NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Proszę, to dla pani.
Syrop.
- Mam coś lepszego niż syrop. - Co?
Udawany syrop.
- Proszę. - Szmarielka chce udawany syrop?
Proszę, Szmarielko.
Już jej wystarczy? To zabieram. To dużo syropu.
Którą piżamę chcesz wziąć do taty? W tęcze?
- Czy w jednorożce? - Tęcze.
Załatwione. Jasne. Świetny wybór.
Cieszysz się na Święto Dziękczynienia u taty?
- Co to? - To skomplikowany dzień.
Opowiem ci dokładnie, jak będziesz starsza.
Ale na razie wiedz, że jedziesz do taty,
gdzie najesz się po uszy
i będziesz myśleć o tym, za co jesteś wdzięczna.
Mnie tam nie będzie, będę tęsknić.
Ale ty się będziesz świetnie bawić.
Mamusia ma dużo sprzątania.
Wielu ludzi chce mieć czysto na Święto Dziękczynienia.
Jak ci idzie z naleśnikami?
- Patrz na ten, co zjadłam. - Hej.
Przepraszam. Musisz zjeść naleśniki.
Czas na naleśniki, młoda damo.
Jeśli zjesz jeszcze dwa gryzy,
obie dostaniemy wyjątkową niespodziankę.
Obiecujesz? Niech tak będzie.
Do dzieła.
Brawo!
Chwileczkę. Odbierzemy pocztę, dobrze?
SPOŁECZNY PROGRAM DOŻYWANIA
- Wiesz, co dostałam? - Co?
Jedzenie. Dzisiaj będzie świetny dzień. Czuję to.
Oto i on.
To gruchot, ale bezpieczny.
Mój dziadek nim jeździł 30 lat.
Jeśli ktoś w niego walnie, to on będzie mieć kłopoty.
Na pewno to nie jest żaden problem?
Nie. Tylko kurzy się u mnie w garażu. Robisz mi przysługę.
Trzeba nim jeździć, bo padnie akumulator.
Okej. Dziękuję.
Co myślisz o naszej wielkiej niespodziance?
- Niebieska. - Niebieska?
Dotąd jeździłyśmy autobusami. To naprawdę wszystko zmieni.
Tak się cieszę. Zaraz ucałuję ten samochód.
- Możesz. Jest świeżo po myciu. - Jeszcze raz dzięki za fotelik.
Tak. Brady z niego wyrósł. Wydawał mi się dobry dla Maddy.
Co?
- Jak odłożę kasę, oddam wóz. - Nie spiesz się.
Maddy, masz plany na dużego indyka?
- U taty. - U taty. Świetnie.
Obie jedziecie do jej taty czy…?
Nie, tylko Maddy.
Okej, jeśli chcesz spędzić z kimś Święto Dziękczynienia…
Dzięki.
Moi rodzice robią niesamowitą ucztę, czuj się zaproszona, jeśli…
Dzięki. Pracuję, ale to słodkie.
- W Święto Dziękczynienia? - Tak.
Pracuję, gdy tylko mogę, kiedy jej nie ma.
Super.
Może chciałabyś co jakiś czas przygruchotać się do mnie.
Samochodem, bo nazwałem go gruchotem.
Próbuję zaprosić cię na randkę.
Ale…
Nie, ja… Nie chcę samochodu, jeśli chcesz czegoś w zamian.
Nie to miałem na myśli.
To nie jest dla mnie moment na randkowanie.
Nie moment na randkowanie. Rozumiem.
- Naprawdę doceniam, że mi pomagasz. - Oczywiście. Potrzebujesz kluczyków.
No to…
- Dziękuję, Nate. - Nie ma sprawy.
Mówię poważnie.
- Możesz na mnie liczyć. - Okej.
SPOŁECZNY PROGRAM DOŻYWIANIA 67,50 DOLARA NA TYDZIEŃ
Jak ci smakują jagody?
- Dobre? - Tak.
