UNHA SERIE DE NETFLIX
Estiven canso.
E coa tose que teño,
Atluri quería que fixese o TAC antes.
Cando che dan os resultados?
O luns.
Hoxe é venres.
Por que non mo dixeches?
Porque non quería preocuparte.
Xa fixen máis probas antes e nunca foi nada.
- Desta non vai ser diferente. - É totalmente diferente.
Temos unha filla.
É un milagre que o superases unha vez e que puidésemos gozar destes sete anos.
Tivemos moita sorte, Lino.
Superámolo unha vez
e volverémolo facer.
Desde logo que si.
Veña, babbo. Quero montar!
Non debías estar descansando?
Estou ben.
Onde ten o…?
Temos que facer isto agora?
- Estou lista, mamá. - Xa o sei.
Creo que mamá quere que poña isto.
Vale.
Moi ben.
- Axúdote. - Non fai falta.
O cáncer volveu e estendeuse ós pulmóns.
Non me alegra, pero é pequeno e parece que non medra rápido.
- Temos tempo. - Podo seguir no ensaio clínico?
Xa non es apto para o ensaio.
Pero nestes últimos anos creáronse novos tratamentos.
Como Votrient. Polo que lin, poderíasllo dar.
Tamén hai ensaios con distintas doses de ifosfamida
combinándoo con outros medicamentos.
Xa que Lino non tivo cáncer durante tanto tempo,
podía ser unha posibilidade.
Estás en forma, Lino.
E como es novo e estás forte, creo que tes boas opcións.
Cando empeza?
Mañá teño o de falar no cole. Podo levar o Señor Elefante?
Ninguén da clase coñece un elefante que fale siciliano.
Podes, pero a tía Zora vaite ir buscar mañá ó cole.
De feito, durante un tempo as cousas van ser un pouco diferentes.
Vale.
Non tomas xeado?
Non, hoxe non.
Idalia, recordas cando che contamos
que babbo tivo cáncer antes de ti nacer, pero que xa non o tiña?
Pois agora precisa máis medicinas.
Pola perna?
Ben, máis ou menos.
Seguirá facéndome a comida?
Ti que cres?
Escoita, queremos que saibas que non temos medo.
Exacto.
E mentres os doutores coidan de babbo,
intentarei que nada cambie na túa rutina da escola.
Necesito que substitúas a mamá despois de traballar os luns, martes e xoves.
Eh… vale.
Eu podo encargarme dos venres. Si, voullo dicir á profesora de Idalia.
Vale, si.
Vai necesitar todo o apoio posible.
Eu que sei. Ten sete anos e xa está máis que afeita ás probas, pero…
isto é diferente.
Si, tes razón.
Está ben.
- Fágocho eu? - Non.
Prometinlle froita que se enrola.
Coma as súas amigas.
Ei…
Si, estou aquí.
Non, todo ben. Repasamos o plan da semana que vén?
Si.
Tiñas razón.
Non eliximos o mellor color para tapizar iso.
Como lle poden chamar a iso cru?
Díxenche que parecería amarelo.
Idalia, temos que irnos.
Moi ben.
Veña.
Vamos.
Inspira durante sete,
seis, cinco, catro, tres…
Toca cambio. Acabouse a tortura.
…dous, un.
E expira.
- Mellor. - Si.
Estamos traballando a paz interior.
Si, tiven un pouco de ansiedade, e meditar coa túa nai axúdame.
- Grazas, Lynn. - De nada. Non te rías.
Quérote, mamá.
Eu máis.
Ola, acabo de chegar.
Vai todo ben?
Xantou?
Dille á miña muller espía que xantei.
Lino di que o deixes de acosar.
Como o ves?
Tan guapo coma sempre. Todo ben.
Vale.
Véxote na casa, vale? E grazas.
Adeus.
Así que agora meditas?
Si.
Cando o cerebro non para.
Esta vez é máis duro, Z. Por Idalia.
Téñolle medo a como lle pode afectar.
Lino,
Idalia é a rapaza con máis sorte do mundo por terte como pai.
Oxalá algún día sexa tan boa nai coma ti o es como pai.
E son bo agora mesmo?
Estou cheo de químicos e sentado tódolos días durante horas nunha cadeira.
Quero ensinarlle cousas.
Quero levala a Sicilia.
Quero ensinarlle a miña receita da caponata.
Quero que teña unha boa vida.
Grazas.
Por que?
Por loitar.
Queremos que esteas con nós todo o tempo que poidas e como poidas.
Sei que é moi duro, pero estamos felices de terte aquí.
