UNHA SERIE DE NETFLIX
18 MESES DESPOIS
OUTONO DE 2006
Lino, pódesme axudar aquí, por favor?
Si, xa vou.
Non sei como facer para que teñan sitio entre elas.
Vaia vistas.
Se non te coñecera,
pensaría que te estás aproveitando disto.
- Non. - Non?
Non me podo abaixar.
Podemos plantar a cabaza tan preto da salvia?
Si, papá dixo que así nútrense mutuamente.
Vouno chamar.
Diga?
Ola, papá.
Ei, que tal?
Oxalá estiveses aquí. Dominas á perfección a agricultura.
A oliveira que podaches?
Vai moi ben.
- De verdade? - Si.
E a roseira como vai?
- A roseira? - Si.
Ben…
Podía estar mellor.
Si.
Espera, outra cousa…
O doutor.
- Temos que ir para a semana. - E logo xa está, non?
Quen sabe.
E…
-Tomaches as pílulas? - Si, tomei hoxe a última.
Moi ben.
Papá… saberémolo co tempo.
Teño boas novas.
Xa non tes cáncer. Erradicámolo.
Funcionou?
Temos que facer un seguimento, un TAC cada tres ou seis meses, pero…
non tes cáncer.
- Non o podo crer. E xa está? - Tes que reforzar o sistema inmunitario.
Sorprenderíanvos as cousas que hai, como acupuntura
e unha boa dieta.
Non o podo crer.
Podo comer un bisté á florentina.
- Non sei que dicir. - Tedes unha segunda oportunidade.
Vivide as vosas vidas.
Ordes do doutor.
Case non dou atopado coidadora porque foi todo moi rápido.
Tiñas que traelo.
Non? Ben, quizais para a próxima.
- Que ides facer agora? - Debiades ir de vacacións.
Amy, Lino.
- Que é iso? - De todos nós.
Pero…
- Non, isto… - Non, isto é…
Isto é demasiado.
Non o é, e menos coas facturas do médico.
A medicina occidental é un fraude.
A medicina occidental salvou a vida do meu marido, que quede claro.
É verdade. Pero querémosvos
e queremos axudar.
Por Lino e Amy.
Querémosvos.
Grazas a todos.
Eu non podo brindar, sigo ordes do doutor.
- Brindo por ti. - Saúde.
Vou chamar os meus pais.
Intentei chamalos antes, pero…
- Vai. - Onde está a foto?
- Téñoa eu. - Asegúrate de que o rapaz é teu.
Non se parece a ela.
Mamá, fixéronme o TAC
e estou limpo.
Ola?
Mamá?
Estás aí?
Lino…
Teu pai morreu.
Un infarto.
Como que morreu?
Aínda falamos a semana pasada.
Foi onte, mentres traballaba.
Non te chamei antes porque sabía que tiñas que facer o TAC.
Non quería darche malas novas.
A túa saúde é importante, meu ben.
El queríate, fillo.
- Mamá, vou ir á casa. - Non.
- Mamá, vou ir.
Non hai nada que facer. O enterro é mañá.
Quen te vai coidar?
Con que ti esteas ben a min xa me vale.
Prométeme que o principal vai ser a túa saúde.
Si.
Que pasou?
Quería que estivera orgulloso de min.
E estábao.
Ó final estaba moi orgulloso de ti, Lino.
Por que?
Por unir a miña familia.
Moitas grazas.
- E sabes que? - Que?
Non quero desperdiciar máis tempo nesta vida.
Nunca máis.
Eu tampouco quero desperdicialo.
Quero que teñamos un bebé.
Quero ser nai.
Paréceche ben?
Fagámolo.
Por desgraza, a vosa situación non é a mellor.
Supuxen que fariamos inseminación artificial,
xa que conxelamos o seu esperma.
Cunha cantidade limitada,
a mellor solución é a fecundación in vitro.
É unha decisión moi persoal,
así que tómate o teu tempo e pensa no mellor para ti.
Iso se o embrión se implanta logo de fecundalo.
Pero é a única maneira de poder ter un fillo biolóxico.
Se é o que fai falta… O que ti queiras.
Non.
O máis importante é ser nai, non estar embarazada.
Cando penso en crear unha familia,
a bioloxía non nos ten que dicir a quen querer.
E desde logo non quero máis doutores, agullas nin in vitro nas nosas vidas.
Non quero que a nosa familia comece así.
Grazas.
- De verdade? - Si.
