Grając w kadrze, i nie mówię tylko o tym meczu,
ale o wszystkich, macie pamiętać, kogo reprezentujecie.
Reprezentujecie nie tylko nas,
ale cały kraj.
W chwilach zwątpienia,
gdy poczujecie, że robi się ciężko,
oto, o czym macie myśleć.
Nie tylko o kraju, ale też o swoich rodzicach.
O braciach i siostrach.
O dzieciach,
o przyjaciołach.
Bo kiedy znajdziecie się pod presją,
dodadzą wam sił.
I wszystko się ułoży.
Pamiętajcie o nich.
Test: Nowa era australijskiego krykieta
LEEDS ANGLIA
Smudge.
Miałem z nim pogadać, kiedy dotrzemy do Leeds.
Rano czuł się trochę lepiej,
ZEBRANIE TRENERÓW
a po południu dużo lepiej.
DR RICHARD SAW LEKARZ DRUŻYNY
Nie miał objawów wstrząśnienia.
Pytacie mnie czasem o moje przeczucia.
Bywa, że odpowiadam, ale zwykle wolę poczekać
na wyniki badań.
W jego przypadku moja opinia jest taka:
nie powinien grać w następnym teście.
Byłoby to nierozsądne.
Nie zdążymy go przygotować.
W tak krótkim czasie nie da się go doprowadzić
do należytego stanu.
Myślałem sobie: „A jeśli wrócę szybko do zdrowia?”.
Ale czas mijał, a mój stan się nie polepszał.
Było możliwe, że mnie nie dopuszczą.
Po rozmowie z doktorem ogłosiliśmy,
że nie jestem gotowy.
Takie było zdanie doktora,
a ja się z nim zgodziłem.
Jeśli Steve, który krykieta kocha ponad wszystko,
mówi, że nie czuje się na siłach,
JUSTIN LANGER TRENER REPREZENTACJI
to nie ma co kręcić, trzeba to uszanować.
Akceptujemy tę decyzję i idziemy dalej.
Pierwsza rzecz, Smudge nie zagra.
Wszyscy widzieliśmy, co się stało.
Nie zagra, decyzja zapadła.
Wyjściowa jedenastka ulegnie zmianie,
ale byliśmy na to gotowi.
Jeśli chodzi o psychikę, macie być gotowi. Będzie się działo.
Myślcie tylko o tym, jak pomóc w wygraniu testu.
Wiedzieliśmy, że nie wydobrzeje. Reakcja drużyny?
„Co? Nie zagra?”
Trzeba go będzie zastąpić.
Na szczęście wspierają nas kapitalni fachowcy.
W kraju mamy świetnych analityków, duża grupa ludzi
zbiera dla nas informacje, planuje przygotowania.
Zatrudniliśmy nawet matematyka.
SPOTKANIE DOTYCZĄCE STRATEGII 2 MIESIĄCE WCZEŚNIEJ
Oparliśmy się na danych obejmujących
wszystkie mecze testowe rozegrane w Anglii od 2009 roku.
Nasi analitycy zadali sobie pytanie:
TROY COOLEY TRENER FAST BOWLINGU
HISTORIA ZWYCIĘSTW
„Co robiliśmy przez ostatnią dekadę?
„Jak zdobyć wicketa i wygrać?
„Kiedy rzucać?
„Co się sprawdza w Anglii, a co nie?”.
Z analizy wyszło nam, jak powinno się rzucać
i gdzie powinna się odbić piłka.
Jako punkt wyjścia przyjmiecie sześć metrów
i od tej odległości
będziemy wprowadzać poprawki.
Jedna z rzeczy, które wynikły z naszych analiz, to te sześć metrów.
Od tego zacznijmy.
Później zaczniemy tę odległość modyfikować.
Największą szansę na zdobycie The Ashes
dałaby nam neutralizacja angielskich batsmanów.
To po prostu zmiana filozofii.
Niewielka.
Bo w związku z The Ashes słyszy się tylko:
jedź tam i rzucaj piłkę.
Jak robi się to na czuja, jest ciężko. Łatwiej zacząć od sześciu czy ośmiu
i później wprowadzać korekty.
Byleby robić to w sposób
przemyślany.
Rzadko się zdarza, by do gry byli gotowi
wszyscy fast bowlerzy. Wyglądało na to,
że los nam sprzyja.
TRZECI TEST HEADINGLEY, LEEDS
Dzień pierwszy, idealne warunki do rzucania.
Posępnie, lekkie zachmurzenie.
Niebo jest nadal zachmurzone. Dlatego Joe Root spoglądał w górę.
I po wygranym rzucie zdecydował, że Anglia będzie rzucać.
Gdy wygrali rzut, weszliśmy na boisko. Na dworze było ciemno.
I to bardzo.
DZIEŃ 1
Tak to jest na Headingley, gdy wychodzą chmury.
JONATHAN AGNEW KOMENTATOR
Jak na starym, dobrym Headingley.
Koszmar dla batsmanów.
Dotknął jej.
Piłka latała bez ładu i składu.
Krawędź i schodzi!
Schodzi.
Tam się nie da grać.
Pierwszy innings na Headingley to suma wszystkich strachów.
Bez Smitha odbijanie się nie klei.
Po nim.
Archer ma sześć runów.
Bez niego nie ma gry.
Zupełna klęska.
179 - WSZYSCY WYELIMINOWANI
Świetna postawa Anglii.
Zostaliśmy daleko z tyłu.
Nie da się wygrać meczu,
jeśli pierwszego dnia tracisz 180 runów.