Lencería? E Atluri déixache vender isto onde dan tratamentos de cáncer?
Admiro o espírito emprendedor.
Lino? Lino, mírame.
Lino? Anet, precisamos unha padiola.
- Queda comigo. - Que está pasando?
Ten moita febre. Levámolo ó hospital. Padiola! Lino, queda comigo.
Levantámolo en dous, un.
- Dáme iso. - Por que está tan débil?
Osíxeno. Despexade a porta.
Zora.
- Quen recolle a Idalia? - Preston.
- Mamá vai para a túa casa. - Vale, que pasou?
Non o sei.
Estaba ben e de súpeto os de emerxencias puxéronlle xeo.
- Vale. - Vou para a túa casa
- a axudar a mamá con Idalia. - Vale.
Vale…
- 15 minutos para un latte? - Xa cheguei.
Nunca teñen camareiros, e sempre quedan sen leite de soia.
Perdoa, quen é?
- Dr. Halsey, enfermidades infecciosas. - Enfermidades infecciosas? Ten cáncer.
Só podo falar coa familia.
Son a súa familia, a súa muller.
Só é unha consulta. Pode que teña unha infección.
Por que dorme?
Aquí di que lle deron un medicamento para a ansiedade.
- Quen? - O médico, o doutor Smith.
Ecografía, mandou o endocrinólogo.
- Endocrinólogo? - Estámoslle facendo probas.
E o doutor Atluri?
O oncólogo e o médico acostuman vir logo da rolda.
Igual tardan horas.
Estou aquí.
Xa o sei, parrula. Sinto non poder arrouparte esta noite.
Eu tamén, mamá. Cando vai vir para a casa?
Probablemente babbo só quede no hospital esta noite.
Pero mañá teño unha excursión e non me firmaches a autorización.
Non te preocupes, vas ir a esa excursión, vale? Prométocho.
Dille á tía Zora que se poña.
Quérote, parrula.
Ó torrar as améndoas, quítanlles o 90 % dos nutrientes.
Mamá quere falar contigo.
- Ola. - Ola.
Voulle deixar unha mensaxe á escola.
Asegúrate de que vaia á excursión.
Por favor. Vaise poñer moi triste.
Falsifica a miña firma, fai o que teñas que facer.
Avisa a David e a Preston do que pasa. Igual necesitamos axuda.
- Vale, entendido. - Grazas, Zora.
Hoxe non vén á casa.
A ver esa autorización.
O que pasa é que non sabemos canto tempo vai estar no hospital.
E con Idalia…
Só digo que non nos viña mal a vosa axuda.
Colleremos o primeiro voo mañá.
Graciñas, Hersh.
Ola.
Iso si que é cor cru.
Ai.
Doutor Atluri.
Son máis das 12, non contabamos con velo.
Quería velo, aínda que fose tarde.
Pode dicirnos que pasa, doutor?
Cremos que ten unha infección. Imos deter a quimioterapia.
Mentres os de enfermidades infecciosas están coas probas,
démosche un antibiótico.
Vexo que a febre xa baixou.
Iso é bo.
O mellor é que durmas un pouco.
- Vale. - Vale.
Descansa.
Bo día.
Babbo vai estar aquí cando chegue da escola?
Dixeches que só estaría alí unha noite.
Dixen: "Probablemente unha noite".
Por que a tía Z e ti podedes velo? Por que eu non podo ir?
Con sorte, logo estará na casa, vale?
E se non, asegurareime de que o vexas.
Será probable que o vexa ou aseguraraste de que o vexa?
Recórdasme ó avó Hershel.
Mírame.
Veralo. Prométocho.
Onte fixéronlle unha ecografía, pero non atopei nada concluínte.
- É o endocrinólogo? - É o quinto doutor hoxe.
Pedín máis analíticas. Falamos cando teña os resultados.
Onde vai Zora?
Perdoa, non puiden aguantar.
E como ninguén lle falaba á muller de cor da esquina…
Señor Ortolano.
Para que é iso?
Imos facer un TAC do fígado. Ordes de hepatoloxía.
Do fígado? Pensei que só tiña unha infección.
- Só podo falar coa familia. - Fala en serio?
Son a súa familia. Somos a súa familia.
Ela é a cuñada de Lino. Sabe quen son eu?
Enfermeira… Courtney, son Amy.
Son… a muller de Lino!
Non pasa nada.
Farei as probas. Canto antes teñamos respostas, antes irei para a casa.
