Tumayo ka. Dali, ngayon na.
Ang tatanggap ng 2019 Lifetime Achievement Award…
Nominado ng 31 Grammys…
Nominado sa dalawang Oscars kanina.
Siya ay superstar sa mundo, na nanalo ng siyam na Grammy awards
at nakabenta ng higit 50 milyong album.
Bituin sa Hollywood Walk of Fame.
Lumikha siya ng bagong pambansang awit para sa kababaihan.
Ang natatanging reyna ng Hip Hop at R&B, Mary J. Blige.
Ayos. Perpekto.
Masarap talaga sa puntong ito ng karera ko,
at ang dami ko nang nagawa sa musika, TV, pagtulong…
Taas mo pa ang ulo mo. Ayos.
Tingin ka rito.
Nagawa ko na halos lahat ng gusto kong gawin.
Ayos! Diyan ka lang, Mary.
Pero dumarating ang tagumpay kung matagumpay rin ang kalooban mo.
Sa loob ng mahabang panahon, hindi ko alam na matagumpay ako
dahil sobrang gulo ng kalooban ko.
Dahil noong lumalaki ako sa komunidad na tinirhan namin,
ang naiisip ko, "Huwag mo nang pangarapin. Huwag ka nang umasa."
Kaya naman, naging misyon ko nang
tulungan ang kababaihan na magtiwala sa kanilang mga sarili, at tulungan…
Alam mo na, tulungan ang sarili kong magtiwala sa sarili, at ipakita sa iba,
lalo na sa kababaihan, kung paano ako umahon.
May 13 albums ako, pero ang ikalawang album ko,
ang My Life, ang siyang pinakamahalaga dahil ang dami kong iniisip noon,
ang daming maling nangyayari, at ang dami kong kailangang takasan.
Ang My Life album siguro ang pinakamadilim kong album
sa isa sa pinakamadilim na punto ng buhay ko.
Marami na akong madidilim na panahon noon pa man,
pero ito ang pinakamatindi.
Desisyon iyong kailangan kong gawin. Ang mabuhay o mamatay.
Madalas akong depressed at ayaw nang mabuhay.
Dahil hindi ko mahal ang sarili ko.
Hindi ko alam na napakaraming tao ang nakararamdam din ng ganoon.
Kumusta ka, sweetie? Ayos lang ako. Ikaw?
Napakahalaga ng album na 'to para sa kanila.
Pinaaalala nila sa aking
hindi lang ako ang dumaranas ng ganito.
Ikaw ang inspirasyon ko. Maraming salamat.
Walang anuman, baby.
Maraming salamat sa inyo para sa pagmamahal na 'to.
Alam ninyo kung gaano ka-totoo ito.
Totoong-totoo ang buhay ko.
At sobra akong nata-touch dito. Maraming salamat sa inyo.
Ang kanyang kahinaan at lakas ng loob para magbahagi…
Para sa akin, sa mga anak ko, iyon ang gusto kong makita nila.
Gusto ko makita nilang kaya nilang ipahayag ang sarili.
Ang imahe niya, ang kuwento niya, kung paano niya ikuwento iyon,
sobrang sariwa, sobrang bukas,
sobrang tapang na ipakita kung sino siya.
Ginawa niyang okey para sa mga taong sabihing, "Ayos lang maging ako."
At gusto ko laging makakita ng mga babaeng humuhusay, lumalakas,
gumaganda, at nagtitiwala sa sarili nila.
25 taon na magmula nang ilabas ko ang My Life album,
at nagsimula na akong makipag-usap sa mga fan ko.
Akong bahala sa 'yo, Mary!
At naging ligtas ako roon.
Kaya napakahalagang maikuwento ko ang istoryang iyon.
Ang buhay ko Sa liwanag ng araw...
Nagsimula ang kuwento ng My Life sa Everybody Loves the Sunshine ni Roy Ayers.
Hindi ko alam kung ano'ng meron sa kantang iyon, pero meron doong
nagbukas ng lahat-lahat para sa akin.
Natutuwa ang lahat sa liwanag ng araw...
Iyon ang unang musika, bilang bata, na tumatak sa akin
dahil napalimot niyon sa 'king nakatira kami sa tinitirhan namin.
Nababaliw ako noon sa tunog na iyon.