Ostatnia sesja była bardzo słaba.
Zdarza się. Obyśmy jutro wieczorem
siedzieli tu w lepszych nastrojach.
Będą odbijać jako ostatni.
Postarajmy się, żeby musieli nas gonić i nie dogonili.
Idziemy.
DZIEŃ 2
Następnego ranka
świeciło słońce. No i świetnie, o to chodziło.
Pogoda się zmieniła. Dziś mamy warunki idealne do odbijania.
Hazlewood i Cummins będą odbijać nową piłkę.
JL wziął naszą trójkę na bok i powiedział,
że czekał na tę chwilę, od kiedy został trenerem.
Kiedy tak we trójkę staliśmy, zdaliśmy sobie sprawę,
że przez osiem czy dziewięć lat nie graliśmy razem w żadnym meczu.
Smithy powiedział coś, o czym ja też myślałem.
Mniej ruchu, powinniśmy grać mniej agresywnie.
Krawędź i schodzi.
Znów dobrze łapią.
Joe Root schodzi bez większych dokonań. Jest dziesięć na dwa.
Anglicy stracili trzy wickety.
Pewnie nie wiedzą teraz, co o nas myśleć.
Siedzą przed swoimi kominkami albo z przyjaciółmi w pubie,
a tutaj wynik 20 na trzy.
Naciskali nas, ale my nie pozwalaliśmy im na przekraczanie
linii granicznej. Byliśmy cierpliwi.
Piękny rzut Josha Hazlewooda.
Nie marnowaliśmy piłek.
Niesamowicie szybkie piłki.
Atakować będzie James Pattinson.
-Łap! -Krawędź i eliminacja.
Anglia chwieje się z wynikiem 34 na cztery.
Kolejna szybka eliminacja angielskiego batsmana.
Są w opałach.
Tych kilka godzin to było najlepsze grupowe rzucanie, w jakim brałem udział
podczas testów.
Dotknął jej i schodzi!
Dobrze im idzie.
Wszystko nam wychodziło. Davy cztery razy kapitalnie złapał piłkę.
Dotknięta, ale ją złapał.
Warner znów krzyczy z radości.
Wszystko nam się układało.
W końcu i nam trafił się taki dzień.
Są nie do zatrzymania.
Anglia grała katastrofalnie.
Patrick Cummins.
Łap!
Rękawica.
54 na siedem.
Hazlewood.
Świetna eliminacja.
Dramat Anglii trwa.
56 na osiem.
Tylko jeden Anglik z dwucyfrowym wynikiem. Kibice są załamani.
Podczas przerwy na lunch
na antenie radia stwierdziliśmy,
że być może byliśmy świadkami końca krykieta testowego
w tym kraju.
Tak!
Angielscy batsmani wyautowani. Australia ma 67 runów.
Znakomity Josh Hazlewood.
30 na pięć to najgorszy wynik Anglii w meczu z Australią od 1948 roku.
Po pierwszym inningsie przewaga wynosi 112 runów.
Byliśmy fenomenalni.
To był jeden z tych dni.
Pokazałeś im.
Powiedział do mnie: „Trafię go w tego kulasa”.
-Cześć, dryblasie. -Will.
DZIEŃ 3
Dolna krawędź, słupki
i na tym kończymy.
Znamy wynik drugiego inningsa Australii.
246 runów.
Sytuacja wygląda następująco.
Z blisko stuprocentową pewnością można stwierdzić, że wygra Australia.
Anglicy muszą odrobić 359 runów.
Batsmani, którzy dopiero co zdobyli 67?
Niedorzeczne.
Największa liczba runów, jaką udało się odrobić angielskim krykiecistom
to 332.
Świetna okazja do obronienia The Ashes.
Anglicy znaleźli się w tarapatach.
Musimy wykorzystać okazję.
Dalej!
Znowu David Warner.
Jako pierwszy w drugim inningsie schodzi Rory Burns.
Przepiękny rzut Pata Cumminsa.
Dotknęła rękawicy? Zdaniem sędziego tak.
Tak!
Zeszło już trzech.
141 na trzy.
Ben Stokes!
Największą owację zebrał dziś Ben Stokes.
Fani dużo sobie po nim obiecują.
Dalej, chłopaki.
-Gramy. -Od razu Stokes.
Rozpocznie Lyon, więc łatwo nie będzie.
Załatwmy jeszcze dwóch.
Nie odpuszczajcie. Damy radę.
A jutro rano nowa piłka.
Świetnie, Gazza.
Australia nie mogła nie wygrać tego meczu.
Stokes musi przetrwać jeszcze jedną piłkę.
Anglia miała przegrać i zapomnieć o The Ashes.
DZIEŃ 4
Anglia potrzebuje 203 runów, a Australia siedmiu wicketów.
Takie okazje nie trafiają się często.
Denerwowałem się. Musieliśmy to dokończyć.
Źle znoszę oglądanie meczów.
Zawsze mam ochotę wyjść na boisko i pomóc.
Nie lubię tej bezsilności.
Męczyła mnie, szczególnie ostatniego dnia.
Dawaj, Garry.
Łap!
Ale to złapał.
Nowy bohater.
Kiedy zszedł Joe Root, Australia odetchnęła z ulgą.
„Wicket jest nasz.
„Teraz rozpracujmy resztę”.
Tak jest.
Jeśli Anglia chce pozostać w grze,
musi zdobyć jeszcze 198 runów.
Piękne odbicie.