Aínda que me gustou moito este sermón tan merecido,
teño fame, e ti tes que calmarte. Vamos.
- Vale. - Veña.
Véxote logo.
En serio? Glamour?
"Cinco cousas para manter a chama no matrimonio".
Por que non poñedes non ter cáncer?
Se non o poñedes, podedes ir á merda.
Non é mellor algo menos serio?
Si, mellor.
E que tal esta?
VIDA DE FAMOSOS
"Como perden peso as famosas". Claro.
- Mira, dáme un puto latte e fóra. Agora mesmo.
- Cólleme isto. Teño que mexar. - Outra vez? Agarda un momento.
Estás embarazada?
Si, tiña medo de dicilo con todo isto de Lino.
- Non estaba segura… - Non, isto é…
É unha gran nova. É a mellor nova do mundo! Que forte!
Imos estar pendentes de ti, vale? Para terte controlado.
É o doutor Park, o meu novo médico.
Díxenlle a Lino que leva 24 horas sen febre,
e vai estar canso de loitar contra ela, pero é boa sinal.
- Que boa nova! - Dende logo! Hai que celebralo!
Tolas, esquecedes que aínda teño cáncer, pero á parte diso…
- San coma un buxo. - Aínda ten sentido do humor.
Grazas.
É Filomena.
Como estás?
Chegaron os de Texas para comezar a festa.
Xa comezou.
Está moito mellor.
Miña nai quere falar contigo.
Vale, volvo agora.
Estás moi ben.
- E Zora ten unha noticia. - Non.
- Está mellor? - Está ben.
Xa non ten febre e a infección vaille a mellor.
Menos mal.
Onte soñei coa Madonna.
Díxome que o Señor chamou a Lino.
- Ela… - Filomena.
Sei que tes medo, pero por favor, non me contes iso agora.
- Vale? - Rezo por el a cada hora.
Non está nas nosas mans.
Escoita, o doutor vén agora ver a Lino. Falamos logo, vale?
Vale. Dálle un bico a Idalia da miña parte.
Poderías levar o próximo Emmitt Smith.
Ou a primeira presidenta.
Que tal a excursión de Idalia?
Foina recoller túa nai, non?
Si, logo cando te chame xa cho conta todo.
Que bonitiña.
Axiña virá visitarte. Prometinlle que podía ver a seu pai.
Síntoo moito, pero por desgraza aquí non se permiten nenos.
Que?
APARCADOIRO SAÍDA
ENTRADA HOSPITAL
- Ola, que tal? Alégrome de verte. - Ola.
Como estás?
Ola, queremos agradecervos
todo o que facedes pola nosa familia
e por todas as familias. Es intolerante ó glute?
Ola, Lino, tróuxenche unha cousiña.
Grazas, papá.
O que sexa por ti, ruliña.
E por eles.
Estás ben, parrula?
Estou con babbo, xa podes irte.
Podo irme?
Quérote.
Vale.
Vou coller de cear e xa volvo.
Así mellor.
Adeus.
Por que levas un vestido?
Porque lles facilita o traballo ós doutores.
Mira.
A cabra de Tonino chaparía isto.
Non me contaches que pasou.
Tonino deulle á cabra os seus tenis, pero éranlle grandes.
Si, pero tivo unha idea.
Tonino xuntou todos os seus calcetíns e os de seu pai
e todos os dos primos e os calcetíns da vila enteira
e levoullos á cabra.
E cando probou os tenis de Tonino…
Valíanlle?
E a cabra estaba tan feliz que foi bailando ata o campo.
Babbo, os teus ollos están amarelos coma os limóns.
A ver.
Lembras o que é a pel do limón?
A parte amarela do…?
Eu creo que non nos ve.
Volvo en cinco minutos coas gafas.
Hora de irse, Idalia.
Veña, vai.
A enfermeira Gwen anda por aquí.
Adeus, babbo.
Adeus, dáme un bico. Véxote na casa.
- Vale. - Quérote.
Eu tamén.
Quería traerche comida con xeito.
Debía saber que non ía ser tan boa como a túa.
Non, a comida está ben.
- Si? - Vai á casa.
Está con Idalia.
Podo lerche algo.
Estou canso.
- E non teño fame. - Vale.
PREGÚNTENOS SOBRE OS COIDADOS PALIATIVOS
Pódesme dar o caderno?
Si, vale.
Adeus.
Deixa que che saque isto.
Adeus.
…collinos cando saín. Paneis de función hepática, análises…
E non sei que cona significa todo isto.
Non come. E séguenlle facendo probas, pero ninguén nos quere explicar por que.
