‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪มาเร็วทุกคน
‪พวกเธอขโมยอะไรได้บ้าง
‪- ฉันได้น้ำตาลก้อน ‪- ฉันได้เศษขนมปังกรอบ
‪- ฉันได้เล็บเท้า ‪- อุ๊ย
‪- พ่อฮะ ‪- ว่าไง
‪ย่องเบาคราวหน้า เราบุกเข้าไปในบ้านที่มี…
‪นั่นอะไรน่ะ
‪อ๋อ นั่นก็…
‪ข้างใน เดี๋ยวนี้
‪มันคือ… มันก็คือ…
‪ดูตลกจัง กินได้มั้ย
‪ไม่ได้ มันคือ…
‪มันคือนกโรบิน
‪สวัสดีโรบิน
‪เราเก็บเธอไว้ได้มั้ยคะ
‪ก็อาจจะ
‪ยังไงซะเธอก็แค่…
‪โรบินตัวเล็กๆ
‪เดี๋ยว
‪อย่าเพิ่ง
‪โอเค ค่อยๆ ไปช้าๆ
‪- เย่ ‪- นี่
‪เรากำลังเดินทางเพื่อบุกเข้าไปในบ้าน
‪ฉันนั้นอาจเป็นนก แต่ฉันย่องหลบเหมือนหนู
‪- คืนนี้พวกเธอจะขโมยอะไร ‪- ฉันคงเอาเศษพายมั้ง
‪- อะไรที่ขึ้นราซักอย่าง ‪- ฉันจะฉกมาทั้งอันเลย
‪ฉันจะเอาแซนด์วิชมาทั้งชิ้นเลย ใช่
‪- ขโมยแซนด์วิชทั้งชิ้นไม่ได้หรอก ‪- ทำยังไงเหรอ
‪ทำแบบนี้ไง
‪ใครถึงรั้วก่อนชนะ
‪เข้าตาฉันเลย
‪อย่าทำแบบนั้นสิ
‪- พิ้ป ลูกนำหน้า ‪- ฮะพ่อ
‪- ดิงค์ อย่าลากหาง ‪- ค่ะ
‪- ฟลินน์ ฟลิน อย่าอวดเก่ง ‪- ก็ได้
‪และโรบิน…
‪เข้าใจค่ะพ่อ
‪ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลย
‪โรบิน
‪กฎของการย่องเบา ง่ายสุดๆ เลยเรา
‪จงตามติดพวกเขา ‪อาจได้ขอบพิซซ่าให้เรา
‪- หรือเปลือกครัมเป็ต ‪- หรือว่าเศษพาย
‪หรือน้ำมันจากปลายเฟรนช์ฟราย
‪เศษขนม เปลือกพาย ขนมปังเก่าๆ
‪คอร์นเฟลกแฉะๆ เศษขยะเน่าๆ
‪ของเหลือทุกชนิด เราจะแอบเอากลับกับเรา
‪ก่อนอื่นหาทางเข้าลับ เปิดตาให้กว้างอย่าหลับ
‪- หารู ‪- หรือรอยแตก
‪- หรือหน้าต่างที่แยก ‪- แค่พอที่จะเราจะแทรก
‪เข้าไปแล้วเราก็เดินเรียง ‪ย่องผ่านไปโดยไม่มีเสียง
‪ซ่อนตัวในเงา อย่าให้ใครได้ยินเรา
‪กระซิบทุกคำเบาๆ
‪- อะไร ‪- มาเร็ว
‪สุดท้ายและสำคัญที่สุด ‪จำไว้นี่คือบ้านมนุษย์
‪จะเชิญใครทีจู้จี้สุดๆ
‪เราต้องไม่ทิ้งร่องรอย