Bairstow ląduje z twarzą w trawie.
Pierwsza linia graniczna
Bena Stokesa.
Ogłuszający doping.
Kibice potrzebują bohatera. Czy będzie nim Stokes?
Trzeba się go pozbyć.
Agresywne zagranie Bena Stokesa.
Wystarczająco mocno.
Anglicy zaczynają nabierać rozpędu.
Bowlerzy Australii muszą coś z tym zrobić.
Złapał!
Para Stokes-Bairstow zdobyła 86 runów i została rozbita.
Johnny Bairstow opuszcza murawę.
245 na pięć.
Jazda.
Kłopoty.
-Jest! -Po nim.
Kapitalny Travis Head na pozycji mid-wicket.
Buttler nie dobiegł.
To ważny moment.
Anglia straciła już sześciu.
-Łap! -Odbił górną krawędzią.
Mają tam zawodnika. Za nim zachodnia trybuna.
Tak!
Dalej.
286 na osiem.
Jeśli był but, to mamy aut.
286 na dziewięć.
Zachwyceni Australijczycy. Jeszcze jeden wicket
i obronią The Ashes.
Rządzimy na The Ashes.
Ostatni zawodnik to Jack Leach.
Anglikom brakuje 73 runów.
Oto człowiek, który może odebrać Australijczykom
prawie pewne zwycięstwo.
Ben Stokes miał świetne lato.
Siedemdziesiąt albo 80 runów.
Tak czy siak, zdobędziemy wicketa.
Łap!
Stokes wzdłuż boiska. Znakomite uderzenie.
Stokes zaraz zrobi coś głupiego.
Anglicy potrzebują 62 runów.
Australijczycy jednego wicketa.
Wspaniałe uderzenie.
Anglikom brakuje 50 runów.
Kibice szaleją.
Najgorszym przeciwnikiem jest presja.
Ben Stokes to betka, presja jest dużo groźniejsza.
Tim Paine potrzebuje jasnego umysłu.
Została jedna piłka, więc Paine powinien
przesunąć fielderów bliżej batsmana.
Żeby Stokes nie zdobył runa.
Weź wszystkich.
Jasne. Po co on to robi?
Z angielskiej pary jeden umie odbijać,
a drugi nie.
Ostatnią piłką w overze
PETER LALOR DZIENNIKARZ
powinni byli pozbyć się Stokesa.
Stokes zdobył runa.
Nie!
Zacznie następnego overa.
Batsman z jedenastką jest zwykle najsłabszy.
Wolałbym, żeby Stokes zdobył za tę piłkę sześć runów,
ale przekazał kij Leachowi.
Nie szło mi z prędkością ani odbijaniem od nawierzchni.
Potrafił wykorzystać najmniejsze błędy.
Jak go zaskoczyć?
Wybił ją poza boisko.
Anglikom brakuje 33 runów.
Australijczycy się pogubili.
A Stokes był skupiony.
Wolna piłka, posłał ją w lewo.
Za linię graniczną.
Ben Stokes zdobywa setkę.
Na jego cześć wiwatuje cały stadion i cała Anglia.
Stałem przy linii granicznej i myślałem:
„W końcu odbije wysoko
„i wygramy”.
Poszła w górę.
Za linię.
Brakuje im 27 runów.
Wszystko mu wychodziło.
MARCUS HARRIS OTWIERAJĄCY BATSMAN
Ale musiał w końcu odbić wysoko.
Odbił w górę. Spróbują złapać.
Łapcie.
Złap ją, Harry.
Nie dał rady.
Leciała mi prosto w ręce,
ale uderzyłem w ziemię i się odbiła.
Przez ułamek sekundy miałem w rękach The Ashes.
Najgorsze uczucie na świecie.
Dziewięć do zwycięstwa.
Decydują się losy The Ashes.
Dla obu drużyn.
Pamiętajmy o weryfikacjach. Anglikom została jedna,
Australijczykom tak samo.
Wyszła za linię wicketa.
Wiedziałem, że nie wyszła.
Painey nie był zdecydowany.
Ale ja nie chciałem później żałować.
Poproszą o weryfikację.
Nie było autu.
Poproszę wideo.
Piłka nie dotknęła kija. Wyszła za linię wicketa.
Kogo wyznaczy Tim Paine?
Nathana Lyona.
ANGLIA POTRZEBUJE 8 RUNÓW
-Łap! -Dalekie odbicie.
Leci nad mid-offem! Sześć runów!
Jeden run, aby zremisować.
Dwa, aby wygrać.
Trzeba grać do końca.
Zwycięski run jest najtrudniejszy.
Zamiótł ją w bok.
-Biegną. -Bierz go.
Może być wybiegnięcie. Nie złapał.
Lyon wypuścił piłkę z rąk.
Trenerze.
Co tu się stało?
Byłem załamany. Myślałem, że już po The Ashes.
Ale nie mogłem się nad sobą użalać.
Musiałem rzucić ostatnią piłkę.
Myślałem sobie: „Dobra, w jaki sposób
„może ją odbić?
„Jakie odbicie mnie by pasowało?
„Jak go zmusić, żeby tak odbił,
„i jak to później wykorzystać?”.
-Aut! -Patrzą na sędziego.
Niestety nie mogą już weryfikować.
Czy była w świetle wicketa?
Była.
Rzut Pata Cumminsa w żadnym razie nie był autowy.
Zmarnowali weryfikację i teraz za to płacą.
Daleko.
Za cztery runy.
Co za innings, co za zawodnik.
