Po wielu latach wyzwalania swego ludu od Hiszpanów
Zazil zniknęła.
Nie ma oficjalnych zapisów,
ale według legend popłynęła do domu na wodzie.
Na wyspę zapomnianą przez bogów.
Bo tam…
mogą spocząć tylko zmarli.
Carlota?
Carlota, słuchasz mnie?
Witaj na Wyspie Zmarłych.
Łapiesz?
To hołd dla twoich kumpli.
Chodźmy.
Poszukajmy grobowców.
Słyszałaś. Idziemy.
Inés!
- W porządku? - Octavio…
- Żyjesz? - Leo!
Zdejmij tę kurtkę! Wiem, że ją lubisz, ale utoniesz!
- Nic ci nie jest? - Miguel!
- A Lucas? - Nie ma ich!
Gdzie Citlali?
Lucas! Citlali!
Lucas!
Co robisz? Chodźmy!
- Lucas! - Nie mogę.
- Lucas, spójrz na mnie!
Ufasz mi? Jestem tu z tobą, tak? Jestem.
Możesz? Dobra.
Jeden, dwa, trzy!
- Lucas! - Tam!
- Lucas! - Nic wam nie jest?
- Udało ci się! - Udało mi się!
Oszczędzajcie siły. Do brzegu daleko.
Tak, ale musimy płynąć.
Zabiją nas rekiny lub hipotermia.
- Co? Rekiny? - Nie!
- Rekiny? - Nie strasz młodego!
Nic tu nie ma! Tylko rybki!
Mój plecak!
Octavio!
Może odzyskamy twój ponton.
- Nie miałeś go na statku? - Tak, ale zapomnij!
- Jest 15 metrów pod wodą. - 15?
- Wyciągnę go! - Czekaj, ja to zrobię!
- Dobra. - Zaraz!
- Czekaj! Citlali! - Citlali!
Citlali!
Liczę czas!
Nie masz dość usługiwania jej?
Całe życie cię wykorzystuje,
a ty jej pozwalasz, bo masz obsesję.
To musi być upokarzające.
Musisz mnie puścić.
- Musisz. - Czy to nie wspaniałe?
To jak nasze zabawy w szukanie skarbów.
A nie, zapomniałam, że tata bawił się tylko z tobą.
Wciąż jesteś zazdrosna.
Teraz pamiętam, że nie znosiłam, że wciąż mnie za sobą ciągałaś.
Tata zabawiał się z pokojówkami, więc czemu ja nie mogłam?
Nie rób nic głupiego.
NARODOWY INSTYTUT ARCHEOLOGII
Dzień dobry.
Przykro mi, obiekty są zamknięte.
Nie możecie tu być. Przykro mi.
Przepraszam, co…?
Teraz mamy transport.
Mano, weź jego radio.
Ile czasu minęło?
Pięć minut i 15 sekund!
Co? To strasznie dużo!
Citlali!
O nie, nie widzę jej.
- Co z nią? - A jeśli nie wypłynie?
Wypłynie!
Na pewno da sobie radę!
Da radę.
- Ile czasu? - Da radę.
Pięć minut i 40 sekund!
Da radę.
Wolność!
Citlali, rządzisz! Jesteś najlepsza!
- Jak miło. - Tak.
Tylko szkoda twojego statku.
Nieważne, będą inne.
BANDIDOS: NA TROPIE SKARBU
- Nie żyje. - Serio?
Dzięki, Octavio. Jesteś niezastąpiony.
I co? Chcecie iść dalej bez broni?
Mogę zostać i pilnować pontonu, żeby nie odpłynął.
Nie rozdzielajmy się.
Chcesz zostać sam?
Już zabili, zrobią to znowu.
Musimy ich śledzić, ale z dużej odległości.
Widzę ślady jeepa.
Pewnie jego.
Teraz wiemy, w którą stronę iść.
Przykro mi.
Spoczywaj w pokoju.
Zazil, gdzie jesteś?
Nie wiesz, gdzie jest ten grób?
Nie został odnaleziony.
Musi być wśród nieoznaczonych.
Słyszeliście ją.
Szukajcie!
Dalej! Rozdzielić się!
- Miguel… - Co?
Przynajmniej łatwo ich znajdziemy.
Nie zatrzymujcie się.
- Lucas. - Nie patrz.
Nic nie widzę, nic nie słyszę.
Nie zamierzam tu spać.