‪เศษขนม เปลือกพาย ขนมปังเก่าๆ ‪คอร์นเฟลกแฉะๆ เศษขยะเน่าๆ
‪ของเหลือทุกชนิด เราจะแอบเอากลับกับเรา
‪แซนด์วิชทั้งชิ้น
‪พอเสร็จแล้วเราก็หายตัว ‪ไม่มีใครรู้ว่าเรามาทัวร์
‪- ด้วยเศษขนมปังในมือ ‪- และความอบอุ่นในหัวใจ
‪และเศษเหนียวๆ จากโหลทาร์ตแยมขึ้นรา
‪- อย่าส่งเสียง ‪-โรบิน
‪อย่าทิ้งร่องรอย
‪ซ่อนตัวในเงา หยิบเท่าที่เราจะเอา
‪ทั้งหมดนี้ก็คือกฎของการย่องเบา
‪มนุษย์
‪โรบิน
‪เราอย่ากลับไปที่นั่นอีกเลย
‪พวกเขาน่าจะวางกับดัก ‪หรือแม้แต่เอาลูกแมวมาเลี้ยง
‪ลูกแมว
‪อย่าไปฟังพวกเขา
‪- เยี่ยมมากโรบิน ‪- อะไรเหรอ
‪ก็ไหนจะช้อน ไหนจะแซนด์วิช ไหนจะ…
‪พิ้ป พอได้แล้ว
‪มาเถอะ เรายังมีอะไรให้กินเพียบ
‪มีเอิร์ลเกรย์ตรงนั้นถุงนึง
‪ผมเบื่อเอิร์ลเกรย์แล้ว
‪ก็ได้ งั้นก็ไป ไปนอนได้
‪ไม่เป็นไรโรบิน ‪เราจะหาทางออกด้วยกัน
‪ค่ะ หนูหมายถึงครั้งหน้าหนูก็แค่…
‪อยู่ให้ห่างจากช้อน ใช่
‪ราพวกนั้น
‪แซนด์วิช
‪"นี่โรบิน พวกนี้คืออะไร"
‪"เศษขนม สำหรับทั้งครอบครัวเหรอ"
‪"ใช่ ง่ายจะตาย เพิ่งได้มาจากบ้านมนุษย์"
‪"โอ้โฮโรบิน ‪เธอเป็นนักย่องเบาที่เจ๋งที่สุดเลย"
‪แทบรอเห็นสีหน้าของพิ้ป
‪ตอนฉันกลับมาพร้อมเศษขนม ‪ขนาดเท่าหัวเขาไม่ไหว
‪ไม่ ไม่ใช่ ไม่เอา ไม่ล่ะ
‪เอ่อ ขอโทษนะคะ
‪- คุณรู้มั้ยว่า… ‪- ไม่
‪โอเค ยังไงก็ขอบคุณนะคะ
‪บ้านมนุษย์
‪อ้าว โทษที ฉันไม่รู้ว่านี่เป็น…
‪บ้านแมว
‪ไม่ ไม่เอา
‪ใช่จนได้ซะที
‪แมว
‪ตายจริง
‪เจ้านกโง่ บินสิ
‪ว่าไงนะ เดี๋ยว
‪ทำไมไม่บินล่ะ
‪ฉันบินไม่ได้
‪ทำไมคุณไม่บินล่ะ
‪- ก็ปีกฉันหักน่ะสิ ‪- โถไม่นะ มันเกิดขึ้นได้ยังไง
‪แม็กพาย รอฉันด้วย
‪- มาหลบในบ้านกันเถอะ ‪- ขอบคุณ เจ้าแมวยัง…
‪หนูน้อยน่าสงสาร
‪แย่ที่สุด
‪อยู่ข้างนอกนั่นคนเดียว…
‪- เราจะปลอดภัยในนี้มั้ย ‪- ปลอดภัยสิ
‪หนามช่วยกันแขกที่ไม่ได้รับเชิญ
‪ตามปกติแล้ว