Anglicy pozostają w grze wyłącznie dzięki niemu.
To jeden z najlepszych inningsów, jakie widziałem.
Jego drużyna nie istniała, leżała na łopatkach.
Australijczycy będą załamani.
Australijski sport od pokolenia nie zaliczył
tak trudnej do przełknięcia porażki.
Zanim zaczniemy zebranie, chcę powiedzieć,
że przez kilka dni będzie zajebiście bolało.
Ale przed nami jeszcze dwa testy.
Nie ma co rozpaczać.
Mogliśmy wygrać, ale nawaliliśmy. Bywa.
Kiedy indziej o tym pogadamy.
Przed nami dwa mecze, możemy odsapnąć.
Wykorzystajmy czas wolny, trzymajmy się razem.
Strategia, którą na nich przygotowaliśmy,
w końcu zadziała.
To nie koniec.
Nie ma co histeryzować.
To krykiet. Bywa różnie.
Tak, to był ważny mecz i zależało nam na wygranej.
Powinniśmy byli wygrać.
Zostawmy to za sobą i zacznijmy myśleć
o dwóch kolejnych testach.
Tak, to...
wielki zawód.
Bolało, nadal boli. Trudno się z tym pogodzić.
Wróciłem do hotelu i nie wiedziałem, co ze sobą zrobić.
Byłem wyczerpany fizycznie i psychicznie.
Rozmawiałem przez FaceTime z żoną.
Zauważyła, że piję szkocką.
„Co robisz?
„Przecież ty szkockiej nie pijesz”. Odparłem, że zacząłem.
Źle się czułem.
Siedziałem sam w pokoju
i próbowałem zasnąć, ale nie mogłem.
Musiałem coś z tym zrobić.
NASTĘPNY PORANEK
Napisałem do Dene'a Hilla, że chcę obejrzeć w sali konferencyjnej
tę część meczu, w której grała para Leach-Stokes.
Odpisał, że to zorganizuje.
SALA ZEBRAŃ ZESPOŁU
Siadajcie.
ZEBRANIE ZESPOŁU
Prawda jest taka, że to nas może złamać.
Wszyscy będą oczekiwać, że tak się właśnie stanie.
Ale to zależy od nas.
Obejrzymy to, co się wczoraj stało.
Po to, żeby się czegoś nauczyć.
Niełatwo będzie na to patrzeć,
ale musimy wyciągnąć z tego lekcję i się otrząsnąć.
Dopiero wtedy będziemy gotowi do kolejnego testu.
Nie byłem zachwycony perspektywą
oglądania tych 15 ostatnich overów.
W swojej głowie widziałem je wielokrotnie.
Miałem dosyć.
Włącz odtwarzanie.
Anglicy potrzebują 62 runów.
Niesamowite uderzenie Stokesa.
Wyszła za linię wicketa.
Mój najmniej ulubiony moment.
Poproszą o weryfikację.
Nie było autu.
To oczywiste, ale mieliśmy możliwość sprawdzić.
Jeden run, aby zremisować. Dwa, aby wygrać.
Zamiótł ją w bok. Biegną. Może być wybiegnięcie.
Nie złapał! Lyon wypuścił piłkę z rąk.
Daleko, za cztery runy.
Anglicy pozostają w grze wyłącznie dzięki niemu.
Trudno na to patrzeć, ale tak było.
Powiem tylko jedno. Uważam, że w sytuacji,
gdy brakowało im 71 runów i była ostatnia piłka w overze,
niepotrzebnie daliśmy im zdobyć runa. Gdyby nie to,
sześć następnych piłek odbijałby Leach.
Powinniśmy byli ich otoczyć. Nie dawać im takich łatwych runów.
Myśleliśmy, że jest szansa, żeby go wyeliminować,
gdyby wybił piłkę dalej.
Wszyscy ten plan znali?
Tylko Stokesa?
Mogliśmy zmienić ustawienie w polu, rzucać więcej z odbiciem.
Robiliśmy zmiany.
On rzucił trzy wolne, a Stokes odbił trzy szóstki.
Na pewno mogliśmy zagrać inaczej.
Nie spanikowaliśmy, nie narobiliśmy w gacie.
Staraliśmy się.
Gra się posypała, gorszy dzień.
Gdybym mógł, zmieniłbym to, jak zagraliśmy.
Całą ostatnią noc przez to nie spałem.
Ale było, jak było.
Pytanie brzmi...
Wiadomo, że zadziałała też presja,
ale czy plan był dla wszystkich jasny?
Był, ale spanikowaliśmy, zaczął się over i chcieliśmy spróbować wolnych piłek,
rzucać szerzej. To też nie do końca wyszło.
Yorker również chybił.
Odbił 220 piłek i nadal był w grze. Po nim miał wejść Leach.
Sześć piłek przeciw niemu by nam pomogło.
Błędem było, że pozwoliliśmy Stokesowi zdobyć tego singla.
To właśnie ta orientacja w sytuacji, o której mówiliśmy.
Pomyślałem, że gdyby odbijać zaczął Leach,
to jeszcze długo by to potrwało.
Teraz wiem, że graczy z pola trzeba było
przesunąć bliżej.
Przy piłkach 5. i 6. powinni stać bliżej, gdy mieliśmy 60-70 runów przewagi.
To podstawy gry w polu.
Zrobiłem błąd.
Nie chcemy znów poczuć tego, co czuliśmy wczoraj w szatni
czy leżąc wieczorem w łóżku.
Będziemy trzymać się razem
i będziemy razem trenować.
