SERIAL NETFLIX
Gdy miałam 11 lat, umarłam.
Mieszkałyśmy wtedy z mamą w Alasce.
Znowu próbowała wymyślić siebie na nowo.
Lód się pode mną załamał.
Usłyszałam, jak pęka
i patrzyłam, jak woda gromadzi się wokół moich butów w biedronki.
Pomyślałam, raczej spokojnie:
„Zaraz zniknę”.
„Krąży wiele…
Jest wiele teorii na temat tego, kto mnie uratował.
Ja tego nie wiem.
Wszystko wyparłam.
Niektórzy mówią, że zaszczekał pies sąsiadów.
Niektórzy, że mama w końcu wróciła do domu i przypomniała sobie, że ma córkę.
Niektórzy mówią, że zrobiłam to ja.
Że przebiłam się przez lód.
Że się odczołgałam.
Ale sama nie wiem.
Może nigdy się nie wydostałam.
Może od tej pory żyję jako duch”.
To by miało sens.
Bo wydaje mi się, że nikt z was mnie nie słucha.
Dziękuję wam bardzo za…
Tak po prostu przy tym dłubię.
Proszę, proszę.
Czyta smutne kawałki na scenie.
Dzięki, że objęłaś wartę.
Trzynastka chce jeszcze dzban piwa, szóstka chce sernik.
Mam pytanie.
Co to za facet tam siedzi? Znasz go?
To Sean.
Nie znasz Seana?
Barman z Łabędzia.
Pójdziesz zobaczyć, co czyta?
Ty tak na serio?
- Dzban piwa dla trzynastki? - Jasne.
Miłość, piekło, pies… coś tam.
Miłość to piekielny pies. Bukowski.
Alex?
Nate.
Z Neptuna. Południowa zmiana.
Nate.
Nate. Racja. Oczywiście.
Cześć. Jasne, że tu jesteś.
Hej. Tak.
Właśnie miałem wejść na prom, bo jadę do pracy, ale pomyślałem:
„Ta dziewczyna wygląda jak Alex”.
I miałem rację.
- To pewnie jest Maddy. - Tak.
Widziałem ją na Facebooku.
Czemu koczujecie na podłodze?
- Nie macie domu? - Nie.
Przyjechałyśmy wcześniej na prom i na niego czekamy.
- Która godzina? Telefon mi padł. - Pięć po szóstej.
Czemu masz ze sobą odkurzacz?
Ostatnio bardzo polubiłam odkurzacze.
Lubię mieć jakiś przy sobie.
Okej. Prom już tu jest,
może ci pomóc zanieść rzeczy?
Nie trzeba. Popłyniemy innym promem.
Ale dziękuję.
Miło było cię zobaczyć.
Jaki inny prom?
Chcę jej dać pospać. Dopiero…
Tylko o to mi chodzi. Jest śpiąca, dam jej trochę pospać.
Słuchaj, nie muszę jeszcze iść do pracy.
Podwieźć cię gdzieś?
Może postawić ci śniadanie?
Nie, ja… Nie trzeba. Dzięki.
Mam ładowarkę w samochodzie. Wpadniemy do Starbucksa.
Pozwól sobie pomóc.
Hej, Maddy. Chcesz obejrzeć Krainę lodu?
Zapętliłem ten film dla mojego syna.
Nie.
Boi się Puszka. Wybacz, z Krainy lodu nici.
Okej.
Brady uwielbia ten fragment, bo jest psychopatą.
Jest jedynakiem?
Tak.
Właśnie rozwiodłem się z jego mamą, więc tak już zostanie.
Przykro mi.
Niepotrzebnie.
Wszystko polubownie.
Bardzo przypomina Seana.
Tak sądzisz?
Tak. To chyba dobrze, nie?
Wygląda jak wspaniały…
Sean Boyd.
Hej, Alaska.
Cześć.
Wciąż piszesz?
Tak.
Cały czas.
Masz taki talent, wiesz…
- Wciąż pracujesz w Neptunie? - Nie.
Jestem inżynierem budowlanym.
Pamiętasz, że robiłem studia?
Serio, ja nawet nie umiem pływać.
Po prostu bym utonął.
Pracuję dla małej firmy w Seattle.
Może nie tak małej. Otworzyliśmy drugie biuro w LA.
Tak.