‪ดีเลย
‪นี่บ้านคุณเหรอ
‪มันช่าง…
‪ขอบคุณ ฉันว่ามันก็ค่อนข้างจะ…
‪เจ๋ง
‪แหม…
‪บ้านมนุษย์
‪พนันได้ว่าต้องมีเศษขนมเพียบ
‪พวกนั้นเหรอ ใช่แล้ว
‪พวกเขามีทุกอย่างเยอะแยะไปหมด
‪และทั้งหมดก็เป็นเพราะดวงดาวขอพร ‪วิเศษแวววาวดวงนั้น
‪อือ
‪วิเศษแวววาว…
‪เดี๋ยว โทษที ว่าไงนะ
‪ดวงดาว
‪เธอไม่…
‪จริงสิ
‪โอเค มันต้องอยู่ที่ไหนสักแห่ง
‪ปีละครั้ง มนุษย์จะเอาต้นไม้ ‪ที่มีใบแหลมเฟี้ยวที่สุดในป่ามา
‪คลุมด้วยเครื่องประดับและของตบแต่ง
‪จนกว่าต้นไม้ของพวกเขาจะวิบวับและงดงาม
‪เหมือนของฉัน
‪จากนั้นพวกเขาก็จะติดดวงดาววิเศษแวววาว ‪ไว้ด้านบน
‪ขอพรและในตอนเช้า ‪พวกเขาก็จะได้ทุกอย่างที่ต้องการ
‪แบบเศษขนม
‪เศษขนมเหรอ
‪เหลวไหลน่า
‪จะมีอะไรดีไปกว่าเศษขนม
‪"จะมีอะไรดีไปกว่า…"
‪สิ่งของ
‪สิ่งของ มันทำให้คุณแฮปปี้
‪สิ่งของ มันไม่มีวันบินหนี
‪สิ่งของจะอยู่กับคุณตลอดกาล ‪ใช่เลย สิ่งของที่คุณสามารถพึ่งพา
‪เห็นอ่างอาบน้ำฉันมั้ย ของดีไซเนอร์ดัง
‪ถ้วยกระเบื้องสุดปัง ประมาณนั้น
‪ต้องมีฝาขวดแบบล่าสุด ‪ฉันปลื้มมันมาก ฉันจะไม่หยุด
‪เก้าอี้ตัวนี้เหรอ ขนตัวเม่น
‪คลิปหนีบกระดกเหรอ มีคู่นึง
‪นี่ก็เชือกแบบลิมิเต็ดเอดิชั่น
‪ฉันเป็นนกที่บินไม่ได้ ‪รู้สึกด้อยค่าเมื่อเห็นคนอื่นๆ บินไป
‪ล้อมรอบตัวฉันด้วยสิ่งที่งดงาม
‪รู้สึกน่าเกรงขาม
‪ทั้งกลัวและอ้างว้าง
‪สิ่งของเปลี่ยนกระต๊อบให้เป็นบ้าน
‪เป็นคนไม่มีอะไรน่าจดจำเหรอ ‪ฉันก็ให้โคมไฟพูดแทน
‪รู้สึกว่างเปล่า ดีไม่พอใช่มั้ย ‪เติมเต็มช่องว่างด้วยสิ่งของไง
‪สิ่งของคือสิ่งทำให้คุณแฮปปี้ ‪เพื่อนคืออะไร ฉันมีเก้าอี้รองเท้านี่แล้วไง
‪ไม่มีใครให้ห่วงใยเหรอ ‪ขัดเครื่องเงินเข้าเอาให้เลิศเลอ
‪ไม่มีใครเคียงข้างที่ดีไปกว่าเหรียญเพนนี
‪ฟังนะ ที่ฉันจะบอกก็คือ ‪ขออะไรที่มันดีกว่าเศษขนม
‪คงงั้น
‪ดีกว่าเศษขนมเหรอ