A familia é máis que sangue.
E ademais non quero que herde de min
algo que logo lle poida causar problemas.
Como a túa teimosía?
Ai, non. Iso quero que o teña.
É algo importante.
Sobrevivín ó cáncer.
E vou ter que facer probas toda a miña vida.
Pero…
Temos unha carta do oncólogo, un dos mellores nese campo,
e na carta di que Lino goza de boa saúde.
Se nos pode dar unha oportunidade…
Amy, Lino, agradezo a vosa sinceridade,
pero quero que saibades que non depende de min.
O motivo principal polo que Kindred Circle non é coma as outras axencias
é que temos unha filosofía na que elixe a nai que dá a luz.
Non tomamos nós a decisión.
É a nai biolóxica do bebé quen elixe a parella adecuada.
Entendemos.
E as nais elixen os futuros pais baseándose en diferentes aspectos.
Eu non vos podo prometer nada, pero si que vos podo dicir algo.
Ide á casa
e escribide unha solicitude que reflicta quen sodes como parella.
Incluíde fotos ou cartas de amigos. Contádelle a vosa historia.
Como é o meu marido, non son imparcial, pero vai ser o mellor babbo.
Así din "pai" en Florencia, onde nos coñecemos.
Dende o principio, quería que ela fose a nai dos meus fillos.
Sorride!
Con todo o que pasamos…
Con todo o que perdemos,
imos querer este bebé como parte da nosa familia.
O meu marido…
A miña muller…
vai coidar moi ben do bebé.
Que tal?
PRIMAVERA DE 2007
Estás preciosa.
Ai, tróuxenche
un regalo de dama de honra.
Tes que parar de facer isto.
Xa teño o bodi de Frida Kahlo e o mandil de "Bica o cociñeiro"
para un bebé que… non existe.
Non podo evitalo cando vexo esas cousas.
Son tan bonitas que quero que as teñas.
- Xa o sei. - Por se acaso.
Pero xa pasaron meses.
Non quero que te rendas.
Mamá, que non estea engurrado por diante.
- Grazas, papá. - Estou niso.
Así, Maxine, está precioso.
- Que o bordado estea dereito. - Si, claro.
Está preciosa.
- Está aquí. - Quen?
Chamoume Barbara de Kindred Circle. É unha nena.
En serio?
Temos que irnos. Vanlle dar a alta no hospital.
Ide, tedes que ir. Marchade xa.
Tes que ir, Amy.
Veña!
- Con coidado. - Agarda. Vale, vamos.
- Quérote! - E eu a ti!
Aí está. Barbara!
Ola, viñemos o máis rápido que puidemos.
Onde está? Cando a podemos levar?
Queda un último paso
- antes de podela levar. - Vale.
O pai xa cedeu os dereitos paternais,
pero a nai, que se chama Toni,
quere coñecervos ós dous antes de facelo.
Pasou algo?
É parte do proceso. Son novos, están nerviosos.
Creo que necesita mirarvos ós ollos
antes de tomar a decisión máis difícil da súa vida.
Xa.
Para ela tamén é unha despedida.
- Si. - Entrade.
Vale.
California.
Ten un campus precioso.
Si.
Estamos felices… de poder rematar.
Non estou… tan ben vestida.
Perdoa, vimos directos da voda de miña irmá.
- Si. - Zora.
Si, como é que…?
Ai, si, claro. Perdoa. Estou…
- nervioso. - Tranquilo.
É unha das razóns polas que vos elixín.
Polas vosas familias.
Pasastes por moitas cousas.
Quero dicir que… Levo san…
Tranquilo.
Cando a mirei ós ollos,
souben que quería que tivese o mesmo amor que vós tivestes
nun momento tan complicado.
Quero que teña unha boa vida.
Que o amor a ampare nos momentos complicados.
Quero que a críe un pobo.
Quero que coma ben.
Adoro a comida italiana.
Se comezo a chorar agora, non vou parar, así que…
Xa podedes coñecer a vosa filla.
- Grazas. - Grazas.
Parécese á miña avoa.
De verdade?
Chámase Rose.
E pensei…
Estamos pensando en chamala
Idalia.
Significa "contemplar o sol" en italiano.
Pero a verdade, Idalia Rose…
- Soa… - É precioso.
Si.
Grazas.
Grazas a ti.
Es unha bendición. Contigo aquí non preciso nada máis.
A nosa cousiña grandiosa.
Lynn, quero que elixas como queres que te chame Idalia.