Razem przygotujemy się do meczu na Old Trafford
i go wygramy. Jasne?
Paine powiedział, że ciężko przeżył to zebranie.
Bo musiał przyznać, że popełnił błędy.
Wyjaśniłem mu, że to nie dowód słabości, ale siły.
Bo wszyscy jesteśmy ludźmi. Warto mówić kolegom
o swoich słabościach, bo wtedy też przyznają,
że coś poszło nie tak.
Podczas The Ashes
pięciu zawodników zwykle odpoczywa, robi wypad do Londynu.
Tym razem wszyscy
pojechaliśmy do Derbyshire.
Paru chłopaków się wkurzyło, ale był stanowczy.
Mieliśmy być razem.
Ta grupa po raz pierwszy
została poddana takiej próbie.
Kiedy jesteś pod presją,
czy to w życiu, czy na boisku,
potrzebujesz wsparcia przyjaciół lub rodziny.
DERBYSHIRE ANGLIA
Panowie, mamy ranek, początek dnia.
To świetna okazja, żeby poćwiczyć oddychanie.
Jesteśmy teraz razem,
bo żeby wygrać The Ashes, musimy trzymać się w grupie
przez trzy najbliższe tygodnie.
Dziś zagramy tylko w futbol dotykowy,
pobiegamy i się spocimy. Przygotujemy się na jutro.
Mieliśmy się zrelaksować, nie myśleć o krykiecie.
Zaczęło się leniwie, ale nie minęły dwie czy trzy minuty,
a na boisku toczyła się już ostra rywalizacja.
Nathan Lyon skręcił sobie kostkę.
To nic.
Obudził się w nim instynkt wojownika. I dobrze, bo bez niego
serii nie wygramy.
Paine pilnował, żeby wszyscy trzymali się razem.
To miał być wspólny relaksujący tydzień.
Znam się na zespołach.
Trzymanie się razem przynosi efekty.
Na jednym z pierwszych zebrań
Mitch Marsh zapowiedział,
że podczas tego tournée
co rano będzie chodził na kawę.
Wiem, że podczas takich wyjazdów
ZEBRANIE DRUŻYNY 2 MIESIĄCE WCZEŚNIEJ
daje się we znaki napięcie lub tęsknota za domem.
Jeśli zechcecie do mnie dołączyć, zapraszam.
Chciałem, żeby chłopaki
bardziej się ze sobą zżyli.
Udało się.
Fajnie się to rozwinęło.
Takie drobnostki są bardzo ważne.
Tak powstają przyjacielskie więzy.
Przyjaźni nie można zadekretować.
Gdy pojawia się presja,
ta więź pomaga ją przetrwać.
Później był mecz.
MECZ TOWARZYSKI DERBYSHIRE - AUSTRALIA
Równie ważny. Chcieliśmy go wygrać.
Nie potraktowaliśmy go jak treningu,
tylko zawalczyliśmy o wygraną.
To była zupełnie inna grupa
niż tydzień wcześniej.
Wygraliśmy w dwa dni i godzinę.
MANCHESTER ANGLIA
Przez rok ciężko pracowaliśmy,
ZEBRANIE DRUŻYNY
by zdobyć The Ashes. Jeszcze jedna wygrana i obronimy trofeum.
Ale bez walki nam go nie oddadzą. Pokazali to w zeszłym tygodniu.
Najcenniejszych rzeczy w życiu
nie dostaje się w prezencie. Nie tak to działa.
Zabrzmi to pewnie jak frazes,
ale szczerze w niego wierzę:
The Ashes zdobędzie drużyna, która bardziej tego pragnie.
Wszystko w waszych rękach.
Do gry wrócił Steve Smith.
GIDEON HAIGH DZIENNIKARZ
Tylko on mógł
powstrzymać Stokesa.
Kupujcie szaliki z Benem Stokesem!
Dwa za 15 funtów, jeden za osiem!
CZWARTY TEST OLD TRAFFORD, MANCHESTER
To czwarty mecz testowy w serii, w której mamy na razie remis
jeden do jednego.
Śladów tamtej porażki nie da się z ich głów wymazać.
Będą chwile, gdy pojawi się myśl: „Psiakostka, mogliśmy to wygrać”.
Anglicy muszą to wykorzystać.
Jeśli dobrze zaczną, w australijskiej szatni
zalęgną się wątpliwości.
„Ta klęska boli teraz jeszcze bardziej”.
Ten ostatni tydzień
to najlepszy okres mojej kariery trenerskiej.
Wiedziałem, że albo się podniesiemy, albo padniemy
i nas rozjadą. Na razie jest super.
-Nie ma to jak trudności. -Dokładnie.
Wtedy widać, kto jest kim.
Muszę mieć na oku Paine'a.
Powiedziałem mu wczoraj,
że przed nim wspaniały dzień. Bez względu na to,
co się zdarzy.
Nie ma sensu się o wszystko obwiniać.
DZIEŃ 1
Ciąg dalszy wspaniałej serii.
Wynik to jeden do jednego. Przed nami kolejna bitwa.
Marcus Harris schodzi.
Australia, 28 na dwa.
Do australijskiej drużyny wrócił Smith.
Wychodzi na murawę na Old Trafford.
Australia ma kłopoty.
Znów będzie musiał wspiąć się na wyżyny.
Archer i Smith zapewne myśleli o tym pojedynku.
Wspomnienie tamtej piłki Archera na pewno nie opuszcza Smitha.
