SERIAL NETFLIX
PODSTAWOWE
Hummus z selerem, pełnoziarniste krakersy,
winogrona bezpestkowe dla starszych niż dwa latka.
Odtłuszczony jogurt grecki z granolą i jagodami.
Niektóre sznurki serowe, banany, kiwi, gruszki.
Skurwiel będzie tylko wymieniał owoce?
Jagody, mandarynki, jabłka z masłem orzechowym.
Mamy, jaką zdrową przekąskę możemy dać Jimmy'emu
z całej piramidy żywieniowej?
- Tak. - Mieszanka studencka?
Na mieszankę należy uważać,
zwłaszcza gdy jest ze sklepu i wymieszana z cukierkami.
Potrzebujemy mieszanki z samych orzechów i owoców.
Na dzisiaj to już koniec, mamy.
Pamiętajcie, dzieci codziennie potrzebują trzech zdrowych posiłków.
Od rodzicielstwa nie ma wakacji.
- Cześć. - Cześć, słodziutka.
Przygotuj się na szaleństwo.
- Jak zajęcia? - Musiałyśmy zakładać pieluchy melonom.
Gary.
- Po co muszę to robić? - Tak każe sąd.
Po utracie prawa do opieki trzeba zrobić kurs dla rodziców.
Yolanda mi proponowała zmianę rano i odrzuciłam ją,
by się uczyć o ziarnach.
Ukończenie zajęć zrobi świetne wrażenie na przesłuchaniu.
Jeśli dzięki temu odzyskam Maddy, zostanę prymuską
szkoły dla złych mam.
To dla ciebie.
- Przywiozłaś mi kawę? - To tylko rozpuszczalna.
Już jest.
- Cześć, Howie. - Dee.
- Jak zawsze urocza. To Alex? - Tak, proszę pana. Bardzo dziękuję.
Naprawdę to doceniam. Dziękuję.
Proszę.
Mów mi Howie.
Howie od lat poświęca środowe przerwy na obiad
schronisku.
Żona go do tego zmusza.
Wcale nie. Po prostu bardziej mnie wtedy lubi.
Powiem od razu.
Nie praktykuję prawa rodzinnego, tylko spadkowe.
Nie reprezentuję cię. Udzielam darmowych porad, ale nie jestem ekspertem.
Doceniam wszystkie możliwe rady. Dziękuję.
- Masz przesłuchanie w piątek? - Tak.
W jakim stopniu uczestniczysz w codziennej opiece córki?
- Opiekuję się nią na co dzień. - Dobrze.
Bardzo dobrze. To pomoże uzyskać opiekę naprzemienną.
Nie chcę opieki naprzemiennej. Chcę Maddy ciągle ze mną.
Nie zabrałaś jej z domu na 72 godziny bez zgody ojca?
Dla jej dobra.
To nie ma znaczenia. Nie można tak zabierać dziecka.
To podstawa do utraty opieki. Jego słowa przeciw twoim.
Pamiętaj, Howie ci wierzy, dziewczynko.
Całkowicie.
Ale psychiczne znęcanie się jest trudne.
W tym stanie nie jest uznawane za przemoc domową.
- Postawione na głowie. - Czyli mieszkam w schronisku,
które uznaje psychiczne znęcanie się za przemoc domową.
Ale sąd twierdzi inaczej?
Zgadza się.
Czyli mam przesrane.
Nie. Znajdziemy ci mocnego świadka moralności.
Masz kogoś, kto może świadczyć na twoją korzyść?
Jasne.
Co z mieszkaniem w pobliżu domu ojca?
Jutro załatwimy mieszkanie tymczasowe.
Dobrze.
Wypełnij te formularze nie później niż do jutra do 19.
Mam wypełnić to wszystko,
iść do pracy i do szkoły do jutra do 19?
Tak. Sąd potrzebuje dowodu, że bierzesz udział w społecznym programie dożywiania.
Vouchery na bony żywieniowe i karta EBT.
Zgłaszasz się osobiście, kolejka jest długa.
Idź tam wcześnie. Weź dowód zamieszkania, informacje o dochodzie,
nazwę twojej Agencji Przesiedlenia, VOLAG, jeśli cię to dotyczy.
