myślałem.
Muszę kończyć. Pa.
Nie jest gotowy.
Już przełożyliśmy wystawę z tego powodu.
- Przecież nic się nie zmieniło. - Wszystko się zmieniło.
Widzę warstwy, które dodałaś.
Subtelne, ale wzbogacają całość.
Wiem, że chcesz sprawić, by był perfekcyjny,
ale jest gotowy do wystawienia.
Dobra, ale obyście załatwili tequilę.
Jeśli zobaczę rosé, to Bóg mi świadkiem…
Trzeba uszanować ich proces tworzenia.
Przydałabyś się tydzień temu. Przedłużamy umowę z Lailą Mahdi.
Trafiła na okładkę Art News i ma się za Cindy Sherman.
To dane dotyczące cen od Chloe.
Zapomniałabym. Nie było łatwo, ale znalazłam waszego Antonio Russo.
KULTOWE DZIEŁO SZTUKI DOCZEKA SIĘ RENOWACJI
Dziękuję.
- Bardzo wam dziękuję. - To my dziękujemy.
Gdybyśmy nie poznali twojego kuzyna, nie wiedzielibyśmy,
że mamy w Los Angeles coś tak niesamowitego.
Simon Rodia wykonał wszystko sam.
Bez żadnego wykształcenia.
Bez rusztowań. Miał tylko wizję i wielkie serce.
Zajęło mu to 33 lata.
„Chciałem zrobić coś wielkiego…
i udało się”.
Panie Russo, mogę jej coś pokazać?
- Tak. - Mój rysunek.
Wybacz. Jestem kierownikiem, ale brakuje nam pracownika,
więc dziś pomagają mi dzieciaki.
Z chęcią.
Zaraz przyjdę.
Ty to narysowałaś? Pięknie.
Teraz ty coś narysuj.
Ja?
Dobrze.
Dogaduje się z dziećmi.
Jak widać.
Przydałby się nam twój wolontariat, Amy.
W sztuce nie chodzi o doskonałość.
2 TYGODNIE PÓŹNIEJ
Sztuką może być wszystko.
Jak w Watts Towers.
To gotowe przedmioty. Simon Rodia użył tego, co miał pod ręką.
- Zbudujecie własne wieże? - Tak!
Pokażcie, co przynieśliście.
Jakie historie opowiadają wasze wieże?
Joshua.
- Nie mogę rozmawiać, Chloe. - Przyjedź do galerii.
Dziennikarz New York Times przeprowadzi wywiad z Lailą.
Chce powiedzieć mu, że odchodzi.
Pamiętasz, że mam wolontariat?
A ty pamiętasz, że dostałaś podwyżkę?
Namów Lailę, by odnowiła umowę.
Masz wystawę dopiero za miesiąc
i będziesz udawać, że zdejmujesz obrazy?
To świetny początek artykułu.
„Laila porusza się po galerii z gracją i zdecydowaniem”.
- Udowodnię coś. - Lub ogłosisz.
Może. Chloe jest nie fair. Chcę 75% za sprzedaż, nie 50%.
Każda galeria bierze połowę. Taki jest standard w branży.
Powiedz to Garboushian.
Co robisz?
Co?
Dwa lata temu poznałam artystkę,
której zależało na sztuce.
Nie na wywiadach i pieniądzach, tylko na tworzeniu.
Tak skupiłaś się na swoim wizerunku,
że zapomniałaś, czemu zaczęłaś tworzyć.
Co ty wiesz o sztuce??
Co zrobiłaś, od kiedy się poznałyśmy,
gdy mówiłaś o swoich marzeniach?
Trzynaście cholernych dolarów.
- Wybacz, że załatwiłem ci tę pracę. - Nie szkodzi.
- Są pustki. - Przez jedzenie.
- Proponowałem swoje pesto, ale nie. - To strata czasu.
Posłuchajcie. Robiliśmy, co mogliśmy,
ale klientów jest za mało. Zamykam interes.