Ang buhay ko Sa liwanag ng araw...
May kakaiba roon sa "liwanag ng araw…"
Dahil sa "My life in the sunshine," ginusto kong…
Ang kantang iyon… Paumanhin.
Pinadama ng kantang iyon na… Na may mararating ako.
Pero hindi ko maabot iyon. Pero may mararating ako.
Ginusto ko ang buhay na nasisikatan ng araw.
MASDAN ANG MGA NAKITA KO
Narito kami noong una kong marinig ang kantang iyon.
Ang batang 'to ang nakarinig ng kantang iyon.
PAMANGKIN NI MARY
Iyan ang pinapakinggan dati ni Daddy.
Sobrang hilig sa musika ni Dad.
KAPATID NI MARY
Tiniyak niyang ninamnam namin
lahat ng uri ng musikang gusto niya.
-Pareho sila ni Mommy. -May Grateful Dead albums si Dad.
Titingnan namin ang pinakikinggan niya, at meron lahat ng klase ng musika roon.
May heavy funk, may rock and roll.
Naisip ko noon, "Heavy funk at rock and roll? Ano iyon?"
Iyon ang pinakikinggan ni Daddy, oo.
Iyon ang humubog sa 'yo para maging kung sino ka ngayon,
impluwensya ng nakaraan, ang pinanggalingan mo.
-Oo. -Oo.
-Ito ang mga Hasting. -Wow.
Apat na taon ako, lima si LaTonya.
Noong mga pito na kami, lumipat kami sa Schlobohm.
Naghiwalay ang mga magulang ko.
At para ko nang kaibigan ang tatay ko, alam mo iyon.
Mahal na mahal ko siya.
Kaya nang mawala siya, sobrang lungkot ko.
Lumipat kami sa bayolenteng komunidad, at mahirap iyon para sa nanay ko,
bilang single parent na nagpapalaki ng dalawang batang babae.
-Mommy. Ang Mommy ko. -Tingnan mo ang maganda kong ina.
Kahit nagmamahalan kami, kami ng nanay ko at kapatid ko,
kinailangan naming kalabanin ang mga bata sa komunidad mula umpisa.
Sa ganoong kapaligiran, hindi ko alam kung paano niya nagawa iyon.
Nars siya. Gusto niyang alagaan ang pamilya niya.
Kumakanta siya. Laging kumakanta ang nanay ko sa bahay,
at sumasayaw, lahat.
Doon nakuha ni Mary ang pagsasayaw niya.
Magpapatugtog siya ng The Staple Singers at Gladys Knight o Aretha Franklin,
at lilibot sa bahay nang kinakanta ang Clean Up Woman.
Ang babaeng naglilinis ay babaeng
Minamahal ng lahat ng babae...
Kahit ano'ng kantahin ni Mommy, katunog ng kumanta mismo. Sobrang ganda niya.
Noon pa man, gusto kong maging gaya niya. Maging kamukha niya.
Gusto kong kumanta gaya niya.
Haharap ako sa salamin, hawak ang suklay, kakanta,
at susubukang gayahin ang sinumang pinakikinggan ng nanay ko.
Pero hindi ko ipinangalandakang magiging mang-aawit ako.
Kumakanta lang ako nang malakas. Kumakanta lang.
Pero hindi ko pinangarap o naisip man lang na,
"Okey, magiging sikat na sikat ako."
Dahil iba ang sinabi sa amin ng paligid namin.
Sabi ng paligid namin, ito na iyon.
Ako 'yong batang babae na nanood
sa ilang mga artista at mga bagay sa mga komersiyal
at mga palabas sa TV at mga pelikula at humiling na meron din ako ng meron sila.
Pero sa komunidad na iyon,
may maiinggit o magagalit sa 'yo kapag nagkaroon ka ng kahit ano.
Nagkaroon ng ngiti, ng pangarap.
Kung nangarap man ako noon,
itinigil ko na, lalo noong naging mga teenager na kami.
Lumala lang iyon.
Kaya sabi ko, "'Di ko hahayaang makita nila akong sobrang ngumingiti.
"Hindi nila ako makikitang nakangiti." 'Di ako ngumingiti noong teenager ako.
Tingin ko, hindi naiisip ng marami na para sa mga pamilya sa mga pabahay,
para 'yong kulungan.