Avoa, avoíña ou Gigi.
Gigi parece o nome da última muller que queda
nun prostíbulo de Nova Orleáns.
Escoita, Maxi.
Lémbraste da nosa viaxe a Nova Orleáns no 96?
- Lémbraste? - Si.
"Chámame Gigi".
Mamá, podes…?
- Ten coidado, estivo chorando. - Si. Perdoa.
- Vou coller o teléfono. - Perdoa, meu ben.
Si, xa o sei.
Diga?
Ten bos pulmóns. Iso é bo.
Ola, Filomena.
Ben, cando é o bautizo?
Non estamos seguros do bautizo. Polo menos por agora.
Queremos que Idalia escolla o que quere cando sexa grande.
Sei que o di o meu fillo,
pero teslle que facer ver que é o mellor para todos.
Tes que traballalo un pouco e convencelo.
Tes que falar con el.
Filomena, o noso matrimonio non funciona así.
Todos funcionan así.
Moi ben. Quéresme dicir que ides deixar a alma da miña netiña no limbo?
Pois ata logo.
Adeus, Filomena.
- Vale. - Moi ben, ruliña.
Pensei que me tocaba agora.
Teño que collela, Maxine.
O contacto físico para unha nai adoptiva é crucial para crear vínculos.
Vínculos. Vale, comprendo.
Falando de vínculos, tróuxenche isto.
Mira o teu novo simulador de lactación materna.
Xa sei, espera. O que tes que facer
é enchelo de leite para que o bebé chuche polas mamilas.
Xa sei que che encanta.
Atopei unha muller vegana en San Francisco que vende leite materno por Internet.
Non creo que sexa boa idea comprar fluídos corporais na Rede.
Podes usar leite en po, Maxine. Ti nunca fixeches isto, pero…
Xa basta, Lynn.
Non, xa basta!
Contívenme e non abrín a boca.
E non dixen palabra na voda.
- Agarda. - Non.
Non, eu non puiden ter fillos biolóxicos.
Non puidemos ter fillos, e mira que o intentamos.
Pero hai unha chea de formas de ser nai,
e a túa filla estánolo amosando.
Está, si.
O que ía dicir é que como nunca pasaches por isto…
non sabes o perdida que estaba cando tiven a miña primeira filla.
Non sabía que carallo facía.
Moi ben.
Ai, menos mal.
Déixame intentalo.
Moi ben.
Isto é por deixar que a coñeceras antes.
É túa filla. Obviamente, sucumbe ós meus encantos.
- Vou mirar a cea. - Vale.
- Ben… - Non.
Temos que arranxalo entre nós as dúas.
Vaste levar ben comigo, aínda que nos custe a vida.
Iso é, Idalia, son a túa mamá.
Mamá está aquí.
Si, iso é.
Son a túa mamá, Idalia.
Si.
Xa sei o que pensas. Podo confiar nesta muller?
Se berrara durante cinco horas seguidas
viríase abaixo?
Estou aquí para dicirche, cousiña,
que non te vou abandonar.
Si.
Moi ben.
Tranquila, estou aquí.
Non sexas dura comigo.
Es preciosa, Idalia.
Xa, e dorme de marabilla.
Adeus.
Ai… non pasa nada.
É o doutor Atluri?
Vale. Grazas, doutor.
É algo bo?
Ai…
Pasa para aquí, que xa non tes cáncer.
Ten piedade dun vello coma min.
Si.
Ola.
Miña Idalia bonita.
Mamá ten que ir traballar mañá.
Iso significa…
que non pasarei tanto tempo contigo.
Papá xa non pode facer o que tanto lle gusta.
E bótao moito de menos.
Pero fixemos un trato.
Eu volvo traballar
e a partir de agora vós os dous pasades todo o tempo xuntos.
Hai que gañar cartos para os cueiros.
Voute botar moito de menos.
Moi ben.
- Veña, vai. - Ola.
- Vai. - Ola.
Moi ben.
Veña, adeus.
Adeus, mamá.
OUTONO DE 2011
Idalia, chegou mamá.
Ola, cabaciña.
Entón,
perexil.
Algúns cren que é para decorar,
pero co lista que es, ti mais eu sabemos que non.
E os talos teñen máis sabor porque están máis preto da terra.
Amor, é incrible. Deulle a volta á súa primeira frittata.
Catro anos e xa case é chef.
De verdade? Que ben!
Manda truco! Oxalá o puidera ver.
