SERIAL NETFLIX
Ej, nie.
- Muszę wracać do Maddy. - Wracaj do łóżka, jest wcześnie.
Ledwo świta.
Chcę zdążyć na prom. Zawieziesz mnie?
Zrobić ci śniadanie?
Zaczekam w samochodzie.
Hej.
Chcesz kawy?
- Wszystko dobrze? - Tak.
- Na pewno? - Tak.
Zaczekam tu.
Na co?
Na ciebie. Zawiozę cię do szpitala.
Nie trzeba.
Nie zostawię cię samej z mamą, nie ma mowy.
- Weź Maddy, pojedziemy jako rodzina. - Możemy spotkać się w szpitalu?
To nie ma sensu. Już tu jestem. Możemy jechać razem.
Potrzebuję paru minut.
Nie jesteś temu palantowi nic winna. Spałaś w swoim domu, w swoim łóżku.
Mogę…?
Nie śpisz.
Dziesięć godzin temu mówiłaś, że wkrótce wrócisz.
Więc tak.
Wybacz. Miałam dziwną noc.
Widziałem Seana. Tak ciężko jest wysłać SMS-a?
„Nie wracam do domu, bo pieprzę się z moim eks”.
Moja mama miała wypadek.
Dostała manii, rozbiła ręką szybę i rozcięła sobie ścięgno.
Jest teraz w szpitalu.
A ja oskarżam cię o szlajanie się.
- Przepraszam. - Nie. Spałam z Seanem.
Nie będę cię okłamywać. Przepraszam.
Nie musisz mnie przepraszać. Nie jesteśmy parą.
Sama mówiłaś mi wczoraj, że teraz nie możesz być w żadnym związku.
Nie mogę. Mówiłam poważnie.
- Chyba że chodzi o Seana. - Nie.
Co on w sobie ma? Poza buźką bobasa.
Okej, umie zrobić drinka.
Ja umiem zrobić wieżowiec, ale ty wracasz do niego.
Nie wracam. Nie wracam do Seana.
Wracasz.
- Nie. - Oczywiście, że wracasz.
W trudnej chwili poszłaś do niego. Wypłakałaś się na nim.
A ja robiłem za żłobek.
To nie było tak, Nate. To naprawdę nie było tak.
Nie chcę niańczyć twojej córki, gdy pieprzysz się z Seanem.
Więc…
muszę cię stąd wyprosić.
Nie chcę być fiutem.
Zależy mi na tobie.
Ale nie mogę na to patrzeć.
Nie.
Rozumiem.
Idę po Maddy i już się wynosimy.
- Alex. - Tak?
Zatrzymaj samochód.
Nie. To znaczy…
Potrzebujesz go, więc go weź.
To bardzo miłe, dziękuję.
To cały ja.
Pan Miły.
- Szmarielka? - Jest.
- Rzeczy mamy? - Są.
- Rzeczy babci? - Są.
Buziaczki.
Są.
Intencje i zamierzenia
to wcale nie to samo!
Nie mogę odpowiadać za cudze fałszywe intencje!
Pani Langley, cokolwiek pani powie, może…
O mój Boże! Odczytujesz mi prawa z powodu jebanego draśnięcia?
- Przepraszam, co się dzieje? - Zabierzcie stąd to dziecko!
- Wyjdę z nią. - Zabierzcie ją stąd! Nie mam na nią sił.
- Przepraszam, kim pani jest? - To jebana suka.
Jestem orzecznikiem. Powinna pani zaczekać na zewnątrz.
Tu chodzi o intencje! Intencje! To moja córka, ona ci wyjaśni!
Potrzebuję tylko dobrego zioła i cholernej szczotki do włosów.
Zaraz do pani przyjdę.
Dobrze, pani Langley, muszę zadać pani parę pytań.
Przyjmuje pani obecnie jakieś leki?
Jest aresztowana?
Nie. Lokator nie wnosi oskarżenia.
- Czemu odczytywała pani jej prawa? - Jestem sądowym orzecznikiem.
Mam ocenić, czy pani matka powinna zostać
przyjęta bez zgody na oddział całodobowy.