Que hostia é a bilirrubina?
- E por que é tan alto este número, Zora? - Amy.
Non o sei.
- Igual os de hepatoloxía teñen respostas. - Vícheslle os ollos?
Zora, que pasa? Eu xa non sei.
Pero isto…
Volvo agora, vale?
Ei.
Estiven chamando á casa. Onde estás?
Con miña irmá.
Zora, quedei esta noite con Lino para que puideras ir á casa e descansar.
Lino está enfermo, Ken. Amy necesítame.
Amy coida de Lino, ti coidas de Amy,
e quen coida de ti?
Tiñas a presión arterial alta,
- e o doutor dixo que á túa idade… - Sabes como me fai sentir iso.
E ti xa sabes que sinto por ti mais por este bebé.
Estou preocupado por ti.
E pola nosa familia. Custoume moito atoparte, Zora.
Intento protexerte.
Non sei que dicirlle, Ken.
E menos se me pide que lle diga algo no que non quero nin pensar.
Logo vou para a casa.
Prométocho.
O domingo Zora vai cear á de Ken, é o aniversario de seu pai.
- Ocúpome eu. - Xenial.
Eu traballo de forma remota. Estaremos os dous aquí.
- Vale, iso estas dúas semanas. - E o mes que vén?
Será necesario planificalo ata aquela?
Zora, que dis?
Os doutores aínda non se renderon.
Superouno unha vez e farao de novo.
Ten a axuda de moita xente e eu comecei a orar en grupo.
E cando estea estable, hai un tratamento en México…
Non quero oír iso, hostia!
- Non o vistes onte. - Non queremos rendernos.
Eu nunca o fixen.
Pero parece que non vai a mellor.
Non somos médicos, Zora.
Agardemos, a ver que nos din.
- Os resultados non son o que esperabamos. - Que significa iso?
Interésanos máis como evoluciona.
Non respondiches a pregunta.
Cando hai algún paciente na súa situación,
un transplante de fígado é a mellor opción.
- Un transplante? - Non.
Como afectaría algo así ó meu tratamento para o cáncer?
Pregúntalle ó teu oncólogo. Mentres, seguimos coas probas.
Lino ten unha chea de médicos, pero non se comunican entre eles.
Podes falar con eles, por favor?
Non paran de facerlle probas,
pero o de enfermidades infecciosas di que vai moito mellor.
E a de hepatoloxía, a Collins esta,
ponse a falar dun transplante de fígado.
Non, non tiña que falarvos dun transplante.
Como di o outro, cando Deus non quere, médico non vale.
Perdoa.
A doutora Collins?
Doutora Collins, ola.
Que lle pasa realmente?
Tes que falar co oncólogo…
- Que non me estás contando? - Non é o lugar.
Se fose o teu marido, que querías que che dixeran?
O seu fígado está fallando.
E que significa?
Tes que falar co oncólogo sobre o coidado de Lino a largo prazo.
Que che parece non facer que a xente veña ó aparcadoiro a por información?
Que che parece?
Espera, a onde vas agora?
- Paso de preguntar. - Vanlle facer un PET.
Quen o solicitou?
Dr. Smith. Non, o novo, Dr. Benjawan.
Non, para! Xa basta.
Non vai a ningures.
Vaia parvadas. Estamos perdendo o tempo con estas probas.
Temos plans.
Non estiven en Castelleone.
Temos que levar a Idalia alí. É que…
Son moitos doutores. Son demasiadas…
Demasiadas probas, hostia. Non…
Non sei que cona está pasando. Non o sei.
Eu si.
Vale…
Prométoche
que te vou sacar de aquí.
Prométocho, vale?
O noso non remata aquí.
Como será isto? Para que nos debemos preparar?
Primeiro, quero saber que opina Lino de todo isto.
Grazas.
- Ninguén mo preguntou. - Síntoo moito.
E por non ser claros.
Os coidados paliativos
son para o paciente e a familia.
E somos honestos con vós.
Lino, tes un cáncer que non podemos curar.
E fállache o fígado.
O teu corpo dime que está morrendo.
Teño unha pregunta para ti.
Como queres pasar o teus últimos días?
Quero saír xa de aquí.
Morrer é distinto para cada persoa.
O equipo de coidados paliativos darache medicinas para aliviar a dor
e axudar a Amy coa transición.
Tes sorte de ter amigos e familia que te axuden.
E a nosa filla?
Teredes unha traballadora social especializada neste campo.
Estou aquí para os dous. Chamádeme cando queirades.
