Hoever zijn we gekomen?
Het is nu op de maand af 20 jaar geleden.
We verloren onze zoon bij de schietpartij op de school.
In het begin was er heel weinig.
Niet eens hoop.
Nu hebben we hoop in overvloed.
Het duurde even voordat bedrijven hier kantoren openden en zich vestigden.
Toen ze het verzuimpercentage vanwege ziekte of privéomstandigheden
bijna tot nul zagen dalen…
En de productiviteit van medewerkers zagen stijgen…
Toen stroomden ze toe.
Niet alleen werkloosheid is geen probleem meer.
Er is geen dakloosheid. Niemand wordt in de steek gelaten.
Met salarisbegrenzing kunnen rijkere mensen nog doen wat ze willen
en komen mensen met lagere inkomens niet in het nauw.
De helft van Concordia's winst komt terug in de gemeenschap.
Om initiatieven te ondersteunen.
Of om lokale ondernemers te ondersteunen met startgeld.
In Concordia proberen we elkaar te helpen,
zodat we samen sterk kunnen staan.
We zijn pas op ons sterkst als we onze zwaksten steunen.
In Concordia is geen enkele droom ooit te groot.
- Als we de hand uitreiken… - …hopen we dat je die aanneemt.
Om mee te delen in alles wat we hebben.
We hopen met jouw steun ook tegen andere gemeenschappen te zeggen…
- Bem-vindo a Concordia. - Concordia yokoso.
Marhaba ela Concordia.
Bienvenue à Concordia.
Concordia mein aap sabhi ka swaagat hai.
Welkom in Concordia.
Ga.
Het ontbijt staat op tafel.
We zijn aan het lezen, liefje.
Nu komt net het leukste stuk.
Ik heb meer hangers nodig, tenzij je mijn kleding overal wil hebben liggen.
Prima, ik zal wat halen. Nog iets?
Ik zou wel iets uitdagenders kunnen gebruiken.
Ga maar. Je moet gaan.
- Shit. Mijn computer ligt nog boven. - Ik doe wel open.
- Goedemorgen. - Morgen.
Ik hoopte even met Thea te kunnen babbelen.
Je wil me vast niet zien, dus sorry dat ik onverwacht langskom.
- Geeft niet. - Isabelle vertrok voordat ik opstond.
Ze neemt niet op. Ik dacht dat ze misschien bij jou was.
Nee, ik heb haar niet gezien. Is alles oké?
Ja, alles is in orde.
Misschien is ze op het hoofdkantoor met Mathilde. Als je haar ziet…
Kun je mijn externe schijf aan A.J. geven?
Isabelle zou dat doen, maar deed het niet.
- Had ze jouw schijf? - Ja. Ze wou nog eens kijken.
- Wanneer? - Gisteren.
Prima, ik breng hem wel.
Heeft ze er iets op gevonden?
Ik denk het niet.
Ze bekeek Olivers computerspelactiviteiten.
Hij ligt beneden, de schijf.
Oké. Ik neem hem mee.
DE ICE PASS
Ik wist niet wat ik moest doen of waar ik heen moest.
Maar ik heb dit gemaakt,
dus als je dit ziet, dan…
ben ik er waarschijnlijk al niet meer.
Je had me moeten laten melden wat hij allemaal dacht en zei.
Ik behandelde hem niet.
Je bent hierin niet onschuldig. In deze hele situatie niet.
In de levens die wij…
- Ik heb het voor jou gedaan. - Nee, Peter.
Je hebt het voor jezelf gedaan.
Verdomme, zeg.
Ze zijn allebei monsters, verdomme.
Wat moeten we doen?
Ik weet het niet.
Het is verdomme een mijnenveld.
Een privégesprek tussen een patiënt en haar psychiater.
Maar ze was op dat moment niet zijn patiënt.
Ze kan beweren dat ze dat was. Het houdt in een rechtszaak geen stand.
Hoe jij aan dat beeldmateriaal kwam en hoe Oliver het in handen kreeg…
Haar advocaten laten het bewijs onrechtmatig verklaren.