Do psychiatryka?
Miała poważny epizod maniakalny. Wciąż wykazuje objawy.
Natłok mowy, urojenia, irracjonalne myśli.
Myśli, że dom, do którego chciała się włamać, należy do niej.
Bo należy. Albo należał.
No cóż, powiedziała mi też, że jest boginią Afrodytą
i pieprzy się ze słońcem.
To tylko takie gadanie.
Pani matka nie zgadza się na leczenie,
więc składam wniosek o przyjęcie bez zgody.
Stanowi zagrożenie dla siebie i innych.
Ona nigdy by nikogo nie skrzywdziła.
Skrzywdziła siebie. Poważnie.
Chyba że chce pani złożyć poręczenie
i wziąć za nią odpowiedzialność, wtedy tak zrobimy.
Co to jest poręczenie?
Powie pani w sądzie, czemu pani sądzi, że zgłosi się sama.
Poda pani przykład zachowania, które panią przekonuje,
że przychodziłaby na oddział dzienny
i brała przepisane leki pod pani opieką.
Pod moją opieką?
Możemy pani przekazać opiekę,
jeśli jest pani gotowa złożyć poręczenie.
Jest pani na to gotowa?
Pracuję dzisiaj. I opiekuję się trzylatką.
Wystraszyła mnie wczoraj.
W Port Orchard jest centrum ewaluacji psychiatrycznej.
- Ile by tam spędziła czasu? - Zwykle to trwa 14 dni. Czasem 30.
Pani to przekaże czy ja?
Z reguły nie informujemy pacjentów do ostatniej chwili.
Do zobaczenia.
Musisz mnie stąd wyciągnąć.
Ta kobieta nie może mnie zamknąć.
Twój ojciec próbował mnie zamknąć.
Powiedziałaś im, że będę brać leki?
Bo będę brać leki.
Nie mówię, że nie będę. Tylko chcę sama je sobie wybrać.
Dobre zioło. I pójdę na kurs coachingu.
Jeszcze trochę cię tu potrzymają, upewnią się, że ręka się goi.
Rany. Byle nie do kolacji. Widziałam menu, na kolację jest pieczeń meatloaf.
Co się stało z Meat Loafem?
Piosenkarzem.
Raj pod światłem deski rozdzielczej
Martwię się o ciebie, mamo.
Skarbie, po prostu trafiłam na za dużą falę.
Wciągnęła mnie.
Trochę mnie sponiewierała.
Ale ja jestem niepowstrzymaną falą.
Patrz. Z powrotem na powierzchni.
- Patrz, co sobie zrobiłaś w rękę. - Skąd ten smutek? To moja ręka.
Mogę nią malować. Taka jest moja prawda.
Dziecko. Oni nie wiedzą, maleńka.
Czego nie wiedzą?
Że słońce się do mnie wygina.
Że skrywam w sobie słońce.
Maddy!
Cześć, skarbie. Jak się masz?
- Nie mówiłeś, że ktoś przyjeżdża. - Właśnie się zjawili.
My… wpadliśmy bez zaproszenia. Wiem, trochę kicha.
Nie szkodzi, że przywiozłam takie coś?
Nie.
Przykro mi z powodu mamy. Jak się czujesz? Podobno widziałaś ją na pełnych obrotach.
- Teraz ma orzecznika. To dobrze. - Tak.
- Może ktoś udzieli jej pomocy. - Pożegnaj się z dziadkiem.
Pa, dziadku.
Okej, na mnie już czas.
Pa, pszczółko.
- Daj znać, jak pójdzie jutro. - Dam. Dzięki.
Będziemy się modlić za twoją mamę, Alex.
Są na nich dekady potu, krwi i pękniętych pęcherzy.
- Zajmij się nimi. - Fuj. Jasne.
Powiedziałeś mu o mamie?
Musiałem. Martwił się, że nie byłem na spotkaniu.
Po co ci jego narzędzia?
Potem ci powiem. Chodź tu.
Mama jest gotowa na niespodziankę? Tak?
Gotowa?
Niespodzianka! Zrobiliśmy kolację.
Pokaż jej, Mad.