NIEODEBRANE: YOLANDA (4)
NIEODEBRANE: NIEZNANY NUMER (3)
NIEZNANY NUMER
Nie wiesz, skąd jest numer kierunkowy 360?
Chyba hrabstwo Merritt?
Pomóc ci z tym?
Nie, dam sobie radę. Dziękuję.
- Naprawdę ci dziękuję. - Okej.
Chodź, maleńka. Wiem.
Chodź tutaj.
Co?
Hej.
- Naprawdę dziękuję. - Spoko.
Masz. Zatrzymaj to.
- Na pewno? - Tak. Mam ich więcej.
Masz mój numer, tak?
Jakbyś czegoś potrzebowała, dzwoń.
Co powiesz, Mad?
Pożegnasz się? Podziękujesz?
Okej.
Ale z ciebie siłaczka.
Siła.
Tak? Znowu jakiś pozew? Wepchnij go sobie w dupę.
Tylko Alex.
- Kto? - Alex.
Ty. Ukradłaś Dysona. Nie wpuszczaj tu dzieciaka.
Mogę to wyjaśnić.
Ja też mogę.
Tanie sprzątanie. Ignoruj. Kim jestem? Twoim telefonem.
- Miałam wypadek samochodowy. - Jasne.
Naprawdę.
Miałam wypadek na trasie 20, mam skasowany samochód.
- Mam zdjęcie. - Jezu Chryste, to twój samochód?
Dobra, pomyliłam się.
Ale i tak nie mogę ci zapłacić, jeśli o to ci chodzi.
Miałam wypadek.
Klientki to nie obchodzi. Wie tylko tyle, że nie wróciłaś.
Ani ja, ani ty nie dostajemy kasy.
Yolanda, sprzątałam u niej trzy godziny.
Bez przerwy na siku.
Kupiłam rzeczy, zapłaciłam za benzynę.
Straciłam dwie godziny życia na dojazdy.
Ja też mam przesrane.
Straciłam kasę i cenną klientkę.
Czasem życie robi cię w chuja.
NIEODEBRANE: NIEZNANY NUMER (1)
Na pewno nie ma żadnych innych otwartych zleceń?
- Wezmę wszystko. - Będę o tobie pamiętać.
Potrzebuję tej pracy. I potwierdzeń wypłaty.
Obiecuję, że to się nie powtórzy.
Zostawisz tam strój, skarbie?
NIEODEBRANE: NIEZNANY NUMER (2)
- Halo? - Pani Alex Russell?
Kto mówi?
Mówi John Marshal. Reprezentuję Seana Boyda.
Ma pani adwokata czy rozmawiać z panią?
Przepraszam, kim pan jest?
Jestem prawnikiem pana Boyda.
Chcę panią powiadomić, że pan Boyd złożył pilny wniosek
do sądu rodzinnego okręgu Ludlow, by natychmiast zwrócono mu
pod opiekę jego dziecko, Maddy Boyd.
Sąd wyznaczył wstępne przesłuchanie na jutro na 10 rano.
Jeśli się pani nie stawi,
złoży kolejny wniosek o odebranie pani praw rodzicielskich.
Rozumie pani wszystko, co powiedziałem?
Sean nawet nie skończył liceum. Skąd ma adwokata?
Każdy może go mieć, wystarczy 1500 dolarów.
Sean nie ma półtora tysiąca.
Ktoś ma. Jego rodzina? Nie wiem, to nie twój problem.
Problem jest taki, że Maddy nie ma dachu nad głową.
To źle wypadnie w sądzie.
Natychmiast musimy cię gdzieś ulokować.
W Shawgit nie ma miejsc, zresztą bez samochodu tam nie dojedziesz.
- Yolanda ci dała odcinek wypłaty? - Nie.
Czyli wciąż nie kwalifikujesz się do domu tymczasowego.
Są miejsca w schronisku dla ofiar przemocy domowej,
ale mówisz, że nie jesteś ofiarą?
Naprawdę nie chcę zabierać miejsca komuś, kogo naprawdę skrzywdzono.
Naprawdę skrzywdzono. Co to znaczy?
Pobicie. Rany.
A fałszywa krzywda to co? Zastraszanie?
Pogróżki?
Kontrola?
Sama musisz się zgłosić.
Wyślą po ciebie taksówkę na najbliższy posterunek policji.
I co im powiem?
„Pomóżcie mi”.
Dziękuję.
Ty jesteś Alex? To jest Maddy?
