SERIAL NETFLIX
Jestem Denise. Doświadczyłam przemocy domowej.
Cześć, Denise.
Ktoś chciałby się czymś podzielić, zanim przejdziemy do głównego tematu?
W porządku. W takim razie oddaję głos Alex.
Przywitajmy ją serdecznie.
Dzięki.
Jestem Alex, doświadczyłam przemocy domowej.
Cześć, Alex.
Pytałam Denise, czy mogę coś zrobić w ramach wolontariatu.
Myślałam o czyszczeniu toalet, ale…
Denise poprosiła mnie o to,
ja powiedziałam „nie”, ona powiedziała „tak” i tak to się skończyło.
Pokaż im swój notes seryjnego mordercy.
Uważa, że to przypomina notatki seryjnych zabójców…
Sama to wszystko napisałaś?
Tak. Piszę w nim, od kiedy trafiłam do McMullen House.
Czy ktoś z was pisze dla przyjemności?
Brandi, nie musisz podnosić ręki.
W piątej klasie miałam pamiętnik. Z różowym futerkiem.
Zamykało się go na kłódkę.
Tak, też taki miałam.
Teraz mam trudniejsze pytanie.
Do kogo wtedy pisałyście?
Do nikogo. Dla samej siebie.
Tak samo.
Dla mnie pisanie jest metodą szczerego stwierdzenia, co czuję.
Czasem to jedyny sposób, by dowiedzieć się, co czuję.
Muszę zacząć pisać, żeby zobaczyć, co napiszę.
Jeśli to ma jakiś sens.
Ale…
Odkryłam, że dużo łatwiej jest mi napisać prawdę, niż powiedzieć ją na głos.
Nikt wam nie zabierze pisania.
Nie powie, że się mylicie lub że wasze słowa są złe.
Bo nie są.
Macie rację, tak jak wasze słowa.
Bo należą do was.
Ale do rzeczy. Wszystkie mamy notesy i długopisy.
Będziemy czytać to na głos?
Możesz, jeśli chcesz. Ale jeśli nie chcesz, nie musisz.
Przyniosłam tematy do opisania,
które wysłał mi przez Internet prawdziwy profesor
z kwalifikacjami do uczenia takich rzeczy.
Opisz dzień ze swojego życia, w którym byłaś naprawdę szczęśliwa.
To może być dzień, który już się wydarzył.
Albo wyobrażony dzień, który chciałabyś przeżyć.
Nastawię alarm na…
za 10 minut.
Nie ma w tym żadnej presji, piszemy dla samego pisania.
Wyszło świetnie.
- Masz chwilę? Mogę o coś zapytać? - Jasne.
Chyba znam odpowiedź na to pytanie,
ale nie wolno nam przyjmować w schronisku gości, prawda?
Nie. Przykro mi.
Tylko ofiary przemocy oraz ich dzieci.
- Tak myślałam. - Czemu pytasz?
Właśnie odkryłam, że moja mama mieszka w samochodzie.
Przykro mi to słyszeć.
Dzięki.
Jest ofiarą przemocy?
Chroniczną. Ale też żyje w absolutnym zaprzeczeniu,
ma urojenia i nie bierze leków, więc…
Ma ponad 55 lat?
Pewien program znajduje bezdomnym seniorom miejsca w domach opieki.
Ale musiałaby się tam zapisać.
Tak.
Ona bardzo nie lubi organizacji rządowych
i właśnie zwiała z psychiatryka, więc to raczej nie wypali.
Dzięki.
Jest ktoś inny, kto mógłby się nią zająć?
Nie. Zajmuję się nią, odkąd skończyłam sześć lat.
Co by się stało, gdybyś tego nie robiła?
Chyba coś zrobię, gdy wejdę. Nie wiem, coś spektakularnego.
Oni są naprawdę mocni. Tak, to dobry pomysł…
Cholera.
- Cześć, mamo. - Cześć, Alex.
Tak myślałam, że to ty. Wracałam ze sprzątania i zauważyłam twój samochód.
Ciężko go przegapić.
- Co tu robisz? - Popatrzcie na Jej Wysokość.