- Sama to napisałaś? - Tak, całkiem sama.
- M-A-M-U-S-I-A. - Sama to napisałaś?
Chili. Łagodne i bez przypraw, na prośbę szefa kuchni.
- Dziękuję. - Aha.
Hej. Chodź do łóżka.
Tu mi będzie wygodnie.
Nie będę się do ciebie dobierał, będziemy tylko spać.
Wolę kanapę. To dobra granica.
Jeśli wróciłaś, to wróć na serio.
Nie wróciłam, Sean. Miałam powód, by odejść.
Przenocuję tu, dopóki nie znajdę mieszkania.
- Powinno pójść szybko, oszczędzałam. - Zrozumiano.
Odchodzę. Dlatego Hank mi dał swoje narzędzia.
- Skąd odchodzisz? - Z baru. Zostanę stolarzem.
Hank ma kumpla, Dwighta, który zgodził się mnie przyjąć.
- I nauczyć stolarki? - Tak. Dużo o tym myślałem.
I omawiałem na spotkaniach. Ciężko jest być trzeźwym za barem.
Całymi nocami nie śpię, nalewam alkohol.
Poza tym lubię pracować fizycznie, na dworze.
Czemu nic nie mówisz?
Jestem zaskoczona.
Że nie chcę być nikim do końca życia?
Nic takiego nie mówię.
To dobra praca, jak już się wdrożę.
Jak skończę naukę, będę zarabiał 25 dolców na godzinę,
zanim Maddy pójdzie do pierwszej klasy.
To świetnie, Sean. Maddy na tym skorzysta.
Wszyscy na tym skorzystamy.
Mnie w to nie wciągaj.
Chodź do łóżka.
Nie.
Chodź do łóżka.
Nie. Jutro mam trzy sprzątania.
W przerwie muszę odwiedzić mamę. Potrzebuję snu.
Dobrze.
To będę spał sam.
Może nago.
Zgaś światło, proszę.
ŻŁOBEK PRZYJACIELE WYSPY
Dzień dobry, panno Maddy. Pobawimy się?
Bierz marakasy i możemy grać.
Pa, mamusiu.
Alex.
Tutaj.
Mam kamerę w dzwonku.
Pójdziesz do garażu?
Regina?
Boże, muszę iść siku.
- Przypilnujesz go? - Jest mały Leo?
Mały sukinsyn śpi tylko w samochodzie.
Jeździłam w kółko wokół Whole Foods.
Zaraz się zsikam w spodnie.
Cześć, maluszku.
Czemu go nie przeniesiesz do kołyski?
Nie da się, nie ma opcji.
Jeśli choć na niego chuchnę,
otwiera swe małe oczka i zaczyna krzyczeć jak jakiś upiór.
Próbowałaś z muzyką? Z Maddy to się udało. Mogę spróbować?
Nie. Żartujesz?
Spróbuję, dobra?
Czekaj…
Na razie jest dobrze. Przepraszam.
Regina?
Nie dam rady.
Jest tu od czterech dni i nie daję rady.
Mam halucynacje.
Rano myślałam, że postawiłam kubek do góry nogami.
Odwróciłam go i wylałam na siebie kawę.
I ciągle czuję ten okropny smród.
Coś śmierdzi zgniłymi owocami.
Okazało się, że to ja.
Moje ciało zaczęło śmierdzieć!
Tydzień temu jadłam w biurze sałatkę z rukolą!
Musisz się zdrzemnąć.
Nie jestem na studiach.
Nie mogę drzemać.
Musisz spać, gdy dziecko śpi. To jedyny sposób.
Może…
Może tylko na 10 minut.
Tak.
Idź spać. Będzie dobrze.
NIEZNANY NUMER, MISSOULA
- Halo. - Dzień dobry, czy to Alex?
- Tak. - Mówi Steve Till.
Kierownik katedry kreatywnego pisania. Dostałem twoją wiadomość.
- Dziękuję, że pan dzwoni. - Oczywiście.
Stypendia wydziałowe są przydzielane na następny rok akademicki.
Obawiam się, że to sprzed czterech lat nie jest już dostępne.
Rozumiem. Chciałam się upewnić.