Jestem Denise. Rozmawiałyśmy przez telefon.
Jesteś na miejscu. Możesz odetchnąć.
Dobrze, dziewczyno.
Dużo tutaj oddychamy. Bardzo dużo.
Weź Maddy, ja wezmę torbę.
ZASADY DLA GOŚCI
To jest Cal. Zawsze tu jest.
Ma na biurku księgę, w którą się wpisuje
na wejściu i wyjściu.
Tu odkładasz telefon.
Tylko wyłącz lokalizację.
- Nie mogę korzystać z telefonu? - Możesz, ile chcesz.
Będzie tu na ciebie czekał.
Tylko musisz się oddalić o przecznicę-dwie stąd.
Ochrona adresu tej placówki jest dla nas priorytetem.
Nie.
Chcę do domu.
Całe mieszkanie jest dla nas?
Zdecydowanie.
Popatrz.
- Popatrz, jak ładnie. Spójrz… - Nie.
Przepraszam. Jest bardzo śpiąca.
Zamówię wam kolację, byście mogły się rozgościć.
I ubrania dla córki. Jaki ma rozmiar, trójkę?
Dziękuję.
Nie.
Chodź. Zobacz łóżko.
Cześć. Mieszkam pod dwudziestką trójką.
To dla ciebie.
Kobieta spod trójki je zostawiła po wyprowadzce,
może twojej córce się spodobają.
- Dziękuję. - Nie ma sprawy.
Mam coś, co może ci się spodobać.
Chcesz zobaczyć? Chcesz?
Chcesz niespodziankę?
No dobrze. No to…
- Ja nie mogę, co to? - Co?
- Co to? - O kurczę.
Patrz, ile kucyków.
Ile masz kucyków.
- Żółty? Okej? - Co?
On stoi.
O rany.
- Hej. - Dziękuję.
- Naprawdę. - Wyjdę na zewnątrz.
I co?
Pomogły? Z tego, co słyszę, tak.
Pomogły. Ratujesz mi życie. Dziękuję.
Są przerażające, co nie?
Pokazałam je synowi i nie został fanem.
Super przerażające.
Nie wiem, po co komu tyle kucyków.
Mam masę pytań do dziewczyny spod trójki.
Pachniało tam tak, jakby gotowała łajno.
Tak w ogóle, jestem Alex.
Wybacz, nie wiem, czy powinnam zdradzać…
nasze prawdziwe imiona.
Jak chcesz. Jedna dziewczyna przedstawia się
jako Yasmina Jade Skye, wszyscy wiedzą, że to bzdura.
Naprawdę mam na imię Danielle.
Naprawdę mam na imię Alex.
Ile lat ma twój syn?
Siedem. Jest w pierwszej klasie.
A twoja córeczka?
Ma prawie trzy lata. Tak.
- Masz piękne rzęsy. - Prawda? Szyk prosto ze schroniska.
Robię rzęsy dorywczo i chcę być swoją własną reklamą.
Żebym mogła robić je nie-dorywczo.
Zostać kobietą biznesu.
„Rzęsy u Danielle”. Nie.
„Zalotne rzęsy u Danielle”.
Brzmi świetnie.
Potrzeba ci czegoś?
Nie, już mamy wszystko.
Chociaż… właściwie…
Pewnie nie masz niczego, co mogłabym pożyczyć do sądu, co?
Dziewczyno.
Dziewczyno, chodź tu!
Zrobimy ci makijaż i rzęsy również.
- Przyprowadziła Maddy. - Kurwa.
Mała Maddy.
- Hej! - Tatuś!
Hej, maleńka.
Dobrze cię widzieć.
Tak?
Przyprowadziłaś ją do sądu?
Czemu włożyłeś garnitur?
Czemu włożyłaś panterkę?
Nie wolno przyprowadzać dzieci do sądu.
Co tu robi twoja rodzina i Ethan?
Będą mnie wspierać. Przeżywam piekło.
Ty przeżywasz piekło?
Przestań.
Wszyscy chcemy tylko dobra Maddy.
My oboje chcemy dobra Maddy. Jasne.
Nas nie stać na jedzenie, a ty zatrudniasz prawnika.
- Wchodzimy już. - Dzięki, John.
Dzięki, John.
Zostanę tu z nią, skoro już postanowiłaś ją wziąć.
- Chodź do mnie! - Miło cię widzieć, Doreen.
Tu jest Szmarielka.