Zaczęła się wiosna.
Słońce zajdzie na różowo
i zamierzam się cieszyć jego każdą cukierkową chwilą.
Myślałam, że rozmawiasz z ptakami.
Nie, skarbie.
Ściągnęłam aplikację do dyktowania na telefon.
Robię dla kolektywu wykład o neolitycznej koncepcji
słonecznych statków.
Spisałabym wszystko, ale nie mogę.
Bo ręka mnie boli jak cholera.
Gdzie twój gips, mamo?
Co zrobiłaś z gipsem?
Miałaś go na nadgarstku, co się z nim stało?
Strasznie mnie swędziało, więc poprosiłam Micah, by go rozciął.
Powiem ci, że to było bardzo erotyczne.
Żartujesz? Powinnaś go nosić jeszcze sześć tygodni.
- Jest dobrze. - Wcale nie.
Masz rozcięte ścięgno. Teraz się nie wyleczy.
Jeśli chcesz psuć cukierkowy zachód, lepiej już sobie idź.
Cieszę się…
że na ciebie wpadłam.
Wiem, że masz świetne mieszkanie w lofcie
ze swoim kolektywem, ale…
Mówiłam ci, że jadę do Montany.
Pojechałabyś ze mną?
Mam miejsce w akademiku.
Mogłabyś spędzać czas z Maddy,
chodzić na spacery i malować całymi dniami.
Zobaczyć, jak Maddy idzie do przedszkola.
Skarbie, to nie dla mnie.
Czemu nie?
Bo nie jestem nudna.
Mam swoje wielkie życie.
Nie mogę jechać za tobą na doczepkę.
Mamo, mówię poważnie. Zapraszam cię.
Tu jest moja krew, skarbie.
Moja mama jest tu pochowana, i jej mama.
Tu mieszkają kobiety Langley.
Ja jestem kobietą Langley i wyjeżdżam.
Wiem. I to coś dla ciebie.
Ale…
Ja nie mogę wyjechać.
Okej.
Musisz załatwić parę spraw, zanim wyjadę.
- Iść do lekarza od nadgarstka. - Nie ma mowy.
Umówię ci spotkanie na jutro, okej?
Spotkamy się na miejscu. Kiwnij głową, że rozumiesz.
Nie chcę się o ciebie martwić, jak wyjadę.
Popatrz. Wata cukrowa.
Zaczynamy tutaj. Potem przejdziemy przez góry.
Pojedziemy do Spokane, bardzo dużego miasta.
Potem przejedziemy przez więcej gór.
I jeszcze więcej gór.
Aż do samej Missouli.
Tutaj.
Missoula.
Zajmie nam to tyle godzin.
Dwie. Trzy. Cztery. Pięć. Sześć. Siedem. Osiem. Dziewięć.
Dziewięć godzin.
- „Shoop”. - Zgadza się.
Nie!
Dzień dobry, chciałabym zamówić podręczniki do angielskiego 102, blok 5.
Za książki?
Macie jakieś używane egzemplarze?
Świetnie, możecie jedną odłożyć?
Przyjdę po nią we wtorek.
Dziękuję.
DZWONI: TARA
- Cześć, Tara. - Dobrze. Cześć.
Sytuacja jest taka.
Właśnie wracam z sądu.
Wszystko dobrze.
Nie podpisali powiadomienia, wiedziałyśmy o tym,
ale wypełniłam wniosek o natychmiastowe przekazanie opieki
i dodatkowo uderzyłam tymczasowym zakazem zbliżania się.
Powinni zrozumieć wiadomość.
- Nie może się ze mną kontaktować? - Tak.
Szeryf powinien mu wręczyć zakaz zbliżania się
i wniosek dzisiaj rano.
Okej.
- Co teraz? - Czekamy.
Zostawiłam wiadomość, wkrótce dowiemy się więcej.
Okej, bardzo ci dziękuję.
Żaden problem. Pa.
Brandi, ty byłaś następna, prawda?
Nie wiem, czy to mój najszczęśliwszy dzień w życiu,
ale wtedy to mi przyszło na myśl.
Idealnie.
„Jako dziecko chodziłam z tatą na spacery.