Masz szansę otrzymać nowe w tym roku, jeśli ponownie zaaplikujesz.
Komisja właśnie sprawdza zgłoszenia.
Ile wynosi opłata rekrutacyjna?
Przy ponownym zgłoszeniu nie ma opłaty. Trzeba tylko złożyć nowy tekst.
Masz coś nowego?
Tak. Tak sądzę.
Okej. Wyślij ją w formularzu i potwierdź zgłoszenie mailem.
Musi być jako plik tekstowy?
ZAMIEŚĆ SWÓJ ESEJ
DOM Z PIANINEM
DOM-WYPROWADZKA
PORNO-DOM
- Gdzie jest Leo? - Śpi.
Czuję się jak ktoś zupełnie inny.
Ja nie zasnęłam, ja…
Umarłam na chwilę.
Dziękuję.
Nie ma sprawy. Prawie skończyłam. Została tylko twoja sypialnia.
Chciałam zapytać, czy znalazłyście jakieś mieszkanie z córką?
- Tak, dziękuję. - Dobrze.
Przepraszam, że byłam niemiła, jak zapytałaś o zostanie nianią.
- Nie powinnam była pytać. - Pewnie nie. Wyczuj klimat.
Mam OCD, problemy z przywiązywaniem.
Nie jestem dobrą kandydatką
na impulsywne decyzje co do opieki nad dzieckiem.
Ale nie prosiłaś o to dla siebie.
Tylko dla swojej córki.
Kurwa. Widzimy się za tydzień.
Dzień dobry, przyszłam do Pauli Langley.
Dzięki Bogu.
Musisz mnie stąd zabrać. To piekło.
To miejsce to piekło.
Nie mogę używać telefonu poza wyznaczonymi godzinami.
I mówią, że mam tu zostać 14 dni. Czternaście dni.
Muszę brać xeno-coś, panda-gówno i Bóg wie, co jeszcze.
Skarbie, to jakaś pomyłka.
Musisz mnie stąd wyciągnąć.
Chyba nie mogę, mamo. Sąd nakazał cię tu zabrać.
Ale skarbie, nie rozumiesz. Ci ludzie są naprawdę szaleni.
Szaleni, wiesz. Chorzy psychicznie. Ja jestem zabawnie chora psychicznie.
Wiesz, nakręcam się, dużo przeżywam. Ale ci ludzie tutaj mnie przerażają.
Wiem.
Ten facet to Ray. Wiesz, co on zrobił?
Odgryzł sobie jebany palec u nogi.
Swój własny palec. Kurwa, serio?
Skoro już tu jesteś, to wiesz,
spróbuj coś z tego wyciągnąć.
Może niektóre leki nie są takie najgorsze.
O mój Boże.
Co?
Myślisz, że powinnam tu być, co? Pomogłaś mnie tu wsadzić?
Nie, mamo. Sąd tak postanowił.
Ale nie powiedziałaś nic, by ich powstrzymać?
- Mamo? - Co ja ci zrobiłam?
- Że tak mnie potraktowałaś? - Hej, mamo.
Nie.
Przyszłaś do mnie, ze swoim dzieckiem,
płacząc, że jesteś bezdomna i nie masz się gdzie podziać.
Pozwoliłam ci zostać w moim małym wozie kempingowym.
Pozwoliłam ci zniszczyć moje nowe małżeństwo.
Bo tak się robi, gdy się kogoś kocha.
- Kocham cię, mamo. - Nie.
Skarbie, ja…
Zdjęłabym z siebie skórę…
albo wypiłabym terpentynę,
zanim bym pozwoliła lekarzom zrobić ci coś takiego.
Mamo.
Hej. Mamo. Mamy 23 minuty. Mogę ci coś powiedzieć? Kocham cię.
Maddy cię kocha. Tylu ludzi cię kocha.
Proszę zabrać stąd tę sukę. Zabierzcie ją stąd.
- Matko. Mamo. - Nie!
- Musi pani wyjść. Przykro mi. Teraz. - To jakiś żart? Mamo!
Hej, Yolanda.
Wymieniam filtr Armstronga 351.
