NORWEGIA
NA PÓŁNOC OD KATTEGAT
[niepokojąca muzyka]
Jesteśmy prostymi ludźmi. Nie mamy nic cennego.
Nie jestem tu, by kraść.
Szukam kogoś.
Magnusa Olafssona.
[mężczyzna] Podobno jest na północy,
a jego żołnierze szli do Stromsfoss.
- To daleko? - [chłopak] Nie.
Ścinamy drzewo na ich spotkanie.
[rozmowy w tle]
Zaczekaj.
[strzela językiem]
[karczemny gwar]
[muzyka budująca napięcie]
[Leif] Zabiłeś moją siostrę.
[krzyki obydwu]
[mężczyzna] Co jest?
[Harald] Leif! Nie!
To ja.
[dyszenie]
[czołówka muzyczna]
WIKINGOWIE: WALHALLA
[karczemny gwar]
Więc to jest ta armia,
o którą walczyłeś.
Jej część. Przeznaczenie nie jest tanie.
Skąd wiesz o Freydis?
Biskup podróżujący z Magnusem powiedział, że ten otruł Jomsborg.
Część ludzi uciekła, ale nie ona.
Byłeś tam?
W drodze na północ znalazłem poświęconą jej kapliczkę.
Nic więcej.
Ani śladu mojego dziecka?
Nie.
To było jej przeznaczenie.
Mam nadzieję, że je odnalazła.
Haraldzie.
Jeśli Magnus zabił moją siostrę, wykończę go.
Chyba że zrobię to pierwszy.
Haraldzie.
[Harald] Jarl Nori.
- Witaj w domu. - Vestian.
Grenlandczyku, dobrze znów cię widzieć.
Was również.
Wiedziałem, że wrócisz.
Mam armię i bogactwo.
Jestem gotów.
[Vestian] Może nie być tak łatwo.
Wielu jarlów poprze Magnusa, gdy Swen umrze.
Ma za sobą Kościół.
Papież grozi ekskomuniką każdemu, kto stanie przeciwko niemu.
W tym tobie.
A co z tobą?
[Nori] Olaf był dla mnie jak brat.
Ale jego syn jest wikingiem tylko z nazwy.
Masz nasze wsparcie.
Cieszę się.
Wiesz, gdzie jest Magnus?
Nie, ale wezwał jarlów do Kattegat.
Więc tam popłyniemy.
[epicka muzyka]
[niepokojąca muzyka]
[motyw przewodni]
[portowy zgiełk]
Dziękuję.
[muzyka cichnie]
[zamykane drzwi]
Mój Boże! Freydis!
Królowo Alfgifu.
Słyszeliśmy, że nie żyjesz.
Magnus twierdził, że spotkała was plaga.
Jest w Kattegat?
Nie, próbuje zwrócić jarlów przeciwko Swenowi.
Mój syn na niego poluje.
To moja synowa, Katla.
Żona Swena? [śmiech]
Gratulacje, Katlo.
- [Freydis] Jesteś brzemienna. - Dziękuję, Freydis.
Dużo słyszałam o tobie i twoim dziecku z księciem Haraldem.
Romantyczna historia.
To było dawno temu.
[Freydis] Dużo się zmieniło.
Jak się ma twój syn?
[Freydis] Dobrze, jest na Grenlandii.
Magnus zmusił mnie do szukania nowego domu.
Dotarliśmy do Grenlandii.
Ale potrzebuję łodzi i kapitana, by płynąć dalej.
Łodzi i kapitana?
W takim razie mamy dobrą wiadomość.
[stęka z wysiłku]
[rozmowy mężczyzn w tle]
To łódź Leifa?
[Alfgifu] Knut dał mu ją,
by odkrywał nowe lądy.
Nowe lądy? Gdzie on teraz jest?
Kiedy dowiedział się, że nie żyjesz, popędził za Magnusem.
Muszę go znaleźć.
[Alfgifu] Jest gdzieś na północy.
Lepiej zostań tutaj,
żebyście się nie minęli.
[miejski zgiełk]
Moi earlowie.
[posępna muzyka]
[Knut] Lata, w których byłem królem,
dały wam stabilizację.
[Knut] Opatrzność.
Nawet po mojej śmierci
możecie liczyć na to samo.
Ogłaszam, że po mojej śmierci
moja żona, królowa Emma,
będzie waszym władcą.