Parang kulungan, sa loob ng kulungan.
Mga taong nananakit at nagsasakitan.
Naghihirap ang mga tao.
At sobrang sama ng mga lalaki sa aming mga babae.
Tanda kong nakakarinig ako noon ng mga binubugbog na babae.
Isa ang nanay ko sa mga babaeng iyon. Kaya tanda ko ang pasakit niya.
Dinala ko ang pagdurusa niya, pati ng kapitbahay.
Dinala ko ang mga tao sa pagdurusa ng buong komunidad.
At dinala ko ang sarili kong pagdurusa.
'Di ko hiniling na pumunta rito 'Di ko hiniling na abusuhin ako
'Di ko hiniling na molestyahin ako 'Di ko hiniling na ikulong ako
'Di ko hiniling na 'wag akong mahalin
Papa, bakit?
Bakit mo kami iniwan?
Habang lumalaki sa ganoong kapaligiran,
napakaraming bagay na pwedeng mangyari sa batang babae.
Kaya lalapit ka sa kahit anong magpapamanhid sa 'yo sa kalungkutan,
sa pagiging depressed, sa galit,
sa labis na pagkamuhi sa sarili.
Kaya gagamit ka ng droga, ng kahit anong magpapasaya sa 'yo.
Iyon ang ginawa namin. Uminom kami, pumunta sa pier.
Pupunta kami sa pier ng kaibigang sina Mushy at Pidgey,
mag-iinom kami hanggang mamanhid sa sakit.
Dahil 'di ko maintindihan kung bakit dito kami nakatira.
Paano kami napunta rito? Hindi kami dapat nandito.
Hindi dapat naghihirap ang nanay ko. Hindi dapat siya nag-iisa.
Hindi siya dapat maging babae sa ganitong kapaligiran,
dumaranas ng ganitong impiyerno.
Nakakatakas ako sa pagkanta.
Ipinalimot sa 'kin ng pagkanta na labis-labis kaming naghihirap.
Ipinalimot no'n sa 'king may pinagdaraanan ako.
Kahit bata pa lang ako, ang dami ko nang insecurities.
At lagi akong malungkot, pero sa pagkanta, malaya ako.
At iyon ang meron ako. Iyon ang pinanghawakan ko.
Kailangan kitang makita, mahal
'Di ako makatakbo nang mabilis dati
Nagmadali ako sa pinto ng chapel
Naghihintay kang nag-iisa
Lumingon ka at narinig ako
Binabati kita...
Hindi siya takot kumanta.
Naaalala kong kumakanta siya sa labas… Hindi siya nahihiya.
Ikaw lang ang para sa'kin
At minsan sa mall, nagtatayo sila ng maliit na studio.
Pwede kang magrekord ng sarili mong tape.
Isang studio. May maliit silang studio, pero sa mall.
Gagawa ka ng tape mo, magbabayad ng kaunti.
Pumunta siya. Sumama ang pinsan ko.
At kumanta ako ng Caught Up in the Rapture.
At inuwi ang tape sa bahay.
Pinakinggan namin. Sabi namin, "Ang sarap mong pakinggan."
Pinakinggan ng stepfather ko,
at sabi niya, "Ibibigay ko 'to sa kaibigan ko."
"Nasa industriya siya ng musika, mang-aawit siya.
Si Jeff Redd iyon.
Noong marinig ko ang demo noon…
JEFF REDD DATING UPTOWN RECORDS ARTIST
…dinig ko'ng pighati ng isang henerasyon.
Iyon ang meron sa kanya. Dahil bandang 1989 iyon.
Patapos na noon ang kasagsagan ng cocaine.
At maraming bata noon ang lumalaki nang mag-isa.
At nang magsimulang kumanta si Mary, dininig iyon ng isang henerasyon
ng kabataang tumatakas sa panahong iyon.
May A and R Uptown sila.
Buong araw niya akong binubuwisit, kumakatok sa pinto ko.
Sabi ko, "Ano ba iyon, Curt?" "Sabi niya, "Pakinggan mo 'to."
ANDRE HARRELL NAGTATAG NG UPTOWN RECORDS
Pinatugtog niya si Mary J. Blige, at kumakanta siya ng Anita Baker.
At tanong ko, "Sino 'to?"
"19 taong gulang siya."
