Nie ma drugiej takiej rywalizacji jak The Ashes.
Anglia i Australia. Emocje towarzyszące
ich pojedynkom nigdy nie były tak silne.
My lubimy nienawidzić ich, a oni nas.
Gdy postanowiłem grać zawodowo w krykieta, moim celem było The Ashes.
To największy test dla zawodnika.
Test: Nowa era australijskiego krykieta
SOUTHAMPTON ANGLIA
OBÓZ TRENINGOWY PRZED THE ASHES
-Jak leci? -Bardzo dobrze.
-Miło cię poznać. -Jak leci?
STEVE WAUGH BYŁY KAPITAN REPREZENTACJI
A co u ciebie?
W porządku.
-Jak leci? -Cześć.
-Dobrze. -Jak się miewasz?
W porządku, dzięki.
To niezwykły okres. Puchar Świata, a teraz The Ashes.
JUSTIN LANGER TRENER REPREZENTACJI
Pierwszy raz tak się to zbiegło. Podciągnęliśmy się.
Mamy nowych zawodników. Zagramy z nimi tutaj, w Hampshire.
To bardzo ekscytujące.
ZEBRANIE KIEROWNICTWA
Miło was widzieć.
Przed nami pasjonujące chwile.
Świetnie, że tylu was tu jest.
Powitajmy Tuggera.
-Dzięki. -Super, że z nami jesteś.
Dużo zrobiłeś dla australijskiego krykieta.
Fajnie, że dołączyłeś.
Przyda nam się w nadchodzących tygodniach opinia kogoś takiego
na temat kadry.
-Dzięki. -Witaj w zespole.
Cieszę się, że tu jestem.
To szansa i przywilej
po latach znów być w gronie osób decyzyjnych.
Wygrać serię i zdobyć trofeum
może tylko zgrana ekipa.
Doping na pewno da się nam we znaki.
Będą się toczyć dyskusje o tym, co spotkało kadrę
rok temu.
Dlatego drużyna musi być zgrana
i odporna na wszelkie złośliwości.
Wtedy poradzi sobie z każdym.
Ja to wiem, ale muszą w to uwierzyć wszyscy.
Trzeba wybrać właściwych ludzi z odpowiednim temperamentem.
Steve Waugh był fantastycznym kapitanem reprezentacji.
Był moim mentorem i doradcą na długo przed tym,
nim objąłem posadę trenera kadry.
Gdyby powiedział mi teraz,
żebym przebił głową mur, zrobiłbym to bez wahania.
Bo jako świetny lider
nie poprosiłby mnie o to, gdyby nie myślał, że dam radę.
I gdyby sam nie był gotów tego zrobić.
Tak.
Współpracować ze Steve'em to jakby przeczytać
sto poradników motywacyjnych.
A ja jestem po prostu szczęśliwy, że mogę liczyć na pomoc
starych kumpli.
ZEBRANIE DRUŻYNY
Po pierwsze gratuluję wszystkim obecnym.
Wybraliśmy 25 najlepszych zawodników.
Jesteście o krok bliżej ekipy, która zawalczy o The Ashes.
Co nas w tym tygodniu czeka?
Dwudziestu pięciu najlepszych zagra przeciw sobie.
Nawet dobry występ w tym meczu
nie będzie gwarancją, że was wybierzemy.
Ale na pewno w waszym interesie jest pokazać się z jak najlepszej strony.
Bycie kreatywnym wymaga odwagi.
Miło jest osiąść na laurach.
Ale granie w krykieta testowego wymaga wytrzymałości.
Im częściej zawodnicy mogą to sobie uświadomić, tym lepiej.
Nie przypominam sobie tak licznej drużyny.
TIM PAINE KAPITAN REPREZENTACJI
W gębie mocni są wszyscy.
Każdy powie ci to, co chcesz usłyszeć.
Zobaczmy, co potrafią.
Ta rywalizacja między najlepszymi
australijskimi krykiecistami okazała się meczem
na wysokim poziomie
toczonym na trudnej nawierzchni.
Nikt się nie ograniczał.
Walka była zaciekła.
To było jak play-offy.
Jak zawody batsmanów.
Szybko stało się jasnym,
że wysokich wyników nie będzie.
Trudno było cieszyć się tym tygodniem,
bo miało się świadomość, że albo zostaniesz i zagrasz o The Ashes,
albo wrócisz do domu.
Dzięki, że tak się staraliście.
Jutro rano dowiecie się, czy weszliście do drużyny.
Siedemnastu wybranych zawodników to: Tim Paine, kapitan,
TREVOR HOHNS SZEF SELEKCJONERÓW
Cameron Bancroft,
Patrick Cummins, Marcus Harris, Josh Hazlewood, Travis Head,
Usman Khawaja, Marnus Labuschagne, Nathan Lyon,
Mitchell Marsh, Michael Neser,
James Pattinson, Peter Siddle, Steven Smith, Mitchell Starc,
Matthew Wade i David Warner.
Nie spodziewałem się, że mnie wybiorą. Zaplanowałem już urlop.
Czujesz, jakby wystrzeliła w tobie petarda.
Jesteś podekscytowany. „Stało się. Wszedłem”.
Ale nie chcesz być po prostu gościem, którego wybrali do kadry.
Chcesz być tym, który zdobędzie The Ashes.
O tym marzyłeś w dzieciństwie.
Pogodziłem się z tym, że kariery w kadrze już nie zrobię.
Kiedy dostałem maila z listą
potencjalnych reprezentantów,
pomyślałem, że chyba odmówię.
Miałam urodzić w czerwcu.
JULIA WADE ŻONA WADE'A
Nie chciałam, by później żałował.