Sąd musi zobaczyć dowód na stabilność finansową,
że rodzic jest zatrudniony w legalnej i przynoszącej dochód…
Kopie odcinków wypłat, informacje o kontach i kartach,
rachunki, raty leasingu, bieżące koszta medyczne.
Jeśli interesuje cię pomoc w opiece przedszkolnej,
o ile spełnisz wymagania funduszu pomocy,
sąd musi zobaczyć potwierdzenie na papierze.
To samo z ulgą za energię. Dowody na system wsparcia.
Dalsza rodzina, przyjaciele, kontakt w razie wypadku.
Nazwiska, telefony, adresy.
Potrzebujesz pisemnych poświadczeń moralności
od ludzi, którzy potwierdzą, że…
OBSŁUGUJEMY AWARIA KOMPUTERA!
- …jesteś wspaniałą matką. - Kurwa!
- Spóźnienie! - Przepraszam. Autobus B9.
Zacznę nazywać cię Przepraszam. Bo zawsze przepraszasz.
Kiara czeka. Robicie wyprowadzkę w Merritt.
- Kim jest Kiara? Nie znam jej. - Umówię was na obiad.
Z sałatką ogrodową i różowym winem.
- Gdzie idziesz? Nie. - Przebrać się.
Sprzątania-wyprowadzki są bez strojów.
- Co to sprzątanie-wyprowadzka? - Zobaczysz.
Kiara?
Fotel jest mokry.
Wygląda jak siki, ale to Mountain Dew. Wsiadaj.
Dzięki, że mnie podwozisz.
Yolanda mnie zmusiła. Ale do domu cię nie odwiozę.
Jasne, wrócę autobusem.
Jakim cudem dorosła kobieta nie ma samochodu?
Dobre pytanie.
DZWONI: MAMA
Przepraszam, muszę odebrać.
- Mamo. - Hej. Basil mówił, że pisałaś.
Czemu przegląda twój telefon?
Instalował mi apkę Venmo i zobaczył wiadomość.
Czemu instalował ci Venmo?
- Tam się wpisuje informacje bankowe. - Nie zaczynaj, jestem zajęta.
Zajęta czym?
Haftuję cycuszki i pochwy na koszulkach.
- Mam wielkie zamówienie z Esty. - Chyba Etsy.
Promocja feminizmu na uczelniach.
Uczelnia ci płaci za haftowanie cycków i pochw?
Tak. Haftowane koszulki to nowe różowe czapki.
Co słychać?
- Jesteś jutro w domu? - A co?
- Co zrobiłaś z meblami babci? - A co?
Przeprowadzam się. Chciałabym wziąć jej meble.
- I pożyczyć twój samochód. - Przeprowadzasz się? Ciekawe.
Widziałam Seana w Penny Saver, nic na ten temat nie mówił.
On się nie przeprowadza. Zostawiłam go.
- Maddy była z nim w sklepie? - Nie. Był na motorze.
Okej. Pomożesz mi jutro?
W czym?
W przeprowadzce.
Alex, nie sądzę, by to był dobry pomysł, kotku.
Nie zostawia się dobrego faceta, który się stara,
a Sean stara się zmienić.
- Mogę pożyczyć twój wóz, mamo? - Jasne, skarbie.
- Po co? - Na Boga, jutro się przeprowadzam.
Cholera, co tak śmierdzi?
Ścieki. Albo był tu squat, albo lokatorzy wciąż tu mieszkali,
nawet gdy odłączono im wodę i prąd.
I wciąż używali toalet. Jebani idioci.
- Zaraz się porzygam. - Oddychaj przez usta.
Obejrzyj, jak to wygląda. Idę po odkurzacz na mokro.
Kurwa.
Hej! Nowa, gdzie jesteś?
Tutaj. Mieszkało tu dziecko.
- Kto by to zrobił dziecku? - To wzmacnia charakter.
Podzielmy się pracą.
Jestem świetna w odkurzaniu, biorę sypialnie.
- Ty weź kuchnię i łazienkę. - Czemu dostałam najgorsze miejsca?
Jesteś nowa.
Napisał mi, czy chcę się pieprzyć.
