[gra „Ace of Spades”]
STOP - START
[muzyka cichnie]
- [gwar rozmów] - [odgłos kroków]
[wysokie dzwonienie]
[dzwonek windy]
Co?
- [pani Cobel] Spytałam, czy wszystko gra. - Tak.
Może powinieneś porozmawiać z siostrą. To ważna decyzja.
- Z siostrą? - Tak.
- Mark? - Tak?
Na pewno wszystko gra?
Tak. Przepraszam. Trochę zakręciło mi się w głowie i…
Pójdę do łazienki.
E-e. Jest chyba po drugiej stronie.
No tak.
[wysokie dzwonienie]
[gra „Ace of Spades”]
[muzyka cichnie]
[Natalie] Nie wiem, czy bardziej nie lubię senatorów, czy kongresmenów.
[Helly] Hmm?
Ile wypiłaś?
[Helly] Tylko jednego.
Dobrze. Musisz mieć lotny umysł. Wchodzisz za 20 minut.
Rozmawiałam wcześniej z Zarządem. Są bardzo wdzięczni.
- Gabby. - Natalie, witaj.
Cześć.
Och, Gabby, to Helena Eagan. [śmieje się cicho]
Ojej. Helena, miło mi cię w końcu poznać.
Mnie również.
Rozdzielenie
[oddycha ciężko]
[pikanie maszyn]
[oddycha ciężko]
Lepiej, żeby to działało, dupki.
[wzdycha]
[oddycha nierówno]
Gdzie ja jestem?
[Devon] Jak tam, milady?
Rebeck dziwnie pachnie.
Rebeck dziwnie pachnie?
Tak. Wydawała odgłosy żucia, ale niczego nie żuła.
Bądź gotowy, bo może będziesz dzielić z nią książkę.
- Książkę, no tak. - Mhm.
Zapomniałeś jej, choć ci przypominałam.
- Tak, na pewno. Przepraszam. - Mhm.
- [Eleanor gaworzy] - [Devon] Już dobrze.
Dobrze.
- Jak nasze dziecko? - Mhm.
Eee… [śmieje się]
Zakładam, że masz na myśli wychowanie zbiorowe.
Dobrze. Jest głodna.
Och. Chcę pogadać o tej życiowej zmianie. Muszę tylko odciągnąć.
- To zajmie chwilę. - Eee… dobra.
[wzdycha]
[gra „Ace of Spades”]
[wyłącza muzykę]
[pies dyszy]
[pies skamle]
[skrzypienie podłogi]
Hej. Cześć.
„Radar”.
- [gwar rozmów] - [Patton] Jaka jest teza?
[Danise] Właśnie. Jest bardzo niejasna.
[Patton] Mark, cześć. [śmieje się cicho]
O, hej. Co słychać?
- Patton, nie. - Mark,
zastanawialiśmy się, czy nie lepiej by było,
gdyby twoja siostra przełożyła prezentację dziecka na potem.
Mark, nie musisz nic mówić.
- Oczywiście to aniołek. - Chwila… To moja siostra? Z dzieckiem?
Właśnie. To jego siostra.
- Przepraszam. - Jasne.
- To było niezręczne. - Mmm.
Czyli moja siostra ma dziecko i jest tu Cobel?
Mam podzielić się z tobą książką.
Słyszałem. Rebecca?
Rebeck. Mam małe oczy, więc muszę czytać z bliska.
Rozumiem. Na pewno będzie dobrze. Przepraszam.
Z tyłu głowy mam rany od mojego ptaka.
- Możesz je widzieć. - Okej.
Hej.
Cześć, Mark.
Odciągnęłam, więc czas na relaks. Dobra, życiowa zmiana. Co się dzieje?
Jesteśmy… To dziwnie zabrzmi…
[Devon śmieje się]
Jesteśmy ze sobą blisko?
[śmieje się] Co ty… Co się dzieje?
- Pogadamy na osobności? Muszę… - [Ricken] Moi drodzy,
zbliża się już czas, więc powoli przejdźcie do salonu…
Pogadamy na pierwszej przerwie.
- Dobra? - Dobra.
[echo głosu Gabby] Nawet nie wiesz, ile zmieniają dzieci.
[normalny głos] Sporo.
- Ile masz dzieci? - Właśnie urodziłam trzecie.
Dwoje by wystarczyło.
- Hej, tu jesteś. - Hej.