[szemranie w tłumie]
Co wy na to?
[muzyka budująca napięcie]
Mój panie.
Sussex ślubuje wierność.
Anglia Wschodnia ślubuje wierność.
- [wielmoża 1] Kent. - [wielmoża 2] I Wiltshire.
[wielmoża 3] Mercja.
- [wielmoża 4] I Wimbledon. - [wielmoża 5] York.
Wessex ślubuje wierność.
Jednogłośnie.
[epicka muzyka]
[muzyka cichnie]
Posłałeś po mnie.
Nie męcz go.
Earlu Godwinie.
Zawsze byłeś wiernym doradcą.
A ty łaskawym królem.
I przyjacielem.
Jestem wdzięczny za twą służbę.
Ale od początku wiedziałem,
komu naprawdę służysz.
Dlatego dałem ci rękę Gidy.
Zaprosiłem cię do rodziny.
[Knut] Zrobiłem cię mym krewnym,
by dać ci możliwość tego,
by twoje dzieci rządziły Anglią.
Jeśli taki był twój plan, panie,
to był on genialny.
[niepokojąca muzyka]
Ale ten dzień,
o ile nadejdzie,
jest w dalekiej przyszłości.
A jeśli chcesz dalej mieć nadzieję,
musisz wesprzeć Emmę.
Stawką jest twoja rodzina.
Rozumiesz?
[dramatyczna muzyka]
Tak, panie.
Żegnaj, Wasza Wysokość.
[oddalające się kroki]
Poślij po Edwarda.
Dlaczego? Podjął decyzję.
Z całym szacunkiem, pani,
ale miłość do ciebie przesłania mu obraz sytuacji.
[Godwin] Kiedy umrze, earlowie i tak zwrócą się przeciwko tobie,
a Anglię czeka wojna domowa.
Twój brat wykorzysta okazję do ataku,
podobnie Norwegia i Dania,
a wszystko, co stworzył twój mąż, obróci się wniwecz.
Edward uzyska poparcie szlachty,
a ja upewnię się, że lordowie wesprą ciebie.
Zgodzisz się?
Tak.
Ale nie muszę posyłać po Edwarda.
Już to zrobiłam.
[otwierane drzwi]
[mężczyzna] Królu Swenie. Znaleźliśmy go, Wasza Wysokość.
Rozbił obóz niedaleko.
Ma ze sobą kogoś?
Jest sam.
Zablokujcie mu drogę.
[rozmowa w tle]
Chcę jego śmierci.
[złowroga muzyka]
Magnusie Olafsson.
Wiem, że chcesz odebrać mi tron Norwegii.
Złamałeś przysięgę między królem Widłobrodym i swoim ojcem,
zasługujesz na karę śmierci.
[Magnus] Byłem tam, Swenie.
Widłobrody kazał mojemu ojcu witać mnie ze wstydem.
[Magnus] Był nagi, jak ja teraz.
To była przysięga.
Raczej farsa.
Ty zyskałeś od mojego ojca wskazówki,
a mnie przerzucano z dworu na dwór.
Byłem niczyim dzieckiem.
Dzięki temu miałem czas planować.
Planować co?
Spotkanie z jarlami i kradzież tronu?
Nie przypłynąłem, by spotkać się z jarlami.
Przypłynąłem, by cię zabić.
Co wy robicie?
Jestem królem!
Byłeś królem. Ja jestem nowym.
[zduszony krzyk]
[jęczy]
[krzyczy]
Nie bój się o matkę ani o swoją piękną żonę.
Zajmę się nimi, kiedy wrócę do Kattegat.
[krzyczy]
[krzyk Swena]
[krztusi się]
[okrzyki żołnierzy]
Panie. Mamy problem.
Książę Harald wrócił i jest w drodze do Kattegat.
[Harald] Co cię sprowadza do Norwegii?
Chciałem znaleźć łódź.
Chcę odszukać ląd, który zobaczyłem jako dziecko.
Kiedy byłem w Kattegat, Knut dał mi okręt.
Knut był w Kattegat?
On umiera.
[Leif] Spotkał się z synami, by wybrać następcę.
Którego wybrał?
Żadnego.
Wybrał królową Emmę.
Dziwię się, że Kaysan z tobą nie przypłynął.
Nie miał wyboru.
Kaysan nie żyje.
[Harald] Podobnie Dorn i Batu.
Co się stało?