Mamusia zaraz wróci, okej?
Okej.
Kocham cię!
Sprawa 549GRT, Boyd kontra Russell.
W związku z przyspieszonym wnioskiem 5937-G złożonym przez Seana Boyda
wnosimy o nakaz ex parte natychmiastowego przywrócenia
Maddy Boyd, lat dwa, pod opiekę jej ojca, Seana Boyda.
Zgadza się.
Czy złożono poprawki do planu rodziny i przekazano dokumenty?
Złożono. Nie mieliśmy kontaktu z panną Russell, więc za pozwoleniem
- przekażemy je teraz. - Zgadzam się.
Na jakiej podstawie mamy rozważyć ex parte Maddy Boyd?
Za pozwoleniem, panna Russell nie prawo, prawo
i prawnie prawo, więc wnosimy o prawo, prawo.
- Rozumiem. Prawo, prawo. - Zdecydowanie prawo, prawo.
Panno Russell.
- Wysoki Sądzie, nie rozumiem… - Komisarzu.
Jestem komisarzem sądowym, nie sędzią. Pytałam o pani plan.
Mój plan?
Plan utrzymania Maddy. Zabrała ją pani z domu w środku nocy,
odmawiała panu Boydowi informacji o córce
przez ponad 72 godziny, nie ma pani domu ani dochodów.
Jaki ma pani plan?
Pracuję nad tym.
- Ma pani dach nad głową? - Tak.
Przebywamy w McMullin House.
Schronisko dla ofiar przemocy.
Tak. Opieka społeczna nas tam skierowała,
gdy opowiedziałam, co nam zagrażało.
Nie spodziewaliśmy się takiego oskarżenia.
Mój klient nigdy nie podniósł ręki na tę kobietę ani dziecko.
Panno Russell, zgłosiła pani sprawę na policję?
Nie.
Ma pani świadków, którzy mogą to potwierdzić?
Nie.
Czy kiedykolwiek zgłosiła pani na policję,
że pan Boyd stosuje wobec pani przemoc?
- Nie. - Jeszcze trochę prawa?
O tak, prawo.
Nie dostarczyła prawa, prawa, co oznacza, że prawo, prawo.
Panno Russell, to prawda?
Doszło do wypadku, gdy dziecko było w samochodzie bez opieki?
Tak, szukałam jej syrenki.
Panie Boyd, sąd zatwierdza nakaz ex parte o przywrócenie
Maddy pod pana opiekę.
Spotkamy się ponownie za tydzień. Sprawę odroczono.
Przepraszam, jaka jest decyzja?
Ma pani tydzień do przesłuchania w sprawie opieki tymczasowej.
Proszę w tym czasie znaleźć pracę
i stworzyć spójny plan utrzymania Maddy.
A Maddy będzie u Seana?
Wciąż może ją pani widywać w obecności neutralnego obserwatora.
- Nie… - Sprawa odroczona, panno Russell.
Sprawa 339GRF.
Maddy, hej.
Hej, Maddy.
Cześć, kotku.
- Tata ci mówił, dokąd idziesz? - Do domu.
Do domu, ale tylko na tydzień, okej?
A potem wrócisz do domu kucyków.
Codziennie będę przychodzić cię kąpać.
Chodź, Maddy.
Hej, jak poszło?
Alex.
Nic ci nie jest?
Skurwysyny. Na jak długo sąd mu ją oddał?
- Na jak długo? - Tydzień.
Siedem dni?
Nie jest źle. Znam gorsze przypadki.
Siedem dni… Poradzisz sobie. To tylko siedem snów.
Możesz się z nią widywać?
Na kąpiele.
To dobrze, mamciu. Nie zawsze na to pozwalają.
Gdy odeszłam od Carla pierwszy raz, nie pozwolono mi na wizyty.
Że niby się nie nadaję.
Urzędasy niech mówią, co chcą. Ale jesteś świetną mamą.
- Nie powinnam była odchodzić. - Dobrze zrobiłaś.
Jest świetnym tatą.
Maddy go uwielbia. Teraz się razem przytulają w domu.
A ja jestem sama w schronisku. Nigdzie nie pasuję.
- Odeszłaś od niego przez przemoc. - Jaka tam przemoc.
Zrobił dziurę w ścianie nad moją głową. Nie zareagowałam,
nie zadzwoniłam na policję, nie złożyłam zeznań.
Jebać policję.