Nalegała, żebym pojechał.
Trudno mi było zostawić rodzinę.
Wyjechał cztery dni po narodzinach Goldie.
Ciężko było się z nim rozstawać, ale wiedziałam, że musi pojechać.
Chciałam tego.
Niewielu widzi, jakich to wymaga poświęceń.
Sprawy sercowe są trudne.
Trzeba być gotowym do wyrzeczeń.
Nauczyłem się, że podczas selekcji nie ma miejsca na sentymenty.
Potrzebujemy ludzi oddanych kadrze.
Co ma też pewne minusy, bo tacy chcą grać w każdym meczu.
Grać będzie tylko trzech fast bowlerów.
W tym Lyno.
A jest was sześciu.
Przed każdym meczem, na Edgbaston, na Lord's,
w Leeds, na Old Trafford, na Oval,
dokładnie wam wytłumaczymy, dlaczego naszym zdaniem
w danym meczu powinny zagrać te, a nie inne osoby.
Ci, którzy obserwują mecz z ławki, też są niezwykle ważni.
Drużyna to „my”, a nie „ja”. Jesteśmy jednością.
Nasza mowa ciała,
a nawet nasze myśli zdejmują presję z grających.
Wszystkim powinno zależeć na zdobyciu The Ashes.
Nie wystarczy, gdy członkami drużyny czuje się tylko 11 chłopaków.
Kiedy nie miałem pewności, czy zagram,
starałem się być jak najlepszym członkiem zespołu.
Jeśli okaże się, że nie zagracie w pierwszym lub drugim teście,
musicie pozostawać w gotowości, trzymać formę,
szlifować umiejętności,
wspierać naszą wspólnotę.
Zdawałem sobie sprawę, że mamy świetnych bowlerów.
Ale wiedziałem też, że wygra ekipa, która będzie lepiej odbijać.
Stopy mają tańczyć.
Jak u boksera.
Ale nie tak. Pracuj stopami i graj.
Stopy w ruchu.
Dlatego jesteś groźny.
Ręce luźno. Ruchliwe stopy.
Tak trzymać.
Właśnie.
Ręce.
Dobrze, Watson.
Świetnie.
Od Brisbane tak nie odbijałeś.
ANGLIA - AUSTRALIA THE ASHES, SIERPIEŃ 2019
KONFERENCJA KAPITANA
Proszę wyciszyć telefony.
Kamery włączone?
Czy podłamała was trochę wieść,
że pierwszy mecz testowy zagracie
na stadionie Edgbaston?
Zupełnie nie. Wiemy, co mamy robić indywidualnie
i jako drużyna.
Musimy tylko wyjść na boisko i zrobić swoje.
Jeśli w siebie uwierzymy, to wygramy na Edgbaston,
na Gabbie, a nawet na Księżycu.
Czy jest na świecie bardziej onieśmielający stadion?
Od tego? Mogę wymienić z 15.
Poważnie?
A co jest strasznego w Edgbaston?
Za pięć dni się dowiemy.
Nie gramy przeciw nawierzchni.
Racja.
PIERWSZY TEST EDGBASTON, BIRMINGHAM
Dzień dobry, Birmingham.
Witamy na Edgbaston. Dzisiaj dzień pierwszy.
Przed nami fantastyczny mecz,
uczta dla fanów krykieta.
Na Edgbaston będzie ostro.
Panowie Smith, Warner i Bancroft
powinni zapiąć pasy.
JONATHAN AGNEW KOMENTATOR
Turniej o trofeum The Ashes to pięć meczów w ciągu sześciu i pół tygodnia.
Trudno to nazwać tradycyjnym powitaniem drużyny gości.
Mam nadzieję, że fani zaczną im okazywać więcej szacunku.
Huk był ogłuszający.
Gdy dźwięk osiągnie pewien poziom,
zaczynasz go odczuwać fizycznie.
To było niewiarygodne.
Dopiero na murawie zdaliśmy sobie sprawę, jak głośny będzie doping.
Ty oszuście!
Australia wygrała rzut i będzie odbijać.
DZIEŃ 1
Kiedy weszliśmy z Dave'em na murawę,
buczało na nas 50 tysięcy ludzi.
Wiedziałem, że z powodu błędu, który popełniłem w RPA,
znienawidziły mnie miliony ludzi z całego świata.
Ale nawet ja nie spodziewałem się, że będzie to tak przytłaczające.
Chyba nie udało mi się w pełni tego zignorować.
Pamiętam pierwszą piłkę rzuconą przez Jimmy'ego.
Zamachnąłem się, ale przeszła obok. Nie do odbicia.
Zrozumiałem, że to jest to. Że się zaczęło.
Jestem podekscytowany. Muszę być szybki i czujny.
Znów im się udało.
Bliższy rzut i został wyautowany.
David Warner, pierwsza ofiara. Australia z wynikiem dwa na jeden.
Codziennie to ćwiczyłem!
Codziennie, kurwa!
Australia stara się przetrwać trudny okres.
Odbita do tyłu! Złapał ją, zanim dotknęła ziemi!
Broad pozbył się Warnera, a teraz Bancrofta.
Bardzo dobry początek Anglików.
Bancroft zdobył osiem runów. Jest 17 na dwa.
Chciałem się dobrze spisać.
Nie popełnić żadnego błędu.
Chciałem zaliczyć 200 runów.
Wrócić do drużyny.
Steve Smith jest witany tak samo jak David Warner.
To ważny moment dla Australii. Stracili już dwóch batsmanów.
Wylatuje kolejny. Australia z wynikiem 35 na trzy.
Rozkrzyczeli się.