Nie, bo jego mama wygląda jak skrzat z Harry'ego Pottera.
Wiem.
Nikt nie gra w minigolfa. To gej! Mówię ci.
Oddzwonię.
Żyjesz, nowa?
Za dużo dla ciebie?
Nie wiem, czy dam radę.
To odejdź. Powiem Yolandzie.
Nie mogę.
To nie odchodź. Ale kibel sam się nie umyje.
TWOJA STARA
SUKA NA ZASIŁKACH
MAMY CIĘ W DUPIE
PIERDOL SIĘ
BIAŁA BIEDOTA
SSIJ PŁACZ, ILE CHCESZ
PRZEGRASZ
Sukinsyn. Jaja sobie robi?
Przepraszam! Mogę tu wysiąść?
Napijemy się za samotnego tatę?
Jezu Chryste, naprawdę pomagasz…
Gdzie jest Maddy?
- Cholera. - Gdzie Maddy?
- Alex Russell. Koniec zabawy. - Mów. Gdzie jest Maddy?
Luzik. Jest z moją mamą.
Czemu masz odkurzacz?
- Upiłeś się? - Pracuję nad tym.
- I cały dzień jeździsz? - No i?
A Maddy ogląda Va Banque z twoją mamą?
Nie. Ogląda Koło fortuny.
- To cię bawi? - Cóż…
Żartujesz? A jak się rozchoruje?
Jeśli trzeba by było ją zabrać na ostry dyżur?
Mama ją zabierze.
Która pół twojego dzieciństwa przeleciała na oksytocynie?
Tak zajmujesz się swoją córką? Powiedz coś, Sean!
Mama jest trzeźwa.
- Nie czaję tego! - Czego nie czaisz?
Maddy ma dwa latka.
Spędziła ze mną każdą sekundę życia.
Nie rozumiem, czemu ją zabierasz, skoro nie spędzasz z nią czasu.
- Wyluzujesz? - Nie, nie wyluzuję!
- Wypiję jedną kolejkę. - Bzdura!
Potem wracam do domu.
Wypiłeś już cztery, pewnie pięć!
Jeśli wypiłem parę kolejek, to robię to, by wyrównać straty.
Wszyscy słyszeli, jak mówisz, że jestem agresywny.
- Bo jesteś agresywny! - Ci „wszyscy” to moi klienci.
- Jesteś agresywny. - Powiedz to na spokojnie.
Jesteś agresywny, za dużo pijesz
i nie powinieneś sprawować opieki, jeśli mama cię wyręcza.
Moja mama jest tu tylko dlatego, że rzuciła mnie dziewczyna,
ukradła mi dziecko
i o mało go nie zabiła w jebanym wypadku samochodowym!
To sytuacja kryzysowa.
Ty jesteś sytuacją kryzysową.
I śmierdzisz gównem.
- Wybaczcie, chłopaki. - Nie martw się. Pij.
- Cześć. - Maddy śpi?
Tak.
Mogę ją zobaczyć?
Kocham cię.
Tak bardzo cię kocham.
- Dzięki, Doreen. - Pa.
Dziś chcę porozmawiać o stabilności.
I w górę!
- Weź te. - Przykładowa scena.
To jest Chloe, ma cztery latka.
Chloe mieszka z dwójką rodziców,
którzy bardzo, bardzo ją kochają.
Jej sytuacja jest stabilna.
Ma trzy posiłki dziennie,
dostaje przekąski, idzie spać o siódmej
i chodzi do lubianego przedszkola.
A teraz wyobraźmy sobie, że rodzice Chloe nagle się rozstają, tak?
Teraz Chloe przechodzi z rąk do rąk,
a jej poczucie, że ma dom…
Znika!
Chloe jest o 55% bardziej narażona na emocjonalne, psychologiczne
i edukacyjne trudności niż wcześniej.
Dlatego stabilność jest tak ważna.
Co możemy zrobić, mamy?
Pomóżmy rozgonić chmury nad Chloe, okej?
Mam wspaniałe wieści!
- Umrzesz, jak ci powiem. - Okej.
Możemy załatwić parę spraw, zanim odbierzemy klucze?
Jasne!