Maar wat Oliver deed, was niet illegaal.
Geen enkele wet in Concordia verbiedt het hacken van het systeem.
Omdat de systeemmakers dachten dat dat onmogelijk was.
- Ze geven toe dat ze het gedaan hebben. - Wat?
Aanzetten tot geweld, Jesper aanmoedigen om…
Het zal in de rechtbank geen standhouden.
Bovendien is Peter Blom dood.
Juliane kan het gesprek een draai geven. Er is niemand die haar tegenspreekt.
Ook al wordt het bewijs geaccepteerd,
dan wordt het niet als moord beschouwd.
Ze kan waarschijnlijk nergens voor veroordeeld worden.
Je hebt gelijk.
Toen je haar ermee confronteerde, zei ze toen iets over Oliver Miller?
Nee.
Denk je dat zij achter de moord op hem zat?
Ik weet het echt niet.
Ze had meer motief dan de Faceless.
Ik vind het moeilijk te geloven dat ze Oliver zou hebben laten vermoorden.
- En Peter? - Wat bedoel je?
Peter en Oliver waren de enige mensen
die de waarheid over de schietpartij wisten en ze zijn allebei dood.
Wanneer krijg ik de netwerkrapporten?
A.J.
Wie zei dat je de toegang tot Oliver Millers bestanden moest beperken?
Daar heb ik geen toestemming voor nodig. Ik ben de CTO.
Dat is niet wat ik bedoel. Iemand heeft je gevraagd het te doen.
Rot op, Noah. Denk je echt dat ik alleen op bevel van anderen handel?
Dit is geen bibliotheek waar mensen kunnen komen bekijken wat ze willen.
Oliver saboteerde het systeem en bracht zo iedereen hier in gevaar,
en hij hielp een stel terroristen.
Vergeef me dat ik alles wat Concordia draaiende houdt, bescherm.
Niemand zou zich om Oliver Miller druk moeten maken.
Olivers dossier, heb je die vergrendeld voor of nadat je in het bestuur kwam?
Laat het gaan, Noah.
A.J.
Je lult uit je nek, dat weet je toch?
Deze is trouwens van jou.
Misschien wil je die wissen.
Isabelle bekeek daarop Olivers bestanden
nadat je ze van het hoofdsysteem had gehaald.
Vertel me nou eens,
wie zei dat je de toegang tot die bestanden moest beperken?
- Hou het wisselgeld maar. - Bedankt. Fijne dag.
Wat is er aan de hand?
Weet je wat er gezegd wordt?
Leon, ze zeggen dat we Hanna Bremer proberen te vermoorden.
Wanhopige tijden…
We hebben nog nooit zoiets gedaan. Nooit.
Dat is niet waar wij voor staan.
De waarde van een goed doel is hoe ver je bereid bent ervoor te gaan.
Ik wil dat je vertrekt. De anderen heb ik al verplaatst.
We kunnen niet allemaal op één plek zijn.
Er is een safehouse over de grens. Daar kun je beter naartoe gaan. Met Elodie.
Jij wil de verantwoordelijkheid voor haar nemen…
Doe dat dan.
- Waar ben jij verdomme mee bezig? - Ik moet plassen.
Jezus Christus.
Serieus?
Shit.
- Nee. - Stop.
- Oké. - Stop.
- Ben je rustig? - Oké.
Ik ben kalm.
Stop.
Het is interessant. Veel bekende profielen zijn offline gegaan.
En toch?
Er worden meer berichten gepost. Ze doen minder hun best om het te verbergen.
Je wil me iets vertellen. Wat vertelt je gevoel je?
Nou, Thea…
Ik denk dat wat jouw gevoel je vertelt op dit moment veel belangrijker is.
Bedoel je dat de Faceless bluffen?
- Zijn ze niet van plan om Hanna te doden? - Inderdaad.
Waarom?
We zien veel berichten. Alsof ze willen dat we weten wat ze van plan zijn.