Albo znajdziemy grobowiec, albo…
Albo co?
Co jeszcze mi zabierzesz?
Mogłam oszczędzić Miguela Moralesa.
On znalazłby ten grób.
Miguel…
Czego byś szukał?
To puchowiec.
Za nią!
Dalej!
„Powrót do korzeni”.
Piękny. Co z tego?
Może to dosłownie.
Puchowce to święte drzewa. Miguel wciąż to powtarzał.
Może grób Zazil jest tutaj.
Widzieliście to wszystko?
- Miguel… - Miguel.
Wybaczcie, ale…
to dziwne.
Brawo, Lilí. Pochowali ją pod puchowcem.
Puchowce były święte. Łączyły Xibalbę z niebem.
- Choć to inne niebo niż… - Idziemy?
- Co? Dokąd? - Po Lilí. Jest tam.
- Nie możemy się zbliżać. - Właśnie.
Inaczej ją zabiją. Lub Citlali, Lucasa lub Octavia.
- Ej. - Octavia nie.
Nie.
Zazil.
Dobra robota, Lilí.
Coś tu jest.
To skrzynia.
Kolejna rzecz ze znakiem Cortésa.
I to wszystko?
Są jakieś zwoje.
Ani śladu Łzy Ognia. Niczego tu nie znajdziemy.
- Nic nie znaleźli. - Nie ma skarbu.
Może to jest wskazówka,
jak znaleźć diament.
Lada chwila zrobi się tu tłoczno.
Bierzemy pudełko. Obyś to rozgryzła.
Kto by pomyślał?
Ty i ja razem.
Jak za dawnych czasów.
Przepraszam!
Czego się napijesz? Rum z colą, mezcal, carajillo?
Dzień dobry, co podać?
Mojito.
I rum z colą.
- Wypijemy za przeszłość. - Zaraz przyniosę.
- Cześć. - Dzień dobry.
Policja stanowa.
Chcemy zadać ci kilka pytań.
Mamy kelnerkę.
- Wiecie, co robić? - Tak.
Chodź ze mną. Proszę.
- Powodzenia. - Dalej.
Powodzenia.
Co tam masz?
To.
- Co to jest? - Otworzę tym wszystko.
Profeska, co?
Tylko trzeba uważać. Zachowaj spokój.
Może ten?
Nie.
Nie?
Pewnie, że nie.
Nie, to góra złomu.
Ten jest za mały.
- Nie zmieścimy się. - A z tyłu?
- Zbyt na widoku. - Racja.
I zmokniemy w razie deszczu.
Ten. Niebieski. Będzie idealny.
Moi rodzice mieli kiedyś taki.
- Ja wolę ten czarny. - Czemu?
Ten ma kiepski kolor.
Nie wiem, jakie auto miał twój ojciec, ale to jest w złym guście.
No i to jest dużo nowsze.
Jego system bezpieczeństwa to jakiś żart.
Jest łatwiejszy i większy.
Ogarnę to. Ty załatw motory.
- Dobra, bosmanie. - Pokażę ci, jak to się robi.
- Otworzę to szybciej. - Dobra.
Zaczynam.
Musimy być dyskretni.
- Patrzą na nas. - Idź normalnie.
Idę.
Tam!
Potrzebny nam śrubokręt krzyżowy.
Kupiłem je w sieci.
Nieźle.
Śrubokręt krzyżowy.
- Szybciej. - Śrubokręt krzyżowy.
Śrubokręt.
To poziomica.
Daj śrubokręt.
Dobrze zbudowane.
Zazil wydała całe złoto na niewolników.
Naiwna.
Uwolniła swój lud.
Nie.
Uwolniła część.
Myślisz, że to coś zmieniło?
- Jest coś o diamencie? - Nie.
Może Ariel mógłby pomóc.
On nic nie wie.
Przepraszam.
Jedno mojito.
I herbata.
Nie, to pomyłka.
To nic, wypiję.
Tu są serwetki.
Na zdrowie.
TOALETA
Zaczyna się luzować.
- Odwrotnie. - Dobra.
Tego nie pokazują w grach.
Dalej.
No otwieraj się, skurwysynu!
Co za gówniany wytrych.
Ja już prawie.
Octavio? Octavio…
- Octavio! - Co?
- Wiesz, co…? Cześć. - Ładna dziś pogoda.
- Co mówi kłoda do kłody? - Co mówi?