‪แบบแซนด์วิชทั้งชิ้น
‪ช่างเถอะ
‪งั้นก็ได้
‪ฉันจัดการเอง
‪- จัดการอะไร ‪- ฉันจะไปเอาดาวนั่นมา
‪เป็นไปไม่ได้ มันอยู่ในบ้านมนุษย์
‪ฉันอาจจะลืมบอกไป ฉันถูกเลี้ยงมาโดยหนู
‪มิน่าถึงมีหู
‪และถ้ามีสิ่งนึงที่หนูอย่างพวกเราทำได้ดี ‪นั่นก็คือการย่องเบา
‪โทษที ว่าไงนะ
‪อ๋อ แบบย่องเข้าไปในบ้านไง
‪ไปเอาของ แบบขโมยน่ะ
‪อือ
‪อ้อ
‪ทำให้ฉันดูหน่อยสิ
‪โอเค ฉันอยู่ข้างในแล้ว
‪ทำอะไรน่ะ
‪คุณควรจะรออยู่ข้างนอก
‪- ฉันนึกว่าเราจะ… ‪- มนุษย์
‪เอาล่ะ
‪เราจะต้องเป็นหนูที่ตีนเบาที่สุดเท่าที่เคยมีมา
‪ฉันไม่ใช่หนู
‪แค่ทำตามฉันก็พอ
‪ทำอะไรเนี่ย คุณจะทำให้พวกมนุษย์ตื่นนะ
‪ก็เป็นหนูตีนเบาไง
‪มันใช่แบบนั้นที่ไหนล่ะ
‪หัวใจสำคัญของการเป็นหนูก็คือ
‪คุณต้องไม่ดึงดูดความสนใจมาที่ตัวเอง
‪ระวังนะ
‪ระวัง
‪ได้แล้ว
‪มนุษย์
‪ไม่เลวนะสำหรับเจ้างั่งที่บินไม่ได้สองตัว
‪ทำไมเธอถึงไม่บินล่ะ
‪ฉันก็แค่ไม่เคยหัด ‪คือพวกหนูเขาไม่บินกัน
‪ง่ายนิดเดียว เธอก็แค่กระพือปีก
‪ไม่ล่ะ ขอบคุณ ฉันจะ…
‪ก็ได้
‪อุ๊ย มีพรสวรรค์นี่
‪ตายจริง
‪ดวงดาว
‪เจ๋ง
‪สวัสดี
‪นี่อะไร
‪แขกไม่ได้รับเชิญ
‪ทำไม…
‪นั่นมันนกตัวเล็กๆ ที่ย่องบนพื้นราวกับ
‪หนู
‪แล้วนี่เธอกำลังพยายามเล่นตลก ‪หลอกใครอยู่เหรอ
‪- ครอบครัวฉันเป็นหนู ก็เลย… ‪- หนูเหรอ
‪อ๋อ แล้วหูก็…
‪อ๋อ เข้าใจแล้ว
‪น่าเศร้าจริงๆ เศร้าเหลือเกิน
‪พยายามจะเป็นเหมือนพวกเขา
‪เธอก็รู้ว่าเธอจะไม่มีวันเป็นหนูจริงๆ
‪เออ ไม่ ฉัน…
‪คืองี้
‪เธอน่ะไม่เข้าพวก
‪เธอน่ะช่างพิกล
‪เธอน่ะตัวประหลาด
‪เปล่าซักหน่อย
‪หูหนูบนจงอยปากนก
‪ก็ใช่
‪แต่ฉันไม่เคยเห็นนกที่พิลึกพิสดารแบบนี้
‪เรามาเล่นซ่อนหากันดีมั้ย ถ้าเธอเล่นได้
‪ในฐานะหนูตัวนึง ‪สำหรับฉันแล้ว เธอน่ะไม่ไหว
‪จะเป็นพวกเขาได้ ‪ไม่ใช่แค่เอาชุดมาใส่แล้วมโน
‪ถ้าการเข้าพวกคือสิ่งที่เธอไขว่คว้า ‪ก็จงลงมา ไม่ต้องค้นหาอีกต่อไป