Dzień dobry.
Papier czy plastik?
Poproszę papier.
Chcę dziś skorzystać z tego.
Potrzebny mop przy kasie dla biednych.
Te rzeczy odłożymy na potem.
Poproszę 67 dolarów 45 centów.
Proszę przejechać kartą i użyć PIN-u z formularza.
Dziękuję.
- Papier czy plastik? - Plastik.
Chcesz zrobić coś super ekstra fajnego w naszym nowym samochodzie?
Jazda!
Oszukujesz!
Okej, pojedziesz do taty na dwa dni,
będziesz się super ekstra bawić, a potem przyjedzie mamusia.
Brzmi dobrze? Będziesz mieć Święto Dziękczynienia?
Hej.
Jest moja córeczka. Cześć, skarbie.
Dzięki, że tu przyjechałeś.
Spakowałaś przekąski tym razem?
Mamy się dzielić kosztami. Też możesz jej kupić przekąski.
Racja. Okej. Gotowa na zabawę, Maddy?
- Jeszcze nie spała dzisiaj. - Okej. Super.
Mama przekazała mi zrzędę.
- Może się zdrzemnąć w samochodzie. - To nie jest prawdziwa drzemka.
Co cię ugryzło?
Jestem zmęczony. Pracowałem do późna.
Musiałem wstać wcześnie na prom, by się do ciebie dopasować.
Masz kaca.
Wcale nie. Mówiłem. Jestem trzeźwy.
- Nadal? - Tak, nadal.
Niedługo dostanę pierwszy żeton. To miłe uczucie.
Podoba mi się trzeźwość, wiesz? Już nie czuję się ciągle jak gówno.
- Teraz widzę. Dobrze wyglądasz. - Wiem.
Maddy spędzi jutro u ciebie?
Tak. A co ty robisz? Coś z mamą?
Ostatnio znikła z radaru. Wiesz, co myśli o świętach.
Ale wszystko gra, nie użalaj się nade mną.
- Nie użalam. - Okej.
Kocham cię.
Baw się dobrze, okej?
Możesz przyjść jutro. Jeśli chcesz. Będzie fajnie.
Nie, dzięki. Bawcie się dobrze.
Przynajmniej próbowaliśmy, nie?
Pożegnaj się z mamusią.
Strasznie cię kocham. Pa, słodziaku!
Jak worek ziemniaków.
Pa! Pa, mamo!
Pa, mamo!
Postanowiłam nie myć samochodu.
Jest jedna zaleta tego całego deszczu, mycie samochodu za darmo.
Wiesz, co jeszcze jest za darmo? Ból i cierpienie.
Tak mówiła moja matka.
Nie przejmuj się pudełkami, wyczyść wokół.
To do schroniska dla bezdomnych.
Co roku organizują zbiórkę jedzenia,
wtedy patrzę, co się prawie przeterminowało.
Jadę do Whole Foods. Wesołego Święta Dziękczynienia!
Nawzajem!
DZIECKO
Co za bezsensowne warzywo.
Dopilnuj, by mieli wegańskie jedzenie dla Daniela.
Sarah, muszę kończyć. Dobra? Jedź bezpiecznie.
Twoja siostra doprowadza mnie do szału.
O której odebrać Bennetta z SeaTac?
Kotku, wiem tylko, że spotykam się z tobą u twojej mamy.
Cześć.
Kotku, to jest Alex. Sprzątaczka.
- Tak mam cię nazywać? - Tak, sprzątaczka jest okej.
- Cześć, jestem James. Miło cię poznać. - Nawzajem.
- Jak praca? - Dużo pracy.
Tak? Regina, wiesz, że mamy tu siedem placków?
Naprawdę musimy zabierać siedem? Ty nawet ich nie jesz.
Nie są do jedzenia tylko do podziwiania.
Możemy je wyjąć po ogłoszeniu.
Jako symbol świętowania.
Zabierzesz je do samochodu, proszę? Dziękuję.