Zapłacę wam.
Cholera!
Otworzy się tu inna restauracja?
Nie, muszę płacić wynajem, ale nie chcę już dopłacać.
Lokal będzie pusty.
Co stanie się z wyposażeniem?
Zależy jej tylko na pieniądzach. Wiem, że była dla ciebie ważna.
- Wybacz. Możesz mnie zwolnić. - Pieprzyć ją.
Co?
Ale masz minę. Napij się.
I weź oddech.
Praca z artystami bywa najgorszą częścią tej pracy,
ale jesteś w tym zajebista.
Nie uciekasz od trudnych rozmów. To rzadkość.
Niech Laila idzie do Garboushian. Ja wolę mieć ciebie.
Zostań kierowniczką ds. kontaktów z artystami.
Oraz…
- To sycylijskie pesto? - Tak.
Zajebiste.
Kucharze otwierają lokale na próbę, by poeksperymentować. To pop-upy.
Chcę wynająć Mangię Mię.
Jeśli dostanę dzień, by pokazać, co potrafię,
właściciele mogą zainwestować.
A jeśli nie, wyrobię sobie jakąś renomę.
Nie stać nas.
Chcę wykorzystać nasze oszczędności.
Postawię na siebie.
Wszystko jest ryzykowne.
Możemy zrobić to razem.
Jeśli się nie zgadzasz…
Jest już taka knajpa w Los Angeles?
No to będzie.
Pyszne.
Wiem.
Chwileczkę.
Rozumiem. Pokroić pomidory, dodać wodę i ocet. Czekaj.
A potem?
To nasza klasa.
Poznaj kierownika placówki, Antonio Russo.
To nie może być twoja matka.
- Proszę przestać. - A to moja siostra, Zora.
Miło was poznać.
Amy wykonuje cudowną pracę z lokalnymi dziećmi.
Simon Rodia byłby dumny. Ja też jestem.
Zarząd chce ci zaoferować pracę na pełny etat.
Nie zapłacimy tyle, ile galeria…
- Zgadza się. - Mamo.
Naprawdę dziękuję za propozycję, ale nie mogę…
Nie możesz odmówić.
Masz bardzo mądrą matkę.
Posłuchaj jej. Zgódź się.
Przepraszam.
Nie wiem, co gorsze.
Mówienie za mnie czy flirty przy dzieciach?
Zdecydowanie drugie.
- Nie mam wpływu na facetów. - Powiedz to tej sukience.
Amy, przyjmij tę ofertę. To sztuka.
Pomagasz społeczności. Tak cię wychowaliśmy.
Mam już pracę.
Potrzebuję jej, bo oszczędności idą na knajpę.
Muszę zarabiać.
- Jesteś tu szczęśliwa. - Ma rację.
HOUSTON, TEKSAS
Jutro to zrobię.
Cześć, kochanie.
- Co słychać? - W porządku.
To czemu brzmisz, jakby ktoś zabił ci psa?
- Chloe daje mi awans. - To nie są złe wieści.
I dostałam ofertę z centrum sztuki Watts Towers.
Za mniej pieniędzy, których potrzebujemy.
Pracuję w galerii dłużej, niż sądziłam.
Zaczynam czuć się tu bezpiecznie.
To dobrze.
Mama namawia mnie na Towers.
Rozkazuje ci. Jak to ona.
Jeśli zgodzę się na ten awans,
Lino dostanie szansę.
A jeśli wybiorę Towers,
ja dostanę szansę.
Te dzieci mnie inspirują.
W Watts liczy się prawdziwa sztuka.
Pracując tam, miałabym tego jeszcze więcej.
Co zrobić?
- Rozmawiałaś z Lino? - Nie.
To wybrałaś zły numer. Omów to z mężem.
Serio? Nie powiesz mi, co uważasz?
To nieważne.
Ty i Lino jesteście rodziną.
Musicie sami znaleźć rozwiązanie.
