SERIAL NETFLIX
Wszystko dobrze, kotku?
Chcesz spać ze mną?
Tak.
Dobrze, skarbie.
Chodź.
Okej.
Skarbie.
Jeszcze raz. Wdech.
Oddychaj.
No już, mamo, gdzie jesteś?
Maddy wciąż jest chora, muszę iść do pracy,
Sean również. Proszę, oddzwoń.
- Nie! - Cześć, Yolanda.
Nie dostaniesz urlopu, nie ma mowy.
Tak mi przykro. Maddy wciąż jest chora.
Daj jej grzańca! Albo rzuć pracę.
Musisz przestać brać urlopy.
Ty i Kelly macie dziś duże zlecenie, potrzebuję cię.
Okej.
- Przyjadę. - Nie spóźnij się.
Dzięki. Pa.
Cześć, kotku.
Musisz iść do żłobka.
Bardzo mi przykro.
Hej, Luis.
Obejrzysz mi dziś ściany? Pogarsza się.
Dużo pada, mamuśku.
Można hodować grzyby. Ściany są aż mokre w dotyku.
Wkrótce wyjdzie słońce i będzie lepiej.
Wszystko się wysuszy.
Sprawdzisz, proszę? Mieszkanie śmierdzi pleśnią.
- Musi być gdzieś na ścianach. - Posłuchaj.
Musisz tylko otworzyć okno
i wpuścić powietrze.
Maddy nigdy nie wydobrzeje, jeśli będzie oddychać pleśnią.
Dobrze. Obejrzę ściany.
- Dzisiaj? - Postaram się.
- Dziękuję. - Mała potrzebuje chusteczki.
Będziesz się świetnie bawić.
O Boże, spójrz na jej nos.
Wybacz, Rose.
Ciągle jest przeziębiona. Ale nie ma gorączki, więc…
Musisz zapłacić przed wyjściem.
Musiałam wziąć wolne i się nią zająć, ale do piątku zapłacę.
Mówiłaś tak tydzień temu.
Dostajecie pieniądze z programu, prawda?
Tak, ale to tylko część opłaty.
Potrzebujemy twojej części.
Jasne, zapłacę do piątku.
Masz chusteczki czy ich też zapomniałaś?
Mam rolkę papieru toaletowego w torbie.
Okej, kotku. Muszę iść, dobrze?
Kochasz Rose. Będzie fajnie.
- Nie idź, mamo. - Rozumiem. Puść, kotku.
Tak, już dobrze. Wiem.
Dasz radę, aniołku. To Rose!
- Kochamy ją. - Nie.
Wybacz, chciałabym móc wziąć dziś wolne.
Ja też.
Hej, kocham cię!
INTRUZI ZOSTANĄ ZASTRZELENI
Jesteś w miejscu docelowym.
Przepraszam za spóźnienie.
Boże, powiedz.
Nie, musisz zgadnąć.
- Bierzemy wszystko? - Tak, bierz Doktora Dywana.
- Zgaduj! - Co zgadujemy?
Mieszkał tu ktoś sławny,
a Yolanda nie chce powiedzieć kto.
- Seryjny morderca? - Nie.
Klaun z książki Kinga?
To jest fikcja.
Bosy Billy.
Ten dzieciak-włamywacz?
To nie jest prawdziwa gwiazda. Jestem na nie.
Poszukiwali chłopaka w kilku stanach.
Okradł wszystkie domy na wyspie.
Aha, z czipsów.
I co z tego?
To co, dziewczyny, zaczynamy?
Tu mieszkała jego matka, w zeszłym tygodniu zmarła.
Nie miała krewnych, więc wszystko wyprzedają.
Agent nas wynajął na trzy dni.
Czy Bosy Billy wie, że jego mama nie żyje?
Pewnie nie. Wciąż jest zbiegiem.
Od lat nikt go tu nie widział.
Aż do dzisiaj.
Gdy pomścił śmierć matki
mordując naiwne sprzątaczki.
Okej. Miłej zabawy. Tanie Sprzątanie ma być z was dumne.
- Nie pomożesz nam? - Jesteście najlepsze.
Dacie sobie radę.
Myślisz, że są coś warte?
Tak, niektóre mogą być cenne.
Podzielę się 60-40%. Ja wezmę 60%, bo pierwsza je zauważyłam.
Dobry wybór.
Nie ukradnę tej figurki, jest nazistowska.