Później ci powiem.
Kurwa!
- Jaki Miguel był w łóżku? - Co?
Bo Leo to wiem.
Muszę do toalety.
Nudziara z ciebie.
Daj szklankę, to do niej nasikam.
Nie dramatyzuj.
Mano!
Dziewczynka musi siusiu. Idź z nią.
Chcesz mnie też podetrzeć?
Żadnych sztuczek.
I nie zamykaj drzwi.
Pospiesz się!
Co teraz?
Toaleta. No tak. I co?
- Dobra, mam. - Dobra.
- Prawie. - Daj.
- Teraz górny. - Górny?
Tak, są cztery.
A niby jak się to trzyma?
Nie sięgam.
No ja tym bardziej.
Szlag!
Jak tam?
Prawie skończyłem.
Widzę. Ja też prawie.
Jestem dyskretny.
- Mocno siedzi. - No dalej.
O rety! Gliny.
- Co? - Gliny.
- To ja ich wezwałam. - Czemu?
- Lucas! - No bo…
Mam jedną rękę.
- Wiem. - Lucas.
Żyjecie.
Co z nią?
Jest w kabinie.
- Nie rozumiem… - Jej kumple żyją, idioto.
- Stać, ani kroku dalej! - Ty też.
- Ręce na widoku. - Czemu?
Znaleźliśmy martwych strażników na wyspie, którą odwiedziliście.
- Chcemy pogadać. - To jakiś żart?
Nie, to nie żart.
Octavio! Ten kurczak tu narobił!
Nie było auta bez zwierząt?
Myślicie, że te kurczaki nas czymś zarażą?
Bo kiedyś czytałem, że mogą przenosić łuszczycę,
trąd, raka prostaty…
Przestań!
Miłość do zwierząt to najszlachetniejsza cecha człowieka.
I to nie ja zwinąłem tego grata.
Podziękujcie Leo.
Wybaczcie, nie było nic lepszego.
Ja prawie otworzyłem lepsze auto. I to bez zwierząt.
Próbowałeś przez 15 minut i zacząłeś walić w drzwi, więc nie wiem.
- Nie zaprzeczę. - Pewnie.
To nie wiemy, gdzie jest skarb, co?
Nie. Były tam tylko okruchy złota i zwoje pełne glifów.
Kodeksy?
- Kodeksy. - Tak.
- To gdzie te kodeksy? - Och, wybacz.
Nie zdążyłam ich ukraść w niewoli.
Nie mam czasu na zabawy, gdy Regina przetrzymuje mojego syna.
Więc jedź szybciej, Bandolis.
- Przecież… - Muszę wracać!
Jasne. A jest tu jakaś stacja benzynowa?
Mam już tego dość.
Co?
Tak jest.
Puść ich.
- Co? - Puść ich, dupku!
Przepraszam panią.
Bardzo przepraszamy.
Dostaliśmy niewłaściwe informacje na pani temat. Pomyliliśmy się.
- To nic. - To było…
To wasza praca.
Powiem waszym przełożonym, że zasłużyliście na urlop.
Moje rzeczy.
- Wciąż mogę ich dogonić. - Nie.
Jedź i pozbądź się dzieciaka.
Hej, patrzcie! Sprzedają tu benzynę.
To raczej nie jest legalna benzyna.
I kto to mówi.
- Mamy pieniądze? - Tak. Czekaj.
Mam 69 peso.
Wystarczy na cukierka.
Jaki cukierek tyle kosztuje?
Ja się tym zajmę.
- Czekaj. - Co robisz?
Chcę zobaczyć, jak to się robi.
Chodź.
- Rób to, co ja. - Dobra.
Ale gorąco!
- Co tam? - Cześć.
Jak się masz?
Cześć.
- Cześć… - Jak leci?
Dzień dobry.
- Mogę? - Nie. Tak.
- Tak czy nie? - Proszę.
Śmiało.
Nie uwierzysz, co nam się przytrafiło.
Jechałyśmy na imprezę i skończyło nam się paliwo.
Pusto.
To chyba ci przemytnicy paliwa.
Tak. Nieważne.
Dlatego chciałyśmy cię prosić o przysługę.
Żebyś pozwolił nam zatankować.
Tylko trochę. Wiem, że masz benzynę.
No i to byłoby bardzo miłe.
Ta impreza jest niedaleko. Możesz wpaść później.