- Angelo, miło cię widzieć. - [Angelo] Wzajemnie.
Heleno, to mój mąż, Angelo Arteta.
Heleno, miło cię poznać.
Muszę iść za kulisy.
- Zaraz wracam. - Okej.
[Angelo] Miło cię widzieć, Natalie.
- I jak? - [wzdycha] Nie mogła znaleźć butelki.
Ach.
Rany. Trójka dzieci.
Bez pomocy nie dałabym rady.
Jak ludzie mogą chcieć zakazać rozdzielenia?
Mhm. Pra… Prawda?
[wysuwa skrzynię]
[Angelo] Wystawa zdjęć jest poruszająca.
Wiedziałem już wcześniej, jak zagłosuję, ale myślę, że…
Widok tego, widok ciebie, twoje słowa… wszystko to może mieć bardzo duży wpływ.
Mmm. Mam… Mam taką nadzieję.
Zmieńmy nastawienie ludzi.
Ja na pewno spróbuję.
[Gabby śmieje się]
Dziękuję.
I podziękuj proszę tacie, jeśli go zobaczysz.
Dobrze.
[dźwięk dzwonka]
[Rebeck] Mark. Chodź tutaj.
Zajęłam nam miejsce.
Muszę tylko znaleźć okulary.
- Możesz to przez chwilę potrzymać? - Tak.
TWOJE JA: TWOJA DUCHOWA BIOGRAFIA
[dźwięk dzwonka]
O Boże.
Przepraszam, nie da się wyłączyć
- apki do dzwonienia, jak widać. - [śmiech]
[Ricken] Dobrze. Dziękuję wam wszystkim za przybycie.
Zanim zaczniemy, chciałem podziękować
przede wszystkim jednej osobie.
Rodzina jest zarówno moją opoką, jak i inspiracją.
Dlatego dedykuję ten odczyt mojej pierworodnej córce,
która tu dziś jest.
Eleanor, kocham cię.
[Devon pociąga nosem]
[Ricken odchrząkuje]
[szepcze] Mój szwagier.
[Ricken] A teraz… zacznę.
„Podobno w dzieciństwie
Wolfgang Mozart zabił innego chłopca, rozwalając mu głowę o pianino.
Spokojnie.
Zbierając informacje, dowiedziałem się, że to nieprawda.
Kiedy wasze tętno będzie spadać,
- pomyślcie o mocy, jaką autor”… - Mark.
- Mogę też popatrzeć na książkę? - Mhm.
Zapuszczę żurawia.
- [Ricken] …„ma nad czytelnikiem”… - Tak.
[Ricken] …„dotychczas zwanym »tobą«.
Ale kim jesteś »ty«?"
[Angelo] Powodzenia.
Świetnie było cię poznać.
[Ricken] „Jak »ty« może znaczyć co innego dla milionów czytelników na całym świecie?
I, co być może ważniejsze, kim jesteś ty?”
HISTORIA ROZDZIELENIA
[oddycha ciężko]
[pikanie maszyn]
[otwiera zamek]
MARYNARKA WOJENNA USA
TATA
[potrząsa skrzynią]
[Ricken] „Wszystkie stworzenia, od skaczącego kota po skuloną ryjówkę,
myślą o sobie jak o logicznym centrum wszechświata.
A jednak kot zjada ryjówkę, a my, jak Schrödinger,
wciąż zastanawiamy się, co to znaczy”.
Koniec rozdziału.
[oklaski]
[Ricken] Zróbmy może
siedmiominutową przerwę na refleksję, a potem wrócimy.
Balf, przygotuj pojemnik do płukania nosa.
To było porażające.
Będę musiała znowu zmienić imię.
Prawdziwy mistrz pióra. Chyba coś siedziało mu w gardle.
- Tak. - Hej.
Sprawdzę, czy wypije więcej. Przyjdziesz zaraz do dziecięcego?
- Okej. - Okej.
Przepraszam.
[Ricken oddycha głęboko]
Eee, proszę pana… Ricken?
Nie wiem, czemu mój głos tak drży.
Brzmię jak stary kelner w burgerowni…
[oddycha nierówno] …który papla o sosach.
„Kelner w burgerowni”. Co jest, kurwa? Po co w ogóle otwieram tę błazeńską gębę?
Idzie świetnie.
- Książka jest genialna i… - Dobra, Mark.
Dziękuję, ale nie musisz.