W czerwcu, zanim zaczynały się parne, letnie upały.
Dostawałam pomarańczowe lody z 7-Eleven, te z Flintstone'ów.
Te, które tak ciężko wycisnąć z opakowania.
Chodziliśmy wzdłuż oceanu i obserwowaliśmy konstelację Panny,
bo mam urodziny cztery dni przed nim.
Tata wskazywał na niebo i mówił,
że jest Wielkim Wozem, a ja jestem Małym Wozem.
Przestaliśmy chodzić na te spacery, gdy tata zachorował.
Ale ostatnio poszłam na spacer z synem.
Kupiłam mu lody z Flintstone'ów.
Teraz dużo łatwiej się je wypycha.
Spojrzałam w nocne niebo, a ono wisiało nade mną…
jakby nie minęła nawet sekunda.
Mały Wóz i Wielki Wóz”.
To koniec.
Oczywiście trzymamy się pozytywnych wrażeń,
ale pomyślałam, że możemy wymienić parę obrazów
z historii Brandi, które zostaną z nami.
„Parne, letnie upały”.
„Teraz dużo łatwiej się je wypycha”.
„Jakby nie minęła nawet sekunda”.
„Mały Wóz i Wielki Wóz”.
Ktoś jeszcze chce przeczytać?
DZWONI DO: MAMA
Proszę zostawić wiadomość po sygnale.
ALEX: JESTEM W PRZYCHODNI, A TY?
ALEX: 15 MINUT SPÓŹNIENIA!
HALO?
Mamo.
Mamo!
Cześć, skarbie.
Nie. Idziemy do lekarki.
- Jakiej lekarki? - Tej, którą wystawiłaś.
Przyjmie cię o czwartej, ale musimy jechać teraz.
Jest czwartek. Nie mówiłam, że pójdę.
Wystawiamy się we wtorki, czwartki i soboty.
Nie zostawię Micah.
- To moja córka. - Poznaliśmy się niedawno.
Mamo, możemy jechać?
Czemu jesteś cała w brokacie? Byłaś na imprezie techno?
- Sprzątałam po dzieciach. - Wiesz, czym jest brokat?
- To wszy pracowni artystycznych. - Obiecałaś. Chodź.
- Wszędzie się roznosi. - Dorośniesz?
- Chodź. - To ty jesteś w brokacie.
Do samochodu, zawiozę cię do lekarza.
Nie jesteś moim szefem, jasne?
Boli mnie ramię.
Wezmę CBD, pójdę do lekarza albo je odetnę.
To, że ty przed wyjazdem masz jakiś wyścig,
to mnie nie dotyczy. Jestem super.
Na litość boską, zamartwiaj się o kogoś innego.
- Skarbie. - Wybacz, kotku.
Pracuję. Mam tu pracę, okej?
Dzień dobry.
Jaki piękny uśmiech.
DZWONI: TARA
- Tara? - Zmiana planów.
Spotkamy się koło mojego biura w Whitby?
Wszystko w porządku?
Rozmawiałam z prawnikiem Seana.
Wnoszą o odrzucenie wniosku o natychmiastową opiekę
ze względu na brak dowodów przemocy.
Sean nie zgadza się na zmianę planu opieki
ani odstąpienie jakichkolwiek praw.
Okej.
Dzięki.
Przepraszam. Co to właściwie znaczy?
Twierdzi, że kłamiesz na temat znęcania się.
Za 14 dni odbędzie się przesłuchanie,
na którym ocenią twoje zarzuty i sprawę opieki.
To będzie sprawa na ostrzu noża.
Jeśli przegrasz, nie możesz nigdzie zabrać Maddy.
Nigdy?
Waszyngton nie jest łatwy dla ofiar przemocy.
Zwłaszcza psychicznej…
Wiem. Przechodziłam to i przegrałam, bo nie miałam żadnych siniaków.
Nie przegrasz.
Mamy 14 dni na zebranie dowodów.
Ktoś musiał widzieć, jak on się nad tobą znęca.
Nie mam 14 dni. W poniedziałek wyjeżdżam.
Zgodnie z prawem nie możesz wyjechać z Maddy.