- Wymienia filtr. - Okej.
- Jakiś problem? - Jasne, że nie. Śmiało.
Weź sobie wszystkie filtry.
Mam gówniany dzień. Chcesz mi coś powiedzieć?
Rozmawiałam z klientką z Glastonbury 19.
W zeszłym tygodniu nagle odwołała sprzątanie, a to do niej niepodobne.
W tym tygodniu w ogóle go nie zamówiła.
Więc jako dobra biznesmenka dzwonię do niej
i pytam, co jej zrobiło Tanie sprzątanie
po pięciu latach lojalnych usług.
Wiesz, co powiedziała?
Wystawiłaś mnie i nie chciałaś mi zapłacić.
Ukradłaś mi klienta. Zabrałaś pieniądze prosto z mojej kieszeni.
Inaczej nie opłaciłabym żłobka, Yolanda.
- Mówiłam, że potrzebuję pracy. - A ja mówiłam, że oczekuję lojalności.
Zwalniam cię. Oddaj bilet na prom i wynocha!
A jeśli usłyszę, że kontaktowałaś się z którymś z klientów,
znajdę cię, zatłukę i pozwę. Słyszysz?
- Słyszysz? - Tak.
Mogę odebrać ostatni czek?
Nie jest gotów.
Mam zostawić adres, byś mogła go wysłać?
Możesz iść się jebać.
WYSPA FISHER
Pani Russell, faktura.
Tydzień temu dałam ją do plecaka Maddy, ale chyba jej pani nie widziała.
- Tak. Dziękuję. - Proszę.
Są tu też dokumenty z programu pomocy. Potrzebujemy podpisu pani pracodawcy.
Jasne.
Mieliśmy dzień lodów i nie chcieliśmy zostawiać Maddy samej.
Wzięliśmy pieniądze ze skarbonki.
- Dziękuję. Ile jestem winna? - Sześć dolarów.
Za lody?
Dwie kulki i trzy dodatki dla każdego.
- Super. - Tak.
- Dzięki. - Okej.
Kurwa!
Przepraszam, miałaby pani trzy dolary, które mogę pożyczyć na benzynę?
Nie mam jak wrócić do domu.
- Proszę. - Dziękuję.
Dobra. Wystarczy.
Koniec kreskówek.
Chodźmy na wyprawę, jak kiedyś. Co ty na to?
- Idziemy… - Na niedźwiedzia.
- Złapiemy… - Wielkiego niedźwiedzia.
Co za piękny dzień.
- Nie boimy się. - Nie boimy się.
- O nie, las. - Las.
- Wielki, mroczny las. - Wielki, mroczny las.
O nie. Co?
- Nie można go obejść. - Nie można go obejść.
- Nie można przejść pod nim. - Nie można przejść pod nim.
Idziemy na…
Zaraz…
Zaraz cię złapię.
Przeskoczmy tam.
Jasne. Widzisz jakieś wróżki?
Więc…
- Skała. - Skały.
Tutaj. Tutaj?
- Hej. - Hej.
- Zostawiłam ci ziti. Jesteś głodny? - Tak.
Jak lekcje stolarstwa?
Całkiem spoko.
Dwight jest w porządku. Ma dziecko w wieku Maddy.
Hank nie żartował, gdy mówił, że będzie ciężko.
Dosłownie nie czuję palców ani tyłka.
- Czyli było w porządku. - Tak.
To dobrze.
Zwolnili mnie z pracy.
- Serio? - Tak.
Rany.
Muszę wiedzieć więcej. Co takiego zrobiłaś?
Podkradłam klienta i zachowałam kasę dla siebie.
Defraudacja? Mniam.
- Masz oszczędności, tak? - Aha.
Wystarczą ci, aż znajdziesz coś innego?
Tak sądzę.
Chcę spróbować znaleźć własnych klientów do sprzątania.
Wciąż mam samochód i środki.
- Mogę kupić używany odkurzacz. - To ma sens.
Muszę tylko wymyślić, co ze żłobkiem, bo Yolanda zabrała mi bilet na prom.
Cholera. Żegnajcie, Przyjaciele Wyspy.