Wybijanie dziur w ścianach to przemoc emocjonalna.
Szczeka, zanim ugryzie. Bije obok, zanim pobije ciebie.
Sama wiesz, że następna by była twoja twarz.
Nie wiem, co wiem.
Dobra, przestań. Przestań już. Chodź tu. Spójrz na mnie.
Popatrz na to.
Widzisz?
Skurwiel próbował mnie udusić.
Myślisz, że od tego się zaczęło?
Myślisz, że na pierwszej randce
mówił mi: „Podaj mi sól, kiedyś cię uduszę, mała”?
Nie.
Przemoc się rozrasta. Jak pleśń.
Straciłam Maddy.
Dobra. Wstajemy.
No już, musisz wstać.
Chodź. Idziemy.
Myślisz, że nie znam tego dywanu?
Sama na nim leżałam.
Straciłam na nim całe tygodnie życia.
Masz wstać z dywanu, Alex, i walczyć o swoje.
Chodź. Vámonos, wstajemy.
Wstajemy.
Wstawaj! Nie uderzę cię w schronisku dla ofiar przemocy, ale musisz wstać.
Wstawaj!
- Kurwa, dobra. Okej. - Wstawaj!
Siedem dni to nie aż tak długo, okej? Musisz załatwić sobie adwokata.
Złożyć zeznanie o przemocy dla sądu. Musisz się przygotować.
- A zamiast tego tu leżysz. - Aha.
I tak mnie nie wysłuchają, więc…
Posłuchaj siebie. „I tak mnie nie wysłuchają”. Jęcz, wścieknij się!
Musisz się dogrzebać do swojego gniewu, mamuśku!
To, co zrobił, było pojebane!
Lepiej zacznij się na to wściekać.
Dobra, wiesz co? Pomogę ci, okej?
Zrobię…
Dobra. Powiedz mi jedną rzecz, która cię wkurza.
Na którą jesteś wściekła.
Cokolwiek ci przyjdzie do głowy.
- Doceniam to, co robisz. - Nie.
Na co jesteś wściekła? Jedna rzecz.
Cokolwiek.
- Szybko. - Ja…
- Regina mnie wkurza. - Świetnie. Kim jest Regina?
Sprzątałam u niej na wyspie Fishera,
nie chciała mi zapłacić i straciłam pracę.
Wykonałaś pracę i ci nie zapłaciła?
Boże, założę się, że ma śliczny dom.
Do tego spodnie od Lululemon i termomix.
- Pewnie jesteś wściekła. - Tak.
Dobrze. Weź płaszcz.
Wychodzimy. Suka ci zapłaci.
Jedziemy.
Dzień otwarty dla kupców.
Cholera. To wbijamy.
Nie możemy.
Dlaczego? Ma otwarty dom. Dla wszystkich.
- Pewnie jej tam nie ma. - Ale są jej rzeczy.
Ile jest ci winna?
37 i pół dolara.
Sprzątanie za 37 i pół dolara? Tyle to ja ci mogę przelać.
- Masz rację. Wracajmy. - Nie.
Jebać to. Chodzi o zasadę, okej? Zarobiłaś te żałosne 37 i pół dolara.
Weźmiemy dla ciebie coś, co jest tyle warte.
Danielle, ja nie kradnę.
Kto mówił coś o kradzieży?
Nie szykujesz się właśnie do kradzieży?
Co? Tylko robię sobie miejsce.
- Panie chcą obejrzeć dom? - Przerwę ci, Jackie.
Pytanie brzmi, czy ty chcesz go sprzedać?
Poznałyśmy Reginę z żoną na zajęciach ze spinningu.
Powiedziała, że musimy zobaczyć jej pokój dziecięcy.
Piękny. Ekologiczny, z ogrzewaną podłogą. Jak się pani nazywa?
Taylor Swiftman.
Yasmina Jade Skye.
Wspaniale.
Witamy. Proszę się czuć jak u siebie.
Mój wspólnik oprowadzi panie i odpowie na wszystkie pytania.
Regina jest w domu?
Wyszła. Przekażę pozdrowienia, Taylor.
O mój Boże.
Czym ci ludzie się zajmują?
Nie mam pojęcia.
Kurde, dziewczyno.
Dom aż błyszczy. Dobra jesteś.
- Dzięki. Możemy wyjść? - Okej.
Ty go rozprosz, ja się rozejrzę.
Wspaniały.