Schodzi!
Anglicy pozbyli się czwartego.
Nie tak to miało wyglądać.
To Edgbaston. Media podadzą, że pokonała nas presja.
I to zanim seria na dobre się zaczęła.
Nie do wiary.
Tim Paine posłał piłkę prosto w jego ręce.
122 na osiem. Jeśli Australia skończy na 140 lub 150 runach, a Anglia będzie
przyzwoicie odbijać, to jest już po meczu.
Wpadliśmy w kłopoty.
Doping był ogłuszający.
Chłopakom dawał się we znaki, ale ja byłem rozluźniony.
Choć zdawałem sobie sprawę z powagi sytuacji.
Na boisko wychodzi Peter Siddle.
Będzie miał co robić. Wynik to 122 na osiem.
Jak na początek The Ashes, nie jest zachęcający.
Na początek chcieliśmy jak najbardziej zgrać się
w parze.
Steve Smith znów gra w krykieta testowego.
Walczy dla swojej drużyny.
Byłem bardzo skupiony, więc buczenie fanów
do mnie nie docierało.
Smith ma 50 runów. Ciężko na nie pracował.
Odwrotnie, sprawiało, że byłem jeszcze bardziej skoncentrowany,
a gdy tak się dzieje,
można osiągnąć praktycznie wszystko.
Nie ma sensu biec. Wie, że to cztery runy.
Po stronie nogi. Są tam zawodnicy, ale piłka trafiła w lukę.
Grajcie.
Nie odbijał w kadrze
przez 12 miesięcy.
To jak tortura.
Odbija.
Ma 75.
-Znowu. -Znakomicie.
Uderza w trybuny.
Dajesz, Smithy!
Niemiłosiernie na niego bluzgali.
A on był zupełnie spokojny.
Steve Smith w ogniu walki. W tym inningsie jest bezbłędny.
Kiedy czujesz głód i determinację,
kiedy jesteś na czymś skupiony,
to się nie poddajesz.
JL powiedział mi tylko: „Doprowadź go do setki”.
Nie myślałem o swoim wyniku.
Chciałem się tylko utrzymać i dowieźć Steve'a do setki.
Łap!
Piękny przechwyt.
Peter Siddle schodzi z bardzo przyzwoitym wynikiem 44 runów.
210 na dziewięć.
Smith ma 85. Został mu ostatni partner.
Nathan Lyon.
Tugger poradził, żebyśmy myśleli
tylko w perspektywie dziesiątek.
Powiedziałem Smudgerowi, żebyśmy zdobyli dziesięć runów, to będziemy mieć 250.
Pewnie niepotrzebnie, bo odparł:
„Zamknij się. Daj mi odbijać, to dociągnę do 300”.
Tak? No dobra.
Ponad Rootem. Australia ma 250.
Znów Smith kontra Moeen Ali. Smith ma 92.
W górę i poza boisko.
Piękne uderzenie Steve'a Smitha.
Ma już 98 runów.
Lubię ten stan skupienia.
Kiedy jestem maksymalnie skoncentrowany,
łatwo nie dam się z niego wytrącić.
Cover drive. Steve Smith powrócił.
To jego 24. setka.
Pierwszy test po rocznej karze i od razu gra w swoim stylu.
Gdy inni schodzili z boiska, on trwał i nie ulegał.
Przepięknie to zrobił.
To jeden z tych momentów, gdy po plecach przechodzą ciarki.
Zdobył setkę w najważniejszym momencie, podczas pierwszego testu.
Nadał ton naszej dalszej grze.
Imponujące osiągnięcie.
Australia potrzebowała bohatera.
Oto on, Steve Smith. Dał radę.
Widać, że wiele to dla niego znaczy.
Był wykluczony, ale powrócił. I już w pierwszym teście
zdobywa sto runów. Jest wzruszony.
Myślałem o żonie, która przez cały ten czas przy mnie była.
O mojej rodzinie i wszystkich tych,
którzy pomogli mi przetrwać trudne chwile.
Czułem dumę, że udało mi się wrócić do gry
i zdobyć kolejną setkę.
Świadomość, że nadal potrafię grać na wysokim poziomie
dodała mi pewności siebie na resztę serii.
Tak kończy się znakomity innings Steve'a Smitha,
który doprowadził Australię do wyniku 284 runów.
Wydostał drużynę z poważnych tarapatów.
Zaczęliśmy odzyskiwać wiarę w siebie.
Jako zawodnicy i przyjaciele byliśmy z niego dumni.
Przeszedł dużo więcej, niż się ludziom zdaje.
Zadziwiające, że mimo to potrafił
wrócić na boisko i wykonać wzorowo swoje zadanie.
Wszyscy popełniamy błędy. Powiedziałbym, że to była
wspaniała metafora. Pokazał, że mamy wybór:
albo żyć w cierpieniu,
albo zostawić je za sobą i osiągać sukcesy.
Steve Smith zrobił to drugie i byłem z niego dumny.
Po pierwsze, wielkie dzięki dla Smudgiego za niesamowitą grę.
Byłeś genialny.
Musimy się postarać,
by jak najszybciej wrócił na boisko.
Sami wiecie najlepiej.
Im szybciej wróci na murawę,
tym szybciej wygramy.
Dobra robota. Przygotujmy się na jutro.
Brawo.
Oszust, oszust, oszust!
Gorsze od buczenia były przyśpiewki,
kiedy wsiadaliśmy do autokaru.
Widzieliśmy, jak ryczałeś w telewizji!
Ubliżali nam.
W końcu drużyna zaczęła się z tego śmiać.
A to wymaga wielkiej odwagi.
Szkoda, że cię nie widzą.