- Nie stać nas na codzienny prom. - Wiem, ale ona kocha ten żłobek.
- Ciebie kocha bardziej. - Tak.
Ale nie mogę sprzątać na etat i pilnować Maddy.
Ja od poniedziałku do piątku siedzę z Dwightem.
Kto ma jej pilnować?
Muszę pracować, Sean. Mieć własne pieniądze i niezależność.
Okej.
Tak.
Mogłabyś sprzątać w weekendy? Ja bym pilnował Maddy.
Nie wystarczy pieniędzy, jeśli będziesz tylko się uczył.
- Mógłbym wrócić za bar. - I pilnować Maddy?
- Będziesz wykończony. - Wyluzujesz?
Będzie dobrze.
W najgorszym razie
- Hank i Sharlene popilnują Maddy. - Nie.
Tylko nie Hank, wykluczone.
- Co masz do niego? - To nie jest dobry człowiek.
Załatwił mi pracę. Naprawdę dobrze obchodzi się z Maddy.
Wozi mnie na spotkania.
Musisz mnie posłuchać, okej?
Zaufaj mi i obiecaj, że nie zbliży się do Maddy.
Okej, bez Hanka. Sami to jakoś rozwiążemy.
Damy radę.
Okej.
TANIO! SPRZĄTACZKA, DOŚWIADCZONA, PROFESJONALNA! - SAMOTNA MAMA
Śliczne kwiaty.
Dobrze wyglądasz, mamo.
Przyniosłam ci szminkę.
Możesz nie odpowiadać.
I tak będę cię odwiedzać, jak Sean zajmuje się Maddy.
- Idziemy na… - Niedźwiedzia.
- Złapiemy… - Wielkiego niedźwiedzia.
Pyta się o ciebie.
- Idziemy na… - Niedźwiedzia.
Panie z jej żłobka mówią, że ma zdolności artystyczne.
A ja na to, że oczywiście.
Maluje z moją mamą od urodzenia.
Mrugnij, jeśli mnie słyszysz.
Mamo.
- Idziemy na… - Niedźwiedzia.
- Złapiemy… - Wielkiego niedźwiedzia.
Złapię cię.
- Co widzisz? - Drzewa.
Mogę ci zdradzić sekret?
Aplikuję na koledż w Montanie, na wydział pisania.
Nie mam wielkich szans, bo moja próbka była o czyszczeniu toalet.
A jeśli się dostanę?
Może się tam przeniesiemy, jak wyjdziesz?
Mogłabyś tam malować i siedzieć z Maddy.
Pływać po rzece z zimnymi piwami.
Jak się poczujesz lepiej, czeka na ciebie tyle światła.
I tyle miłości.
Hej.
- Masz kanapki z grilla z serem. - Dzięki.
Nie jesteś zbyt zmęczony?
- Mogę być barmanem na śpiąco. - Wiesz…
Prawie nie mam kasy na telefonie, skończyło się mleko i przekąski.
- Mam kartki, ale… - Ile?
Muszę też zatankować, więc jakieś 50 dolarów.
Nie możemy używać mojego telefonu na spółkę?
Mój telefon jest na ogłoszeniu.
- Musi być dostępny dla ludzi. - Którzy nie dzwonią.
Nie mam racji?
Staram się.
Nikt nie chce sprzątaczek na weekend. Tylko w dni powszednie, z referencjami.
Dziś dostanę gotówkę, coś wykombinujemy. Okej?
Kurwa.
Co?
- Nic… - Co?
Twój tata przyjechał.
Zostań tu, okej?
Hej, człowieku.
Pomożesz mi z tym?
Co to jest?
Część rzeczy Alex z zapleśniałego mieszkania.
Powiedziałem jej, że po nie podjadę,
a zawsze dotrzymuję obietnic.
Trzeba było zadzwonić, Hank.
Racja.
Winny.
Chciałem też cię zobaczyć.
Znowu pijesz?
Nie.
- Nie byłeś na spotkaniach. - Dużo pracuję.
- Myślałem, że rzuciłeś barmaństwo. - Na razie robię i to, i to.