Czytałem dużo podsumowań tamtego meczu.
Pisano, że miał nade mną przewagę.
Sam tak powiedział w mediach. Fakt, trafił mnie,
ale nie wyautował.
Świetna gra. Archer jest w gazie.
Smith absolutnie niewzruszony.
Chciałem pokazać ludziom, że się mylili.
Lubię to robić.
Odbił płaską stroną za cztery.
Cztery kolejne runy.
Na boisku dwie ekscentryczne postacie.
Będzie zabawa.
Nie mogłem się doczekać, żeby z nim odbijać.
Do dzieła, grajmy.
Ładne zagranie.
Wyczuł moment.
Labuschagne rozpoczyna kolejną pięćdziesiątkę.
Na boisku dwóch najlepszych batsmanów Australii.
Labuschagne gra w tej serii znakomicie.
Podczas tych rozgrywek w centrum uwagi był Smith,
ale to Marnus jest ich objawieniem.
To batsman, jakiego Australia potrzebowała.
Zdobyli razem 115 runów, co daje Australii silną pozycję.
Zdobył wicketa.
Piłka przeszła przez lukę.
Labuschagne schodzi z 67 runami.
Załatwił mnie od wewnętrznej.
Australia ma 170 na trzy.
DZIEŃ 2
Dzień drugi na Old Trafford. W serii wynik remisowy.
Kapitan Australijczyków wychodzi jako siódmy.
W tej serii nie zdążył jeszcze poważnie zapunktować,
ale Australia go teraz potrzebuje.
Tyle się mówi o jego odbijaniu.
Ja wiem, że potrafi, tylko za dużo o tym myśli.
Za bardzo się stara.
Będzie odbijać ze Smithem, który ma 91.
Pora, by zapunktował. Mają 225 na pięć.
Potrzebowaliśmy 400 runów. Musiałem mu po prostu pomóc.
Jakoś się zmieścił.
Tym razem znalazł lukę.
Paine już z wynikiem dwucyfrowym. Wzrośnie jego pewność siebie.
Dobre uderzenie.
Niewiarygodne.
Kolejna setka dla Smitha.
Czułem, jak rośnie ich frustracja.
Nie umieli się go pozbyć.
Mogli zechcieć, bym to ja odbijał, i przesadziliby wtedy z atakiem.
Niezłe uderzenie.
Dobrze mi się z nim odbijało. Tego potrzebowała drużyna.
Kapitan Australijczyków
z pierwszą pięćdziesiątką.
Były i obecny kapitan wypracowali dla Australii
bardzo silną pozycję.
Poszła po krawędzi.
Smith odbił wprost do Stokesa. W końcu go dopadli.
Chcą sprawdzić.
Niemożliwe. No ball.
Niewiarygodne.
No ball.
Magiczna chwila.
Kto by pomyślał?
Bardzo dobrze.
Kolejna linia graniczna.
Smith nadrabia niedawną nieobecność, zdobywając dwie setki.
Światowej klasy zawodnik. Nie ma sobie równych.
Wrócił do gry i pokazał, co potrafi.
Rewelacja.
Nieźle zaszalał.
Australia musiała się Anglikom odgryźć.
To było jak cios w nos.
Anglicy mieli wiele plusów,
ale nie potrafili pozbyć się Smitha z boiska.
Wracamy.
Tim Paine wykonuje gest, który oznacza,
że innings kończy się wynikiem 497 na osiem.
Dobra robota.
Za Anglikami ciężki dzień.
DZIEŃ 4
Anglia, 301.
Australia ma 196 runów przewagi.
W pierwszym inningsie Anglicy dzielnie walczyli,
ale to było za mało.
Potężne uderzenie Smitha.
Silny wymach. Znowu.
Kiedy Australijczycy mieli 186 na sześć, Paine zwołał drużynę.
Niespodziewana deklaracja.
Tim Paine ogłasza, że tyle im wystarczy.
186 na sześć, 382 runy przewagi.
W dramatycznym meczu na Headingley
zwycięstwo odebrał im
genialny Ben Stokes.
Czy zdoła powtórzyć ten wyczyn?
Łap!
Fatalny początek Anglii.
Wiedzieliśmy, że wygramy.
W poprzednim meczu się to nie udało,
ale tu czułem, że kontroluję sytuację.
Pat Cummins i Australia pokazują, na co ich stać.
Kapitan Anglików schodzi już po pierwszej piłce.
Zero na dwa.
Zdobyliśmy szybko dwa wickety. Wszystko zgodnie z planem.
DZIEŃ 5
-Dzień dobry. -Dzień dobry.
To nie koniec, do zdobycia jest jeszcze osiem wicketów.
Zachowajmy spokój i bądźmy cierpliwi, tak jak mówiliśmy.
Żadnych wpadek.
Jeśli poczujecie zmęczenie
lub coś was zaboli, przypomnijcie sobie,
jak się czuliście w zeszłym tygodniu.
Wytrzymajcie.
Kibice wstali.
Witają Bena Stokesa.
Aż dreszcz przechodzi po plecach
na takie powitanie.
Zdobądźmy wicketa.
Tim Paine się nie daje. Ben Stokes musi opuścić boisko.
To niezwykle cenny wicket dla Australii.
Jeszcze sześć i obronią The Ashes.
Byliśmy pewni siebie.
Stan murawy
był coraz gorszy, także przeze mnie,
ale to miało pomóc Gazzie.
Robiłem swoje, ale tak, żeby nie przesadzić.
Mieliśmy czas.
Blisko.