Postanowiliśmy się z tym oswoić,
zamiast ignorować.
Wszędzie stali ludzie. Tak to jest na Edgbaston.
Pełno tam było agresji.
-To dorośli ludzie. -Wiem.
Ale są jak dzieci.
Myślę, że nieźle to znieśliśmy.
Wzdłuż całej drogi do hotelu stali obrażający nas ludzie.
Niektórzy mieli świetne pomysły.
Czuliśmy się jak widzowie występów kabaretowych.
Ten jeszcze nie skończył.
Nie przestaje.
Chce skrzesać ogień.
DZIEŃ 2
Anglicy potrzebowali batsmana, który zatrzyma przeciwnika.
Rewelacyjny innings Rory'ego Burnsa.
Pierwsza setka w testach i w The Ashes.
Drugi dzień meczu należy do Anglii.
DZIEŃ 3
Oglądamy dziś bardzo dobrego krykieta. Australia prowadzi 34 runami.
Steve Smith zdobył 46 i nadal jest w grze.
Mówiliśmy sobie rano, że będziemy dziś musieli
ciężko pracować, by utrzymać się w grze.
I dajemy sobie radę.
Wspaniała robota. Jesteśmy na najlepszej drodze do zwycięstwa.
Na jutro mamy jeden cel: odbijać, odbijać i odbijać.
Nie dać im dojść do głosu.
Mają 34 runy przewagi. Zostały dwa dni.
DZIEŃ 4
Faworytem jest Anglia.
Czy zdoła wyeliminować Steve'a Smitha?
A czy te stopy w dawnych czasach
Znaczyły Anglii górskie drogi?
I czy Baranek Boży hasał
Kiedy odbijał, bałem się najbardziej.
Uwielbiam patrzeć, jak odbija.
Ale się bałem, bo to od niego zależało, czy wygramy.
Dalej, chłopaki.
Trener spytał, czy dam radę. Odpowiedziałem, że tak.
Kiedy tak powiedział, pomyślałem: „O tak”.
Cóż...
Interesujący początek.
Mało brakowało, ale się obronił.
Smith ma 50.
Tym meczem wrócił do grona najlepszych.
W pierwszym inningsie zdobył setkę, a teraz 50.
Dopiero się rozkręca.
W drugim inningsie grałem agresywniej.
Odbijając, wchodzi się czasem w pewien rytm.
Ja w taki wszedłem, gdy rzucali Woakes i Broad.
Łatwizna. Zdobędzie cztery runy.
Znów odbił. Szybka piłka. Kolejne cztery runy.
Znakomita gra Smitha.
Przewaga Australii wzrosła do 96.
To fascynujący zawodnik.
Nieortodoksyjny, ale bardzo skuteczny. Ma własny styl.
Bywam trochę dziwny.
Nie robię tego specjalnie. Po prostu tak mam.
Jest bardzo niespokojny. Nie może ustać w miejscu.
Zanim odbije piłkę, klepie się po całym ciele,
poprawia ochraniacze i tak dalej.
To idzie tak: lewo, prawo, środek,
jedno klepnięcie przed sobą, dwa za, spojrzenie w górę, dwa klepnięcia za sobą,
spojrzenie w górę, klepnięcie i mogę grać.
Za każdym razem.
Fajnie przepuszcza piłkę.
Zaczyna podskakiwać.
Cały czas tak robi. Twierdzi, że mu to pomaga.
Prosi żonę, żeby rzucała mu nocą piłki.
Jak automat. Przeprowadził się bliżej stadionu,
żeby móc całymi dniami trenować.
Kocha krykieta.
Nawet w sypialni markuje odbijanie.
Na grupowym kanale na WhatsAppie ktoś czasem pyta:
„Steve, odbijasz?”.
Bo z korytarza dobiega stukot.
Cały czas odbija lub markuje odbijanie.
Gdy grasz z nim w parze, przecierasz oczy,
bo odbija jak natchniony.
A chwilę później sam odbijasz i myślisz sobie:
„Ale to trudne”.
Dobre uderzenie. Jak pozbyć się Smitha z boiska?
Ty, w brązowej czapeczce!
Jak pozbyć się Smitha z boiska?
Dobre odbicie.
Australijczycy są pewni siebie.
Smith nawet się nie spocił.
Angole są w nerwach. Mamy ich.
Smith, 94.
95.
Już 98.
Będzie miał 99.
Smith nigdzie się nie wybiera.
Aparaty gotowe.
Broad będzie musiał dokładnie przymierzyć.
Smith potrzebuje jednego runa.
Tak!
Odbił daleko.
Dwie setki Smitha w jednym meczu testowym.
Dołącza do elitarnej grupy graczy z takim wynikiem na koncie.
W The Ashes udało się to dotąd czterem Australijczykom.
W pełni odkupił winy.
Australia ma w tej chwili bardzo silną pozycję.
Dzięki Smithowi może sobie pozwolić na agresywną grę.
Nie można zdobywać runów,
jeśli nie masz dobrej pary.
Świetnie się z nim odbijało.
Nie czułem dużej presji,
bo uwaga zwrócona była na niego.
Travis Head odbija za cztery runy.
Ma ich już 50. Dobra robota.
Australia nie odpuszcza. Jej przewaga rośnie.
Kiedy zacząłem z nim odbijać,
wszystko miał pod kontrolą.
Powiedziałem mu tylko, żeby tak trzymał.
Wade z całej siły.
Wiedziałem, że muszę wykorzystać okazję.
Zastanawiał się, czy tu przyjechać,
bo urodziła mu się córka. Dopiero żona go przekonała.