- Zgadnij, kogo spotkałam. - Kogo, mamo?
- Fey! - Kim jest Fey?
Skarbie, to genialny kurator, którego poznałam milion lat temu.
Nie pamiętam gdzie, ale chyba w rezydencji dla artystów w Maine.
Pamiętasz, jak znalazłam na ulicy gotówkę na bilet?
Miałam takie: „Co za karma!”. W każdym razie jest tutaj.
- Kto jest tutaj? - Fey, kurator z Maine.
Prowadzi Kolibra, a ja na niego wpadam.
Zgłaszam się z córką do programu dożywiania.
To mój wniosek i dokumenty.
On mówi: „Paula Langley, to ty?”.
A ja na to: „Fey, wiesz,
że Koliber nigdy nie zrobił mi wystawy”.
Chcę wystąpić po ulgi za energię. To mój wniosek i dokument.
A on na to: „Chyba żartujesz”.
Jak się zgłasza o dopłaty do przedszkola?
Mówię mu o mojej nowej serii, a on mówi: „Przynieś ją”.
- Dziękuję. - Może nie dosłyszałaś.
Mam własną wystawę.
Kto?
Ja!
Zaproponował mi własną wystawę w Kolibrze.
To świetnie, mamo. Naprawdę świetnie.
Wszystko układa się idealnie.
Mój ulubiony brąz jest u Larry'ego.
Zabierzemy go razem z meblami mamy.
A potem zawieziemy wszystko do galerii.
- Dziś nie możemy. - Możemy!
Jedna osoba nie weźmie tej rzeźby.
Pomóż mi, to ja pomogę tobie.
Tak, mamo, właśnie o to dzisiaj chodzi. Cześć, jesteś Luis?
Jestem Alex, bardzo mi miło. To moja matka, Paula.
Hola, Luis.
Okej. Tędy, proszę.
Możesz przestać?
Gość rozumie, że to tymczasowe schronienie.
To nie jest wasz dom.
Gość co tydzień ma przedstawiać odcinek wypłaty.
Musi od razu zgłosić każdą zmianę w dochodach lub zasiłkach.
Gość rozumie, że nie może przyjmować gości na noc.
Gość rozumie, że może zostać poproszony o analizę moczu.
- Mam sikać do kubeczka? - Połowa rezydentów była bezdomna.
A druga niedawno wyszła z więzienia.
Mamy ścisłą politykę zakazu narkotyków i alkoholu.
To ośrodek resocjalizacji?
- Mieszkają tu ludzie po wyrokach? - Mieszka tu wiele osób.
To jedyny dom tymczasowy w hrabstwie. Proszę podpisać tu i tu, dobrze?
Proszę nam dać chwilę.
Jest wspaniały. Ma świetne kości.
Maddy nie może mieszkać z byłymi przestępcami za ścianą.
Bzdura.
Po prostu musimy go rozweselić. To tyle. Pomogę ci.
Będzie dobrze.
Kupimy roślinki w doniczkach.
Pojedziemy do Larry'ego po stare meble mamy.
Basil przywiezie mi farby.
Namaluję mural nad łóżkiem Maddy, z małpkami i słonecznikami!
Wiesz, wprowadzimy tu światło.
Będzie pięknie i dziewczyńsko.
Wszystko się ułoży.
Wypełnij tylko te formularze, mamo.
- Muszę je oddać dziś do 19. - Bułka z masłem.
Jedź prosto, aż skończy się asfalt.
Wiem. Uczyłam się jeździć na tej drodze.
Naprawdę? Nie pamiętam.
Larry mnie uczył w swoim Bronco.
Nie byłaś w gimnazjum, jak tu mieszkałyśmy?
Nie. Stąd jechałam na bal licealny w pierwszej klasie.
- W trzeciej zamieszkałyśmy u Craiga. - Craiga?
Tak. Mieszkał przy rezerwuarze i miał oswojoną fretkę.
Craig. Cholera. Ale wiesz…
Larry był w porządku.
Zawsze próbował mnie rozłożyć na łopatki, biedactwo.
Może być mu ciężko rozstać się z obeliskiem.
Ja to załatwię.
Wiesz, ludzie przywiązują się do dzieł sztuki.