Muszę kończyć. Mam dużo pracy.
W porządku.
DZIŚ OTWARCIE!
Zaraz wyleję.
Mógłbym cię zjeść.
Co powiedziałby na to sanepid?
Rozwiązał ci się but.
Dziękuję. Miło z twojej strony.
Dobra.
W porządku?
Zaraz otwieramy, więc…
Dlatego kucharz musi być w kuchni.
- Trzymaj kciuki. - Powodzenia.
Napijesz się?
Witaj, piękna.
- Lino się spisał. - Prawda?
- Cześć. - Witajcie.
Zanieś to do kuchni, by Lino przełożył to na talerz.
Wzięłaś jedzenie na otwarcie knajpy?
Wspieram Lino. Nie przegapiłabym tego.
By oglądać, jak inni jedzą?
Bez obaw, załatwię ci talerz.
- Dzięki. - Jasne.
Witaj, Antonio. Wybaczcie.
Piła coś?
Zrobię to dzisiaj. Posłuchałam się i zaprosiłam Kena.
Nie mówiłam nic o dzisiaj.
Mówiłaś o grupie.
Tylko pomóż mi, jeśli mama zacznie wydziwiać.
Jeśli połączymy siły, nie wygra z nami.
I załatwiłam głodnych futbolistów.
Super, dzięki.
- Cześć. Co słychać? - Dobrze. A u ciebie?
Dobrze. Wejdźcie.
- Jonathan. - Miło cię widzieć.
Ciebie też. Witaj w L’Isoli.
Cieszymy się, że dotarliście. Mamy dla was specjalny stolik.
Chodźcie za mną.
Zabrakło ci oleju w głowie, by wybrać lepszą karierę?
Wszystkie te kontuzje głowy i rasizm wobec graczy.
- NFL to… - Ken to nauczyciel. Nie gra w NFL.
Już.
Choroby weneryczne?
- Matko. - Żadnych.
Ile masz dzieci?
Żadnego.
Jesteś jedynym graczem, który nie zaliczył?
Oszczędziłeś coś? Nauczycielom marnie płacą.
Pamiętasz, że jestem nauczycielką?
Pomagam ci.
Mam oszczędności. Jestem fiskalnym konserwatystą.
Spokojnie, nie jest republikaninem.
Nie głosuję.
Musimy o tym porozmawiać.
Zora, dawno nikogo nie miałaś.
Chcę się upewnić, że ten jest właściwy.
Pozwól mi to zrobić.
Może więcej wina?
Rozmawiałem z Chloe o twojej pracy w Watts Towers.
Najwyraźniej ich też zachwyciłaś.
Tak.
Chwileczkę. Co?
Wychodzimy.
Czemu? Myślałam, że zostaniecie.
Pogratuluj ode mnie Lino.
Zaczekajcie.
Nie wiem, na jak długo, ale dziś odniosłem wielki sukces.
Tak.
Czuję się niesamowicie.
Może być tak dalej.
Chloe oferuje mi awans. Nowe stanowisko i podwyżkę.
- Serio? - Tak.
- Mówi, że umiem rozmawiać z artystami. - Nie chcesz tego?
Chciałabym mieć własną karierę.
Ale dobrze być chcianą. Antonio też zaoferował mi pracę.
- Co? Antonio? - Tak.
- Musisz ją przyjąć. - Nie.
Nie mogę. Chciałam pomówić o tym wcześniej.
Nie było możliwości, byś ty spełnił swoje marzenie,
a ja swoje.
- O nie. - Tak.
Kocham cię, że chcesz zostać w galerii,
ale poradzimy sobie.
- Na pewno? - Tak.
To obniżka pensji zamiast awansu.
Dla mnie to jasne.
To nasze marzenia, nasze życie. Musimy je spełniać.
Jak nie teraz, to kiedy?
I nie będę szczęśliwy, jeśli ty nie będziesz.
Co?
W Teksasie mawiamy: „Idź na całość”.