Napić się z nami. Na nasz koszt.
Znamy dobrego DJ-a.
I mamy dużo ładnych koleżanek.
Skąd jesteś?
Przepraszamy na chwilę.
Co robisz?
- To, co ty. - Przesadzasz. Aż się trzęsie.
Jest spięty, odkąd weszłyśmy.
MORDERSTWA NA WYSPIE
O rety, już nas szukają?
Wybaczcie. Wezwałem gliny.
Jasne. Żaden problem.
- Dziwak! - Nie strzelaj!
Dalej! Jedziemy!
Gliny tu jadą!
- Co? - Ruszaj!
Czekaj.
O nie!
Cudownie.
Może szukają prochów.
Ktoś ma?
Nie szukają prochów.
Może tak.
Ale rozdają jakieś ulotki.
To nasze zdjęcia. Ale jakim cudem? Minęło ledwo kilka godzin.
Do tego potrzeba nakazu od prokuratora.
Mówiłam, żeby nie zadzierać z Reginą.
Powiedziałaś nam, co? Jak miło, Carlota.
Musimy zjechać z drogi.
To bezpieczna droga?
Tak.
- Na pewno? - Tak, na pewno.
Brawo!
Wybaczcie.
Przestań! Nie żyłuj silnika!
Dalej nie pojedzie.
Ale przynajmniej mamy tu trochę cienia.
Dobra, wysiadamy.
- Idiota ze mnie! - Nic ci nie jest?
- Moja krzywa ręka! - O nie.
Inés, pamiętasz…?
Pamiętasz, jak mnie aresztowałaś?
Pewnie. Padłeś mi do stóp.
Zemdlałeś.
Padłem i tak zostało.
Nie, chciałem ci powiedzieć, że porwali wtedy mojego ojca.
Więzili go przez trzy dni.
Alex da radę.
Nic mu nie będzie.
To ich zabezpieczenie. Chcą tylko skarbu.
Znajdziemy go.
- Dzięki. - Chodź tu.
- Spociłem się, wybacz. - Fuj!
Soczysty pocałunek.
Uwaga. Składam raport.
Nie mamy paliwa.
Ani zapasów.
Ani pieniędzy.
Ani komórek.
Ja mam swoją. Spójrz.
- Ja mam 69 peso. - Idealnie.
Mamy telefon, 69 peso i mój nóż.
Chodźmy. Hotel jest daleko.
Dojście tam zajmie nam lata.
To nie traćmy czasu. Dalej.
Nie mogę się nie zgodzić.
Dzięki.
Poszukamy mango?
- Mango? - Kokosa albo śliwki.
- Możemy kupić mango. - Mają robaki.
Myślałam o Acapulco.
Pamiętasz?
Ukradłam auto, a ty udawałeś sprzedawczynię.
- Tak, miałem kwiaty z Zinacantán. - Tak.
Było fajnie.
- Dzięki za ratunek. - Nikogo nie zostawiamy.
Gdy byłam nastolatką i uciekłam z domu,
Leo znalazł mnie na ulicy i mi pomógł.
I wiesz co?
Też nie zdradziłam mu imienia.
- Miałam ich tyle, że nic nie znaczą. - Mam to gdzieś.
Co chcesz wiedzieć?
Powiedz.
Nie chcę dłużej milczeć.
Nic, ja…
Nie trzeba, dzięki.
Słuchaj.
Znajdziemy Łzę Ognia.
Wyciągnę cię z kłopotów.
I nie chcę cię więcej widzieć.
Tak będzie lepiej.
Będzie dobrze.
Hej!
Już idę.
Gdzie dzieciak?
Nie wiem.
Czego szukasz?
Truskawek, grzybów, szczypiora, rzodkwi.
To gdzie one są?
Jeszcze nie znalazłem.
Ale mam chwasty.
Podziękujecie mi, gdy będziemy umierać z głodu.
To mi chyba nie wystarczy.
Lilí?
Przeleciałeś Reginę.
Co? Nie. Znaczy tak.
Nie przeleciałem jej. Przeciwnie.
Że niby jak?
Hej, nie zachowuj się tak.
Odeszłaś.
Zniknęłaś, pamiętasz?
I ta suka mnie porwała, torturowała i…
Jaki miałem wybór?
To albo coś gorszego.
- Załatwione? - Nie.
Jak to nie?
Przepraszam.
Dzieciak żyje.