Dzień dobry.
Ma pani jakieś pytania?
Piękna nieruchomość.
Tak. Pełna światła.
- Ściany wyglądają na mocne. - Są wzmacniane przeciw trzęsieniom ziemi.
Dach zakrywa cały dom.
Nie zakrywa podwórka, jeśli to ma pani na myśli.
Skarbie,
jest piękny, ale musimy to przemyśleć, więc…
Okej, nie złość się.
Ale znalazłam w jej biurze coś, co musiałam dla ciebie zabrać.
Nie.
- Jej wizytówka. - Nie o tym mówię.
Potrzebujemy jej numeru, to tyle. Zajrzyj do mojej torby.
Zajrzyj.
- Ukradłaś jej psa. - Nie.
Sama do mnie przyszła, okej? Leżała sobie w klatce.
- Od razu się zakumplowałyśmy. - Nie możesz jej ukraść psa.
Tylko pokazujemy jej miasto. Nakarmimy ją, a potem napiszę do zdziry,
by przyniosła pieniądze, bo jej obetnę pazur.
Zawróć, wrzucę go przez bramę.
Jego? O nie.
- Jesteś chłopcem? - To nie jest śmieszne.
Już raz byłam dziś w sądzie. Nie wrócę tam przez psa.
- Okej. - Zaparkuj, ja zadzwonię.
Powiem, że znalazłam go na ulicy.
- To nie jest śmieszne. - Wybacz. Jest.
Regina już jedzie. Będzie za pięć minut.
Wybacz. Nie chciałam ci psuć zabawy.
Nie mogę trafić teraz do aresztu.
Nie o to chodzi. Po prostu…
Już drugi raz dzwoni. Pierwszy raz był w kolejce.
Weźmiesz telefon?
- Nie chcę go trzymać. - Tak.
Odrzucisz połączenie?
Odrzucone. Już.
Po prostu… ta jego twarz.
- Czemu go nie wyłączysz? - Tak właśnie robi.
Mówi: „Kocham cię, chcę zobaczyć syna”.
Znowu zadzwoni. Jebać to.
Wiesz, co jest popieprzone? Chcę, by spotkał się z Maxem.
To jego syn.
Zaraz wracam.
Po chuj do mnie dzwonisz?
Tak?
Pan Darcy.
Dzięki Bogu.
Nie wiem, jak się wydostał z klatki. Jak się wydostałeś z klatki?
Gdzie go pani znalazła?
Na ulicy. Tak.
Jakim cudem tam dotarł?
Psy to biegacze.
Ale masz takie krótkie nóżki, Panie Darcy, tak.
- Cieszę się, że mogłam pomóc. - O tak.
Naprawdę dziękuję.
Nie poznajesz mnie?
Przepraszam?
Sprzątaczka.
Posprzątałam ci dom.
Racja. Ty…
Zemdlałaś w pokoju dziecięcym.
Nie zapłaciłaś mi.
O mój…
O mój Boże. Czy to…? Co…?
Co to ma znaczyć?
Ukradłaś mi psa?
Moja rąbnięta przyjaciółka chciała zrobić z niego zakładnika.
Ale ja ci go zwracam.
Proszę, odzyskałaś psa. Jestem bohaterką.
O mój Boże!
Wzywam policję.
Jasne, wzywaj. I powiedz im, że jesteś złodziejką.
Wisisz mi 37 i pół dolara.
To niewiarygodne. Nie negocjuję z przestępcami.
Zapłać mi za pracę.
Nie zapłacę ani centa. Nawet nie przyjechałaś dokończyć.
Przyjechałam. Byłam w drodze do ciebie do domu.
Miałam okropny wypadek na trasie 20.
Mieszkałam z córką w tym samochodzie.
Byłyśmy bezdomne.
A potem przez twoje skąpstwo
nie mogłam jej dać dachu nad głową,
nie mogłam jej nakarmić ani nawet zebrać z podłogi portu promów.
Dziś rano sąd mi ją odebrał.
Tak.
Straciłaś psa na pięć minut, a ja straciłam córkę.
Pierdol się.
Jeszcze prosto i w prawo. Ta żółta.
Dobra.
Okej.
Tutaj mieszkałaś? Nic dziwnego, że tak ci zależało na 37 dolcach.
Pięć godzin, 30 minut, 9 sekund.
No. Ładnie.
- Tak? - Tak.
Rozbieraj się.