Ven antes a próxima vez, mamá.
Si, intentareino.
Choca!
Brigitte vai na súa clase?
Non, esa é Delphine.
O seu armario está entre Idalia e Barley.
Pensei que Delphine é a dos pais que cren
que as cancións dos Backyardigans son picantes.
Non, esa é Olive.
Olive non era a de ximnasia?
Esa é Kale.
É unha ensalada ou unha escola?
Estou confusa.
Vale, estades preparados?
Vou apagar as luces.
Gústache?
Podes poñerlles cara ás nenas na cea da escola.
Vale.
É o xoves ás cinco. Lémbraste?
Por que sempre a fan ás cinco?
Co tráfico, teño que saír de Watts ás tres.
Zora quería levar os nenos de excursión ese día.
Podes intentalo.
Si, intentareino.
Agora píntalle os zapatos ó boneco. Que bonito.
Deixamos o conto de Tonino e da cabra
cando estaban escalando aquel outeiro tan alto e grande.
- Lino. - E logo… Si?
Xa podes pasar.
Vale.
Veño agora.
Pórtate ben con Anet, vale?
Vale, imos.
Que estás debuxando?
É o Señor Elefante. Mira que bonito.
Recordas onde quedamos no conto de Tonino e da cabra?
Dende o alto do outeiro podían ver toda Sicilia.
E a cabra, como comeu tanta verdura, púxose verde.
E a ra dixo:
"Non me copies, babeco."
Vale, é hora de ir durmir.
Ai, non.
Sigue ti.
Que pasa despois?
Ben,
logo a cabra come unha cenoria e deixa de ser verde.
Ai, pero iso non podería pasar.
Tonino prohibiu as cenorias no reino.
Verdade?
Pois claro que si.
É hora de durmir. Boas noites.
- Non che gustou a historia. - Estivo ben.
Non tiña sentido ningún, pero estivo ben.
Vale, os rapaces xa marcharon. Amy, que pasa?
Son un monstro, non si?
Quen non quere que a súa filla se leve ben con seu pai?
E non debería estar celosa, pero é que me sinto…
Sinto que me deixan de lado. Fai nada era un bebé,
en nada xa vai para a universidade e non o vou ver.
Vale, relaxa, rapaza.
Saltaches os peores anos da adolescencia,
e teño moitas ganas de ver o que che vén enriba
por todo o que fixeches.
Eu era un anxo.
Cres que o prefire a el?
A ver, cociñan xuntos e teñen os seus contos secretos.
É que tamén lle ensina siciliano. Van acabar tendo a súa propia lingua.
Quero que teñan iso, de verdade.
Lino ten que pasar máis tempo con ela porque…
Ten que… É que necesita pasar máis tempo con ela.
Porque…
Pode volver ter cáncer.
É como se non o tivese, máis ou menos.
É como se estivese connosco e nos arrebatase máis cousas.
Porque el non pode traballar, e eu teño que perderme cousas, e ódioo.
Odio o que o cáncer nos fixo ó noso matrimonio e a min.
Odio ser unha nai chea de celos do seu marido
e dun conto dunha puta cabra, Zora.
Unha cabra.
Estou cansa de perderme todo.
Pois non o esteas. Polo menos hoxe.
Vai.
Vai. Xa me encargo eu disto.
Vai á cea esa.
O maior amor dunha nai
é comer o que preparou xente que non coñeces.
Xa cheguei!
Lino, es incrible.
Que sorpresa.
Si que o é.
Ola, son Amy.
Brigitte.
Non tiña catro anos?
Delphine, a súa filla, ten catro anos. Van na mesma clase. Brigitte é a nai.
As rapazas están ben, Lino.
- Ola, es unha nai nova? - Ola.
Non, é Amy.
A túa muller. Vaia! Preguntabámonos cal era a vosa historia.
É un pracer coñecerte. Queres algo de beber?
Estamos facendo sodas de vodka.
- Son as tres e media… - Normalmente é os martes.
Eu estou axudando a Lino co seu prato para a cea de hoxe.
É chef, non necesita axuda, pero…
Está aprendendo a cociñar á italiana. É francesa.
Ah, por certo. Toma. Perdoa.
Perexil do noso xardín. Non é coma as túas herbas francesas.
Non o subestimes. Úsao ben.
- Non sei que faría sen ti, Lino. - Sabedes que?
Creo que hai unha nena chorando. Igual caeu e se fixo dano na cabeza.
- Si, deberiades ir mirar. - Si, vale.