-Weszła. Palec w górze. -Tak!
Australijczycy się cieszą.
Jeszcze 41 overów.
Potrzebują czterech wicketów.
Świetna sesja, dobrze łapałeś, brawo.
Postarajcie się rzucać spokojnie.
Nie ryzykujcie, jeśli nie jesteście czegoś pewni.
Jesteś najlepszym bowlerem na świecie.
Zachowaj spokój.
A wy zróbcie wszystko, by mógł zaśpiewać naszą piosenkę.
Zabierzmy The Ashes do domu.
Postarajcie się.
Jazda.
...Nathan Lyon.
Jaka decyzja?
Schodzi.
Zasłużyliśmy na to.
Należy nam się sukces.
Za ciężką pracę.
Leach wchodzi jako dziesiąty, 173 na osiem.
Zostało 29 overów.
Ale on umie bronić i ma silny charakter.
Kwestią jest czas.
Zostało dużo overów, ale czas leci.
Włączono oświetlenie, robi cię ciemno.
Australijczycy byli bardzo blisko na Headingley
i są bardzo blisko tutaj.
Kolejny blok i kolejny over z głowy. Zostało 21, 194 na osiem.
Anglia nadal się trzyma.
Prędkości też trochę spadły.
Pewnie są zmęczeni.
Zrzuca rękawice i zmienia pozycję.
Pierwszy raz widzimy, by Cummins był taki rozmowny.
To się nie może powtórzyć.
Nie w jednej serii.
Kolejny solidny blok. Kolejny over za nami.
Zostało 20.
I jeszcze jeden.
Chyba znów zaparowały mu okulary.
Rany boskie, znowu je przeciera.
Będzie tak robił przez najbliższą godzinę.
Czy robi się łatwiej? Nie.
Choć mam doświadczenie, to jest tak samo nerwowo.
Jeszcze dwa wickety i pierwszy raz od 18 lat obronią The Ashes.
Paine powiedział, że da szansę Marnusowi.
Czemu nie? Marnus jest też bowlerem.
-Co sądzisz o tej zmianie? -Zaskakująca.
Zawsze wierzyłem w Marnusa, może bardziej niż inni,
bo grałem w jego pierwszym tournée testowym.
Rzucał wtedy fantastycznie.
Decydują się losy The Ashes. Rzucać będzie nowy gracz.
Tugger powiedział rano, że to on wygra nam mecz.
Łap!
Weryfikacja? Nie.
Na pewno? Można mieć wątpliwości.
Łap!
Dalej, mały.
Co on sobie ubzdurał? Celuj tam, gdzie jest nierówno.
To proste.
Starczy im jedna dobra piłka.
Zdają sobie z tego sprawę.
Jedna dobra piłka.
Rzuca na równą powierzchnię.
Uparł się? A może radar mu szwankuje?
Wezmę rozbieg, podkręcę i spróbuję trafić w nierówną trawę.
-Łap! -Odbija. Po nim.
Świetna decyzja kapitana.
Co za zmiana. Labuschagne cały czas odbijał.
Tym razem rzuca.
O takie przełamanie im chodziło.
Australii brakuje jednego wicketa.
Mały.
Pięknie to zrobił.
Australia potrzebuje jednego wicketa, aby obronić The Ashes.
Za każdym razem, gdy zespół musi się spiąć,
kapitan przywołuje Cumminsa i Hazlewooda.
Czy starczy mu paliwa?
Ależ krzyczą. Jaka decyzja?
Eliminacja!
Będą weryfikować.
Ale to chyba bez znaczenia.
Koniec jest bliski.
-Desperacka weryfikacja. -Sprawdzą.
Dean, powiedz mi coś.
Mów.
Musi być aut.
No dalej.
Rzut był prawidłowy. Poproszę zbliżenie.
Musi być aut.
Został wyautowany.
Dobrze.
Mógłbym zobaczyć, czy kij dotknął piłki?
Niech to będzie aut.
Proszę do przodu.
Kij nie dotknął piłki. Przeszła obok.
Poproszę wizualizację toru lotu.
-Patrzcie. -Zaraz zobaczymy.
Odbicie z boku osi.
Piłka w świetle wicketa.
-Radość Australijczyków. -Aut potwierdzony.
Było warto się trudzić.
Było warto.
Chodźcie, chłopaki.
Takiej atmosfery w szatni
nigdy jeszcze nie widziałem.
Coś niewiarygodnego.
Byłem w Anglii w 2013 i 2015, z niezłymi drużynami.
Ale urny wtedy nie zdobyliśmy.
Podobno zachowałem się jak Craig Overton, którego tak krytykowałem.
Bez obrazy.
Ale chłopaki odgrywali kolejne overy,
więc ja odegrałem moment decyzji.
Takie zgrywy.
Mam nadzieję, że ludzie zrozumieją,
że jesteśmy normalnymi chłopakami,
którzy grają w krykieta.
W szatni było wesoło.
Ale natura tej pracy jest taka,
że nawet jak obronisz The Ashes, to kładąc się do łóżka,
zaczynasz myśleć,
kogo wziąć na kolejny test
i jak zmotywować drużynę.
LONDYN ANGLIA
ZEBRANIE DRUŻYNY
BEZLITOŚNI
Ponad 300 w pierwszym inningsie, trzymaliśmy się odległości.
Wiemy, co działa.
Umiejętności ponad emocje, wracamy jutro do gry.
Gdy jutro wyjdziemy
przez te drzwi na boisko, nasza mowa ciała
musi im powiedzieć,
że wróciliśmy.