Przepraszam. Miałam przyjechać na trzecią. Nie wiedziałam, że tu będziecie.
Racja, jesteśmy spóźnieni.
Naprawdę doceniam, że mnie znowu przyjęłaś.
Po tej sprawie z Panem Darcym.
Inne dziewczyny źle sprzątają.
Okej. Wychodzimy.
Mogę prosić hasło do wi-fi?
Nie mam tu zasięgu, a muszę być dostępna na wypadek, gdyby córka…
Córka. Racja.
Czyli ją odzyskałaś?
Opieka naprzemienna. Teraz jest z tatą.
Dzięki.
- To piątka czy „s”? - To „s”.
Wybacz, że zostawiam taki bałagan, piekę od samego rana.
Ale dom wciąż jest na sprzedaż, więc się przyłóż, dobra?
Oczywiście.
Ostatnio zauważyłam, że przydałoby się mocno wyczyścić
fugi w łazience na górze. Ale wybielacz mocno pachnie.
Myślałam, czy nie przyjechać tu jutro i tego nie zrobić.
W Święto Dziękczynienia?
Tak. Nic nie robię, a dodatkowa praca się przyda.
Z dodatkową opłatą? Za pracę w święta chyba bierzesz więcej?
Nie, bez dopłaty.
W takim razie zgoda.
Panie Darcy, tak.
Zabieram go ze sobą.
Baw się dobrze, Panie Darcy.
Wylej ocet spirytusowy na fugę
i daj jej nieco nasiąknąć.
Potem posyp sodą oczyszczoną,
która doda nieco tekstury.
Już widać fakturę fugi.
WYZNANIA GOSPOSI
WYZNANIA SPRZĄTACZKI
IMIĘ: ALEX
ALEX: PO PROSTU MAM OCHOTĘ NA BARDZO ANONIMOWY SEKS.
RUCHANKO?
CZŁOWIEK SZUKA CZŁOWIEKA.
Fajną mam brodę?
To moja siostrzenica. Chcesz się pieprzyć?
Oto mój wąż.
Zrobiłem kolację dla dwójki. Zjadłem wszystko.
Niepijący, samotny tata.
Zostaw wiadomość po sygnale.
Hej, mamo. Dzwonię do ciebie, bo jest Święto Dziękczynienia.
Pogadamy potem. Kocham cię, pa.
Co? Ale super! Co ci się najbardziej podobało na paradzie?
Święty Mikołaj.
Był tam Święty Mikołaj?
O rany, cukiereczku!
Daj mi pogadać z mamusią.
- Musimy kończyć. - Dopiero co zadzwoniłam.
Wiem. Ale… Powiedz: „Wesołego Święta Dziękczynienia, mamo”.
Wesołego Święta Dziękczynienia, mamo.
Kocham cię, Maddy. Bardzo…
Wesołego Święta Dziękczynienia. Ale cię nadzieję.
Jestem wdzięczny za ten tyłek.
Chcesz possać mi brodę?
Co słychać, indyczku?
WAYNE: CO SŁYCHAĆ, INDYCZKU?
Może zapomnijmy, że to powiedziałem.
Jak ci mija Dzień Ludności Rdzennej?
Nie różni się od reszty.
A tobie?
A wiesz, rodzina doprowadza mnie do szału.
Jestem w domu od 48 godzin,
a już chcę przesunąć lot z powrotem na „teraz”.
Masz tak samo?
Tak.
W bio masz napisane, że studiujesz w Nowym Jorku
i jesteś pół-Francuzem.
I robię studia na Uniwersytecie Nowojorskim. Magister z filmu.
Robię licencjat na Koledżu Sztuk Pięknych w Montanie.
Studiuję kreatywne pisanie.
Pisarka.
Chcesz zagrać w grę?
Z tobą mogę zagrać we wszystko.
Albo na tobie.
Albo obok ciebie, co tylko zechcesz.