Szkoda, że nie czuję jaj, inaczej bym ci tu zrobił pokaz, Alaska.
Aha.
Ile godzin chcesz być w stanie przejechać?
Nie godzin, kilometrów. 65.
Na rowerze wartym moje trzy pensje.
Masz przerobić cały sylabus przed rozpoczęciem zajęć?
Po to jest w sieci, nie? To kocimiętka dla nerdów.
Coś dobrego?
Rzeka życia. Aż chcę się przeprowadzić do Montany.
Dobrze, że się przenosisz.
Jeszcze tego nie zrobiłam.
Co jest?
Ile jeszcze mam słuchać tych jego żali?
- Hej, Danielle… - Tak?
Nie zawsze wyglądała tak źle.
Nie chcę, byś myślała, że to wybrałam dla swojej córki.
Myślę, że twoja córka ma szczęście. Naprawdę. Bo ma ciebie.
Wiem, że dziś nam nie wyszło,
ale powinnaś być z siebie zadowolona.
Powinnaś być z siebie cholernie dumna.
Zaczęłaś walczyć.
Zaczęłaś być asertywna.
Krzyczałaś „weź się pierdol” na przypadkowym parkingu.
Dzięki, że mnie ściągnęłaś z dywanu.
Do usług.
Jesteś gotowa tu wrócić? Wcześnie na to.
Obiecałam Maddy, że ją wykąpię. To nasz zwyczaj.
Wrócić po ciebie?
- Nie, przejdę się. - Nie spóźnij się, bo nie wejdziesz.
Dobrze, proszę pani. Dziękuję.
- Cześć, Doreen. - Cześć.
- Przyjechałam wykąpać Maddy. - Już ją wykąpaliśmy.
Jest 17.45.
Pobrudziła się przy zabawie, więc ją wykąpaliśmy wcześniej.
Mogę ją utulić do snu?
Już śpi. Sean ją uśpił, zanim poszedł do pracy.
Nie ma szóstej, a ona śpi?
Miała kaszel, daliśmy jej syrop, by mogła zasnąć, okej?
Jak to? Małe dzieci nie mogą pić syropu na kaszel.
Dawałam go wszystkim dzieciom w jej wieku. Nic jej nie jest, okej?
Dobranoc.
YOLANDA: REGINA ZAPŁACIŁA ZA SPRZĄTANIE.
YOLANDA: PRZYJEDŹ PO WYPŁATĘ.
Przepraszam.
Danielle!
Regina zapłaciła.
Denise, gdzie jest Danielle?
Porozmawiajmy w biurze.
- Wyrzuciłaś ją? Co się stało? - Nie.
Nie ma jej. Nie ma jej rzeczy.
Przepraszam, dziewczynko.
Pójdziesz do 23, a ja zaraz do ciebie przyjdę?
Chodźmy.
Danielle się wyprowadziła. Odeszła.
Jak to?
Opuściła schronisko rano. Tylko tyle mogę powiedzieć.
Gdzie teraz jest?
Denise, on ją dusił.
To się zdarza.
Częściej wracają, niż ich porzucają.
Większość kobiet potrzebuje siedmiu prób, zanim im się uda.
Danielle była tu trzy razy.
Mi samej zajęło to pięć.
Fotel na trawniku przed przyczepą należy do mnie.
Nie widać tego pod pleśnią, ale jest obity różowym pluszem.
Wzięłam go, gdy się do niego wprowadzałam.
Gdy mu powiedziałam, że jestem w ciąży…
posadził mnie na tym fotelu…
przyniósł mi kubek mięty…
i powiedział, że będzie mnie wspierał na każdym kroku.
Był łagodny.
Ale potem…
gdy mu powiedziałam, że nie zrobię aborcji…
zabrał fotel…
i resztę moich rzeczy, i wyrzucił je na deszcz.
Krzyczał na mnie, nazwał mnie jebaną dziwką.
Powiedział, że psuję mu wyprawę rowerową,
że mu niszczę życie.
I powiedział też…
że nigdy mi nie wybaczy.
I nie wybaczył.
Co ty sobie, kurwa, myślisz? Jebana suka!
Pomyśl, Alex, przez jedną zasraną sekundę pomyśl!
Wtedy zaczęłam się go bać.
W każdym razie…
Tak po prostu przy tym dłubię.
Jakieś uwagi?
Napisy: Joanna Kaniewska