Mamy też odebrać meble babci. Po to tu jesteśmy.
Tak. Jak wyglądam?
Nie są na wierzchu?
Wyglądasz dobrze.
O cholera!
- Dobra robota. - O Boże, co to było!
Wybaczcie Wicketowi. Tak się wita z ludźmi.
Cześć, Larry.
Czy to Alex?
Rany julek, ale wyrosłaś, siostro!
Cześć, Larry.
Paula, piękna jak zawsze, co?
- Minęło trochę czasu. - Masz uroczego wnuka.
Wicket? Nie, to mój syn.
Twój syn?
Tak, przybyło mi parę nowych latorośli. Są ze swoją mamą.
Tam jest!
Przywitaj się, Petal!
Wygląda sukowato.
Och, Paula.
Chcecie w końcu zabrać swoje stare meble, co?
Są w szopie.
Posłuchaj, Lar. Obawiam się, że muszę zabrać obelisk.
Jaki obelisk?
Rzeźbę z brązu, którą zrobiłam na twoje 45. urodziny.
Duża, spiczasta rzecz.
- Rzeźba wielkiego fiuta? - Właśnie tak.
To obelisk. Starożytny symbol boga słońca, Ra.
Tak. Też jest w szopie.
Trzymasz go w szopie?
To dla mnie ważna praca z wczesnego okresu.
Tak. Petal się wprowadziła, musiałem zrobić miejsce.
Podjedź do drzwi szopy, dobrze, młoda?
Petal to nawet nie imię.
Mój stary kij do softballa.
Mówił mi, że już nigdy się nie ożeni,
że ma swoje nawyki i tego nie zmieni.
Co cię to obchodzi? Zerwaliście dekadę temu.
Nie rozumiem, skąd ta złość.
Powinien był złamać swą głupią zasadę z małżeństwami dla mnie.
- Moje stare pamiętniki. - Kompletnie się odsłoniłam.
Przeniosłam całe studio do jego domu.
Oraz córkę.
- Jest taka młoda. - Tak jak Basil, mamo.
Wspaniale. Mamo.
- Boże. - Znalazłam.
- Nie wierzę, że tu ją zostawił. - Zmieści się do wozu?
- Fiut jest większy, niż pamiętałem. - Jesteś ślepy?
Nic w nim nie przypomina penisa.
Chodźmy, Alex. Łap za jaja, ja wezmę prącie.
- To są jaja? - Tak.
Dzięki za pomoc, mamo.
Możemy już jechać?
- Jesteś nieuprzejma. - Nieuprzejma?
Alex, kończy mi się czas na znalezienie miłości,
bo zmarnowałam go na tego klauna.
Hej, mamo…
zawieziemy twoją rzeźbę do galerii.
Jesteś artystką.
Wszystko jest dobrze. Z tobą również.
Masz rację.
Zuch dziewczyna.
Ratujemy obelisk z rąk barbarzyńców,
dostarczymy go ludziom wyższego rzędu.
Pożegnasz się z miłym facetem,
który przechował ci rzeczy przez całą dekadę?
Nałóż stanik, dziwko.
Możesz wypełnić formularz?
Napisz, że jestem dobrą mamą, zdolną do opieki,
że dobrze zajmuję się Maddy.
Daj przykład i podpisz. Proszę, to dla mnie bardzo ważne.
Jeśli nie dowiozę tego do sądu przed 19, mogę stracić Maddy.
Hej.
- Co mam napisać? - Że jestem dobrą mamą.
Że opiekuję się Maddy.
Pomoże dopisek, że Sean się znęca.
Sean?
Psychicznie. To wciąż przemoc.
Co to znaczy? Jak można znęcać się psychicznie?
Skąd w ogóle ten pomysł?
Okej. Pamiętasz, że byłyśmy w banku?
- Tak. - Widziałaś, co robiłam?
Bankowe sprawy.
Otwierałam konto. Którego nie mam,
bo Sean zabrał mi kartę, gdy nie zapłaciłam rachunku za prąd,
i powiedział, że się zajmie kasą.
Skarbie. Sean się zna na pieniądzach, a ty zupełnie nie. Jak ja.