‪ฉันรู้จักที่ที่เหมาะสมกับเธอนะเพื่อน
‪สำหรับเธอ ฉันมีที่ที่เหมาะสม
‪ไม่เรื่องมาก หากอยู่กับฉัน ชื่อนั้นสำคัญไฉน
‪จะนกโรบินหรือหนู
‪ใต้ผิวหนังแล้วไซร้ ยังไงก็เหมือนกันหมด
‪สำคัญคือสิ่งที่อยู่ข้างใน
‪การเข้าพวกอาจกลายเป็นเรื่องง่าย
‪แค่บดๆ บีบๆ เข้าไป
‪ปัดหูให้สะอาดแล้วมากับฉันให้ไว
‪ใช้เวลาแค่หนึ่งกลืน ‪เธอจะนั่งพอดีเป๊ะไม่ต้องฝืน
‪เธอไม่เข้าพวกนั้น แต่เธอจะเข้ากับพุงฉัน
‪สำหรับเธอ ฉันมีที่ที่เหมาะสม
‪เธอนี่เป็นหนูที่ไม่ได้เรื่องเลย
‪โรบินและดวงดาว
‪และก็…
‪แย่แล้วสิ
‪ถอยไปนะ
‪อุ๊ย
‪ยิ่งแย่ลงไปใหญ่
‪เราทำได้แล้ว ความสุขชั่วนิรันดร์รออยู่
‪บอกแล้วไงว่าหนูน่ะย่องเก่ง
‪ย่องเหรอ
‪คือฉันว่าเราเล่นเป็นหนูได้แย่มาก ‪ใช่ ไม่ได้เรื่องเลย
‪แต่ใครสนล่ะ เราได้ดวงดาวมาแล้ว
‪ไม่ได้เรื่องเหรอ
‪ฉันไม่ใช่หนูที่ไม่ได้เรื่องนะ
‪หรือจะใช่
‪อันนี้ไปตรงนี้
‪นั่นไง
‪เยี่ยมไปเลยว่ามั้ย
‪คงงั้นมั้ง
‪หวังว่าเธอคงรู้แล้วนะว่าจะขออะไร
‪ที่ดีกว่าแซนด์วิชแฉะๆ เก่าๆ
‪แบบฝาครอบล้อ หรือส้อมเงาวับ ‪หรือกบเหลาดิ้นสอ
‪หรือปลอกนิ้ว หรือเข็มกลัดนิรภัยเป็นไง…
‪รู้แล้ว
‪ฉันไม่น่าเกิดมาเป็นนกเลย
‪ฉันน่าจะเกิดมาเป็นหนู
‪หนูจริงๆ
‪แม็กพายเหรอ
‪โรบินเหรอ
‪มัน…
‪มันไม่ได้ผลใช่มั้ย
‪ไม่
‪มาเถอะ ยังไงโอกาสมันก็น้อยมากอยู่แล้ว
‪ดวงดาวและความปรารถนา
‪ก็แค่ความฝันของคนโง่
‪เท่านั้นแหละ
‪ความฝัน…
‪บ้าๆ…
‪ของคนโง่
‪มันได้ผล โรบิน ดวงดาว
‪มันได้ผล
‪ของจริง
‪นั่นอะไร ให้ฉันเหรอ
‪งดงาม แวววาว…
‪สุดยอด
‪อะไรกัน…
‪- โรบิน ‪- โรบิน
‪โรบิน
‪พ่อ
‪พวกเราตามหาลูกให้ทั่วเลย
‪- โรบิน ‪- โทษที หนู…
‪หนูตั้งใจจะเอาเศษขนมมาให้พวกเรา ‪แต่ทุกอย่างเกิดผิดพลาด
‪เพราะ…
‪หนูว่าหนูเป็นหนูที่ไม่ได้เรื่องเลย
‪โรบิน…
‪ฉันคงพูดให้ซึ้งกว่านี่ไม่ได้