Za pół godziny jest spotkanie w VFW, więc…
- Chodź, pojedziemy razem. - Nie, dzięki.
Też przeżywałem to, co ty. Ale sam nie dasz rady.
Musisz…
Zawierzyć czemuś większemu.
Nie możesz już tu przyjeżdżać.
Kto tak mówi? Ty?
Czy ona?
Ona.
Ale ja z nią jestem.
A ona jest z tobą?
Bo nie chodzisz na spotkania,
pracujesz na dwa etaty.
Źle to wygląda.
Skończyłeś?
Musisz się ruszyć na spotkanie.
To było fajne.
Zachowywanie się jak dupek w sumie nie wiedząc czemu.
Zaczekasz na mnie?
Dobra. Zaraz wracam.
Zrobię błyskawiczną zmianę za barem.
Idziemy na…
Niedźwiedzia.
Idziemy na…
Niedźwiedzia.
Złapiemy…
Znalazłaś go. Widzisz?
- Halo? - Gdzie ty się podziewasz?
Kto mówi?
Regina.
Przyszła tu jakaś inna dziewczyna. Dała mi twój numer. Gdzie jesteś?
Zostałam zwolniona.
No i?
Nie jestem lojalną klientką.
Siedzę w domu z noworodkiem.
A ta baba jest absolutnie niekompetentna.
Jak szybko możesz tu dotrzeć?
Dziś jestem z Maddy.
Co powiesz na jutro?
Nie stać mnie na prom.
Proponuję trzy zmiany w tygodniu.
Dwadzieścia dolarów za godzinę, gwarantowane 15 godzin.
Będziesz sprzątać i pomagać mi z Leo.
Zapłacę za prom i środki czystości.
Co ty na to?
Tak.
Halo?
- Halo? - Regina?
Okej, Mad.
Idziemy na niedźwiedzia.
Idziemy doładować telefon.
Tak, przyjadę jutro. Tak.
Co to za numer?
Wybacz, to Alex. Dzwonię z budki, skończyła mi się kasa na komórce.
Co?
Dzwonię z budki,
ale jak wyślesz bilet na prom mailem, wydrukuję go w bibliotece.
Jaki masz adres?
Cześć, Magda, co słychać?
Wpisać się tutaj?
Zaczekaj, proszę.
Przyszła córka pani Langley. Okej.
- Córka pani Langley? - Tak.
Pani matka została wypisana dziś o 13.45.
- Jak to? - Orzeczniczka uznała,
że już nie musi przebywać w izolacji.
Orzeczniczka może tak zmienić zdanie?
Jeśli ktoś z rodziny złoży poręczenie.
Kto? Jestem jej jedyną rodziną.
Niejaki Basil Desmond.
Złożył poręczenie i podjął się nad nią opieki.
Kurwa, skąd wiedział, że tu jest? Mogła do niego dzwonić?
Pani Russell, to nie więzienie.
Może to dobrze.
Przez całe życie odpowiadałaś za swoją mamę.
Co poradzisz, jeśli chce uciec z Basilem?
Nie mam na to ochoty.
- Odwiozę was i pojadę do domu. - Nie. Wszyscy chcą cię zobaczyć.
Tania to twoja najlepsza przyjaciółka.
- Powinnam była złożyć poręczenie. - Nie zadręczaj się.
Nie jest twoim dzieckiem. Nie możesz jej do niczego zmusić.
Poza tym dostałaś dziś pracę.
Przyjaciele Wyspy zgodzili się brać Maddy na parę godzin.
Mogę ją tam zawozić, posprzątać u Reginy i ją odbierać.
Widzisz? Wymiatasz.
Dla Maddy.
Mogę prosić o uwagę?
Chcę powiedzieć parę słów o Ethanie.
Od kiedy go poznałem w drugiej klasie, nic nie robił jak należy.
Włącznie z drugą klasą,
którą powtarzał dwa razy.
- Tak było. - Fiut.
Znam go 19 lat. Myślałem, że wiem, jak będzie mu się układało
i że doskonale wiem, kim on jest.
Ale nie znałem wtedy potęgi Tanii.
Dziękuję.