- [posępna muzyka] - Czy to ważne?
Tak.
Wyczuwam w tobie znieczulicę.
Nie widzę Haralda Sigurdssona, którego znałem.
Jego już nie ma.
Miałeś rację w Konstantynopolu.
[Harald] Straciłem z oczu swoje przeznaczenie,
ale więcej nie powtórzę tego błędu.
Harald Sigurdsson, którego znałeś, nie żyje.
- [Harald] Konia. - [mężczyzna] Tak.
[miejski zgiełk]
[niepokojąca muzyka]
[zdumione głosy]
[Grimketel] Dobry Boże.
Niemożliwe.
Mów. Co się stało?
Nie spodoba ci się to.
Mamy nowego króla Norwegii, a to oznacza, że twój syn nie żyje.
[mężczyzna] Wyjdźcie!
Brać go.
Straż królewska służy królowi.
Byłam królową tego kraju przez siedem lat.
Łatwiej będzie ci zdobyć tron niż go utrzymać.
Mam nadzieję, że nie.
Miałem więcej cierpliwości niż zazwyczaj.
- [pomruk Magnusa] - [jęk Alfgifu]
[słabnącym głosem] W końcu pojawi się prawdziwy wiking,
a ty dowiesz się,
jak brutalny jest kraj…
którego pożądasz.
- [jęk] - [lejąca się krew]
[drżący oddech]
[dramatyczna muzyka]
Proszę. Oszczędź mnie.
Obawiam się, że nie mogę.
Twoje dziecko zagraża mojemu długiemu i szczęśliwemu panowaniu.
Muszę pozbyć się zagrożeń, nawet tych najmniejszych.
Wiem coś! O kimś, kogo chcesz.
Freydis.
[łkanie Katli]
GRENLANDIA
[bierze głęboki oddech]
[wzdycha]
Haraldzie!
[zamykane drzwi]
[wzdycha]
Żono. Musimy porozmawiać.
Wybaczam ci, że uwolniłaś Freydis.
Ja nie wybaczę ci tego, że ją zamknąłeś.
Nie wybaczę ci, że odebrałeś mi wnuka.
Wiesz, że bym go nie skrzywdził.
Przeżywa przygodę u ludu Kalaallit.
Stígr i Freydis pewnie już go znaleźli.
A Lang?
[Hilde] Wiem, że wysłałeś go, by ich zabił.
Nie wiem, co zrobi ze Stígrem, ale nie skrzywdzi Freydis.
Wiem, bo ona nie szuka Haralda.
Powiedziałam, że ją uwolniłam.
Nie powiedziałam ci, gdzie jest.
Katlo, wzywałaś mnie? Leif wrócił?
Nie.
Co się dzieje? Gdzie Alfgifu?
[łka]
Przepraszam, Freydis.
[złowroga muzyka]
Schowaj się za mnie.
Nie mogę.
Jeśli zależy ci na dziecku, rób, co mówię.
Za mnie, już!
[krzyki obydwu]
[zduszony krzyk Langa]
[oddycha ciężko]
[oddycha płytko]
[jęczy]
[jęk Knuta]
[jęczy]
Odpoczywaj, kochanie.
[oddycha z trudem]
Jedź do Winchester.
Musisz być blisko skarbca, by utrzymać władzę.
Nie zostawię cię.
Czy kiedykolwiek mogłem cię do czegoś zmusić?
[rzewna muzyka]
Wiesz, kiedy się w tobie zakochałem?
Na moście.
Pamiętasz?
Próbowałaś nie rzucać się w oczy.
Doradzałaś Edmundowi.
[z trudem] Ale kiedy kazał łucznikowi mnie zabić…
- Powstrzymałam go. - Tak.
Dałaś mi…
mnóstwo radości, Emmo z Normandii.
[jęk Knuta]
A ty mnie…
mój władco Imperium Morza Północnego.
Hmm.
[wzdycha cicho]
[pociąga nosem]
[łkając] Nie jestem gotowa.
Zostań ze mną jeszcze.
Proszę.
[szlocha]
[miejski zgiełk]
[Magnus] Król Swen nie żyje.
Król Widłobrody przysiągł, że kiedy Swen umrze,
ja zostanę królem Norwegii.
[Magnus] Zostało mi tylko głosowanie.
[Harald] Doskonały pomysł, bratanku.