Nie przed przesłuchaniem.
Stracę rodzinny akademik i miejsce na uczelni.
- Tak. - Jeszcze jeden.
W weekend muszę opuścić schronisko.
Co ja mam zrobić? Nie mam tu żadnego planu B.
Wywalczymy swoje.
Pójdziesz na studia na jesieni.
Właśnie wzięłam 9000 kredytu studenckiego.
Nie wiem, czy to rozumiesz, ale to moje życie.
Nie jestem bogata, nie mogę tego spłacić.
Jest coś jeszcze.
Sean domaga się spotkania z Maddy.
Nie. Ma zakaz zbliżania się.
Do ciebie, nie do Maddy.
Sąd zatwierdził czterogodzinną wizytę.
Kiedy?
Jutro.
Wyznaczy neutralną osobę do nadzorowania jego przebiegu.
Chyba że ty kogoś wskażesz?
- Babcię, dziadka? - Nie ma mowy.
Nie możecie jej tego zrobić.
Jeśli się nie zgodzisz, złamiesz postanowienia planu opieki.
To źle wpłynie na przesłuchanie za 14 dni.
Alex, przykro mi, że tak się stało…
Ale to nie koniec.
To tylko wybój na drodze.
To tylko ja.
Alex. Cholera. Dobry Boże.
Przestraszyłaś mnie na śmierć.
Co tutaj robisz?
Potrzebuję twojej pomocy.
Co ty tutaj robisz?
Wypiłam za dużo margarit i zatrzymałam się, żeby…
odespać, zanim wrócę do domu.
- Mamo. - Wiem, że to źle wygląda.
Po prostu…
Czasem kolektyw jest hałaśliwy, więc przyjeżdżam tu…
by się zdrzemnąć.
Wiem, że tu nocujesz, że spędzasz dnie w parku
i że nie ma żadnego kolektywu.
No…
może „kolektyw” to złe słowo.
Mamy bardzo fajną grupę znajomych.
Naprawdę…
Tam, w wanie, śpi rodzina Flores.
Billy i Anna. Uwielbiam ich.
Dbamy o siebie nawzajem, zupełnie jak…
nie wiem, na imprezie w kinie samochodowym.
Brakuje tylko popcornu.
Czemu nie umiesz o siebie zadbać?
Co ty mówisz? Mam tu swoją lodówkę.
Mam swoje witaminy.
Miękkie koce. I najlepszą, cholerną trawkę.
- Wszystko gra. - Jesteś bezdomna.
Śpisz w swoim samochodzie.
- Przestaniesz? - Nie. Proszę.
Kocham mój samochód!
To moja kobaltowa lalunia.
- Jesteśmy jak rodzina. - Bezdomna.
- Przestań już! - Jesteś bezdomna.
Mieszkam pod gwiazdami. Jestem samodzielna.
I nie jest tak codziennie.
Czasem śpię u Micah.
Jak nie ma tam Alainy-May.
- Kim jest Alaina-May? - Mówiłam ci. To jego żona.
Rozstali się, ale wciąż tam mieszka, nieobliczalna zaraza.
W każdym razie, kotku, ja…
Lubię żyć jak Cyganka. Lubię żyć w drodze, okej?
Znasz mnie. Poradzę sobie.
Nie stać mnie na motel. Nie mogę cię zabrać do schroniska.
Nie wiem, co robić.
Nie jestem twoim problemem do rozwiązania.
- Jesteś. - Nie, nie jestem.
- Jestem twoją matką. - Nie.
Tak, jestem!
Jestem!
Mówisz, że potrzebujesz mojej pomocy.
Tak.
To w czym mogę ci pomóc?
Mogłabyś nadzorować spotkanie Seana z Maddy?
Sąd zatwierdził mu wizytę, ktoś musi jej pilnować.
Możesz to zrobić?
Tak, mogę.
- O której mam tam być? - Wpół do pierwszej.
Nie martw się.
Zajmę się twoją małą.
- I idziesz do lekarza. - Po moim trupie.
Pójdziesz. Nic nie jest dobrze.
Wszystko jest do kitu i musisz się zachować jak dorosła.