Co powiesz na „spotkajmy się w realu”?
Gdzie się spotkamy?
Możemy tutaj…
U mnie w domu.
- Hej. - Cześć.
Co słychać?
- Chcesz…? - Kupiłem ci tykwę.
Nie wiem, czy jest jadalna, ale jest świąteczna…
Dzięki.
Wejdź.
To dom twoich rodziców?
Tak. Mojego ojca i macochy.
Wiem, trochę ostentacyjne. Są teraz na Bermudach.
Oby nie w trójkącie.
Nie, chyba tam, gdzie się jeździ na wakacje.
No tak. Przepraszam, denerwuję się. Paznokcie mi się pocą.
Jesteś śliczna.
Cześć. Jestem Wayne.
- Alex. - Pisarka.
Tak.
Ładnie pachniesz. Właśnie cię obwąchałem.
Nieumyślnie.
- Napijesz się czegoś? - Boże, proszę.
Chcesz mnie oprowadzić?
Chyba wszystko widać.
To jest kuchnia.
Tak. Czysta.
Mamy świetną sprzątaczkę.
Jak ci się podoba w Missouli?
Podoba się.
Mam świetnych nauczycieli.
Chce tylko pisać, więc…
Wiesz, gdzie jest świetny program pisarski?
W New School.
- Myślałaś o Nowym Jorku? - To drogie miasto.
Tata nie może ci pomóc?
Nie biorę jego pieniędzy.
Rozwiódł się z mamą, gdy miałam sześć lat, został chrześcijańskim neofitą,
założył nową rodzinę, a ja nie jestem jej częścią.
A co z mamą? Jesteś z nią blisko?
Ma niezdiagnozowaną dwubiegunówkę. Tak więc nie.
Cholera, przepraszam.
Czuję się jak fiut.
Ja mogę co najwyżej ponarzekać, że rodzice wysyłają mi za dużo maili…
- Płacą za twoją szkołę? - Za szkołę nie, tylko za mieszkanie.
Kupili je jako inwestycję.
Twoi rodzice kupili ci mieszkanie? Na Manhattanie?
Tak.
Ale nie lubię brać od nich pieniędzy.
Jak jestem z nimi, czuję się samotny.
Spotykamy się najwyżej dwa razy w roku i siedzimy z telefonami,
czekając, aż będzie po wszystkim.
A ty? Gdzie dzisiaj byłaś?
Przez ostatnie parę lat chodziłam do mojego chłopaka.
Przychodzi do niego mała siostrzenica…
i zwykle siedzimy we trójkę.
Ale zerwaliśmy, więc…
To moje pierwsze Święto Dziękczynienia bez nich.
Przykro mi.
Niepotrzebnie.
Sama tego chciałam.
A o czym… O czym piszesz?
O czym ty robisz filmy?
Nie, koniec rozmawiania o mnie. Mów, nad czym pracujesz.
To coś nowego, jeszcze nie wiem, jak o tym mówić.
To historia kobieca.
Uwielbiam kobiece bohaterki.
Mieszka w wielkim, pięknym domu.
Takim prosto z okładki czasopisma.
Ma osobistego trenera, doradcę finansowego.
Konto emerytalne.
Była w Luwrze, kilka razy.
Całe soboty spędza…
na masażu gorącymi kamieniami.
I czytaniu pierwszych wydań klasyków.
Ma kaszmirowy sweter, w którym czuje się…
jakby tuliło ją tysiąc jagniątek.
Codziennie rano budzi się i widzi ocean.
Jak gdyby istniał tylko dla niej.
Ładny detal.
Ma dużo czasu do dyspozycji.
Nie musi stać w kolejkach.
Nie musi odbijać karty.
Jeśli chce, może upiec siedem placków od zera.
Gdzie tkwi haczyk?
Nie ma go.
- Bogaci ludzie mają wszystko. - To nieprawda.
Mam Peloton i jestem nieszczęśliwy.