Dobrze wiem, co o mnie myślisz.
- Co? Nie, mówię prawdę. - [wzdycha]
Twoja książka otworzyła przede mną świat.
Dobrze się czujesz?
Tak. Ta książka zmieniła całe moje życie.
Naprawdę ją przeczytałeś?
Ricken, jesteśmy przyjaciółmi?
[wzdycha]
Wiem, że czasem patrzę na ciebie z góry,
bo przeszedłeś ten zabieg.
Żałuję tego.
Radzisz sobie ze śmiercią Gemmy w najlepszy dla siebie sposób.
Dziś rano przeglądałem stare zdjęcia
i znalazłem jedno z naszą czwórką na górskiej wyprawie.
- Pamiętasz te pszczoły? [śmieje się] - Masz przy sobie to zdjęcie?
Pewnie. Powinienem mieć. [bierze wdech] Eee…
- Ricken, pojemnik jest ciepły. - Dziękuję, Balf.
Mark, muszę oczyścić zatoki.
Ale dziękuję. Nawet nie wiesz, ile to dla mnie znaczy.
- Mark, martwiłam się o ciebie. - Och, nic mi nie jest. Dzięki…
Sprawdzę tylko, co u siostry.
[śmieje się cicho] Och. Kiedy mnie przytulałeś,
nagle się spiąłeś. Co się stało?
[jąka się] Och, nie wiedziałem.
Naprawdę. Teraz też jesteś spięty.
Tak, eee… Przepraszam, taki bywam na przyjęciach.
Mówiłeś wcześniej serio?
O swoim planie.
Oczywiście.
Powiedz mi więcej.
Przepraszam. Po prostu… Muszę pomóc siostrze.
Zaraz wrócę.
- Dobrze? - Dobrze.
Dziękuję, pani Cobel.
- [Eleanor płacze] - [Devon] Wiem.
- O, jesteś. - Musimy porozmawiać.
Wiem, ale muszę się nią zająć. Ma napad. Zaraz przyjdę, dobra?
- Dobra, no to… poczekam. - Obiecuję, że wrócę.
[Eleanor płacze]
[ucisza, mamrocze]
Och, dzięki Bogu. Potrzymasz ją? Muszę pogadać z Markiem.
- Oczywiście, kochana. - Dziękuję.
- Z Markiem w porządku? - Tak. Dziękuję, jesteś aniołem.
- [Eleanor płacze] - [ucisza]
[ucisza]
Dobra… Jestem cała twoja.
Na imię mam Helena, a na nazwisko Eagan. [śmieje się]
Dorastając, nauczyłam się między innymi, że pracownicy są naszą rodziną.
W dzieciństwie mnie to dziwiło, bo myślałam,
że mam kilkaset tysięcy braci i sióstr rozsianych po całym świecie. [śmieje się]
O Boże.
Ale potem zrozumiałam, że chodzi o wspólne ideały.
Eee… [śmieje się]
Codziennie przed snem tata kazał mi recytować dziewięć głównych zasad,
co nie zawsze robiłam chętnie. Wybacz, tato.
Ale teraz są to wartości, które dzielę z wszystkimi w Lumon
i właśnie dlatego są moją rodziną.
[echo głosu] Nigdy nie prosiłabym ich o nic,
czego sama chętnie bym nie zrobiła.
[normalny głos] Tata chciałby, żebym powiedziała,
że podejmuję tę pracę z lojalności
i że do służby powołał mnie czysty Eaganowski duch,
ale zdecydowałam się na rozdzielenie, bo wydaje się naprawdę ekstra.
Więc nie sądzę, że rozdzielenie nas dzieli.
Sądzę, że nas zbliża.
ZJEDNOCZENI W ROZDZIELENIU
[pisk opon]
[pan Milchick] Witam.
- Nie jestem teraz dostępny. - Cholera!
[szelest papieru]
ROZDZIELONY PRACOWNIK WNOSI POZEW
„LUMON MUSI ZA TO ODPOWIEDZIEĆ”
LISTA ROZDZIELONYCH PRACOWNIKÓW
MIESZKA PRZY LUMON
PRÓBOWAŁ NAWIĄZAĆ KONTAKT
MAPA DROGOWA REGIONU
[oddycha ciężko]
[drzwi otwierają się]
[asystentka] Heleno.
Jest tutaj.
Helena.
Ale ładnie wyglądasz.
Jak z filmu.
[Helly] Dziękuję.