Widzisz te małe swastyki na ramionach?
Kto by zbierał coś takiego?
W takim razie zabieram jej telewizor. Jebać sukę.
Myślisz, że agent nie zauważy, że zniknął telewizor?
Wątpię.
Okej.
Nie powiem, jeśli coś weźmiesz, ale ja nie chcę tych rzeczy.
Boże, a ty co? Szlachetna jesteś?
Wybacz.
Chcesz górę czy dół?
Rzućmy monetą. Orzeł, sprzątasz pokój zmarłej.
Reszka, sprzątasz pokój zmarłej.
Dobra, biorę pokój zmarłej.
DRUGI WYROK TA SAMA NIE-KARA
WILLIAM „BOSY BILLY” RITCHIE
Kelly!
Co?
Popatrz.
Od korytarza jest kłódka.
Od korytarza. Super.
Nie, zobacz. Tak, by kogoś zamknąć w środku.
Kto zamykałby dziecko w jego pokoju?
Przebiję to.
Powinnaś zobaczyć dziwaczne gówno w kuchni.
Kłódka.
Jest też kłódka w spiżarni.
Myślisz, że chodzi o dietę?
Nie. Myślę, że zamykała jedzenie, tak jak zamykała syna.
Nic dziwnego, że William miał obsesję czipsów.
William?
Tak, to jego prawdziwe imię. William Harlan Ritchie.
Spotykacie się czy co?
- Widziałam artykuł w pokoju matki. - Idę się wysrać.
NIEODEBRANE (3): ŻŁOBEK
Kurwa.
Żłobek „Uśmieszek”.
Mówi mama Maddy. Co się stało?
Próbowaliśmy się dodzwonić.
- Maddy dostała gorączki. - Cholera.
Okej. Jestem w Whitney, ale będę za 40 minut.
Musieliśmy ją wysłać do domu.
Nie może tu siedzieć z gorączką. Odebrał ją dziadek.
Co?
Przecież nie wpisałam go na listę kontaktów.
Tata Maddy się zgodził.
Nie mógł wyjść z pracy. Pół godziny dzwoniłam do ciebie i twojej mamy.
Kelly! Muszę jechać do córki.
Zgarniesz moje graty?
Nic jej nie jest. Gorączka spada.
Tak mi przykro.
Niepotrzebnie.
Śpi w pokoju bliźniaczek.
Proszę.
Bardzo dziękuję.
To miętowe mocha-chino.
Następnym razem ustawię telefon na wibracje.
Naprawdę za to przepraszam.
Cieszymy się, że możemy pomóc. Prawda?
Bardzo.
Jeśli chcesz, możemy jej przypilnować jutro.
Nie może wrócić do żłobka przez 24 godziny.
Nie, nie będę tak was obciążać. Dzięki, ale…
Coś wymyślimy z Seanem.
Powinnam ją już zabrać.
Wiesz? Dopiero pół godziny temu zasnęła.
Daj pospać owieczce.
Wiesz? Co w ogóle robią bliźniaczki?
- Powinny się przywitać. - Nie, nie trzeba.
Addison! Abigail!
Hej!
Pamiętacie przyrodnią siostrę, Alex?
To mama Maddy.
Cześć.
Fajne pistolety.
Dobrze. Możecie iść się bawić.
Trochę są nieśmiałe przy obcych.
Nie żebyś była…
Po prostu… rzadko tu bywasz.
Tak.
Chociaż zapraszamy.
Kiedy mnie zapraszałeś?
Zawsze możesz tu wpaść. Wiesz o tym.
Chyba tego nie wiedziałam.
Myślałam, że tego nie chcecie.
Kto ci tak powiedział? Matka?
Tak.
Pewnie coś pokręciłam.
Pójdę już po Maddy,
ale bardzo wam za wszystko dziękuję.
Niestety się skończyły…
Dla ilu osób?
Nie, przepraszam. To córka Seana, Maddy.
Cześć. Jestem Frankie.
Jest Sean?
Tak, w kuchni.
Zaczekaj.
Hej.
Czemu podałeś numer do mojego taty?
Ty i mama zniknęłyście.
- Jak tam, Maduniu? - To czemu sam jej nie odebrałeś?
Bo stałem za barem. Mamy pełne obłożenie.
Pora obiadowa.
Poza tym ona kocha dziadka, prawda, Mad?
- Nie chcę, by on jej pilnował. - Za tobą.
Nie wiem, co ci w nim przeszkadza.