De acordo?
Amy?
Onde está Lino?
Xa non poden facer nada máis.
Imos para a casa.
Vou rezar á igrexa.
Está nas mans dos santos.
Non te preocupes. Iremos amodo e sen sirenas.
Xa case estás na casa.
Idalia.
Babbo veu onte para a casa, e ten moitas ganas de almorzar contigo.
- Ola. - Mira.
Vaia.
Eu tamén teño algo para ti.
E que é?
Bombóns.
Despois do almorzo. Traio pancakes, ovos e papas de millo.
Meu amor.
Como se di
"café" en italiano?
Que sinxelo.
"Pancakes"?
E como se di…
"cabra"?
Come, miña rula.
Queremos axudarte a entender o que está vivindo a súa filla
- para que poidas axudala despois. - Perdoa, é que… odio isto.
Os nenos sempre se poñen no mellor.
E os adultos tamén.
Tes que axudarlle a Idalia a entender que pasa,
porque o seu cerebro vai querer esquecelo.
O máis importante é que a incluades.
E cando seu pai morra,
levádea xunta del.
Deixade que o vexa, que estea con el e que o toque.
Non sei se podo facelo.
Podes.
E faralo, por ela.
Tes axuda? Familia?
Moi ben.
E recorda,
os rapaces poden con todo se lles contas a verdade.
"Que alguén te queira moito…"
- En italiano. - Vale.
…algo?
Les ti, mamá.
Vale.
"Que alguén te queira moito faite forte."
Perdoa, Lino. Hai dous especialistas que queren verte.
Ola, guapos.
- Ola, Amy. - Grazas por vir.
- Ola. - Grazas.
Faltaría máis. Fíxenche limoncello.
E isto é para Idalia. Son da miña terra.
Perdoade, non me podo erguer.
Erguícheste algunha vez por min?
Por el si que o faría.
- Ola, Antonio. Grazas por todo. - De nada.
Como vas, Lino?
Como vou? Pois así.
Idalia!
Grazas.
Parece que hai moita xente aquí.
Vamos para o xardín.
Ola.
Grazas. Queres unirte?
Mirade, esta é Alice.
Alégrome de verte.
Deixamos descansar a papá?
Veña, a bailar.
Non, papá.
Saca a Maxine, papá.
Creo que dou feito a pirueta. Debería intentalo.
Non quero acabar no hospital.
É incrible o ben que está.
Antes de acabar a vida acostumas ter enerxía.
É como a dose de enerxía que teñen as mulleres antes de parir.
Nacer e morrer, dúas experiencias humanas primarias.
Non son moi diferentes.
Xuntádevos todos. Sacamos unha foto?
- Queres unha foto? - Si.
- Foto, veña. - Si?
Adiante.
Coidado, parrula.
Si, grazas, xa sabía eu que faltaba algo.
Veña, ven.
Que non se comporte así, eh.
Eu como patacas.
- Pataca! - Onde van as patacas?
Ben, vou levar a Lino para que durma unha sesta, que está canso.
- A ver que te axudo. - Si, grazas.
Veña.
Parruliña, teño que contarche unha cousa.
É sobre babbo.
Sei que está morrendo e iso párteme o corazón.
Tamén me parte o meu.
Cando?
Non o sei.
Pronto.
Mamá está aquí.
Séntate comigo, amor.
Canto viven as cabras?
Uns 15 anos,
ou ás veces 20 anos.
Onde está a cabra de Tonino agora?
Cando Tonino estaba na escola, a cabra non estaba con el.
Pero aínda que non vira a cabra,
a cabra seguía querendo a Tonino con toda a súa alma.
Porque o seu amor
é coma un fío invisible que conecta un corazón co outro.
E nunca rompe.
Sen importar onde estean.
Quérote.
Dásme o libro de direccións?
Non te separes dela.
E trata a Idalia como a túa filla.
Fareino.
Idalia.
Ei, Idalia.
Necesito algo.
Por favor, leva as miñas cinzas a Sicilia.
Claro.
Quero que volvas amar algún día.
A outro.
O teu amor é para compartir.
- Non, por favor. - Quero…
que vivas a túa vida.
Tes os beizos secos.
Grazas pola túa vida.
Grazas.
A onde cres que vou?
Non o sei.
Pero creo que é precioso
e sensacional.
E vas estar en paz.
Vas estar en paz.
Podes visitarme nos meus soños.
Xa penso na próxima vez que nos vexamos.
Ti agardaches por min.
Subtítulos: María Suárez Seijas