Por que lle deches perexil?
Que?
Brigitte.
Décheslle perexil do xardín.
Si, na comida siciliana o perexil é moi importante.
Dáselle ben cociñar. Á maneira francesa.
- Pero é boa… - Vale, pero plantei eu o perexil.
Si, xa o sei.
Non o entendo. Nin usas a cociña.
É o meu perexil, Lino.
Só lle dei unhas folliñas, non sei a que…
A que vén isto?
Creo que se planto algo
deberías pensar en min antes de dalo.
Mamá, por que berras?
Non pasa nada, tranquila.
Ei.
- Quedou a durmir? - Si.
Quedou durmida nun santiamén.
Grazas, pono na mesa.
Dime.
- Brigitte mais eu somos amigos. - Sei ben como se coquetea.
Nunca che faría iso. O meu corazón é unicamente teu.
Non é só polo de Brigitte.
Formas parte da vida de Idalia dunha maneira da que eu non, e síntome…
Faime sentir mala nai.
Dáme envexa o que tedes.
Amy,
encántame estar coa miña filla.
Pero dáme envexa o que tes.
Nin sequera entendes o que sufro.
Son un chef que non pode gañar a vida cociñando.
Vale?
Eu tampouco quería esta vida.
- Vale. - Moi ben.
E que facemos?
Porque non son feliz.
Non…
Non son feliz.
Non, shh.
Non, tranquila.
Tranquila. Escoita.
Brigitte deume unha idea.
Non, en serio.
Podía comezar a dar clases de cociña.
Gustaríame estar nunha cociña profesional.
Viríannos ben os cartos.
Podo falar con Antonio e que me quite horas.
Podería pasar máis tempo con Idalia e…
tamén pintando.
Quero máis tempo para pintar e tamén para nós,
porque nos estraño.
De verdade.
Que che quede claro. Brigitte non vai ir a esa clase, en serio.
- Entendes? - Vale, trato feito.
E teño que pedirche outro favor.
O que queiras, amor.
Podes explicarme o conto de Tonino e a cabra do carallo?
- Non o entendo. - Vale.
PRIMAVERA DE 2014
Ei!
- Mamá! - Ola!
Que tal? Grazas, Sharon. Quédame pouco para rematar esta obra.
Tranquila, fíxonos crêpes con amorodos.
Pode vir cando queira.
Grazas. Adeus.
Como está a rapaza máis lista de segundo?
Ben. Hoxe aprendemos que as bolboretas saborean cos pés.
En serio?
Queres ensuciar as mans comigo?
Veña, vamos.
Polo tanto,
a dozura da alfábega
recórdanos que os sabores delicados poden ser os máis fortes.
Mira.
- Fai unha saia. - Vale.
- Non, amarela. - Vale.
O Señor Elefante vaiche comer a ensalada.
Ei.
Aquí tedes.
- Bolos con salchicha? - Si.
Moitas clases esta semana.
Son un home traballador. Outra vez.
E estou canso.
- Que aproveite. - Podemos comer?
Mostaza ou ketchup?
Estás ben?
Estou ben.
Foi por onde non era.
Bebe auga.
Ti con ketchup e eu con mostaza. A ver con que os come babbo.
Ola, Anet. Grazas por darme cita tan rápido, sobre todo un venres.
O doutor quería facelo canto antes.
Estás ben?
Agora veremos.
Idalia, se comes iso agora, despois non vas cear,
que xa case vai ser hora.
- Mamá! - Avoa!
Parrula!
Que fas aquí?
Ben…
Pero pódese saber…?
Temos unha cita.
Un pouco máis.
Que?
Bailemos.
Agarda.
- Agarda. E se caes? - Pois caio.
Quero bailar coa miña muller.
Conteiche
algunha vez
cando Tonino e a cabra querían xogar ó fútbol?
Había un problema enorme, que a cabra só tiña zapatos de vestir.
- E que fixo? - Ben, a cabra
conseguiu uns tenis dun primo para xogar ó fútbol.
Pero ten catro pés.
Exacto. Por iso necesitaba outro par de tenis.
Tonino, que era un bo amigo, deixoulle os seus tenis,
pero cando probou os tenis de Tonino, éranlle demasiado grandes.
A cabra estaba moi triste,
pero Tonino mais el tiveron unha idea.
Ei, Idalia ten que durmir.
Pero non acabou o conto.
Cinco minutos máis.
Subtítulos: María Suárez Seijas