Ta ręka wygląda strasznie. Idziesz i już!
A dostanę lizaka?
Jezu Chryste!
Co tak śmierdzi w twoim samochodzie?
- Jak palone pieluchy. - Byłaś u lekarza.
Tak, patrz. Mój palec wciąż działa.
Cześć, słodka.
Gotowa na zabawę ze mną i z tatusiem?
Będzie fajnie.
Spakowałam przekąski i zmianę ubrań, obiad już jadła.
Poradzimy sobie. Hej, słodka.
Tak, wiem.
Zaczekam tutaj. Nie mam wyjścia.
Spędzisz z tatusiem cztery godziny.
Dzięki za nasłanie gliniarzy!
Bardzo elegancko!
A potem…
pójdziemy razem na lody. Co ty na to?
Masz ochotę na lody? Okej.
Bardzo cię kocham.
- Dzięki, mamo. - Tak, będzie fajnie.
Zaraz się zobaczysz z tatusiem, Maduniu.
Hej!
Sean, masz tu swoją Madunię.
Cześć, Sean.
- Jest ciężka. - Ale rośniesz.
Strasznie urosła.
Huśtałyśmy się i sięga już tak wysoko.
Madunia!
Dzięki, że przyjechałeś.
Nie ma sprawy.
Martwiłem się, jak tak całkiem znikłaś z radaru.
Wyglądasz dobrze.
Czuję się dobrze.
Cieszę się. Gdzie jest Maddy?
Myślałem, że może ją odwiedzę.
Jest w schronisku dla ofiar przemocy, w którym mieszkam.
Opiekują się tam dziećmi ofiar.
Aha, okej.
Już coś… Już coś zamawiałaś?
Już drugi raz w tym roku trafiłam do schroniska.
Dwa razy uciekłam od Seana.
Słyszysz, co do ciebie mówię?
Tak, słyszę.
I?
Szkoda, że nie skontaktowałaś się ze mną.
Zanim zabrałaś moją wnuczkę do takiego miejsca.
W domu jest dla was miejsce.
Wiesz, że pomógłbym wam, jak mogę.
Dałbym wam własną koszulę, wiesz?
Zamiast tego straszysz mnie.
Straszysz Seana.
Szukałem was w porcie promów, Alex.
Okej.
Możesz mi pomóc teraz.
Bo potrzebuję twojej pomocy.
Okej.
Złożyłam wniosek o wyłączną opiekę nad Maddy,
żebym mogła ją zabrać do Missouli.
Sean się sprzeciwia.
Tak, wiem.
Sean mi powiedział.
Wiesz…
nie radzi sobie teraz najlepiej.
Nie obchodzi mnie, jak sobie radzi.
Moja prawniczka zbiera dowody na to, że Sean znęcał się psychicznie.
Muszę przedstawić zeznania od ludzi, którzy byli tego świadkami.
Tato…
Zeznasz, że widziałeś, jak Sean się nade mną znęcał?
- Kiedy to widziałem? - W przyczepie.
- Nie. Nie widziałem tego. - Widziałam, że widzisz.
- Nic takiego nie widziałem. - Widziałeś i nic nie zrobiłeś.
Jeśli już, to widziałem młodą parę
przechodzącą trudne chwile.
Sean próbuje pozostać trzeźwy
i w tej chwili potrzebuje empatii.
Opuszczasz go w najgorszym momencie.
Nie mogę dłużej za niego odpowiadać.
Muszę robić to, co najlepsze dla mnie i dla Maddy.
To alkoholik.
Okej? On…
Cierpi na chorobę, która go zmienia w potwora.
To gorzała jest wrogiem, nie on.
Czy to gorzała uderzyła mamę?
- Okej. - Nie odchodź.
Jaja sobie robisz? Nie!
Alex, co chcesz usłyszeć?
Chcę usłyszeć: „Tak”.
Chcę usłyszeć: „Tak, uderzyłem mamę, przepraszam”.
Nie pamiętam tego.
Nigdy nie mogłam na ciebie liczyć.
Ale teraz cię proszę o pomoc.