Albo spędziłam dwa lata w przyczepie bez dostępu do pieniędzy.
To przemoc finansowa. Czyli psychiczne znęcanie się.
Skąd ten gówniany pomysł? Z zajęć?
Nie. Ze schroniska dla ofiar przemocy domowej.
Dlatego nie chodzę do lekarzy,
bo jak myślisz, że coś ci jest, i zaczniesz tego szukać,
to na pewno to znajdziesz.
Serio pojebany punkt widzenia.
Pomagam ci w przeprowadzce. Wypełnię twój formularz.
W oczywisty sposób cię wspieram.
Ale czy mogę wymienić 450 gorszych rzeczy,
które zrobili mi faceci, niż pilnowanie pieniędzy?
Owszem, mogę!
Na przykład twój tchórzliwy ojciec zwrócił się przeciwko mnie, bo chciałam
być kimś więcej niż nudziarą z zadupia!
- I miałaś wahania nastrojów. - Mam pasję.
- A wszyscy faceci wnosili depresję. - Jasne, mamo.
Fey, tu Paula!
Proś, a będzie ci dane, mój drogi przyjacielu!
- Skarbie, postaw to tutaj. - A będzie ci dane?
- Może będzie centrum. - Czego?
Mojej wystawy! Mam resztę rzeczy w samochodzie.
Przemyślane rzeczy, mózgowe.
Dziesięć obrazów, cztery rzeźby, mieszane dzieła. Cholera!
Miałam na myśli mieszane metale. Ale kolaże też ci mogę zrobić.
- Chyba zaszło… - Mamo.
Wiesz co, musimy oczyścić tę ścianę…
- Mamo… - I zwrócić obelisk na północ.
- Nie chcemy żadnych cieni. - Mamo.
- Nie widzisz, że mówię? - Widzę.
Ale on chce coś powiedzieć. Coś jest nie tak.
Skarbie, Fey, tak cię przepraszam.
- O co chodzi? - Coś się nam pomieszało.
Nie zaproponowałem ci wystawy.
Powiedziałeś, że moja sztuka zasługuje na większą publiczność
i że powinnam ją przywieźć.
Mówiłem tak ogólnie,
że może zrobię wystawę lokalnych artystów w przyszłości.
Nie chodziło mi o teraz.
Mówiłeś, że plujesz sobie w brodę,
że nie wziąłeś moich brązów, gdy miałeś okazję.
Ludzie tak mówią, gdy chcą być mili.
Wiesz, ja…
Przepraszam, Paula. Wiesz, że jestem twoim fanem.
Czym byłoby to miasto bez twojego blasku?
Wszystko rozumiem.
Dziękuję za zainteresowanie moją twórczością.
Zaczekam w samochodzie.
- Jest szansa, że mogę to tu zostawić? - Absolutnie nie.
Brzmiał, jakby mówił serio o wystawie lokalnych artystów.
Pewnie to zapamiętałaś.
I mamy twój obelisk, mamo.
Przyjedzie Basil, przywiezie ci farby.
Możesz namalować mural dla Maddy, ze słonecznikami, motylami.
To cię rozweseli.
Jesteś strasznie nieuprzejma, wiesz?
Nie musimy rozmawiać, Zielarzu.
Nawet nie podziękujesz komuś, kto ci pomaga.
Podziękowałam, jak przyjechaliśmy. I to szczerze. Dzięki.
- Oboje wiemy, że to sarkazm. - Aha.
Co powiedziałaś swojej matce? Skąd ten humor?
Jest zła z powodu wystawy.
- Miała wystawę? - Zdecydowanie jej nie miała.
Nie rozumiem.
Basil, nie znasz jej tak długo, bym zdołała ci to wyjaśnić.
To ja ci coś wyjaśnię, Alex.
Kochamy się, twoja matka i ja.
Za trzy miesiące cię tu nie będzie. A ja ci pomacham.
Jak na kogoś, kto zarabia myjąc kible,
jesteś strasznie wredna.
Wredna? Tak się mówi po pseudo-australijsku?
- Paula! Twoja córka jest nieuprzejma. - Mam świetny pomysł!
Piwo i burger, za chwilę. Brzmi dobrze, prawda?