Jak dla mnie wydaje się spoko.
- Nie znasz go. - Ty też nie.
Odeszłyście, jak miałaś ile, pięć lat?
Okej. Maddy musi zostać w domu jutro, a ja pracuję.
- Przypilnujesz jej? - Nie mogę, pracuję na dwie zmiany.
Możesz się z kimś zamienić?
Ona nie może cię zastąpić?
Frankie jest kelnerką, nie barmanką, a poza tym…
Jest poza sezonem. Nie mogę opuścić kolejnej zmiany.
Jak znów wezmę urlop, wyleją mnie.
Ale mnie już mogą wylać?
Nikt nie prosił, byś szukała pracy.
Podzielimy się chociaż dniem?
- Weźmiesz ją… - Mam podwójną zmianę.
Nie możesz przyjść później…
Mam podwójną zmianę.
Czekaj, nie rozumiem. Masz podwójną zmianę?
Weź ją do swojego taty.
Ma miły dom, miłą żonę
i chce poznać lepiej Maddy. Nie rozumiem, w czym problem!
Pa, Maduniu. Tata cię kocha!
Zdrowiej.
Mamo!
Chyba jej tu nie ma, bo jej samochód zniknął.
Czemu zawsze to robi, kiedy jej potrzebujemy?
Chcesz iść do domu się poprzytulać?
Dobra. Włóż mitenki. Co ty na to?
No już, kotku.
Proszę.
Jest tu zimno, a musimy wypuścić zapach pleśni i wpuścić
świeże powietrze.
Mamusiu.
Skarbie.
Wiem.
Jest ci zimno. Przepraszam.
Przez cztery lata swej działalności przestępczej
William Harlan Ritchie włamał się do prawie 50 domów,
często zostawiając ślady stóp z błota.
Bosy Billy był jedynym synem Louise Alvy Ritchie,
która mieszkała w tym domu.
Jako młody nastolatek Billy często
trafiał do poprawczaków,
ale jego kartoteka zaczęła rosnąć,
gdy uciekł z ostatniego domu zastępczego
i młody uciekinier zamieszkał tu, w lesie.
Od tego momentu Bosy Billy potrafił obserwować dom
przez wiele dni przed włamaniem.
Obserwował swoje przyszłe ofiary,
zapamiętywał rozkład dnia i zwyczaje upatrzonej rodziny.
Alex!
- Mamo? - Alex!
Zapalenie ucha.
Znowu?
Przepiszę kolejną kurację antybiotykową.
W jakich warunkach mieszkacie?
W domu tymczasowym, w którym jest pleśń.
W tym też jest zapalenie.
Czemu antybiotyki nie działają?
Bo to nie panaceum.
Puszcza ją pani do żłobka?
Muszę pracować.
Ona potrzebuje odpoczynku w ciepłym i suchym miejscu.
Według przepisów właściciel powinien sam usunąć pleśń.
Pytałam, ale chyba nic z tym nie zrobią.
To musi się pani wyprowadzić.
Nie stać mnie na nic innego.
Ona potrzebuje czegoś lepszego.
Dzień dobry paniom, proszę wejść.
Bardzo ci dziękuję. Naprawdę to doceniam.
Hotel U Russellów. Jest super, nie?
- Jest super. - Mam nadzieję, że nie zostaniemy długo.
Czekam na wiadomość od dozorcy.
Czarna pleśń jest toksyczna.
Och, ty…
Dajcie mi tę laleczkę. Cześć.
Mamy naszykowany cały mały szpital, wiesz?
Mamy Toy Story 2 i zupę z gwiazdkami.
Co powiesz na tęczowego lizaka?
Brzmi dobrze.
Powiesz mamusi pa?
Kocham cię, Mad. Wkrótce wrócę, dobrze?
Powiedz: „Pa, pa”.
Wrócę o trzeciej, jeśli to nie problem.
Zaczekaj chwilę. Chcę porozmawiać.
Dzieci, czas na zajęcia!
- Muszę iść… - Tylko jedną minutę dla taty.
Okej?
Usiądź.
Okej.
Okej. Gotowe?
- Amen. - Amen.
W porządku.
Miłego dnia.
Ta widoczna pleśń?
To wierzchołek góry lodowej.
Będą musieli zerwać izolację,
zmienić wykładziny. Wszystko.
Ja…
nawet nie mogę teraz o tym myśleć.