Wciąż…
Wciąż cię jeszcze boli?
Nie.
Już nie.
Płakałem w łóżku, kiedy usłyszałem, co próbowała ci zrobić.
Co ta alterka próbowała zrobić.
Dziękuję, że to robisz.
Dziadek ceniłby sobie twoją decyzję.
Kiedyś usiądziesz przy mnie podczas przekazania.
Dobrze się czujesz?
Tak.
Chyba tylko… drink uderzył mi trochę do głowy.
Dasz radę wygłosić przemowę?
Przemowę. Tak, oczywiście.
Pamiętasz, kiedy przyniosłem do domu pierwszy chip?
Prototyp.
Miał niebieskie i zielone światełka.
Tak.
Powiedziałaś wtedy do mnie: „Jest piękny, tatusiu.
Każdy na świecie powinien taki dostać”.
I dostanie.
Dzięki tobie.
Wszyscy będą dziećmi Kiera.
- [odgłos kroków] - [otwiera drzwi]
[Natalie] Panie Eagan, Heleno. Czas wejść na scenę.
[szepcze] Wybaczcie mi krzywdę, którą wyrządziłam temu światu.
Tylko ja mogę odpokutować za swoje czyny
i tylko moje sumienie one plamią.
Mogę tylko przeprosić.
Jest mi niezmiernie przykro.
[wzdycha]
[rozruch silnika]
[pisk opon]
[Devon] Przysięgasz, że nie pierdolisz?
Przysięgam.
To jakiś obłęd.
Trzeba tam kogoś wysłać, żeby przeczesali to miejsce.
Jakichś inspektorów albo coś. Jest ktoś taki?
Tak. Są inspektorzy.
Mark próbował… To znaczy tutaj
próbowałeś rozgryźć, co robi Lumon. Co ty robisz.
Dobrze.
Po prostu…
Po prostu chcę wiedzieć dlaczego.
Dlaczego mnie tam wysłał.
[wzdycha] Stracił żonę.
Straciłeś żonę. Krótko przedtem, jak zacząłeś w Lumon.
- Gemmę. - Mhm.
W wypadku samochodowym. Na początku próbowałeś dalej uczyć.
Byłem nauczycielem?
Profesorem. Historii.
[bierze wdech] Próbowałeś do tego wrócić trzy tygodnie po jej śmierci
i to była katastrofa.
Wciąż w tobie siedziała, wiesz?
Bardzo cierpiałeś.
Pewnie dlatego uznałeś, że rozdzielona praca…
Chciał ci oszczędzić bólu.
Ładne imię. Gemma.
[Devon śmieje się]
[śmieje się cicho] Tak.
Byliśmy wszyscy bardzo blisko. Było wspaniale.
Była cudowna.
A dzięki niej ty też.
[pisk opon]
[dzwonek]
POŁĄCZENIE PRZYCHODZĄCE
Mam z tobą nie rozmawiać.
Ktoś włączył ZN, do cholery! Mark S. jest, kurwa, swoim alterem!
Co? To niemożliwe.
[pisk opon]
To Dylan. Od początku to knuli.
Helly jest na gali.
Zajmę się Helly. Naprawię to, tak jak zawsze wszystko naprawiam.
Leć do biura ochrony i natychmiast to wyłącz!
Cholera!
[pika]
Niech to szlag! Dylan!
Dylan!
Wiem, że tam jesteś. Otwórz drzwi!
Spierdalaj, Milchick!
Dylan!
Ricken zna dziennikarzy z Nowego Jorku.
Myślisz, że są lepsi niż policja?
Lumon macza palce we wszystkim.
Wybacz, rozumiesz metaforę?
Tak, macza palce. Rozumiem.
Musimy bardzo uważać, z kim rozmawiamy.
- Dobrze. - Ile masz czasu?
Nie wiem. Może godzinę?
Bo kiedy dowiedzą się twoi szefowie…
Jezu, całkiem zapomniałem. Cobel! Co ona tu robi?
Co?
Moja szefowa z Lumon jest na przyjęciu.
Co ty gadasz?
To znaczy, jest inaczej ubrana.
Ma luźny, fioletowy strój, srebrne włosy.
Mark, mówisz o pani Selvig?
Może, ale nazywa się Harmony Cobel.
- I pracuje w Lumon? - Tak, jest moją szefową.
Ja pierdolę.
[pan Milchick] Dylan.