-Silne uderzenie. -Matthew Wade ma 50 runów.
Pomyślałem, że to ostatnia szansa, żeby pokazać Julii,
jak wiele znaczy dla mnie jej poświęcenie.
Na szczęście grałem dalej.
Cztery. Fantastyczne uderzenie.
Dobił do setki.
Ostatnią zdobył sześć i pół roku temu.
Cieszą się jego koledzy,
ale najbardziej on sam.
Poczułem przede wszystkim ulgę. To dla mnie nagroda.
Powinienem być w domu z rodziną,
ale skoro nie jestem i dziećmi musi zajmować się Julia,
to chociaż dobrze zagram.
Daleko za sześć.
Skończyli.
Mają 397 runów przewagi.
398 DO WYGRANEJ ZOSTAŁO 10 WICKETÓW
DZIEŃ 5
Takie dni są groźne, bo jeśli narzucimy zbyt duże tempo,
możemy wyeliminować ich już przed lunchem,
a wtedy my też będziemy musieli rzucać na tej murawie.
Musimy ten dzień przetrzymać.
Skupcie się na zawodnikach, przeciw którym będziemy rzucać.
O tym, jak ich wyautować.
Róbcie tak, a będzie dobrze.
Mamy dziś czyste, błękitne niebo.
Nathan Lyon będzie miał ręce pełne roboty.
Rozegrał 80 meczów testowych. To najlepszy off-spinner w historii.
Gaz to straszny nerwus.
Zawsze się denerwuje jak debiutant.
Ma okropną tremę. Kiedyś próbowaliśmy go przytulać,
żeby się choć trochę uspokoił.
Teraz już nie. Bawi nas.
Rozmawia ze wszystkimi na murawie.
A oni mu mówią, że to jego wielki dzień,
co tylko pogarsza sprawę.
Będzie niespokojny, nerwowy, podekscytowany.
Byle się nie spieszył. Powinien zachować cierpliwość.
Nie umiem rzucać z taką prędkością, żeby wystraszyć przeciwnika.
W kilku pierwszy overach nie będę zdobywać wicketów.
Spróbuję Anglików zamęczyć.
Wickety zacznę zdobywać w overze 17. i kolejnych.
Dalej, Gaz.
Brawo, Gary.
Moim zdaniem to sztuka.
Kolejne trafienie.
Dobry rzut.
Nathan Lyon okazuje cierpliwość.
Trochę mu to zajęło, ale w końcu zdobył wicketa.
Dopóki nie zostałem trenerem, nie wiedziałem, jaki jest dobry.
Uwielbiam patrzeć, jak rzuca.
Czy coś z tego będzie? Tak.
Super, Nate.
Po nim. Złapali piłkę.
Angielski kapitan schodzi.
Przetrwanie sesji popołudniowej i wieczornej
będzie wymagało od Anglików
wielkiego wysiłku.
Powinni pić już piwo.
Świetnie, Gaz.
Brawo, Nathan.
Chłopaki zaczęli mówić:
„Posłuchajcie. Słyszycie? To cisza”.
W pierwszych dniach meczu
ledwo słyszałem głos Dave'a i Steve'a, choć byli blisko.
A piątego dnia mogłem już rozmawiać z Wade'em na pozycji mid-off.
Doskonale się wzajemnie słyszeliśmy.
Czułem satysfakcję.
Mają to.
Niesamowity rzut Lyona.
W testach zdobył już w sumie 350 wicketów.
To najważniejszy bowler w kadrze.
W pierwszym teście pokazał klasę.
Nie dotknie ziemi. Tak jest.
Lyon wygrywa kolejny pojedynek z Moeenem Alim.
Nie liczą się osiągnięcia osobiste, tylko powodzenie drużyny.
Też nie dotknęła ziemi.
Broad schodzi po pierwszej piłce.
Wspaniała gra Lyona. Zdobył sześć runów.
Mimo początkowych kłopotów
stanęliśmy do walki i wygraliśmy mecz.
Wspaniałe uczucie.
Nie dotknie ziemi. Eliminacja.
To zasługa Smitha.
Forteca Edgbaston zdobyta przez Australijczyków.
Ostatni raz wygrali tu w 2001 roku.
Co za powrót.
Tak!
Pierwszy raz tu wygrałem.
Tak!
Nazywają ten stadion fortecą.
Dobra.
Przez rok go z nami nie było,
ale jest z powrotem. Steve, wyszedłeś tam i stawiłeś czoła
całemu światu, miałeś przeciw sobie całą Anglię.
Mimo to zdobyłeś dwie setki.
Jako czwarty Australijczyk.
Witaj z powrotem. Wróciłeś we wspaniałym stylu.
-Teraz! -Super, że jesteś.
Zanim zaśpiewamy, coś jeszcze powiem.
Odnieśliśmy niewiarygodne zwycięstwo, nie chcę psuć wam tego święta,
ale jesteśmy tu po to,
by wygrać The Ashes.
Cieszcie się, ale pamiętajcie o ostatecznym celu.
Jeden, dwa.
Pięćdziesiąt osiem.
Trzydzieści sześć.
Marnus, jak odkładasz karty, musisz powiedzieć: „Mam...”.
Nawet nie spojrzałem.
Były serduszka, uznałem, że to wystarczy.
Marnus jest dziwny.
Dwójka jest warta więcej niż dżoker.
Zgoda.
Po prostu nic nie mówiłem.
-Co ma? -Przepuścił za dużo kart.
Marnus jest zespołowym klaunem.
Zawsze jest jakiś haczyk.
Mówiłeś, że literujesz jak nikt na świecie.
Chcę się przekonać.
Przeliteruj „żona”.