Zawsze robiłem wszystko, ale nie to.
Robi się ciemno.
Spójrzcie tylko.
Niezłe miejsce do spania, co?
Fajnie, co?
Oby nie było robali.
To tylko na jedną noc. Jutro będziemy myśleć dalej.
Ale pięknie.
Całe szczęście, że to znalazłem.
Pysznie pachnie.
Co to?
Pieczarki i natka pietruszki.
- A to…? - Zostaw!
- Hej. - Zaraz.
Canché, tu Inés.
Gdzie jesteś, Inés? Znowu masz jakieś kłopoty?
Z przestępcami?
Nie, my jesteśmy ci dobrzy.
Twoja twarz jest wszędzie.
Przecież wiem!
Nie wracaj tu.
Twój wąsaty szef już cię zawiesił.
- Pieprzony wąsaty… - Hej!
Telefon nic ci nie zrobił. Wyluzuj.
Nieważne. Nawet nie jest naładowany.
- Tak. - Coś takiego?
Tak. Trochę mniej w stylu anime, ale wygląda dobrze.
Zazil płaci złotem, by uwolnić swój lud.
Gerónimo, Gonzalo i Zazil kradną złoto.
Gonzalo umiera.
Tak.
Zazil płaci tym złotem za wolność swojego ludu.
- Właśnie. - Zrobiła coś niesamowitego.
Oddała im część odebranej godności.
Przestań.
To nie ma skarbu?
Jest? Tak. Jest dużo złota.
I szmaragdy, rubiny, wszystko.
Miguel, to jest Zazil z Łzą Ognia?
Łza Ognia?
Tak, był taki jeden przedmiot.
Bardzo cenny. Jeden z wielu.
Czego nam nie mówicie?
Kto? Co? Kto…?
Co z wami?
„I tostofil rarreee”.
Ta zupa… Jakie dałeś grzyby?
Zebrałem grzyby i dodałem do zupy.
- O nie. - Pietruszka.
I pietruszkę.
Już wiem, co to za grzyby.
Spokojnie, spokojnie…
Bandolis!
To Zazil z Łzą Ognia.
Nie ma skarbu.
Nie. Tak. Jest skarb.
Inés!
O co chodzi?
- Też to zauważyłaś? - Co?
To, jak kłamią.
Tak! Nie, czekaj. Kto?
Wszyscy. Wszyscy kłamią. Ale głównie ona.
Tak, ona kłamie.
Tak.
Kłamie.
Dwa razy, dwa razy…
Kłamczucha.
Kłamczucha. Ty mała kłamczucho.
Ojej.
Auć.
Jesteś prawdziwa?
Tuzin kosztuje 70.
Cześć.
Jesteś prawdziwa.
- Siedemdziesiąt? - Tak.
Dobra, zaczekaj.
Mam 69.
Dzień dobry, kolibry.
Nastraszyłeś mnie.
To kukurydza?
Octavio, co ty nam dałeś?
Wciąż jest na haju.
Ale wczoraj świetnie się bawiliście.
- Tak. Świetna impreza. - Mogę?
- Śniadanie. - Chcecie?
- Mam dobre wieści. - No?
- Wiem, jak wrócimy do domu. - Jak?
Spodoba wam się.
NAGRODA
Proszę.
POLICJA STANOWA
Ich habe einen Hund.
Co powiedziałeś?
- Dzień dobry. - Nie, to Guten Morgen.
Powiedziałeś „Mam psa”.
Nie mam psa.
Następnym razem nic nie mów.
Dalej, Citlali, jodłuj…
Że co?
Teraz ty, Octavio. Jodłuj.
Co się stało?
Ximena?
Xime!
Tato!
Xime!
Tutaj!
Tato!
Tutaj!
Co się stało?
Ten drań i jego ludzie uciekli.
Zapomniałem o nim.
Mówiłam, że oszaleją z wściekłości.
Dziękuję.
- Tato? - Co?
Wybacz mi.
Przepraszam.
Canché, nie. Dzwonię z hotelu Miguela.
Wyluzuj, nikt nie namierzy połączenia.
Powiedz mi, czy wiesz coś o Alexie.
Zadzwonię później.
Nic nie wiedzą.
Octavio.
Octavio!
W porządku?
Grzyby przestały działać? Wszystko gra?
Widziałem to.
Natura jest mądra. Grzyby nie kłamią.