"Saan siya nakatira?" "Yonkers."
Sabi ko, "Pupuntahan ko bukas."
Tanda ko ang araw na iyon na parang kahapon lang.
Nasa baba siya at parang itim na BMW iyon.
Tanda kong nagmamaneho ako ng BMW 750 na may apat na pinto,
at huminto ako sa pabahay.
At nakasuot ako ng sky blue na pantalon, puting sapatos na Gucci,
at black and white na sedang cheetah shirt at malalaking shades.
Naka-black and white na polka dot shirt siya,
at natatakot ako para sa kanya dahil siya 'tong napakayamang tao
na nasa isang napakasamang komunidad.
Sabi ko, "Dali, Andre." Kaway ako nang kaway sa malayo.
Sumakay kami sa elevator, umakyat sa taas, at…
Sabi niya, "Kanta."
Nang magkakilala tayo, alam ko
May mahika tayo...
Parang nakatayo roon ang nanay ko. Parang maraming tao,
pero siya lang ang naaalala ko at kung ano'ng kailangan kong gawin
dahil kinalimutan ko talaga ang lahat para makakanta.
At kinanta ko ang buong Anita Baker Rapture album.
At nakatitig lang siya sa akin, sinasabi, "O, Diyos ko!"
Tanda kong sinabi ko kay Mary, sa nanay niya, at sa kapatid niya,
"Ang anak n'yong si Mary, kakanta siya para sa mga maharlika.
"Mapapabilang siya sa mga hari at reyna ng rock and roll."
Sabi ko, "Oo. Sige."
Pwede kang lokohin ng kahit sino anumang oras.
Iyon ang nakasanayan ko sa komunidad namin.
Naniwala man siya o hindi na matutupad ang lahat ng iyon,
naniniwala akong sa talento niyang iyon, alam niyang
mas malaki ang tadhana niya kaysa sa pananatili sa bahay.
Gusto kong kasama ka, mahal
Pinalilipad mo nang malaya ang pag-ibig ko, Anita...
Sinabi ko sa kanyang kukunin namin siya. Welcome sa Uptown Records.
Sa lahat ng oras
Nasilo ng kaligayahan sa...
Sige, kumanta ka.
Sige pa. Sige pa.
'Wag kang umiyak, 'wag kang umiyak sa'kin
Pangako 'di ako iiyak Mahal kita
Salamat.
-Si Anita Baker ang anghel ko. -Tatagan mo. Salamat.
IKAW ANG MAY HAWAK NG BUHAY MO
CELLAIRIS AMPHITHEATRE SA LAKEWOOD
Magandang simula 'to para sa 'kin. Ikalawa, kung gumana.
Napakaraming kakilala ko ang alam kung ano ang paparating.
Alam kung ano'ng meron ako.
Kumusta? Hello. Uy, mga binibini.
14 taong gulang ako noon.
Narinig ko ang You Remind Me, ang unang video at naka-peach bustier siya sa suit.
At walang katulad iyon.
Ang makakita ng babaeng may pinagmulan na gaya ng akin
na naging matagumpay na babae.
Binigyan ako no'n ng pag-asa.
Inspirasyon na kita mula pa noong bata ako.
-Alam kong madalas mo nang marinig iyon. -Salamat.
Sige, tingin kayo rito.
-Ayos! Ang ganda! -Maraming salamat.
Akala nila, mas talentado ako kaysa sa inaakala ko.
Kumusta?
-Mas marami silang alam kaysa sa 'kin. -Yayakapin din kita. Mahal kita.
-Kami ang pinakamasusugid mong mga fan. -Salamat.
Noong una kong makita si Mary, nagtatrabaho ako sa Uptown.
Pumasok siya sa opisina ko. Kumanta ng a cappella.
'Yong raspy,
ramdam mo ang kirot sa tono, pait,
na parang nangyayari ang lahat
dahil napakaraming pasakit sa mga kalye.
At napakaraming kababaihang itim
ang makaka-ugnay sa pinanggalingan niya.
Wala silang boses doon.
Ang gabayan ang maangas na babaeng 'to mula sa pabahay ng Schlobohm
na lalabanan ka, at may sugat sa mukha.
May sugat siya sa mukha, at naku,
"Sisikat siya nang sobra
"dahil walang kagaya niya."