- Masz Peloton? - A nie wyglądam, jakbym miał?
Jakbyś używał go jako krzesła.
Kurwa.
- Co? - Kurwa.
- Musisz iść. - Co?
No już. Wkładaj płaszcz.
Macocha przyjechała, nienawidzi, jak obcy są w domu.
- Szybciej. - Okej.
- Rany. - Obejdź dom z boku.
- Możemy się spotkać, zanim… - Nie. Szybciej!
Przepraszam. Właśnie się zbierałam.
Zasiedziałam się nad fugą.
Chcesz jeszcze kieliszek?
Bardzo przepraszam.
Nie przepraszaj.
Co powiesz na placek?
Chcesz placek?
Nie.
Jak twoje Święto Dziękczynienia?
Dobrze. Posprzątałam.
Jemy przy tym stole… Raz do roku?
Osiem tysięcy.
Zapłaciłam za niego. Jak za wszystko w tym domu.
Tyle pracuję,
że nie mam czasu siedzieć przy tym stole.
To zawsze było dla mnie ważne, by ciągle pracować.
Gdy poznałam Jamesa, już byłam udziałowcem.
Wszystkie przyjaciółki mówiły mi: „Odejdź! Naciesz się życiem!”.
On też chciał, bym odeszła.
Ale powiedziałam, że nie ma mowy.
Chciałam szanować samą siebie.
I by on mnie szanował.
Najbardziej trzeba się obawiać tych, których myślisz, że znasz.
Bo tak naprawdę ich nie znasz.
Znasz historię, którą sama sobie o nich opowiadasz.
Żeby móc rano wstać z łóżka.
Przez ostatnie parę lat…
Czasem patrzę na mojego męża…
Jak sobie siedzi gdzieś.
Jest taki piękny.
To nie w porządku.
Może tak właśnie wygląda Alzheimer.
Wygląda znajomo, ale jest obcy.
Wiem, że go kocham.
Ale go nie poznaję.
I chcę, by ten obcy wyniósł się z mojego domu.
Chcę, by wrócił prawdziwy on.
Wiesz, co jest zabawne?
Zostawił dla mnie swoją żonę, bo byłam młoda,
nigdy nie dogadywał się ze swoimi dziećmi i chciał nową rodzinę.
Ale nie wiedziałam, że mam tyle jajeczek, co pięćdziesięciolatka.
Ty pewnie zaszłaś w ciążę przypadkiem, co?
Mam odpowiedzieć?
Jasne. Odpowiedz.
Zaszłam w ciążę łatwo.
Na całą resztę muszę harować.
Nie wątpię.
Policzmy, po…
pięciu latach, sześciu próbach in vitro,
gdzie jeden zarodek przeżył dziewięć tygodni…
i biło mu serce, co za ekscytacja.
Po tym wszystkim
były wyjazdy na medytacje,
a nawet wycieczka do Meksyku na masaż macicy Majów.
Poszło trzysta tysięcy dolarów…
a teraz…
niejaka Joanna z Oregonu…
jest w piątym miesiącu ciąży z naszym synem.
Moim synem.
Powiedzmy, bo użyliśmy jajeczka dawczyni.
Czyli to dziecko powstało dzięki trzem kobietom.
Jedna z jajeczkiem, jedna z macicą i jedna z pieniędzmi.
Ja.
Ona wysyła mi zdjęcia.
Nawet nie wiem, na co patrzę.
Na co patrzę?
Myślę, że to jego stopa.
To dlaczego niczego nie czuję?
Macierzyństwo ma różne oblicza.
Rozumiem, dlaczego niektóre kobiety czują…
że dziecko jest ich, choćby nie wiem co.
Myślałam, że mogę być taką kobietą…
Ale po tym całym czasie, po tych wszystkich wydatkach…
Gdy na to patrzę…
Nie czuję miłości.
Nie czuję się kochana.
Tylko zdesperowana.
Nie sądziłam, że będę robić to sama.