‪ข้างใน
‪ลูกแมว
‪ไม่เป็นไรนะ
‪ไม่ต้องห่วง ไม่มีทางที่เธอจะลอดผ่าน…
‪ประตู
‪แหมดูสิ
‪อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาเลย
‪เธอทำอะไรน่ะ
‪- โรบิน ‪- เธอทำอะไรน่ะ
‪เธอกำลังเล่นเป็นหนูที่ไม่ได้เรื่อง
‪ทั้งหมดนี้ก็คือกฎของการย่องเบา
‪และนั่นด้วย
‪และนี่ และนั่น
‪เธอนี่เป็นหนูที่…
‪ไม่ได้เรื่องสุดๆ…
‪ไม่มีที่เหลือให้ย่องแล้ว
‪เดี๋ยว
‪ฉันไม่จำเป็นต้องย่อง
‪ฉันเป็น…
‪นก
‪โรบิน
‪- โรบิน ‪- พ่อ
‪โรบิน
‪นั่นเป็นเรื่องนกๆ หนูๆ ที่เปิดเผย
‪- และโง่… ‪- และหลักแหลม…
‪ที่สุดที่เราเคยเห็นเลย
‪โรบิน ลูกวิเศษมาก
‪ขอบคุณค่ะพ่อ
‪โรบิน ลูกไม่ใช่หนู
‪แต่แน่นอน ลูกเป็นหนู
‪- โทษที งงใช่มั้ย ‪- ใช่ อะไรนะ เธอเป็นนก
‪ใช่แล้ว เธอเป็นนก และนั่นก็วิเศษมาก
‪ที่พ่อหมายถึงก็คือ ‪เราเป็นครอบครัวหนู พวกเราทุกคน
‪- แมวเป็นคนในครอบครัวเราด้วยเหรอ ‪- ไม่ดิงค์ แมวพยายามจะกินเรา
‪- เพราะเธอรักเราเหรอ ‪- ไม่ใช่ เพราะเธอเป็นนักล่า
‪- เธอบินได้แล้วเหรอ ‪- ใช่ ก็คงงั้น
‪แต่เราทุกคนยังหิวอยู่ ‪และเธอก็ทำบ้านของแม็กพายพัง
‪ไม่เป็นไร มันก็แค่สิ่งของ
‪ใช่ แล้วฉันก็ย่องไม่เก่ง
‪ถ้าทำก็ทำได้แค่ดึงความสนใจมาที่ตัวเอง
‪นี่ ทางนี้ เพลงเพราะๆ สำหรับหูของคุณ
‪ขณะที่เราซ่อนตัวในเงา
‪อย่าให้ใครได้ยินเรา กระซิบทุกคำเบาๆ
‪ดูฉันบินสิ มองมาทางนี้
‪- เศษขนมในสองแขน ‪- ลูกเกดลูกสองลูก
‪และเหรียญจากตรงกลางก้อนสีน้ำตาลเหนียวพูนๆ
‪จงมองมาที่ฉัน ‪ครอบครัวฉันย่องอยู่ตรงนั้น
‪- อย่าส่งเสียง ‪- จงส่งเสียง
‪- อย่าทิ้งร่องรอย ‪- จงทิ้งร่องรอย
‪- ซ่อนตัวในเงา ‪- และในแสงสว่าง
‪- หยิบเท่าที่เราจะเอา ‪- นี่มากกว่าหลายเท่า
‪- แม็กพาย ‪- ขอบคุณนะ
‪ทั้งหมดนี้ก็คือกฎของการย่องเบา
‪โทษที
‪ก็…
‪แซนด์วิชทั้งอันเลย
‪คำบรรยายโดย จิตรวดี ตรีมาศ