Naniwala siya nang higit pa sa pagtitiwala ko sa sarili.
Hindi ko alam ang meron ako, kung sino ako, pero alam niya,
at tinulungan niya akong maniwalang tunay akong artist,
at kailangan ko iyon. Ang tulak. Kailangan ko ng pampalakas-loob.
Kailangan ko 'yong "Kaya mo iyan. Ipinagmamalaki kita."
Kailangan ko ng lahat ng binigay niya sa'kin dahil insecure ako.
'Yong pagtakas ni Mary sa pabahay ng Schlobohm,
naiwan ang isang paa niya, hirap pa ring lumabas…
…at ang isang paa ay nasa recording studio,
tangan itong oportunidad na magbigay-boses sa mundo.
Para kay Puff, sa umpisa ito ng karera niya,
at gusto niyang manguna at makilala sa Uptown.
At suportadong-suportado namin siya… "Sige lang, gawin mo iyan.
"Popondohan ka namin para magawa mo iyan."
Ang sinabi ko sa 'yo bago ka lumabas
ay magsalita ka, tunog-sigurado, lakasan ang loob mo.
Ganoon ka kumanta.
-Iyon ang maganda roon. -Okey.
Ni 'di ko alam ang ginagawa ko dahil gusto ko lang mabuhay.
Kailangan ko lang buhayin ang pamilya ko.
Kailangan kong masigurong makakalabas sila sa pabahay at umayos ang buhay nila.
At literal na buhay ko ang nakataya sa pagkanta.
Tagalan mo nang kaunti
sa dulo ng chorus bago riyan.
Okey, ayos.
Nakilala ko si Mary sa studio kasama si Puffy.
Marami kaming pinagsamahan, para na kaming magkapatid.
Dati kong nobya si Misa, ang ina ng panganay kong si Justin.
At si Misa ang pinakamalupit noon.
'Yong buhok niya, kung paano niya ayusin iyon,
kung paano niya dalhin ang sarili niya.
Sabi ko, "Ikaw dapat ang maging stylist ni Mary."
Sa umpisa ng karera namin, napakahirap talagang
makapasok sa mga fashion house.
Una, bata pa kami noon.
Pangalawa, mga babae kami,
tapos hindi pa mga puti. Mga batang babaeng hindi puti.
Kaya kinailangan kong magdisenyo at mag-isip ng bagong estilo para kay Mary.
At alam kong kinakitaan ko siya ng mga hindi niya nakita sa sarili niya,
na hindi pa niya nakikita sa sarili niya.
Nakita nila kung ano ako.
At sila ni Puffy, binigyan nila ako ng pinaka-iconic na mga hitsura.
Estilong Black talaga iyon, totoo at puno ng damdamin.
Para kaming may kilusan
at ang kilusan ay tinatawag na Ghetto fabulous.
At si Mary J. Blige ang reyna ng kilusang ito.
Si Mary ang unang nagdala ng sariling uri sa R&B, hip hop swag…
DANYEL SMITH DATING PUNONG PATNUGOT - VIBE MAGAZINE
…sa pagkanta ng rap na puro kalalakihan.
Kailangan ko ng tunay na pag-ibig
Tunay na pag-ibig
Hanap ko ay tunay na pag-ibig
Wala masyadong R&B singers na kumakanta ng mga kantang hip-hop,
kaya doon pa lang…
"Okey, pwede tayong umindak dito, makakasayaw tayo rito."
"O kung oo, hindi ito katunog ng tugtugan ni mama,
"pero kumakanta siya, kaya baka magustuhan din ni Mama."
Hanap ko ay tunay na pag-ibig
Galing ako sa looban at para 'yong…
…nakapagsalita na ang kalalakihan.
May mga kuwento silang lahat.
Pero pagdating sa mga babae, hindi ko nakita ang sarili ko.
Noon, ang panuntunan para sa mga Itim na babaeng artista
ay kumanta nang malakas at dapat malinis ang boses.
Alam n'yo na ang susunod na kanta. Alam 'to ng lahat.
Sabi ni Mary, "Hindi ko alam."
Ikaw...
Naalala ko, oo
Sumabay kayo.
Naalala ko
Ang matatamis na alaala
RALPH MCDANIELS MAY-LIKHA NG VIDEO MUSIC BOX
Linggo. Walang bodyguard. Naroon ang mga tao.