Ale najpierw
przypomnę jarlom obietnicę, którą złożyli jeszcze wcześniej.
Ja miałem zostać królem po śmierci twego ojca.
[jarl] Nie wiedzieliśmy, że wróciłeś, książę Haraldzie.
Teraz wiecie.
[szemranie w tłumie]
[Nori] Książę Harald mówi prawdę.
Jest prawowitym królem Norwegii.
[szemranie w tłumie]
Niestety papież nie zaakceptuje króla-poganina.
O czym ty mówisz?
[Harald] Poganina?
[muzyka pełna napięcia]
[zdumione głosy]
- [kobieta] Co ona tu robi? - [jarl 2] Wiedźma!
[jarl 3] Myślałem, że nie żyje.
- [jarl 4] To wiedźma! - [Leif] Freydis.
[dramatyczna muzyka]
[Leif] Freydis.
[Magnus] Powiedz nam, Freydis.
Czy jesteś chrześcijanką?
Znasz odpowiedź.
Uznam to za „nie”.
[śmiech pozostałych]
Czy to ciebie niewierni nazywają ostatnią córką Uppsali?
Obrończynią Wiary, przywódczynią pogan?
Tak.
Czy jesteś matką dziecka Haralda Sigurdssona?
Tak.
[szemranie w tłumie]
Syna. Ma na imię Harald.
[Magnus] Pogański syn.
[szemranie w tłumie]
Głosując na Haralda Sigurdssona,
sprowadzacie na nas gniew Ojca Świętego,
który ukarze nas za tę decyzję.
[poruszenie w tłumie]
- [jarl 1] Więc Magnus. - [jarl 2] Harald.
[jarl 3] Jestem za Magnusem.
- [Nori] Zbierzcie się. - [jarl 4] Magnus.
[Nori] Vestianie, kogo poprzesz?
[jarl 5] Sigurdssona! To król Norwegii.
[Nori] Harald ma prawo do tronu.
[jarl 6] Harald!
[Nori] A ty?
Cóż.
[tłum milknie]
Podjęliśmy decyzję.
Ty, Haraldzie Sigurdsson,
masz prawo do tronu Norwegii.
Ale ty, Magnusie Olafsson, również masz prawo do tronu.
[starzec] Postanowiliśmy zatem,
że będziecie rządzić razem.
[szemranie w tłumie]
Co wy na to?
Rozumiem.
Przyjmuję waszą decyzję.
Ja również.
[Magnus] Ale pod jednym warunkiem.
Jutro kaplica ku czci mego ojca zostanie poświęcona,
a Harald obieca, że Norwegia nie wróci do dawnych wierzeń
i zgodzi się spalić tę wiedźmę.
[poruszenie w tłumie]
[starzec] Haraldzie Sigurdsson.
Co ty na to?
Spalić ją.
[głosy aprobaty]
[kobieta 1] Tak, spalić!
Tak!
[kobieta 2] Wiedźma!
[wiking 1] Płoń, poganko!
[wiking 2] Z drogi!
- [wiking 3] Rozpalić ogień! - [wiking 4] Spalić ją!
[wrzawa]
- [kobieta 3] Na stos! - [kobieta 4] Spalić ją!
[dramatyczna muzyka]
[otwierane drzwi]
[Freydis] Nie zbliżaj się, chrześcijaninie.
Albo przysięgam na bogów, że zabiję cię gołymi rękami.
Byłabyś do tego zdolna.
Leif.
- [łkanie Freydis] - [motyw przewodni]
[poruszony] Szukałem cię w Jomsborgu.
Myślałem, że nie żyjesz.
Widziałeś, co zrobił Magnus.
Tak. Twój syn tu jest?
Nie. Jest na Grenlandii.
- Byłaś w domu? - [Freydis] Na krótko.
Popłynęliśmy na zachód szukać nowego domu.
Miejsca, o którym mi mówiłeś.
- Złoty ląd. - [Freydis] Tak.
Ale…
ojciec zabrał mi statki,
zabił naszego kapitana i zmusił nas, byśmy zostali.
[Freydis] Zabrał Haralda.
Udało mi się uciec…
[wzdycha]
…przypłynęłam, by znaleźć nowego kapitana i po nich wrócić.
Udało ci się.
Jeśli mamy znaleźć nowy dom,
musisz mnie uważnie posłuchać.
[muzyka pełna napięcia]
Nie mogłeś jej uwolnić?