Aha.
- Jeszcze raz dzięki za pomoc. - Jasne.
Chodź z nami na burgera i piwo. Cały dzień nic nie jadłaś.
Mam za dużo do roboty.
Skarbie. Muszę wypełnić ten formularz. Mogę to zrobić tam!
- Okej. - Pierdolić Kolibra.
Czemu galeria nazywa się Koliber? To głupie.
Już nigdy nie pójdę tam na żaden wernisaż.
Nawet dla darmowego sera.
Całe życie mi zajęło, by stać się artystką, którą jestem teraz.
Skarbie, jesteś inspirująca.
Widzisz?
Basil mnie docenia. Szanuje mój czas.
Nie to, co Larry.
- Kim jest Larry? - Co jest z tym miastem?
Wszyscy chcą mnie uwięzić w swej przeciętności.
Okej. Hej. Pora stąd wychodzić.
- Musimy iść. - Jeszcze kolejka…
Nie. Muszę dojechać do sądu przed 19.
W porządku.
Weźmiemy rachunek. Garçon! Ona może wziąć rachunek?
- Czemu ja? - Ty płacisz.
Pomogliśmy ci się przeprowadzić, możesz nam postawić parę burgerów.
Wy mnie zaprosiliście, wy płacicie.
- Możemy zapłacić moją kartą. - Nie.
Chodzi o zasadę. Nie jest drogo, trwa „Happy Hour”.
To tylko 36,85!
Możesz tyle zapłacić!
- Nie? - Nie, nie mogę.
Właśnie dostałaś pracę, Alex.
Mieszkam w schronisku dla bezdomnych.
To zapłać za burgery, a my zapłacimy za piwo!
- Tak będzie uczciwie. - Nie stać mnie.
- Mam dokładnie 6 dolców do wypłaty. - Sześć.
Za mało nawet na twojego burgera.
- Niewiarygodne. - To niezbyt taktowne, Alex.
Nie.
Okej.
Potrzebuję formularza.
Kurwa.
- Do kiedy go trzeba złożyć? - Do teraz, mamo.
Napiszę „nieodpowiedni świadek”, bo tak jest.
Nie możesz świadczyć o mojej moralności.
Nie postawisz mi burgera w mój najgorszy tydzień życia.
Jesteś najgorszą matką na świecie.
Nie jestem najgorszą.
Nigdy nie straciłam do ciebie praw.
ZACHOWANIE MODELA
Wiem, co myślicie. Że was przegonię po wybiegu.
Nie o takiego modela chodzi, mamy.
Dziś rozmawiamy o tym, czego uczycie dzieci swoim zachowaniem,
jakimi modelkami będziecie dla nich.
Wiem, że to banał, ale wasze czyny są ważniejsze od słów.
Dziecko widzi, jak znosicie stres, jak traktujecie innych.
Nasiąkają waszym zachowaniem, jak małe gąbki.
Podążają za waszym przykładem.
Dzieci nie rodzą się brutalne czy też niegrzeczne.
Uczą się tego od was.
Przykładowa scenka.
ETHAN: ZADZWOŃ SZYBKO! WAŻNE!
- Co jest, Ethan? - Nie jesteś z Seanem, co?
Nie. A co?
- Okej. - Pewnie jest w pracy?
Nie przyszedł. Nie szkodzi. Zastąpię go.
Ale straci pracę, jeśli nie przyjdzie na nocną zmianę.
- O której miał być w barze? - O jedenastej.
Ale pewnie zaspał i padł mu telefon. Siedzieliśmy do późna.
Dzwoniłeś do jego mamy, by go obudziła?
Dzwoniłem. Nie ma go w domu.
Dobra, na razie.
- Halo? - Maddy jest z tobą?
Tak, jest tutaj. Cała i zdrowa.
Jemy drugie śniadanie.
- Gdzie jest Sean? - Chyba w pracy, tak myślę.
Gówno prawda. Nie wrócił do domu na noc?
- To jego sprawa. - Często siedział całą noc na mieście.
Ale zawsze przychodził do pracy. Coś jest nie tak.
Kiedy ostatnio z nim rozmawiałaś?