Zawsze możesz na mnie liczyć. Ty i Maddy.
Tylko…
To zrób to dla mnie.
Stań w mojej obronie.
Pomóż mi ochronić Maddy.
Spisz swoje zeznania.
Nie mogę.
No to nie mamy sobie nic do powiedzenia.
Możesz…?
„Najszczęśliwsza czułam się w dniu, w którym córka pierwszy raz mnie dotknęła.
Pamiętam to, jakby to było wczoraj.
Miała wtedy dziewięć tygodni.
Nie wiedziała, że przeżywam piekło,
że jej ojciec terroryzuje mnie dniami i nocami.
Dla niej byłam tylko miłą i ciepłą panią od mleka.
Ale pewnego ranka, gdy miała dziewięć tygodni,
zasnęłyśmy na podłodze i obudziłam się,
bo ktoś mnie dotykał.
To była ona.
Maleńkie rączki dziecka złapały mnie za ramię.
Spojrzała się na mnie,
a jej twarz wyrażała absolutne przywiązanie.
To spojrzenie pełne zaufania…
Zobaczyła mnie i pokochała.
To był najszczęśliwszy moment w moim życiu.
To, że mogłam tyle dla kogoś znaczyć”.
Dziękuję, Denise.
Powiecie, które słowa zapadły wam w pamięć?
„Absolutne przywiązanie”.
„Miła i ciepła pani od mleka”.
„Terroryzuje mnie dniami i nocami”.
„Maleńkie rączki dziecka”.
Ktoś jeszcze chce przeczytać?
Trina.
Napisałam o wieczorze z koleżankami. Czy to dziwne?
Nie.
Nie napisałam o dzieciach, tak jak wy.
To twój szczęśliwy dzień. Możesz pisać, o czym zechcesz.
Okej.
„Byłam w barze z moimi koleżankami od imprez.
Liv, Amandą i Daviną.
Piłyśmy drink za drinkiem. Coś świętowałyśmy,
nie pamiętam już co.
Ale przyznam, nie czułam się źle z tym, jak wtedy wyglądałam.
Wtedy pojawił się ten niesamowicie przystojny facet”.
Przepraszam, muszę na chwilę wyjść.
- Czytaj dalej. Dzięki. - Okej.
„Nazywał się Neil i był świetnie ubrany”.
Wszystko dobrze.
Nic ci nie jest? Co się stało?
Tylko trochę się wkurzyła, nic więcej.
Miała mały atak złości i nie mogła się uspokoić.
Nieprawdaż, słodziutka?
Bardzo chciała do mamusi.
Alex, Sean nas odwiózł, chce z tobą porozmawiać.
Jestem w środku zajęć.
Skarbie, musisz z nim pomówić.
Spotkanie źle poszło.
Co się stało?
Miała atak złości, gdy kazałem jej zejść z huśtawki. Krzyczała.
- Nigdy nie chce zejść z huśtawki. - Wiem, ale nie mogłem tego znieść.
Straciłem panowanie nad sobą i na nią nakrzyczałem.
Nie piłem od 24 godzin.
Chciałem być trzeźwy dla Maddy i…
Jestem wkurzony.
Skóra mi cierpnie.
Słońce mi dokucza.
Jakby wszystko mnie obcierało.
Huśtałem Maddy na huśtawce. Ciągle mówiła: „Wyżej, tato”.
To było miłe.
Chichotała.
Ale nawet wtedy myślałem o następnym drinku.
Chciałem poczuć… ulgę.
A potem miała napad złości i wiem, że gdyby nie było Pauli,
poszedłbym się napić i zabrałbym Maddy.
Jak moja cholerna mamuśka.
Nie chcę tego robić Maddy.
Oddam ci nad nią pełną opiekę.
Dzwoniłem do prawnika.
Przepraszam, że jestem takim zerem.
Robisz to, co dla niej najlepsze.
Możesz przyjechać po jej rzeczy. Spakuję je dla ciebie.
Dzięki.
Mam delirium czy się iskrzysz?
Iskrzę się.
TARA: ZADZWONIŁ JEGO PRAWNIK! ZADZWOŃ!