To proste.
Ż-O-N-A.
A teraz „rozżarzony”.
Nie.
Emanuje od niego niezwykła energia. Jest w ciągłym ruchu.
Kiedy gra, cieszy się jak dziecko.
Marnus trzyma się ze Smithym. Może to przyjaźń, a może bromans.
TIM PAINE KAPITAN REPREZENTACJI
Ale nie mam pewności,
czy to nie Marnus uczepił się Smithy'ego, a tamten po prostu cierpliwie to znosi.
Uwielbiam patrzeć, jak gra.
Celuj między mid-wicket a square leg.
Śmieją się ze mnie, nazywają jego małym pomagierem.
Mam to gdzieś.
Idealnie do siebie pasują.
Obaj są dziwni i kochają odbijać.
Są dla siebie stworzeni.
Całymi dniami można z nim gadać
o krykiecie.
Podoba mi się w nim też to,
że chce się uczyć i rozwijać jako zawodnik.
Lubię się od niego uczyć. Obserwuję, jak podchodzi do gry.
Słucham, co o niej myśli.
Smithy słynie z tego, że strasznie bałagani w szatni.
Wszędzie walają się jego graty. Obiecał Marnusowi,
że jeśli będzie je po meczach pakował,
to dostanie od niego kij. Marnus był wniebowzięty.
Nie mogłem nie skorzystać.
Dzięki. Najlepszy gracz na świecie.
AUSTRALIA HOUSE LONDYN
Zamierzamy przejść do historii.
Po 18 latach przerwy
wygrać tu serię dla Australii.
Zaczęliśmy od zwycięstwa na Edgbaston,
ale to dopiero początek.
Nasze zwycięstwo to wspaniała promocja dyscypliny
i zapowiedź tego, jak chce grać nasza kadra.
Twardo, ale fair. Z uśmiechem na twarzy.
Czerpiąc radość z tego,
że realizujemy marzenia o udziale w The Ashes.
ZEBRANIE DRUŻYNY
Czyli plan mamy omówiony. Chcę jeszcze potwierdzić,
że w pierwszym meczu wiele założeń udało się zrealizować.
Oto skład Anglii.
DENE HILLS ANALITYK WYNIKÓW
Wiemy, że do drużyny wraca Archer.
Wszyscy o tym słyszeli.
Grałem z nim.
Co prawda nie w wyższych klasach,
ale podejrzewam, że będzie polował na wickety.
Wymach ma ten sam. Może rzucić 130 runów, może 145.
Trzeba obserwować piłkę i reagować.
Jeżeli pitch podkręca, będzie miotał wolniej.
A później rzuci szybszego bouncera i yorkera.
Ale jeśli pitch nie będzie podkręcał,
spróbuje rzucać szybko i odbijać szwem od podłoża.
DRUGI TEST LORD'S, LONDYN
Lord's to kolebka krykieta.
Można tam dosłownie dotknąć
jego historii.
Zawodnicy z całego świata marzą,
by zagrać kiedyś na Lord's.
JONATHAN AGNEW KOMENTATOR
Wejście na Lord's
jest jak uścisk dziadka,
który mówi: „Witaj w domu”.
Dobra.
Nie co dzień można sobie zrobić fotkę z legendą.
DZIEŃ 1
Witamy na stadionie Lord's.
Prosimy przygotować bilety do kontroli.
Pierwszy dzień testu na Lord's. To drugi mecz w serii rozgrywek
o The Ashes między Anglią i Australią.
LORD'S KOLEBKA KRYKIETA
Pada deszcz, więc będziemy musieli poczekać.
Nie masz wyjścia. Siedzisz albo leżysz w szatni,
a przecież rozpiera cię energia, chciałbyś grać.
To test na Lord's. The Ashes.
Stajesz się apatyczny, uchodzi z ciebie powietrze.
Trudno się wyrwać z otępienia.
Mitch, nie przestawaj przed JL-em.
Widać mu bicepsy.
To kwestia psychiki.
Starasz się zabić jakoś czas.
W serii prowadzimy jeden do zera,
co też wpływa na nasze samopoczucie.
Trzeba potasować.
Opóźnienia z powodu deszczu mogą wywołać głupawkę.
Mitch zawsze się tak zachowuje.
Lubię zabawiać ludzi.
DZIEŃ 4
Czwarty dzień na Lord's. Dobra wieść jest taka, że wyszło słońce.
Jest trochę chmur, w powietrzu czuć emocje.
Anglia prowadzi 80 na cztery. Ma przewagę 178 runów.
Wiele zależy od postawy Steve'a Smitha.
Dajcie im popalić!
Tuż obok, na stacji metra St. John's Wood,
spiker pyta podróżnych,
czy mają pomysł, jak pozbyć się Smitha.
Odbił.
Steve Smith dziękuje.
Ma już 50.
Jest nie do zatrzymania.
STEVE SMITH 52 - W GRZE - 107 PIŁEK
...Jofra Archer.
Anglicy postanowili odpowiedzieć Archerem.
GERARD WHATELEY DZIENNIKARZ
Gdy na murawę Lord's wychodzi Archer, wszystko się zmienia.
Skuteczny rzut Archera.
Tim Paine wyautowany. Australia ma 162/6 i jest w tarapatach.
Rzuty były groźne, problemów nastręczała też nawierzchnia.
Trudno było ocenić, czy przykucnąć, czy się odchylić,
czy odbić.
Nie liczyłem, że zdobędę dużo runów.
Chciałem przetrwać.
Miotał na tym etapie szybkie piłki.
Ale czy to wystarczy, żeby pokonać Smitha?