Para kaming…
Magiging malupit 'to.
Dahil nilabas na ang kanta, pinapatugtog na.
Kung nasa hip hop ka, alam mo iyon.
Alam mong hindi pa siya pop star, pero papunta na siya roon.
Pumunta kami sa hindi puntahan,
kaya ang tuwa ng mga fan at ang ugnayan niya
sa kababaihan ay matindi.
Ipinapaalala mo sa'kin ang isang pag-ibig Na ramdam ko dati
Sabi namin, "Gusto namin 'to, 'yong tunog niya."
MICHELLE LISATH KAIBIGAN NI MARY
"Sino siya?" Tapos nakita namin ang bidyo.
Sabi namin, "Diyos ko.
"Nakabaligtad na sumbrero at combat boots at tennis skirts."
Para siyang huwaran para sa mga babae sa looban.
Gusto naming maging kagaya niya.
May nakita akong 'di pa namin nakita noon,
pero alam naming noon pa naroon.
Alam ko meron na no'n. Ako siya.
Binigyan niya kami ng mukha. Ng pangalan.
Binigyan niya kami ng kuwento. Binuhay niya kami.
Para siyang, "Heto ako at maganda ako.
"At hip hop ako, pero ako si Mary.
"Dala ko ang buong Yonkers.
"Sa hirap at ginhawa. Ako si Mary at ito ang ginagawa ko."
At napakalaki para sa 'ming makita ang totoong Itim na babaeng ito.
Nagsimula akong masiyahan sa kung sino ako,
sa hindi pagiging perpekto,
sa pagkakaroon ng malakas na pananaw
Pakiramdam ko, kaya kong magpakatotoo at ang astig niyon.
Ang galing no'n. At, ang totoo, ayoko nang maging gaya ng iba.
Pwede kang maging babaeng nangangarap,
at pwede kang maging katangi-tangi.
At hindi namin nakita…
Hindi pa rin namin madalas na makita ang ganoon, alam mo iyon?
'Di pa rin. Kaya para sa'kin na isang trese anyos,
binigyan ako ng permisong kailangan ko.
-Hello sa inyong lahat. -Hi.
Mayroon na tayo ng lahat
-Ikaw at ako -Alalahanin ang dati nating pag-ibig
Tama...
Nilalagay ng mga tao ang speakers sa bintana noon.
Oo.
Dinig iyon sa buong kalye.
At narinig ko ang Reminisce at napatigil ako.
Sabi ko, "Sino iyon?" Tinanong ko ang tropa.
"Sino iyon?" "Bagong artista, Mary J. Blige."
Kaya pumunta talaga ako sa The Wiz.
-Tanda n'yo ang tindahang The Wiz? -Oo.
Kinuha ko ang cassette tape. Tumatak iyon sa 'kin. Palagi kong tugtog.
Pinapakinggan ko dati ang What's the 411?
at nilalagay ang headphones sa kanya, 15 buwan siya.
At sobrang lala no'n…
Inakala niya talagang parte si Mary ng pamilya namin at…
Noong tumanda siya, sabi niya, "Nasaan si Mary? Nasaan si Mary?"
Parang personal ko siyang kilala.
Nakilala ko siya sa musika niya. At gusto ko siyang yakapin.
Ang layo ng narating niya mula noong 19 taong gulang siya
patungo sa kung nasaan siya sa Manhattan
kasama ang mga bituin, at bilang isa na ring bituin.
Kasabay no'n, nagsimula siyang makipagrelasyon kay K-Ci ng Jodeci,
at lumabas-labas sila.
Kilala si K-Ci na kumakanta sa simbahan.
Mula edad na walo o siyam, siya na si Little Cedric,
tapos naging si K-Ci ng Jodeci.
At alam kong bilang artista siya,
isa 'yong hamon na kailangan niya para sa sining at pagkanta niya.
Dahil lumaki siyang kumakanta sa tahanan,
kaya ngayon, sumama siya sa lalaking pwedeng makasama sa pagkanta.
At maririnig niya kung gaano siya kalakas.
Gusto ko talaga siya.
At kapag gusto kita, gusto kita. Nahulog ako sa kanya.
-Mahal kita -Maaari bang ibigin mo ako?
-Iibigin kita -Iiwan mo ba ako?