Sama?
James chce się rozwieść.
Przykro mi.
Powiedział mi to w drodze na świąteczną kolację.
To chyba pobiło jakiś rekord bycia dupkiem.
Nie żebym się tego nie spodziewała.
Z każdym poronieniem odsuwał cię coraz dalej.
Jezu, co ja robię?
- Za fugę. - Nie.
Aż się tu, kurwa, świeci, Alex.
Nie pozwól, by ktoś cię wykorzystywał.
Umniejszał cię za twoją ciężką pracę.
Pracuj.
Tylko na to możesz liczyć w życiu.
Wszystko inne jest kruche.
Dobra?
Dobra.
Placki też weź.
Nie.
Proszę.
Pokażesz mi zdjęcie córki?
Oczywiście.
Ile ma lat?
Prawie trzy.
I robisz to sama?
Lubisz być mamą?
Ja żyję dla córki.
Możesz już iść.
Zamknij bramę, jak wyjedziesz.
Okej.
Wyznania sprzątaczki.
Ludzie trzymają dziwne rzeczy w szufladach.
Mogłabym je tu wymienić.
Ale zamiast tego wyznam coś innego.
Sprzątanie u innych oznacza
odkurzanie kredensów, za które mogłabym pójść na studia,
mycie podłóg z takiego drewna, że mogłabym kupić za nie dom.
Ciężko nie marzyć o ich rzeczach, ich życiach.
„Marzyć” to za lekkie słowo. Pożądać.
Ciężko jest nie pożądać takiego życia,
bo wygląda tak łatwo, tak przyjemnie.
Wody kokosowe, półki pełne książek, baseny infinity, zimne wino Sancerre.
Ale prawda jest taka,
że choć są bogaci i mieszkają w domach marzeń
z łazienkami w marmurze i oszklonymi ścianami z widokiem na morze,
wciąż czegoś im brakuje w życiu.
Może te wszystkie długie korytarze i wielkie garderoby to tylko kryjówki.
Może całe to szkło odbija tylko ich samotność.
Może mieszkańcy tak wielkich domów gubią w nich samych siebie.
Gdy wyobrażam sobie dom dla siebie i córki,
nie jest on wielki i nie ma w nim wielu rzeczy.
Są w nim łóżka dla mnie i dla niej, miejsce, gdzie mogę pisać.
Może ogród dla dużego, głupiego psa.
Ale to miejsce byłoby domem, bo wszyscy się w nim kochamy.
WAYNE: HEJ! MOŻEMY SIĘ JESZCZE SPOTKAĆ?
ALEX: OKŁAMAŁAM CIĘ. MAM CÓRKĘ.
I SPRZĄTAM DOMY, BY ZAROBIĆ NA ŻYCIE.
Powiedz: „Cześć”.
Co? Cześć.
Jak było w Dzień Indyka?
Dobrze. Jedliśmy sos z żurawiny. Nie smakował.
O rany, tęskniłam za tobą. Strasznie tęskniłam.
Też za tobą tęskniliśmy.
Myślałem, że może zmienisz zdanie i przyjdziesz.
Nie chcę jej mieszać w głowie, gdzie mieszka mamusia.
- Jadła już? - Tak, jajecznicę.
Dzięki.
- Jak twoje samotne Święto Dziękczynienia? - Nawet całkiem miło.
Jesteś na Tinderze.
Ty też jesteś.
- Weźmiesz ją w piątek? - Tak, piątek jest spoko.
Okej. Dzięki.
Dasz tatusiowi buziaka na do widzenia?
Do zobaczenia w piątek.
Pa, Maddy! Pa, Maduniu!
- Dzięki. - Bawcie się dobrze.
Wiesz co? Lubisz placki? Na pewno?
To mam dobre wieści.
Mam siedem całych placków w domu.
- Siedem? - Siedem całych placków.
Dobra, mała, jedziemy. Co ty na to?
Napisy: Joanna Kaniewska