Przed meczem sporo dyskutowano
na temat tego pojedynku.
Najlepszy Australijczyk
kontra debiutant, najszybszy angielski bowler Jofra Archer.
To był trudny moment.
Wicket zaczynał płatać figle,
a on rzucał szybkie piłki.
Trzymaj się.
Podczas gry zdajesz się na instynkt i umiejętności.
Dopiero z perspektywy widza dostrzegasz,
jak szybko lata piłka. Spojrzałem na tablicę,
a tam 154 km/h.
To jest prędkość.
Jakby ktoś odkręcił kran.
No i proszę.
Zabolało go. Nieprzyjemny incydent.
-Nie rozumiem. -Nie było mocno.
To może być ważny moment w całej serii.
Jofra Archer trafił go w rękę.
Bałem się, że to złamanie.
Co tam, Bates?
Dostał w kość, ale trochę wyżej. Pojawił się guz.
Ale nic mu nie będzie.
Ręka mu zdrętwieje, ale najwyżej na jednego overa.
Dzięki.
Solidnie oberwałem. Bolało.
Czarno to widzę.
Kiedy jeden z najlepszych graczy na świecie...
Po nim mieliśmy odbijać ja i Sids, więc pojawił się niepokój.
U niego wszystko musi być idealne:
buty, rękawice.
Myślałem sobie: „Jeśli nie zdoła utrzymać kija... O nie.
„To go zamęczy”.
Dało się to wyczuć nawet z daleka.
Nadciągały złowieszcze chmury.
Na boisku gęstniała atmosfera.
Nie wpłynęło to na moją koncentrację,
ale ograniczyło możliwości.
Anglia ma przewagę 72 runów. To kluczowy moment nie tylko meczu,
ale całej serii. Co z ręką Smitha?
Miałem problemy z prostowaniem i unoszeniem ręki.
Próbowałem szukać innych sposobów na zdobywanie runów.
Cztery.
Trzeba tam kogoś wysłać.
Paskudna piłka.
Co się dzieje?
Byliśmy w szoku.
Nie wstawał.
Wszyscy byliśmy przerażeni.
Nie wstaje.
Kiedy upadł, pomyśleliśmy:
„Tylko nie to. Nie znów to samo”.
Nie dopuszczaliśmy myśli,
że trafienie w głowę może zabić.
Nie myślałem, że grając, można zginąć,
dopóki nie spotkało to Phillipa Hughesa.
Dostałem prawie w to samo miejsce co on.
Pierwsze, co przyszło mi do głowy?
„To nie fair. Nic mi nie jest. To nie fair”.
Doktor mnie wypytał i powiedział,
że powinienem zejść z boiska.
Odparłem, że nic mi nie jest i chcę grać dalej.
Wolałem na to nie patrzeć, więc stanąłem w rogu
i zacząłem się szykować, bo miałem odbijać po nim.
Czułem strach.
Każdy run się liczy.
Zróbcie mu miejsce.
JL, co mówią przepisy?
Kiedy zawodnik schodzi z boiska,
to tracimy wicketa czy możemy wrócić i...
Zastanawialiśmy się,
który z rezerwowych go zastąpi.
Prawda jest taka,
że trochę spanikowaliśmy.
Zamieniłem z nim parę słów. Wyglądał w porządku.
Bardziej martwiłem się o jego rękę.
Ze złamaną już by nie zagrał.
Musieliśmy to przedyskutować.
Przepisy dotyczące wstrząśnienia są bardzo restrykcyjne,
a on upierał się, że może grać.
Spełniał wszystkie wymogi,
ale od wygranej w meczu testowym
ważniejsze jest zdrowie chłopaków.
Będzie ciekawie.
Smith wraca na boisko.
Odważna decyzja.
Nadal na niego buczą.
Interesujące przyjęcie.
Ciekawe, o czym myśli.
Rodzi się nowy bohater narodowy.
Ale im odpowiedział.
Nieprawdopodobne uderzenie.
Wszedłem i wybiłem piłkę nad mid-wicketem.
Nie potrafiłem bronić.
Tym razem przez off-side.
Druga linia graniczna z rzędu dla Steve'a Smitha.
Dajesz, Smudgey.
Rozum mi podpowiadał, żebym bronił, ale...
nie potrafiłem.
Schodzi.
Jak tam, Smudgey?
Nikt nie miał do niego pretensji.
Zachowaliśmy powściągliwość.
Mieliśmy nadzieję,
że nic mu nie będzie.
Mieliśmy dziś niemiły incydent.
KONIEC DNIA 4 KONFERENCJA PRASOWA
Na szczęście Steve ma się dobrze.
Według przepisów może uczestniczyć w dalszych rozgrywkach.
Rano znów przejdzie badania,
aby definitywnie wykluczyć wstrząśnienie.
Podejrzewam, że będzie mógł jutro zagrać.
DZIEŃ 5
Pora na ostatni akt drugiego meczu testowego na Lord's.
Otrzymaliśmy informację, że Australia poprosi o zmianę w składzie
z powodu stwierdzenia wstrząśnienia mózgu u zawodnika.
Nadzorujące krykieta organizacje zaczęły bardzo poważnie traktować
kwestię wstrząśnień mózgu.
GERARD WHATELEY DZIENNIKARZ
Zmodyfikowane przepisy pozwalają
wymienić zawodnika ze wstrząśnieniem
na gracza z rezerw.
Powiedziałem JL-owi,
że na ich miejscu wziąłbym praworęcznego.
W głowie krążyła mi myśl,
że być może zagram.
Podczas treningu następnego ranka
Painey powiedział, że chyba mnie wybiorą.
Pomyślałem sobie: „Super”.