Ze hebben bijna geen opties meer. Niets werkte. Nu is er alleen FUD over.
Fear, uncertainty and doubt, angst, onzekerheid en twijfel.
Concordia staat nog. Door angst voor een moord te voeden,
hopen ze dat Hanna zich zal terugtrekken.
Juliane?
Zou ze dat kunnen doen?
Zich terugtrekken?
Ik denk dat we met haar moeten praten.
Thea, wil je dat samen met mij doen? Om jouw visie op de situatie uit te leggen.
- Als je denkt dat het helpt. - Dat denk ik, ja.
Wat we zien, is breadcrumbing. Ze leiden ons tot de conclusie
die ze willen dat we trekken. Maar er is nog steeds een risico, hoe klein ook.
Ik weet niet of je beveiliging hebt…
Die heb ik nooit nodig gehad. Niet als ik hier ben. Alleen soms op reis.
Het kan goed zijn om die paraat te hebben.
Ik zal het met Ulf bespreken.
Ik zou het aankondigingsfeest in Concordia en Kopwitz terugschroeven
om het risico te minimaliseren.
Hoe minder mensen er zijn als er iets gebeurt, hoe beter.
De uitnodiging veranderen in een online link. Dat is natuurlijk mogelijk.
Maar hoe dat terugschroeven over zal komen…
Later hebben mensen het alleen nog maar over de uitbreiding,
niet over het feest.
Volgens mij zijn de persfoto's de moeite niet waard.
- Juliane, ben je het daarmee eens? - Ja.
Prima. Dan zal alleen ons kernuitbreidingsteam daar bij mij zijn.
Dat zal ik ze niet ontzeggen. Hou me alsjeblieft op de hoogte.
Dat zullen we doen. Bedankt.
Dag.
We schroeven de lancering terug.
Een laatste aanval is nog steeds mogelijk.
Marco, schakel al je beschikbare agenten en bronnen in.
Geld speelt geen rol.
Ook voor jou, Adrian. Er zijn geen grenzen.
Niets mag ons in de weg staan om hun schuilplaats te vinden.
Jullie twee hebben deze dreiging samen ontdekt. Werk samen.
Coördineer jullie mensen.
Prima.
Ik denk dat ze nog steeds hier in Leipzig zijn.
We moeten ze alleen insluiten.
Wees snel. Als de Faceless slim zijn, verspreiden ze zich.
De tijd dringt.
Laten we hier voor eens en altijd een einde aan maken.
A.J., met Noah.
Ik ben met mijn moeder en…
we hebben een paar dingen te bespreken.
Dus als je een waarschuwing krijgt, negeer die dan.
En als je nog andere meldingen ontvangt van vergaderingen
of gesprekken die ik de komende dagen ga voeren, kun je dan hetzelfde doen?
Oké. Dag, A.J.
Je hebt de toegang tot Olivers bestanden beperkt.
Dat klopt.
Beeldmateriaal wegstoppen voor een plek in het bestuur is een topdeal voor A.J.
- Weet Isabelle het? - Wat Oliver had gevonden? Ja.
Denkt ze dat Oliver het jou heeft laten zien? Nee.
Heeft hij het jou laten zien?
Ja.
Waarom?
Om me te vertellen wat hij had gedaan.
Om te vragen of ik hem kon beschermen.
Oliver Miller is dus vermoord om wat hij had ontdekt?
Ja.
- Heb jij… - Hem neergeschoten?
Nee.
Maar degene die het deed, deed het wel op mijn bevel.
En Peter?
Peter heb ik zelf vermoord. Ik kon niet anders.
Het was pijnloos. Daar heb ik voor gezorgd.
Waarom ben je niet naar mij toe gekomen?
Mam, er kleeft al genoeg bloed aan jouw handen, nietwaar?
Als de waarheid nu bekend werd, zou alles waarvoor je hebt gevochten
- voor niets zijn. - Concordia is groter dan ik.
- Het had kunnen overleven. - Dat geloof je niet.
Anders had je Peter laten bekennen.