Tak.
Z tobą u boku żadne marzenie nie jest odległe.
Zobaczymy, co powiesz, jak nie starczy na rachunki.
Nigdy nie mieliśmy problemu, by było nam gorąco.
- Tak? - Zgadnij, co dziś robię?
„Cześć, jesteś zajęta? Masz chwilę?”
- Masz czas? - Nie, pracuję.
Jesteś zła?
I nie masz pojęcia czemu.
O cokolwiek chodzi, możemy porozmawiać.
Powiem, gdy będę gotowa.
Zaczekaj. Halo?
Co jest?
Tu Zora. Zostaw wiadomość.
Nie wiem, co się stało, ale kocham cię.
Bardzo. Oddzwoń, proszę. Pa.
Jak można odchodzić ze znanej galerii, by uczyć dzieci malowania palcami?
Nie odejdę natychmiast.
Zostanę, dopóki nie znajdziesz zastępstwa.
Poradzę sobie.
Ale mogłaś być ze mną szczera.
Byłaś moją ulubienicą.
- L’Isola, 20% rabatu. - Przepraszam.
Najlepsze włoskie potrawy.
Przepyszne! Obiecuję.
Tu Zora. Zostaw wiadomość.
Zora, oddzwoń. Minęło już tyle czasu.
L’ISOLA: NAMIASTKA SYCYLII W LOS ANGELES
Masz gościa.
Jak minął ci dzień?
Zrobiłem to.
Właściciele przeczytali opinie i chcą zainwestować w L’Isolę.
Cudownie!
Dałbym ci buziaka, ale chłodzę kolano.
Wciąż boli?
- Tak. - Pokaż.
- Jest gorące. - Dlatego przystawiłem lód.
- Lepiej idź do lekarza. - To nic takiego.
- Nie łaska zadzwonić? - A odebrać telefon?
Kupiłam ci pomidory z ryneczku.
Czego chcesz?
Lino ma obolałe kolano. Musi iść do ortopedy.
Może Ken mógłby kogoś polecić.
- Wiesz, co jest irytujące? - Co?
Po tym wszystkim przyszłaś, bo czegoś potrzebujesz.
Nie zmieniłaś się od trzeciej klasy.
O czym ty mówisz?
Przychodziłaś z płaczem, bo zgubiłaś pieniądze.
Kilka razy w tygodniu. I dawałam ci je.
A ty jako dorosła kobieta nie mogłaś pomóc mi chociaż raz?
- O czym ty mówisz? - Zajęłam się mamą.
Rozwodziła się, a ty zakochiwałaś się we Włoszech.
Przyjęłam ciebie i obcego mi Lino do własnego mieszkania.
Zawsze się o ciebie troszczyłam. Raz poprosiłam o pomoc z Kenem i mamą.
W porządku.
Wybacz, że gubiłam pieniądze.
I doceniam wszystko, co dla mnie robisz.
Naprawdę.
Ale mogłaś ich sobie przedstawić na jakimś fajnym brunchu,
a nie podczas tak ważnego wieczoru dla Lino.
Dla mnie też był ważny!
Może nie marzę o byciu artystką, ale też mam marzenia.
Chcę swojego Lino.
Myślałem, że akurat ty zrozumiesz.
Gdy oddawałam ci pieniądze,
sama nie jadłam.
Zajmowałam się tobą, a kto zajmował się mną?
Wysłałam ci lekarza.
Po to przyszłaś. Możesz już iść.
Czekaj. Możemy…
Porozmawiajmy o tym.
CENTRUM MEDYCZNE
Według Kena Mac jest najlepszy.
Znacie Kena. Świetny gracz.
- Lino, prawda? - Miło pana poznać.
Amy, moja żona.
Beze mnie Ken wypadłby dwa lata wcześniej.
Torbiel Bakera. Dawno go nie widziałem.
Skieruję pana do onkologa.