Kiedy mu powiedzieliśmy, szeroko się uśmiechnął.
JUSTIN LANGER TRENER REPREZENTACJI
Spytałem, czy jest gotowy, a on na to, że nie może się doczekać.
Aby wygrać to spotkanie, Australia musi zdobyć 267 runów.
Anglia przegrywała serię, ale dostała wiatru w żagle.
Smith wypadł z gry
i Anglicy byli na drodze do wyrównania.
Pierwszy raz w krykiecie testowym mamy zmianę z powodu wstrząśnienia.
Biorąc pod uwagę doświadczenie Labuschagne'a,
a także to, że ma zastąpić Smitha i stawić czoła Archerowi,
czeka go nie lada przeprawa.
Idziesz na boisko i myślisz sobie: „Rany”.
Ludzie klaszczą, ale ich spojrzenia mówią:
„Co to za gość?”.
Wyobraźmy sobie, co czuje.
Ostatniego dnia wysyłają go nagle na boisko,
by grał przeciw Archerowi i Broadowi.
Nie wiedziałem nawet, jaki był wynik.
Znalazł się nagle na linii frontu.
Spróbuje uratować zwycięstwo.
Ten mecz mogliśmy przegrać
wyłącznie z własnej winy.
Presja była ogromna.
To chyba wtedy wreszcie do mnie dotarło,
że naprawdę gram na Lord's.
W testach trzeba być zawsze gotowym.
O nie.
Serce mi podskoczyło. „Zaczęło się”.
Paskudna piłka.
Od razu wstał i spojrzał Jofrze prosto w oczy.
Jakby chciał powiedzieć: „Rzucaj dalej. Jestem gotowy”.
Ale zaadresował to też
do kolegów.
TIM PAINE KAPITAN REPREZENTACJI
Szacunek.
Nie zamierzałem również zejść z boiska
z powodu wstrząśnienia.
Za nic w świecie.
To był moment, gdy ludzie pomyśleli,
że coś w tym chłopaku jest.
Coś fajnego.
Ładne uderzenie. Doda mu pewności siebie.
Cztery runy.
Znów linia graniczna.
Zrobił to w swoim stylu.
Grał dokładnie tak, jak chciał.
Jego gra była zupełnie swobodna.
Niektórzy się na boisku duszą, są spięci.
A on szukał po prostu runów.
To najlepszy sposób, żeby się utrzymać.
Ładny drive Labuschagne'a.
Patrzcie. Odbija jak Steve.
Grał z wielką pewnością siebie.
Nie byłem zaskoczony, że punktuje.
Jak dotąd radzi sobie nadzwyczaj dobrze.
Robi swoje.
Celem naszej pary, mojej i Travisa,
było uratowanie wygranej.
Jakby chciał powiedzieć selekcjonerom: „Moje miejsce jest tutaj,
„a nie w rezerwach”.
Gdy zobaczyliśmy, że umie grać, przestawiło się nam myślenie.
Pokazując to na boisku,
zyskał sobie szacunek całej grupy.
Nie boi się biegać. Zdobył 50 runów.
Zawodnicy na balkonie wiedzą,
jakie znaczenie ma ten innings.
Australia mogła wpaść w poważne kłopoty.
Marnus Labuschagne temu zapobiegł.
Czułem, że dam radę.
Po prostu miałem takie przeświadczenie.
-Łap! -Złapał.
Rzucił się przed siebie i nastawił dłonie.
Dobra robota.
Poproszę najlepsze ujęcie.
A mogę zobaczyć z boku?
Patrzcie. Odbiła się od ziemi.
Jego palce są pod piłką, która odbija się i wpada mu w dłonie.
Podjąłem decyzję.
AUT
No i proszę.
Czołem, stary.
Nie rozumiem, czemu sędzia...
Na tym ekranie nie widzi dokładnie.
Tu masz monitor.
-Odbiła się. -Czemu weryfikowali?
Przecież nie mogli tego widzieć.
Fielder mógł.
Jak grasz w polu,
-to zdaje ci się, że złapałeś. -Zawsze.
Wiedzieliśmy, że umie grać,
ale wielu jest takich, którzy mimo to
nie odnoszą sukcesów w krykiecie testowym. Trzeba się jeszcze rozwijać
i radzić sobie w trudnych warunkach.
Po nim widać, że się rozwija.
Zespół zaczął naprawdę w niego wierzyć.
Po tym inningsie zaczęli na niego inaczej patrzeć.
To jak ze zdobywaniem szacunku czy uznania.
To był bardzo ważny innings.
Przetrwał i nam pomógł.
Czasem remis jest jak wygrana.
Dobra robota.
Mimo kilku deszczowych dni
mecz kończy się remisem. Australia nadal ma przewagę w serii.
Dobrze dziś walczyliście. Brawo, Marnus i Heady.
Te inningsy mogą zadecydować o waszych karierach.
Spisaliście się pod presją.
Spotkanie było do wygrania, ale jeśli mamy zdobyć The Ashes,
to przed nami mnóstwo roboty.
Będziemy najlepsi na świecie, musimy tylko poprawić skuteczność.
Inaczej tej serii nie wygramy.
KU PAMIĘCI PHILLIPA HUGHESA 1988-2014
W następnych odcinkach...
A jeśli wrócę szybko do zdrowia?
Decydują się losy The Ashes.
Australijczycy są znani z nieustępliwości.
Ależ złapał.
Australia jest nie do zatrzymania.
Jeszcze jeden wicket i obronią The Ashes.
Najgorszy przeciwnik to presja.
Nie złapał.
Co ten Stokes wyczynia?
Może zostać wybiegnięty!