Jutro jest moja jedyna szansa. To wtedy chcą ją spalić.
Będę potrzebował twojej pomocy.
Proszę. Nie mogę ci pomóc.
Możesz.
I pomożesz.
[Leif] Potrzebuję jak najwięcej tego oleju.
Dlaczego?
[muzyka narasta]
[Leif] Zrobię coś, czego miałem nie czynić.
KATEDRA OLD MINSTER
[śpiew chóru]
[chór śpiewa głośniej]
[rzewna muzyka]
[drżący oddech]
[Agnarr] Pani?
- [odgłos bębnów] - [Grimketel] Haraldzie Sigurdsson.
[Grimketel] Magnusie Olafsson.
[Grimketel] W imieniu Trójcy Świętej musicie obiecać ludowi trzy rzeczy.
[Grimketel] Zachować pokój między chrześcijanami,
zakazać kradzieży oraz przestępstw i żądać sprawiedliwości.
Obiecujecie?
Tak.
Król Harald!
Król Magnus!
[wiwatowanie]
Teraz, na mocy przysięgi,
czas naprawić wielki błąd.
- [mężczyzna] Wiedźma! - [kobieta] Poganka!
[agresywne krzyki tłumu]
[mężczyzna 2] Do piekła z nią! Na stos!
[złowroga muzyka]
[mężczyzna 3] Poganka ma umrzeć!
[mężczyzna 4] Spalić ją!
[mężczyzna 5] Zabić wiedźmę!
[tłum milknie]
[Grimketel] Freydis Eriksdotter,
przyznałaś się do zabójstwa beatyfikowanego Olafa Haraldssona.
Broniłam tylko dawnych wierzeń.
Wierzeń, które były dla was ważne.
[mężczyzna] Herezja!
Chcę walczyć z moimi oskarżycielami, niech bogowie zdecydują, kto ma żyć.
Tylko jeden prawdziwy Bóg decyduje, kto jest winny.
Nie. Nasi bogowie o nas decydują.
Nie ruszają nas twoje błagania do fałszywych bożków.
[Magnus] Do dzieła.
[Freydis] Wzywam bogów na to zgromadzenie!
[grzmoty]
[po staronordycku] Potężni bogowie…
[Freydis mówi po staronordycku]
[po angielsku] Usłyszcie mnie.
Wstańcie i obrońcie nas przed tą herezją!
[huk eksplozji]
[mężczyzna] Wiedźma!
[spanikowane krzyki]
Pokażcie swą wściekłość i przelejcie ich krew!
- [kobieta] Bogowie wrócili! - [krzyki]
Prędzej świat upadnie, niż nasi bogowie się ugną!
Wezwała bogów do Kattegat.
[spanikowane krzyki]
Magnusie, bogowie po ciebie przyszli!
[huk eksplozji]
[mężczyzna] Zabiją nas wszystkich!
Nie bójcie się wiedźmy!
To sztuczka. Ona nie ma żadnej mocy.
[krzyki mieszkańców]
Coś nie tak, Magnusie?
Jesteś zmartwiony.
Na co czekacie? Ogień!
[dramatyczna muzyka]
[szczęk metalu]
- [Freydis] Magnus! - Nie!
O co chodzi?
[muzyka cichnie]
[dyszy]
[wielmoża] Oto danina. Dziękuję, Wasza Wysokość.
[bicie dzwonów w oddali]
Edward. Agnarrze.
Earlowie muszą wiedzieć, że Edward tu jest.
Musimy zwołać Witan.
[wzdycha]
[miejski zgiełk]
[bicie dzwonów]
Królowo Emmo, miło znów cię widzieć.
O co chodzi?
Gdzie Edward?
[Godwin] W Normandii. Jak mniemam.
Obawiam się, że nie dostał wiadomości.
Chodźmy, Wasza Wysokość. Musimy przygotować Witan.
I twoją koronację.
[wzdycha]
[oddycha ciężko]
[rozmowy w tle]
- [kobieta] Pani. - [mężczyzna] Królowo.
[mężczyzna 2] Pani.
[dmucha]
[Godwin] Dobrze, że jesteś, mój książę.
Anglia potrzebuje stabilizacji.
I silnej ręki.
- Nieprawdaż, pani? - [złowroga muzyka]
[Emma] Tak.
[muzyka budująca napięcie]
Silna ręka. Tak.