Posłuchaj…
Bardzo dużo o tobie myślałem.
Od kiedy zawiozłem cię tam do portu…
Powinienem był nalegać, byś tu zamieszkała.
Nie ma potrzeby.
Męczyło mnie, że tak nie zrobiłem.
Chodzi o to…
że możesz tu zostać, ile zechcesz.
Parę tygodni. Nawet miesięcy.
Czuj się zaproszona.
Sharlene się zgadza.
Dziękuję.
Naprawdę to doceniam.
Przemieszkałabym u mamy, ale gdzieś zniknęła, więc…
Jak długo jej nie ma?
Ciężko powiedzieć.
Byłam zajęta z Maddy, ale… trzy, cztery tygodnie.
Jest sama?
Nie, spotyka się z kimś.
Sama widzisz. Nie zaginęła, tylko uciekła.
Bywa postrzelona, ale…
Nie odpowiedziała na moje wiadomości alarmowe.
Pisałam jej: „911, twoja córka cię potrzebuje”.
Czas nic nie znaczy dla…
wiesz, dla niej.
Tak.
Muszę iść do pracy,
ale naprawdę doceniam waszą pomoc. Dziękuję.
Nie ma sprawy.
Nie przeginaj z wybielaczem, łajzo.
Ja kupiłam wybielacz.
Tak?
A jest napisane „Kelly”.
- Okej. - Mogę puścić muzykę?
Ma niezły sprzęt muzyczny. Ukradnę go na bank.
Śmiało.
Kelly!
Chyba coś zobaczyłam na zewnątrz.
Jest tam kto?
Alex!
Na górze.
Znalazłam więcej kłódek.
Babka lubiła kłódki.
Otworzysz je?
Zacięły się.
Może je wyważymy.
Chyba drewno napęczniało.
- Wejdziemy tam? - W życiu.
Nie będę się czołgać w dupie tego domu.
Daj zapalniczkę.
Musiała go tu zamykać.
Kelly?
Hej, Kelly!
Kelly, otwórz! To nie jest śmieszne!
Alex!
Wybacz, zatrzasnęły się, nie mogłam ich otworzyć.
Oddychaj.
Nic ci nie jest.
Przyniosę wody.
Przepraszam. O Boże, przepraszam.
Ataki paniki są straszne. Zawsze ich dostaję w Old Navy.
Te jebane szorty-bojówki.
- Muszę odnaleźć mamę. - Co?
Myślę, że coś jej się stało. Muszę ją odnaleźć.
Mamo!
DO WYNAJĘCIA
Siema, tu Basil Desmond. Zostaw wiadomość po sygnale.
Dzięki, kolego.
Po sygnale nagraj wiadomość.
Basil Desmond, co słychać?
Skąd ten pomysł, że masz prawo
wynajmować dom mojej matki, kolego?
I gdzie ona, kurwa, jest? Powiedz, by zadzwoniła.
Hej, Sue, widziałaś moją mamę?
We wtorki uczy ceramiki, ale teraz ją zastępuje Anna.
Okej. Dziękuję.
Była tu ostatnio Paula Langley?
- Nie. - Dzięki.
Hej, była tu ostatnio Paula Langley?
Dzięki.
Hej, była tu ostatnio Paula Langley?
Była tu ostatnio Paula Langley?
Danielle?
Danielle! O mój Boże.
- Cześć. - Cześć.
To naprawdę ty!
O mój Boże!
- Cześć. - Cześć.
Martwiłam się o ciebie. Wszystko w porządku?
U Maxa w porządku?
Tak. A u ciebie? Wyglądasz fatalnie.
Bo jest fatalnie. Odbija mi, dosłownie.
Maddy jest chora, nie mogę znaleźć matki, mam pleśń w mieszkaniu,
więc śpię w domu z bliźniaczkami z Lśnienia.
Wszystko naraz.
Dobrze cię widzieć.
Czemu nie zostawiłaś mi numeru?
Tak, absolutnie.
Spoko, stary. Tak. Właśnie wchodzę.
Przepraszam. Musiała mnie pani z kimś pomylić.
Hej, spóźnimy się.
- To twoja przyjaciółka? - Nie.
Co się stało?
Widziałam na ulicy Danielle z jej mężem.
- Muszę dostać jej numer. - Nie mogę ci go dać.
Nie jest z nią dobrze. Denise.
Udawała, że mnie nie zna. Widziałam, jak się go boi.
Muszę coś zrobić.