Dan zouden Oliver en Peter nog leven en zou jij nog schone handen hebben.
Misschien. Ja, misschien.
Maar ik was niet bereid om dat risico te nemen.
Niet voor jou en niet voor mezelf.
Deze stad is ooit gestorven.
Wou je die een tweede keer zien sterven? Dat die een synoniem zou worden
voor al het kwaad, voor alles wat de Faceless geloven?
Je deed het juiste door Peter tegen te houden.
Daar heb ik mezelf ooit van overtuigd, Noah.
Dat kan ik denk ik niet nog een keer doen.
Het is nu klaar, mam. Het is voorbij.
We laten het achter ons.
Wat als het antwoord recht voor onze neus ligt?
Zeg me nog eens wat de vraag was.
Hoe leven we allemaal op één plek, als familie,
waar aan al onze behoeften wordt voldaan? Meestal.
Juist, die vraag.
Ja.
Het is niet Zuid-Frankrijk, maar het is hier veilig, gemoedelijk en uitnodigend.
Talon kan vrij rondlopen zoals wij vroeger.
Mama kan ondersteuning krijgen zonder ons uit te putten.
Dan heb jij meer tijd voor je werk, voor jezelf.
Oké.
Dus dan hebben we Talon, je moeder, ik…
En de vierde musketier dan? Waar zal zij al die tijd zijn?
Hier.
Zo vaak als ik kan.
Wacht. "Zo vaak als ik kan"?
Je klus hier is afgerond, toch?
Juliane heeft mij gevraagd om de uitbreiding na Kopwitz te coördineren.
Oké.
- Ga je voor Juliane werken? - Tijdelijk. Fatemah vindt het goed.
Ze wil iemand aan boord hebben die de mondiale strategie kan leiden.
"Mondiale strategie" klinkt als meer reizen en meer tijd weg van huis.
Nee, ik kan een reisschema regelen dat voor ons werkt.
Kom op.
- Je zei zelf dat er verandering nodig is. - Ja, dat is ook zo.
En ik wil alles overwegen om ons allemaal bij elkaar te houden, maar…
ik weet niet zeker of jij dat ook wil. Of dat je kunt veranderen.
Als ik wil dat het werkt tussen ons, en dat wil ik…
dan moet ik veranderen.
En ik geloof dat dit onze kans is.
Wat moet ik de agent vertellen?
Dis-lui de…
Dis-lui, oh dis-lui
Dis-lui c'est important
Ik weet niet wat dat betekent.
- Je bent me er eentje. - Ik weet het.
Ze heeft het je verteld.
Ja.
Ik denk dat ik me altijd af heb gevraagd
hoe hard mam heeft gevochten om steun in de stad te krijgen
hoe vaak ze het hebben weggestemd,
hoe de schietpartij dit plotseling mogelijk maakte.
Maar ik zweer dat ik nooit had gedacht dat Peter de jongen zou aanmoedigen,
dat mam hem niet zou proberen tegen te houden.
Izzi. Izzi, alsjeblieft. Izzi.
Wat zij deden…
Het was walgelijk.
Walgelijk. Ik kan het niet verdedigen.
Maar schat, als Concordia faalt, verdwijnt de enige kans, oké,
de enige kans die we hebben om hier iets goeds uit te halen.
Dat kunnen we niet laten gebeuren.
We moeten het achter ons laten.
- Achter ons? - Ja, dan kunnen we verder.
Oliver Miller, Noah. Dat is niet 20 jaar geleden gebeurd.
Het was niet een kortstondige ontsporing uit verdriet.
Het was berekend, gepland. Het was moord.
- Zij had er niets mee te maken. - Oké.
Het waren de Faceless. Dat is overduidelijk.
- Dat geloof ik niet. - Nee, luister. Ik denk dat niet alleen.
Tot die conclusie zijn we allemaal gekomen.
- De politie van Göteborg ook. - Het waren niet de Faceless, denk ik.
- Weet jij meer dan wij? - Nee.