Czemu to robisz?
No weź.
Jesteś rafinerem kwartału!
[Ricken] „Choć większość kultur uważa seks za brudny,
- ja zawsze”… - Pani Selvig?
- Co? - Jest tam?
- Czy… - Co?
Pani Selvig?
- Co się dzieje? - Ma Eleanor!
Co? Eee… Przepraszam na chwilę, dobrze?
Skarbie? Co mówiłaś?
[Devon] Pani Selvig ma Eleanor. Widziałeś ją?
- O Boże. - Co się dzieje?
O Boże. Nie ma jej auta.
Dałam jej dziecko, a ona odjechała!
- Odjechała? Z Eleanor? - [Devon] Dałam jej ją,
a ona odjechała!
- [Ricken] Szukaliśmy wszędzie? - [Devon] Jeszcze nie!
- [Ricken] Poszukajmy w środku. - O Boże!
[dyszy] Nastroje były pewnie rozczarowane.
Możesz tam jeszcze wrócić.
Dostaniesz każdy bonus, jaki chcesz.
Mamy rzeczy, o których nawet nie wiesz.
Mamy paintball, ocieplacze na kubek.
Dylan, no weź!
Powiedz tylko słowo, a od razu przyniosę ci ocieplacz.
No weź, stary!
Chcę pamiętać, jak rodziło mi się, kurwa, dziecko!
Masz dwoje innych.
Mogę ci o nich opowiedzieć.
Otwórz drzwi, a poznasz ich imiona. No już.
- [oddycha ciężko] - [pan Milchick] Dylan!
[pisk opon]
WITAMY PRZYJACIÓŁ LUMON
[parkingowy] Powoli, toczy się.
[Helly] Na imię mam Helena, a na nazwisko Eagan. [śmieje się]
Dorastając, nauczyłam się między innymi, że pracownicy…
- [koordynatorka] Zostały dwie minuty. - Dzięki.
Powodzenia.
Zapowiem cię. Trzymaj się tematów.
Powiedz, że traktujesz swoją alterkę jak siostrę.
- Będą zachwyceni. [śmieje się] - Jasne.
Będzie świetnie.
Nie ma jej w dziecięcym.
Sprawdziliście wszystkie pokoje?
[Eleanor płacze]
[Patton] Bogu dzięki.
Devon! Mam ją!
Devon, jest tutaj! Znalazłem ją.
Znalazłem twoje dziecko.
- To ja ją znalazłem! - [płacz cichnie]
[pan Milchick] Dylan!
Dylan!
[Natalie] …wyższe morale,
- większe zadowolenie. - [oddycha ciężko]
Jak przy każdej przełomowej technologii, pojawiły się problemy.
Kłody pod nogami.
Ale mogę dziś powiedzieć, że jesteśmy na skraju rewolucji.
Przyjaznej, empatycznej rewolucji,
która stawia człowieka…
- O Boże! [oddycha ciężko] - To ty?
[jąka się] O co ci chodzi?
[robi gwałtowny wydech] To ty, prawda?
- [oddycha nierówno] - Zniszczę twoją firmę.
[pani Cobel bierze wdech]
Twoją firmę!
Za kogo ty się, do cholery, uważasz?
Nie. Twoi przyjaciele będą cierpieć.
Mark będzie cierpieć.
Ciebie już dawno nie będzie,
ale my utrzymamy ich przy życiu, w męczarniach.
Wchodzisz.
[Natalie] …że możemy to poprawić.
Za życia nie zobaczył chipu rozdzielenia,
ale uosabia on jego łagodną i przejrzystą wizję.
Ale może posłuchamy kogoś, kto doświadczył tego z pierwszej ręki?
Proszę państwa, oto nasza gościni honorowa,
Helena Eagan. [śmieje się cicho]
Dziękuję, Natalie.
[bierze wdech]
Devon!
[Helly] Nazywam się Helly R.
Jestem alterką.
Wszystko, co słyszeliście o rozdzieleniu, jest kłamstwem!
Devon!
Burt!
Nie, słuchajcie. Nie jesteśmy szczęśliwi. Wręcz przeciwnie.
Burt!
- [stęka, krzyczy] - Torturują nas tam!
[Irving] Burt!
Devon! Proszę!
Jesteśmy więźniami!
Ona żyje!
[Dylan stęka]
Burt!
[dzwonek windy]
Napisy: Marzena Falkowska