To rzadki rak tkanek miękkich, mięśniakomięsak gładkokomórkowy.
To nowotwór złośliwy. Wymaga silnego leczenia.
Będziemy monitorować chemię, by ciało wytrzymało.
Zmniejszymy guz, a następnie go usuniemy.
Macie dzieci?
Nie.
Chemioterapia niszczy spermę.
Jeśli chcecie założyć rodzinę, oddajcie ją do banku spermy.
Boże.
Musi zacząć leczenie od razu.
A restauracja?
Musimy uważać na guza.
Muszę pracować.
Pańskie kolano jest jak ser szwajcarski.
Jeśli roztrzaska pan kość, rak przeniknie do reszty ciała.
Bank spermy. Jak mogę pomóc?
Też cię kocham, mamo.
Jak to przyjęła?
Nie powiedziałem jej.
- Nie może nic zrobić. - Lino.
Tylko by cierpiała.
Zaczekamy, aż to się skończy.
Jestem młody. Przejdę chemię i operację.
Gdy się tego pozbędę,
wtedy powiem ludziom.
A moja rodzina?
Nie mówmy nikomu.
Dobrze.
Lino Ortolano?
- Proszę wypełnić te formularze. - Oczywiście.
- Ile trwa leczenie? - Około cztery godziny.
Dobrze.
Nie musisz zostawać.
Pomogę ci z formularzami.
Poradzę sobie.
Idź.
W porządku.
Pójdę.
Do zobaczenia później.
Będę niedaleko.
- Port jest z tego tygodnia? - Tak.
Imię i nazwisko.
Lino Ortolano.
Data urodzenia?
25 września 1973 roku.
Zawód?
Kucharz.
Dobrze. Rozepnę koszulę.
Dobrze.
Gotowe.
Zaczynamy.
Może pan się oprzeć.
Na wszelki wypadek.
CHEMIOTERAPIA
Co ty wyrabiasz?
Spóźniłaś się. Wziąłem taksówkę.
Kazałeś mi pójść.
Poszłam na kawę. Chciałam tam zaczekać.
Gdy wróciłam, już cię nie było.
Byłam przerażona.
Pytałam nawet Davida, czy wróciłeś.
Nie powinieneś się tyle ruszać…
Dwa tygodnie temu stałem całą noc i nic nie mówiłaś.
Wtedy nie miałeś raka.
W porządku?
- Hej. - Nie dotykaj mnie!
Boże. Spójrz na mnie.
- W porządku? - Tak.
Weź moje noże.
Dobrze.
Musimy zamknąć.
Może mogłabym doradzać
lub wrócić na pół etatu.
Cokolwiek, byle zachować ubezpieczenie.
Proszę.
Co się dzieje?
Nasza polisa jeszcze nie działa,
a naprawdę potrzebujemy ubezpieczenia.
Jesteś w ciąży?
Po prostu potrzebuję ubezpieczenia.
Dobrze.
Znajdziemy sposób, byś zachowała ubezpieczenie.
Dziękuję.
PRZEPRASZAMY, ZAMKNIĘTE!
Dawno się nie odzywałaś. Co słychać?
Kochamy cię, Amy.
Pamiętaj,
zawsze możesz na mnie liczyć.
Jestem twoim tatą.
Wybacz.
Przepraszam.
Nie mam czasu.
Wiem, że miałyśmy spięcie, ale właśnie mijałam restaurację.
Partnerzy Lino się wycofali?
Co się dzieje?
Amy.
Lino! Zadzwoń po kogoś!
Lino jest cały.
Rozmawiałem z dr. Atlurim. Dobrze, że do nas przyjechaliście.
Musi odzyskać siły przed operacją.
Amahle?
Jesteśmy tu.
Jestem tu, kochanie.
- Jestem tu. - Dobrze.
Przestraszyłeś mnie.
Musimy powiedzieć twojej rodzinie.
Już czas.
Wiem.
Zadzwonię.
Napisy: Krzysztof Zając