TARA: MONTANO, SZYKUJ SIĘ!
Dzięki za przeczytanie.
To było świetne.
„Jebać prawo Murphy'ego”. Podoba mi się to zdanie.
„Uderzyłam go jak bokser”. To mi zapadło w pamięć.
„Pęknięta lampka nocna”.
„Czarny, nie niebieski”.
Dla mnie całość była świetna.
Świetnie piszesz, Edith.
- Esther. - Racja.
Ja jestem następna, tak?
Mamo, nic nie napisałaś.
Mogę coś wygłosić.
Jestem… Jestem świetna w recytacji.
Matko.
No dobra. Okej.
- Zaczekasz na zewnątrz? Zaraz kończymy. - Okej.
- Do widzenia paniom. - Do widzenia.
- Pokój wam. - Wróć, kiedy chcesz, Paula.
Bardzo dziękuję.
Tak.
O rany.
Za wyjście z dołka.
Sean wyglądał paskudnie.
Twój tata często się tak trząsł.
Opowiesz mi o swoim najszczęśliwszym dniu?
Co?
Tak jak to robimy w grupie.
Pamiętasz jakiś dzień, w którym byłaś szczęśliwa?
Nasz pierwszy ranek na Alasce, bez dwóch zdań.
Przyjechałyśmy do Anchorage w środku nocy.
Byłaś zmarznięta, bo zapomniałam twojego płaszcza.
W takim popłochu opuściłyśmy twego tatę.
Wynajęłam nam chatkę, w której nie było żadnych mebli.
Więc…
Wyrzuciłam na środek podłogi wszystkie ubrania z walizki
i zrobiłam nam z nich posłanie.
Spałyśmy na nim przytulone.
Następnego ranka, jak jeszcze spałaś,
wyszłam po cichu na zewnątrz
i po prostu padłam na śnieg.
Leżałam tam
i zrobiłam anioła śnieżnego.
Bo nie było nikogo, kto by powiedział, że zwariowałam,
kto by nagle wybuchnął gniewem.
Byłam tylko ja…
słońce i śnieg.
Po niecałym roku wróciłyśmy tutaj,
bo absolutnie się spłukałam.
Cała ta wycieczka była strasznie głupia.
Wcale nie.
Nie była głupia.
Zabrałaś mnie od taty i nigdy do niego nie wróciłaś.
Słuchaj…
Zaproszenie do Montany wciąż aktualne?
A chcesz jechać?
Tak.
Cholera, czemu nie?
Może będę pracować jako autorka murali
i znajdę sobie jakiegoś górala.
Maddy mnie potrzebuje.
Jest artystką, jak ja.
Przygotujesz się na poniedziałek?
Jestem gotowa.
Jestem spakowana.
To zaleta mieszkania w samochodzie.
Nie wiem, czy dojadę nim do Montany.
Może będę musiała go sprzedać na części…
ale mogę zabrać się z tobą, prawda?
Tak.
- Tak? - Tak.
- Naprawdę? - Oczywiście.
O rany. Tak?
Maddy!
Wiesz co, Maddy?
Jedziemy na wyprawę!
Chcesz pojechać na wyprawę z babcią?
Zrobimy wyprawę samochodem!
O rany, zrobimy wyprawę samochodem!
- To wszystko? - Tak.
Możesz ją odwiedzać, ile chcesz.
Najpierw muszę się ogarnąć.
A potem będę ją odwiedzał w kółko.
Naprawdę będę za nią tęsknił.
Powodzenia, Alaska.
- Zachowaj czarne. - Tak…
Tak, czarne są ładne.
Chodź, Maddy.
Tędy.
Dobrze, kotku…
Zaraz wrócę.
Nie wiedziałam, że wpadniesz. Wejdź.
Nie mogę, Maddy na mnie czeka.
Chciałam się pożegnać.
I chcę ci też oddać to.
Nie wiem, czy go ukradłam, czy co się stało, ale był u mnie, więc…
Widziałam, że go nosiłaś. Święto Dziękczynienia, nie?
Naprawdę przepraszam.
Oj tam, każda dziewczyna lubi kaszmir.