Wiem, co czujesz. Też chcę do niej zadzwonić.
- Ale nie możemy. - Kurwa, czemu nie?
Wiem, że masz jej numer, więc mi go daj!
Hej! Nie naskakuj na mnie, dziewczyno. Obie wiemy, że gówno ci mogę dać.
To było takie smutne.
To jest smutne.
Ale możemy tylko przesyłać miłość
i liczyć, że kiedyś odnajdzie tu drogę.
Może wasze spotkanie przypomniało jej, kim jest.
Może jej pomogłaś.
Nie rozumiem.
Jak może być z kimś, kto ją bije? Ona to rozumie.
Może Danielle okłamuje samą siebie, by przeżyć.
Kto wie, z czym się mierzy.
Może próbuje przerwać cykl przemocy, który trwa od pokoleń.
Rozmawiamy o tym na terapii grupowej. Na którą nie chodzisz.
Maddy chorowała. Nie mogłam nic zrobić.
Ale potrzebuję terapii.
Ciągle mam sny, że jestem…
Bosym Billym.
Dzieckiem-włamywaczem?
Sprzątam jego dom i to, co tam widziałam, mnie przeraża.
Co tam widziałaś?
Jest tam korytarzyk,
w którym zamykała go matka.
Byłam dość głupia, by tam wejść…
i dostałam ataku paniki.
Ataki paniki mogą być sygnałem od ciała, że coś pamięta.
Chyba potrzebuję tylko porządnego snu i zdrowego dziecka.
Rozumiem.
Przepraszam, że byłam jędzą.
Nic nie szkodzi.
Taką cię lubię jeszcze bardziej.
Zwykle ktoś na terapię przynosi pączki.
Tylko mówię.
Przyszła mamusia. Jest mamusia. Patrz.
Patrz, jest mamusia.
Hej, Shoop-a-roo.
- A to kto? - Bob!
To Bob. Mam nadzieję, że to nie problem.
- Podziękowałaś dziadkowi za Boba? - Tak.
- Podziękowałaś? - Tak.
Przepraszam, że przyjechałam później.
Nie ma sprawy.
Alex!
Niewygodne łóżko?
Pić mi się chce.
Jeść też.
Śmiało, bierz, na co masz ochotę.
Nie bądź nieśmiała.
Podasz mi masło orzechowe?
Wciąż je jesz ze słoika?
Mam je nakładać na talerzyk?
Mogę cię o coś spytać?
Jasne.
Czy ja chowałam się w tej szafce?
Której szafce?
Tej.
Nie mogłaś. Kupiłem je, gdy odnawialiśmy dom.
Po urodzeniu bliźniaczek.
A wcześniej była tu taka szafka?
Nie.
Mogę zapytać o coś jeszcze?
Gdy mama odeszła…
czemu nie zostałam z tobą?
Nie miałem za wiele do powiedzenia.
Uciekła z tobą w środku nocy.
Próbowałeś mnie odzyskać?
Bałem się twojej matki.
Miała nagłe zmiany nastrojów,
byłem bardzo młody, nie potrafiłem sobie dać z tym rady.
Martwiłeś się o mnie?
Że jestem w jakiejś podejrzanej komunie z mamą na Alasce?
Tak, martwiłem się.
Szkoda, że wtedy nic nie zrobiłem.
Ale…
Mam potencjał na dobrego dziadka.
Jeśli pozwolisz mi być nim dla Maddy.
Miałaś rację. Ściany są w czarnej pleśni. Od podłogi do sufitu.
Musimy wszystko zerwać. Do pali konstrukcyjnych.
Wszystko wymienić.
Okej.
Ile to potrwa?
Parę tygodni?
Parę miesięcy…?
Co najmniej. Hrabstwo mi musi wydać zezwolenia.
Musisz zabrać wszystkie rzeczy.
Jest inne wolne mieszkanie w tym budynku?
To…
gdzie mam mieszkać?
Nigdzie.
Zapytaj opiekę społeczną. Wybacz, mamciu.
Musisz się wyprowadzić.
Jesteś pewien?
Tak, oczywiście.
Podjadę w weekend i wezmę resztę twoich rzeczy.
Wszystko będzie dobrze.
Dzięki, tato.
Widzimy się po pracy.
Nieźle wam poszło, pozbyłyście się tego bajzlu.
Tak.
Wyszorowałyście półki od dołu?
A co z kłódkami na szafkach?