- Dwa dni temu. - Możesz jeszcze popilnować Maddy?
- Nie ma sprawy. - Okej.
- Pa. Jasmine! - Tak?
Okej, wysiądę tutaj. Idealnie.
Co tu robisz, Sean, pijąc w samotności?
Ukrywam się.
Idź sobie.
Możesz wstać?
Nic mi nie jest. Ale będzie, jak zejdzie koka.
Okej, daj mi kluczyki. Daj. Odwiozę cię do domu.
- Nie jestem moją matką. - To się tak nie zachowuj!
Wiesz, czemu na tej plaży jest tyle szkiełek?
Było tu wysypisko.
Dawno temu.
Z czasem morskie śmieci zmieniają się w skarby.
Czemu już mnie nie lubisz?
Zatrudniłeś prawnika i odebrałeś mi dziecko.
Przedtem. Już od dawna mnie nie lubisz.
Czemu?
Lubię cię dość, by cię odwozić, jak się upijesz.
Czemu?
Bo jesteś tatą Maddy.
Tylko dlatego?
Kiedyś było fajnie.
Było nam razem fajnie.
Przychodziliśmy tu, śmialiśmy się.
Pieprzyliśmy się.
A teraz jest tylko…
- „Jesteś gównem, Sean”. - Nie zawsze może być fajnie.
Maddy to wielka odpowiedzialność.
Jestem morskim szkiełkiem.
Nie jestem śmieciem.
Tylko daj mi czas.
Nie jestem…
Okej, zbieramy się stąd. Chodź.
Zróbcie więcej skarbów, fale!
Zrzygam się, ale szybko. Spotkamy się przy samochodzie.
Musi tylko odespać.
Maddy śpi?
- Mogę ją pocałować? - Tak, proszę.
Zupełnie jak ojciec.
Ptak, który nigdy nie poleciał.
Gdzie jest certyfikat ukończenia kursu dla rodziców?
- Nie dostaliśmy go. - Dostałaś.
Gary go wręcza na końcu ostatnich zajęć.
Musiałam wyjść i odebrać telefon.
A zeznania świadków moralności?
Próbowałam. Nie wyszło.
Jest bardzo źle?
Sąd lubi to widzieć, więc nie jest najlepiej.
Ale idź i powiedz, że jesteś stabilną i odpowiednią opiekunką dla Maddy.
Cześć, możemy porozmawiać?
Tak.
Cześć.
Byłem na spotkaniu AA.
Przepraszam za wczoraj.
- Dziękuję za… - Jasne.
Wycofuję swój pozew ex parte, czy jak to się nazywa.
Nie chcę pełnej opieki.
To znaczy chcę, ale nie dam rady być z Maddy całą dobę i pozostać trzeźwy.
Nie mogę mieszkać z cholerną matką, wywołuje we mnie to, co najgorsze.
No i… Maddy tęskni za tobą.
Naprawdę?
Ciągle tylko: „Mamusia, mamusia. Gdzie jest moja mamusia?”.
A ja na to: „Kurwa, nie wiem”.
Musimy mieć opiekę naprzemienną.
- To również moja córka. - Aha.
Tak. Okej. Coś wymyślimy.
A jeśli znowu skasujesz samochód z nią w środku, wrócimy do sądu.
Nawzajem, jeśli znowu się upijesz, gdy się nią opiekujesz.
No dobra.
Jak szybko mogę ją odzyskać?
To nowy budynek mamy i Maddy.
To nowe ulubione drzewo mamy i Maddy.
A to przyjaciel mamy i Maddy, Luis.
Przywitasz się z Luisem?
Twoja mama tu była. Wpuściłem ją. Ostatni raz.
- Okej. Wciąż jest w środku? - Nie, wyszła.
Dziękuję. Przepraszam.
To nowe schody mamy i Maddy.
A to nowe mieszkanie mamy i Maddy.
Nowa kuchnia mamy i Maddy.
I nowa sypialnia Maddy!
Patrz, co zrobiła.
Śliczne, prawda? Babcia to namalowała dla ciebie.
Patrz na tego motylka. Pocałujesz rączkę małpy?
Bardzo dobrze.
Tak.
Napisy: Joanna Kaniewska