- Wat dan? - Geen idee. Ik heb gewoon…
- Ik geloof het niet. - Waarom niet?
Alles waarin ik geloofde, alles waarvoor ik hier ben, is een leugen.
Ik heb mijn vrienden zien sterven.
En je moeder had het kunnen tegenhouden, maar dat deed ze niet. Dat deed ze niet.
Het boeit me niet waar het voor was, hoe ze ervoor compenseert
en welke excuusjes jij hebt bedacht,
ik was degene die een pistool pakte en die arme, zieke knul doodschoot.
En vertel me niet hoeveel levens ik heb gered.
Ik heb iemand vermoord.
Iemand wiens leven jouw moeder en Peter dachten weg te kunnen gooien.
Ik heb het niet achter me gelaten, Noah. En dat zal ik denk ik ook nooit doen.
Waar ga je heen?
Ik wil niet onrechtvaardig zijn. Ik… Ik weet hoe zwaar dit voor je is.
Ik weet dat jij nergens verantwoordelijk voor bent.
Maar ik kan hier niet blijven.
Niet nu ik dit weet.
Het spijt me.
Te vaak in de geschiedenis hebben tegenstanders
zich tot geweld gewend om hun grieven te laten horen.
En te vaak hebben deze gewelddadige andersdenkenden hun zin gekregen.
Maar de woorden die er toe doen, zijn die van de inwoners van Kopwitz,
die op de best mogelijke manier hebben gesproken. Via de stembus.
Dus iedereen die hun stemmen ongedaan wil maken
en ze het zwijgen op wil leggen, luister goed naar wat ik nu ga zeggen.
Wij zullen niet in angst wegvluchten.
We laten ons niet intimideren door bedreigingen,
of die nu echt of ingebeeld zijn.
Kopwitz gaat de moderne wereld betreden.
Er kan niets gezegd of gedaan worden dat ons zal tegenhouden.
Dit slaat nergens op. Ze dagen je uit om iets te doen, maar je kunt niets.
Wij hebben andere plannen. Die moeten we gewoon uit laten spelen.
Ik regel wel een treinkaartje dat je op het station kan ophalen.
En Elodie dan?
Zij heeft al te veel kansen gekregen.
Leon…
Tessa, wat… Kom op.
Zou jij alle andere leden in gevaar brengen? Onszelf? Alleen voor haar?
Want ik zou dat niet doen.
Je moet je dus afvragen
of je kunt leven met wat er moet gebeuren.
En zo niet, dan is dat oké. Ga dan nu gewoon.
Kijk niet achterom. Probeer het te vergeten.
Het is oké. De keuze is aan jou.
Wat krijgen we nou…
Marco.
Ik stuur de locatie van Tessa Vogels telefoon.
JOUW LOCATIE
Ik ben in de buurt.
- Adrian. - We hebben een locatie voor Tessa Vogel.
Marco brengt de Duitse politie op de hoogte.
- Ben jij er eerder dan zij? - Ja.
Wil je dat ik het regel zoals voorheen?
Ja, zoals voorheen.
VEB DELICATESSEN LEIPZIG
Hé, Elodie.
Ik wil alleen zeggen dat het me heel erg spijt. Echt.
Ik hoop dat je dat weet.
Luister, dit is niet jouw schuld.
Maar het maakt niet uit. Het is niet anders. Hé, blijf eens stilzitten.
Oké.
Ik hoop dat dit het gemakkelijker voor je maakt.
Nee, alsjeblieft.
Nee. Je hoeft dit niet te doen. Alsjeblieft.
- Hou je bek, nu. - Doe het alsjeblieft niet.
- Stil. - Nee.
- Tessa, doe iets. - Leon.
Het is voorbij. Als je dit wil overleven, moet je gaan.
Wat krijgen we nou?
Tessa.
Nee. Alsjeblieft, nee.
Tessa.
We moeten gaan.
We moeten gaan, Tessa.
Het is oké. Oké? Kom.
Vooruit. Laten we gaan.
POLITIE
Dit is de politie. Leg je wapen neer.