Uznałyśmy, że agent się tym zajmie.
Nieźle, panienki!
Dobra, chowamy Doktora Dywana do samochodu.
Nie zapomnijcie zamknąć.
Ja to zrobię.
Na razie, mała.
Na wypadek, gdybyś tu był.
Już coś powiedziałam, to koniec!
- Odchodzę! - Nie! Zamknij się!
Alex!
Już dobrze, kotku. Mamusi nic nie jest.
Chodź, kochanie. Musimy iść.
Hej, skarbie. Chodź tu.
Alex! Cześć!
Właśnie robię kolację.
Hej, wszystko w porządku?
Tak. Jednak tu nie zostaniemy.
Musimy wcześnie wyjechać.
Coś się stało?
Chodź tu.
Mogę…?
Okej, pa, Maddy!
Co się dzieje?
Nagle muszą wyjechać. Nie zostaniecie chociaż na kolację?
Nie, dziękuję.
Dokąd jedziesz?
Jesteś zdenerwowana. Na pewno możesz prowadzić?
Tak. Pożegnaj się z dziadkiem, Maddy, okej?
Mogę ją chociaż przytulić?
Nie waż się jej, kurwa, tknąć!
Chowałam się przed tobą.
Była szafka i ukrywałam się w niej przed tobą!
Nie pojechałyśmy na Alaskę za chłopakiem mamy,
uciekałyśmy przed tobą.
Alex…
Mamusiu, dokąd jedziemy?
Nie wiem.
Może włamiemy się do babci i zrobimy sobie obóz?
Mamusiu, kiedy wrócimy do domu?
- Chcę do domu. - Wiem.
Ja też.
Jest tu kto?
Alex!
Chryste. O mój Boże, mamo. O mój Boże.
Okej.
Gdzie byłaś?
W parku Joshua Tree. Właśnie wróciłam.
Próbuję uruchomić generator. Basil pojechał po zakupy.
Skąd masz ten uroczy samochód, córeczko?
- Mamo, myślałam, że nie żyjesz. - Ja? Czemu?
Czemu nie odbierałaś telefonu?
Ach, racja.
Zgubiłam go gdzieś w Reno.
Byłam wstawiona, ale spotkaliśmy uroczą parę gejów z Sedony,
którzy jechali do Joshua Tree.
Zaprosili nas w podróż i całą drogę słuchaliśmy U2.
- Mamo. - Okej.
Tak się o ciebie martwiłam.
Jesteś pijana?
Upiłaś się?
Nie, ale właśnie chciałam się tu włamać.
Jest ze mną Maddy, musimy gdzieś się zatrzymać.
Kotku. Wiesz, że u mnie zawsze możesz się zatrzymać.
Wchodź! Hej!
Tylko wezmę latarkę!
Zaraz będzie prąd!
Mam ci coś do powiedzenia, Alex.
Okej.
Właściwie ja też mam ci coś do powiedzenia.
Ja…
Ostatnie parę nocy spędziłam u taty.
Cholera, pewnie potrzebujesz po tym drinka!
O Boże.
Czemu mi nigdy nie powiedziałaś, że cię bił?
Cholera, Alex.
Kto by chciał wracać do takiego gówna, co?
Często to robił?
Nie wiem.
Nie myślę o tym, wiesz?
Myślę o przyszłości!
Myślę o tym, że jestem twórczynią!
Uzdrowicielką.
Nauczycielką.
Kochanką.
A od wczoraj…
również żoną!
Patrz. Jest obrączka.
Co?
Postanowiliśmy się pobrać w Joshua Tree.
Poszliśmy na wędrówkę, zapomniałam wziąć ze sobą wody.
A jedyny cień w okolicy
był pod dwiema splecionymi, pięćsetletnimi jukkami,
które razem rosły, wspierając się wzajemnie.
Wiesz, kotku, zaczęłam płakać.
Chcę z kimś zapuścić w ten sposób korzenie.
On również. Więc…
Pojechaliśmy do Reno!
Jak para dzieciaków!
Wyliśmy do księżyca!
Widzisz? Patrz.
Nie wiem, co powiedzieć.
A co się mówi?
„Gratuluję, mamo. Odnalazłaś szczęście, na które zasługujesz”.
Gratuluję, mamo.
Tak.
Jej, tequila!
Hej. Maddy śpi, może być cicha tequila?
Cicha tequila.
Jasne.
Napisy: Joanna Kaniewska