Wygramy trzy do jednego, staniemy znowu na podium.
Wygramy na Oval ten test i całą serię.
PIĄTY TEST OVAL, LONDYN
Chcą być pierwszym zespołem od 18 lat, który tu zwycięży.
Mają o co grać.
Byliśmy trochę zmęczeni.
Ale chcieliśmy wygrać i skończyć z wynikiem trzy do jednego.
Australia wybiera orła i wygrywa rzut.
-Jaka decyzja? -Zaczniemy od rzutów.
Patrząc na stan pitcha,
DZIEŃ 1
powinni byli odbijać.
Paine zdecydował się na rzuty.
Wszyscy byli zaskoczeni.
Zdecydowali się najpierw rzucać,
co budzi wątpliwości obserwatorów.
Szkoda, że przegraliśmy rzut monetą.
Dobre odbicie Burnsa.
Odbił. Będą cztery runy.
Anglia przekracza sto.
Zaczęliśmy inaczej niż w innych testach.
Przez całą serię
świetnie graliśmy piłką.
Nie wychodził nam może jeden procent rzutów.
Odbicie.
Znowu. Tylko za szeroko i za blisko.
Nie takiego początku oczekiwaliśmy od australijskich fast bowlerów.
Piłka wypadała nam z rąk, nie trafiała do celu.
Spadła na ziemię.
Daliśmy Anglikom zbyt wiele okazji do gry.
Znowu spadła na ziemię.
Australii brak dokładności.
Anglia z wynikiem 271 na osiem w ciągu 82 overów.
Jesteśmy bezlitośni?
Nie.
Nie?
Wiem, że jesteście zmęczeni. Rozumiem.
Ale takie okazje to rzadkość.
Ogarnijcie się.
TIM PAINE KAPITAN REPREZENTACJI
Może to przez emocje w Manchesterze.
Krawędź. Schodzi.
Gra Australii się sypie.
Z obroną The Ashes wiązała się taka presja i nerwy,
że przez cały test byliśmy trochę pogubieni.
Wyautowany.
To był koniec długiego tournée, mieliśmy paru niedoświadczonych graczy,
byli też starsi, ale jeden z nich, Steve Smith, był całkiem wypompowany.
Ale to złapał!
Za nim znakomite tournée.
Podziękowania dla Steve'a Smitha.
Kibice krykieta doceniają jego wielkość.
Miło było, że wstali i klaskali.
Chyba zmienili o mnie zdanie.
Łap!
Koniec meczu. W serii remis dwa do dwóch.
Australia od 18 lat nie wygrała serii na angielskiej ziemi i to się nie zmienia.
Ale to australijska drużyna zdobywa urnę.
Do pełni szczęścia na pewno czegoś nam brakowało.
To było dziwne uczucie, bo nie wygraliśmy meczu.
Ale najciekawsze stało się po nim.
Była tam też moja córka.
Wszystkie żony i dziewczyny nam gratulowały:
„Dobra robota. Super.
„Wspaniale. Obroniliście The Ashes”.
Tak, w zeszłym tygodniu.
Nie przypieczętowaliśmy zwycięstwa.
Ale gdyby przed wejściem do samolotu ktoś mi powiedział,
że dotrzemy do półfinału Pucharu Świata
i obronimy The Ashes,
brałbym to w ciemno.
Panie i panowie, Australia obroniła trofeum The Ashes.
Myślę, że za kilka lat i przez resztę życia będziemy wspominać,
jak polecieliśmy do Anglii i jako pierwsza drużyna od 20 lat
przywieźliśmy urnę do domu.
Bo to niezwykle trudne.
Jesteśmy o kroczek bliżej.
Długo w Anglii przegrywaliśmy, a teraz zremisowaliśmy
i obroniliśmy The Ashes. Może następnym razem
tam wygramy.
Byłoby miło.
Najbardziej cieszy mnie to, że rodacy znów są z nas dumni.
Od ogromnego skandalu,
po którym kadra popadła w niesławę,
po odzyskanie sympatii kibiców
i obronienie The Ashes.
Tak wygląda odkupienie win w sporcie.
Najważniejsza postać The Ashes w 2019 roku to Steve Smith.
Na początku był przez wszystkich obrażany,
a na koniec żegnały go owacje.
To najlepsze podsumowanie drogi, jaką przebył australijski krykiet.
Ludzie myślą, że to wojna. Że się nienawidzimy.
Muszę was rozczarować.
To nie wojna, tylko gra.
Kilka lat temu nikt nie chciał mieć z nimi do czynienia.
Ale odzyskali szacunek.
Ludzie znów chętnie wychylą z nimi piwo.
Mieliśmy okazję oglądać
pełnych szacunku krykiecistów.
Tego właśnie oczekujemy od zawodników.
Żeby szanowali grę
i przeciwnika.
Graliśmy całkiem nieźle.
Świetni jeszcze nie jesteśmy,
ale zmierzamy we właściwym kierunku.
-Smakuje? -Jest w porządku.
Kapsztad był taką traumą,
że gra mogła się momentami nie kleić,
ale myślę, że kibicom się ta walka
pod pewnymi względami podobała.
Zaczęliśmy ich bardziej lubić.
To prawie tak ważne, jak duma z wyników.
To było jak kolejka górska.
Mam szczęście, że mogę robić to, co robię.
Mam nadzieję, że nadal będę mógł
dawać powód do dumy rodakom.
A teraz wszystko
zacznie się od nowa.