- Jedziesz do Montany? - Najpierw…
jadę po mamę do Port Winslow, a potem w drogę.
- Byłaś świetną przyjaciółką. Dzięki. - Nawzajem.
- Zatrzymaj sweter. - Nie, kiedyś kupię sobie własny.
Ten kosztował 1400 dolarów.
Okej, wezmę go.
Mamo?
Cześć.
Musisz być taka podekscytowana.
- Mówiłaś, że sprzedasz samochód. - Tak. Znaczy…
Tak zrobię. Ale, kotku…
Mam niesamowite wieści.
Jakie?
Micah wyrzucił Alainę-May.
Wyrzucił ją na bruk dla mnie.
Wczoraj spałam w jego łóżku, w jego ramionach.
Mówię ci, skarbie, jest seks i jest…
O Boże, to zupełnie nowe przeżycie.
Nawet dla mnie.
Nie jedziesz?
Wiesz co, skarbie, jeszcze nie teraz.
Wiesz… Nie mogę teraz zostawić Micah,
nie po tym, co między nami zaszło.
To coś tak silnego i…
Po prostu…
Nie mogę na ciebie czekać.
Oczywiście, że nie. Nie czekaj na mnie.
To twoja chwila.
Jedź, laleczko. Wiesz co? Daj mi swój adres.
Ja do ciebie przyjadę.
Tylko… trochę później, okej?
- Nie chcę cię tu zostawiać. - Wiem.
Los bywa zabawny, prawda?
Jak tylko powiedziałam Micah, że wyjeżdżam,
zrozumiał, że mnie kocha.
Wiesz, skarbie, istne „bum”!
Powiedział o mnie Alainie-May i w ogóle.
Więc…
ciesz się ze mną.
Pojadę bez ciebie.
Tak, pojedziesz. Oczywiście.
Skarbie, to twoja przygoda, nie moja.
Poradzisz sobie?
- Daj spokój. Wiesz, że mnie kochasz. - Kocham cię.
- Wiem. Przytul mnie mocno. - Dobrze.
O Boże.
Och, skarbie.
- Kocham cię, mamo. - Wiem, maleńka.
MISSOULA 911,2 KM
Mogę prosić o pstryki dla wszystkich?
Chcę wam podziękować za współpracę.
To był dla mnie zaszczyt.
Dziękuję.
Dziękujemy ci, Alex.
Ale co z twoim najszczęśliwszym dniem?
„Mój najszczęśliwszy dzień jeszcze się nie zdarzył.
Ale wkrótce to się zmieni.
W tym dniu wsiądę do mojego samochodu
śmierdzącego starym tuńczykiem…
w którym będą wszystkie moje rzeczy
oraz moja wspaniała córka.
Wyjadę w cholerę z tego miasta.
W dziewięć godzin przejadę
911 kilometrów do Missouli w Montanie…
gdzie spędzę najbliższe cztery lata…
na nauce bycia pisarką.
Mam nadzieję, że w tym czasie przeżyję wiele szczęśliwych dni.
Wiem też, że przeżyję sporo trudności.
Wielu ludzi uzna, że samotna matka na studiach nie ma szans.
Ale oni nie wiedzą, ile zrobiłam, by tu trafić.
Umyłam 338 kibli…
Miałam siedem różnych zasiłków…
Przeprowadzałam się dziewięć razy…
Spędziłam jedną noc w porcie promów…
I przeżyłam cały trzeci rok życia mojej córki.
Ale gdy dotrzemy do Missouli…
Zabiorę Maddy na górę Sentinel…
która wznosi się nad miastem, i opowiem jej o naszym nowym domu.
Opowiem jej o olbrzymim M
wznoszącym się na szczycie góry.
Opowiem, że droga do niego jest długa i kręta.
Nie będzie łatwo.
Ale wejdziemy na sam szczyt.
A jak tam będziemy…
Powiem jej, że M oznacza »Maddy«.
Że czeka na nią cały nowy świat”.
Jeśli ty lub ktoś, kogo znasz, potrzebuje pomocy
przez przemoc domową, wejdź na wannatalkaboutit.com/pl/
Napisy: Joanna Kaniewska