Chciałabym porozmawiać z księciem sam na sam.
Obawiam się, że to zła pora.
Nie zgadzam się.
To doskonała pora.
Mamy dużo do zrobienia.
Więc się tym zajmij, Godwinie.
Ja porozmawiam z królową.
[muzyka narasta]
[Harald Jr] Patrzcie! Ktoś tam jest!
[mężczyzna] Harald. Haraldzie!
[mężczyzna mówi po grenlandzku]
[Harald Jr] Stígrze, obudź się!
To ja, Harald.
[mężczyzna mówi po grenlandzku]
[kaszle]
[mężczyzna mówi po grenlandzku]
[mruczy zirytowana]
Dlaczego to zrobiłeś?
Co? Czemu uratowałem ci życie?
Miałam zabić Magnusa!
Nie mogłem na to pozwolić.
Nie mogłeś? Bo musisz być królem?
Bo jestem królem!
Nie możesz rządzić z mordercą mojego ludu!
- On musi zginąć! - Tak, chcesz zemsty.
Nie chodzi o zemstę!
To sprawiedliwość!
Złożyłem przysięgę.
[Freydis] Rozumiem.
- Tym ludziom. - Nie, sobie!
Sobie samemu!
Nie stracę czegoś, co jest dla mnie ważne.
W końcu masz to, czego zawsze chciałeś.
[Freydis] Przeznaczenie.
Mam nadzieję, że było warto.
Mogę powiedzieć to samo, Obrończyni Wiary.
Jest trudno.
Więc się rozumiemy.
Ale podobnie jak wtedy,
trafiłaś na coś większego.
[krzyki mężczyzn w tle]
Moje statki będą cię eskortować.
Nie. Nie skończyłam swojego zadania.
[Harald] Skończyłaś.
Jesteś siłą natury, Freydis.
[Harald] Ale Magnus to mój problem, nie twój.
Zaufaj mi.
[epicka muzyka]
Masz łódź pełną zapasów.
Moi ludzie odeskortują cię na Islandię.
Nie trzeba.
Leifie Szczęśliwy.
[Harald] Obyś znalazł kolejny cud.
Bywaj, przyjacielu.
Opowiedz mi o naszym synu. Haraldzie.
Jest dzielny. I silny.
Zależy mu na innych.
Kiedy widzą jego uśmiech, czują, że wszystko jest możliwe.
Jak z jego ojcem.
Co mu o mnie powiedziałaś?
Że jesteś dobrym człowiekiem.
Sprawiedliwym.
A wtedy,
dawno temu…
kochałam cię.
Już nie jestem tym człowiekiem.
Dostałem twardą lekcję. Nie naprawię wszystkiego słowami.
Straciłem uśmiech, który pamiętasz.
[Freydis] Wiem, gdzie on jest.
[Freydis] Widzę go codziennie.
[Freydis] Jeśli chcesz go znaleźć…
[łka]
…musisz poznać naszego syna.
Kiedyś.
Nie czekaj zbyt długo.
[wzdycha wzruszony]
[rzewna muzyka]
[motyw przewodni]
Zmienić kierunek!
Papieżowi nie spodoba się król, który uwolnił zabójczynię świętego.
Więc mu nie mówmy.
Jarlowie i ja rozmawialiśmy,
jak najlepiej dotrzymać naszej umowy.
Nie martw się. Ja już wiem.
- [szczęk mieczy] - [zdumione głosy]
Skuć go.
[Harald] Wrzucić do celi.
To królestwo dla ciebie.
Nie możesz!
Jestem królem!
- [śmiechy i zdumione głosy] - Nie! Jarlowie!
Powstrzymać go!
To zniewaga!
[Harald] To mój wyrok!
Pierwszy z wielu.
Jeśli wam się nie podoba,
możecie do niego dołączyć.
[epicka muzyka]
Sprawię, żeby to królestwo było najpotężniejszym na Ziemi.
Możecie rzucić mi wyzwanie!
[muzyka narasta]
[Harald] Jestem królem Norwegii.
Harald Hardrada!
Hardrada! Hardrada!
[skandują] Hardrada! Hardrada!
[skandują coraz głośniej] Hardrada!
[nie przestają skandować]
[śmiech]
[motyw przewodni]
[muzyka cichnie]
[motyw końcowy]
NA PODSTAWIE SERIALU WIKINGOWIE MICHAELA HIRSTA