- Widziałem wszystko. - Co widziałeś?
Wszystko. Całą sztukę.
Nie drzewo, a cały las.
Nie płytki, a mozaikę.
Nie ser ani pomidora, a sałatkę caprese.
Co ty pleciesz? Nic nie rozumiem. Co widziałeś?
Łzę Ognia.
Byliśmy kompletnie ślepi.
Jak to nam umknęło?
Dzwoń do Reginy.
Zaproponujemy jej układ.
Jak ubrudziłeś sobie łokcie?
Wybacz, powinniśmy…
Mogliśmy to sprawdzić.
Złamali zamek kamieniem lub łopatą i…
Xime…
To moja wina.
Wciągnąłem cię w to.
Jedna pacha…
Mogę?
Pewnie.
A teraz myjemy brzuszek.
I plecki.
Spójrz.
Jest coś takiego.
Zazil składa Łzę Ognia w ofierze.
Komu?
Czemu?
Słuchaj.
To mogła być zapłata.
Żeby nikt jej nie niepokoił na tej wyspie.
Cena za śmierć w pokoju.
Nie, jaka zapłata? To nie była zapłata.
Zwróciła ją tam, gdzie jej miejsce. W ręce swego ludu.
- Tato? - Tak, synu?
Co?
Co z wami? A niech mnie. Co tu się dzieje?
Co?
O rety.
- Tato. - Co?
- Wiesz, co mówisz? - Tak.
Rozmawiamy o Łzie Ognia, prawda?
Zazil zabrała ją Cortésowi.
- Wiedziałeś o Zazil? - Nie do końca.
Poniekąd to podejrzewałem, bo…
To fakt, że ją ukradła.
Cześć!
- Cześć. - Zawsze byłaś taka piękna.
Masz śliczną dziewczynę, synu.
Ładna z was para! Powinniście wziąć ślub!
Oj, Juan.
To jak? Co Zazil zrobiła z diamentem?
Miguel, mówiłem ci. Nie słuchasz mnie.
Ona i Gonzalo chcieli zwrócić ją tam, skąd ukradł ją Montezuma.
- Czyli gdzie? - Nie mam pojęcia.
Nie jestem ekspertem od tych spraw.
Profesor Ramírez.
- Mój kolega. - Tak.
Pogadaj z nim.
Tak, on się zna na tych rzeczach.
Kto to? Znasz go?
Nie spotkałem go, ale wiem, kim jest. Poznali się dawno…
dawno temu przy grobach w Sierra Tarahumara.
W Chihuahua.
Gdzie on mieszka?
Tato?
Miło było cię widzieć.
- Czerwona jaszczurka… - Jasne.
Ramírez musi być w Chihuahua. Jak tamte mumie.
No dobra, ale Chihuahua nie jest mała.
- Nie, to największy stan w Meksyku. - Świetnie.
Ile chciałaś milczeć?
Od początku wiedziałaś, że nie ma złota.
Nie. Nie od początku.
Ale jest jeden diament.
Największy diament, jaki widział świat.
I tak po prostu oddasz go Reginie?
Nie.
Albo tak.
Ale jeśli nie dam jej diamentu, to was też dopadnie.
Wykorzystałaś nas.
Wciąż tylko kłamiesz.
- Skąd to masz? - Wszędzie ma broń.
- Co robisz, Octavio? - Spokojnie.
Też wiedziałeś, co?
Że szuka diamentu?
Tak.
Słuchajcie, muszę odzyskać Alexa.
Więc dam Reginie diament.
To jasne, że nie możemy wam ufać.
Inés…
zawarłaś z nią układ?
Odda nam pieniądze.
Inés i ja znajdziemy ten diament.
Jeśli ktoś chce dołączyć, proszę bardzo.
Poza Lilí.
Lucas?
Nie wiem.
Zostanę z Miguelem, choć bardzo was kocham.
Świetnie. Bandolis?
To głupie pytanie, nie sądzisz?
Właśnie dlatego ci je zadałem.
Jasne.
Citlali?
Idę z Inés. Potrzebuję pieniędzy.
Potrzebuję tego diamentu.
Przykro mi, Lucas.
Miguel, wiesz, że cię cenię.
- Ja ciebie też. - Dobrze.
Popełniasz błąd.
Popełniłam dość błędów, ufając tobie.
Dobrze. Od teraz nasze drogi się rozchodzą.
Napisy: Marta Racka