Tak. Ona pomogła mu się ustatkować. Zachęciła do nauki.
Zmusiła go, by przestał nosić te limonkowe Crocsy.
- Tak. - Brawo.
Widziała, co potrafi, i pomogła mu to osiągnąć.
Wznieśmy toast za Ethana…
który robi to, co mu kazaliśmy robić od samego początku:
bierze tę wspaniałą kobietę za żonę.
Zdrowie.
- Świetna przemowa. - Dzięki.
Możesz się rozluźnić.
Chodź tu. Tak jest, chodź tu, skarbie.
Cześć.
Dzięki, że przyszłaś.
Nie byłam pewna, czy to zrobisz.
Ja też nie, ale potem uznałam, że pewnie będzie darmowe jedzenie…
Racja.
Gratulacje.
Super, że się pobraliście w ratuszu.
I mamy wesele w barze, w którym pracuję od sześciu lat.
Bardzo romantycznie.
- Wspaniale. - Tak…
Chcemy trochę zaoszczędzić. Jestem…
w ciąży.
- O mój Boże! - Właśnie.
Gratulacje!
Wspaniale. Rany.
Tak.
Znowu jesteście razem z Seanem?
Nie.
Po prostu pomieszkuję u niego.
On o tym wie? Ethanowi mówił co innego.
Mogę skorzystać z twojej drukarki? Muszę wydrukować bilet na prom.
Na moim weselu?
Tak. Wybacz. Nie mam kasy na telefonie.
Jasne, mój iPad jest za barem.
Co się tak cieszysz?
Ja…
Dostałam stypendium w Missouli.
To samo, co cztery lata temu.
Kurwa, nie wierzę.
To wspaniale!
O mój Boże.
Co?
Nasza pani mądrala
znowu dostała stypendium w Missouli.
Brawo.
Kiedy się zgłosiłaś?
Odnowiłam zgłoszenie parę tygodni temu. Za darmo.
Czemu nic nie powiedziałaś?
Nie było o czym. Dowiedziałam się pół minuty temu.
Nie sądzisz, że powinniśmy przedyskutować
wywiezienie mojej córki do Montany?
Nie wiem, czemu się tak zachowujesz.
A jak mam się zachowywać?
Cieszyć się, że mi się udało?
Haruję na dwa etaty, żeby być dla ciebie lepszym człowiekiem.
I wszystko na nic.
Przez cały czas czekałaś, by stąd zwiać.
- To nie tak. - A myślisz, że po co to robię?
Ja nawet…
Wiesz w ogóle, jak ciężko jest, kurwa, nie pić?
Obudzisz Maddy.
Myślałem, że razem coś tworzymy, jako rodzina.
To studia pisarskie.
- To nie ma z tobą nic wspólnego. - Nie ma?
Nate jedzie z tobą?
- Nie. - Mówisz tak, jakby to było oczywiste.
Ale ja gówno wiem. Nie wiem, gdzie chcesz studiować,
nie wiem, co planujesz beze mnie. To wszystko jest pojebane!
Wsiadaj do samochodu.
Wsiadaj!
Kierownik anglistyki powiedział, że naprawdę dobrze piszę.
Sean.
Gdzie moje auto?
Auto Nate'a.
Co?
Auto Nate'a.
- O czym ty mówisz? - Oddałem go kutafonowi.
Mam dość patrzenia na cudze auto na moim podjeździe.
Nie zrobiłeś tego. Nie zrobiłeś.
- Oddałeś mój samochód? - Tak.
Nie.
- Jeśli chce być dobroczyńcą… - Nie!
- …niech go odda na Czerwony Krzyż. - To moje auto!
To moje życie. Tylko tak mogę stąd wyjechać!
Sean, tylko tak mogę
- cokolwiek robić… - Spóźnię się do pracy!
Jestem taka głupia.
Idziemy na…
Niedźwiedzia.
Idziemy na…
Niedźwiedzia.
Złapiemy…
Wielkiego niedźwiedzia.
Złapiemy…
Wielkiego niedźwiedzia.
Idziemy na…
Niedźwiedzia.
Idziemy, Maddy.
Napisy: Joanna Kaniewska