Op je knieën.
Leg je wapen neer.
Ik kreeg net bericht uit Leipzig.
Hun leider en Tessa Vogel zijn neergeschoten.
Ze liggen onder politiebewaking in het ziekenhuis.
En Elodie Cailleux?
De politie zoekt haar nog. Ze denken niet dat ze ver weg is.
Shit.
En Adrian? Is hij ermee bezig?
Het spijt me.
Adrian heeft het niet gehaald.
We zullen Elodie vinden. Zijn dood zal niet voor niets zijn.
Ik wist niet wat ik moest doen of waar ik heen moest.
Maar nu weet jij het ook.
Hé.
Peter lijkt niet verder dan het meer te zijn gegaan op de dag dat hij stierf.
Oké.
Geen enkele camera heeft hem gefilmd. In Göteborg of waar dan ook.
Hij heeft vooraf niemand ontmoet. Juliane zeker niet.
En?
Liep hij altijd op dezelfde tijd hard?
Ja, zeven dagen per week, elke ochtend.
Hoezo?
Ik heb gekeken wanneer de telefoontoren bij het meer
voor het laatst Peters telefoonsignaal had opgepikt.
Oké. En?
Het laatste signaal komt overeen met het tijdstip van overlijden.
Ik heb ook Julianes telefoonsignaal gecheckt. Zij was er niet.
Wat probeer je me te vertellen?
Ik heb wat andere telefoonnummers gecontroleerd.
Ik heb één match gevonden.
Een telefoon bij het meer op het moment dat Peter stierf.
Wiens telefoon?
Oskar, wiens telefoon was het?
- Oskar? - Isa…
Het was de telefoon van Noah. Ik heb navraag gedaan bij de lijkschouwer.
Niets wees erop dat het geen zelfmoord was.
Er was geen reden om aan te nemen dat Peter vermoord kon zijn.
Ze kunnen het dus niet uitsluiten.
Het feit dat Noah bij het meer was, dat hij het heeft verzwegen…
Komt ze niet terug?
Nee.
Heeft ze het je verteld? Waarom ze is vertrokken?
Maakt het uit?
Die vraag hoor jij te beantwoorden.
Ik ben meer geïnteresseerd in de toekomst dan in het verleden.
Twintig jaar geleden kostte een schietpartij op een school 22 levens
en verpletterde die de stad Skällrea.
Het was de laatste nagel aan de doodskist van een stervende stad.
Een stad waar banen waren weggetrokken en de mensen ook.
Een stad zonder hoop, zonder toekomst, zonder leven.
Uit die as is Concordia ontstaan.
Een nieuwe stad die is gebouwd op de ruïnes van de oude.
Een stad die is ontworpen om veiligheid,
gezondheid, economisch welzijn en persoonlijke vrijheid
te bieden aan al zijn inwoners.
En vandaag, 20 jaar later,
is het een genoegen om de stad Kopwitz en zijn inwoners te mogen verwelkomen.
En om onze nieuwe partner in dit geweldige project te bedanken.
Hanna Bremer, de minister-president van Saksen.
En om iedereen te bedanken die met haar heeft samengewerkt
om onze droom waar te maken.
Muren kunnen ons niet veilig houden,
hoe hoog, sterk of dik ze ook zijn.
Dat geldt ook voor geen enkele camera,
hoeveel er ook zijn of hoe geavanceerd ze ook zijn.
Wat ons veilig houdt, is het leven dat we samen creëren.
Een leven van gedeelde waarden.
Progressief.
Inclusief.
Open.
Een leven waarin de menselijke waardigheid boven alles wordt gesteld.
Want er is niets belangrijker voor de menselijke geest,
dan gewaardeerd en gerespecteerd te worden
voor wat je bent en waar je in gelooft…
en andere mensen behandelen zoals we zelf behandeld willen worden.
Een leven waarin we kunnen ontdekken
dat we veel meer gemeen hebben dan dat wat ons verdeelt.
Ondertiteld door: Anne-Marije Vuyk