-'Di kita iiwan -Gawin natin itong madali
Salamat!
Tingin ko, ang pampalakas-loob na binigay sa kanya ni Puff,
ang karanasan niya kasama si K-Ci at ang Jodeci ay nagbigay
ng kumpiyansa sa sarili para malamang, "Ganito ako kahusay.
"Pero mahuhusay talaga ang mga 'to."
Naiisip ko lahat ng iyon nang sabay-sabay,
una, siguro para bigyan siya ng kumpiyansa,
at, pangalawa, siguro para lituhin din siya.
Mabilis ang mga pangyayari, ni hindi ko napansing nangyari sila.
Alam mo, nakapag-tour agad ako.
Nakabenta ako ng mga rekord at nagkaroon ng platinum parties.
Para akong kumikilos lang nang hindi alam ang nangyayari.
Nandoon lang ako. Nandoon lang ang katawan ko.
Kumuha ka ng bata
sa pabahay, nakabenta ka ng 2 milyong albums.
JAMARKO MILLER PINSAN NI MARY
Kailangan ka rito, tapos doon. Ang maiisip mo, "Ano?"
Kung ano-ano na lang ang nangyayari,
at sobrang bilis no'n na alam ko na kung ano'ng nagpapasabik sa kanya,
pero alam ko ring medyo nakakatakot iyon.
Parang, "Ano 'to?
"Ito kaya? Takot din naman ako rito.
"Ano man 'to, takot na takot ako rito."
Takot na takot ako sa sarili ko.
Kaya kahit ano'ng magpapakomportable sa akin,
kung kailangan kong uminom pa, gumamit pa ng cocaine,
ano mang magpaparelaks sa akin, gagawin ko.
'WAG NA 'WAG MONG PEPEKEIN
Mukhang Schlobohm ang lintik na 'to.
Mukhang Schlobohm.
Iyan ang pabahay, tama? Ganyan lahat ng pabahay.
Parang mas masahol ang Schlobohm.
Tanda ko ang unang dinig ko sa sarili ko sa radyo.
Sabi ko yata noon, "Salamat, Hesus."
Alam kong makukuha ko ang nanay ko at ang kapatid ko,
ang pamilya ko palabas sa pabahay.
Pero 'di ko matandaang masaya ako.
May pagbabago talaga, para sa buong pamilya namin.
BRUCE MILLER KAPATID NI MARY
Mula sa araw-araw na pamumuhay
sa pabahay,
hanggang sa pakikinig
sa mga kanta ni Mary sa radyo,
pero nakatira pa rin kami sa pabahay.
Pagkatapos, biglang, "Lilipat na tayo sa labas ng lungsod."
Ang tindi no'n. Ang tinding pagbabago no'n.
-Hi. -Hi, kumusta ka, ma'am?
-Ako si Frank Higgins. -Mary.
Naiisip ko ang tagumpay para sa sarili ko kapag kaya ko,
sa kalooban ko,
na maging masayang malaman lang na matagumpay ako,
na may nagawa akong mahusay,
na masigurong mahusay ako,
o may nagawang mahusay, kaya nauunawaan ko na 'yon ngayon.
Hindi ko 'yon maintindihan noon
dahil hindi ko maramdaman sa puso ko noong mahusay ako.
Parang, "Alam kong nakikita mo ako bilang ganitong tao.
"Mukhang masaya ang buhay ko."
"Pero alam mo, ang pangit din ng buhay ko.
"At ginagawa ko ang lahat para mabago iyon,
"para makalimot at makabangon."
"Mayaman ka, kaya…" Kalokohan iyon.
Marami akong kilalang yumaman, naghirap, ang nakaranas no'n.
Hindi nabago ang nararamdaman nila.
Ni hindi ko madama
ang mga nangyayari. Ni hindi ko madama ang tagumpay ko.
At nasa relasyon ako kung saan pareho kaming bata,
parehong sobrang matagumpay.
Minahal ko siya, pero wala ni isa sa 'min
ang marunong magdala ng tagumpay sa buhay.
Kaya naging napakadilim no'n,
at mapanakit.
Punong-puno 'yon ng pagmamanipula.
Parang nandoon ako, pero parang wala rin.
"Magpapakatanga ako.
"Magpapakatanga ako nang sobra,
"para 'di ko isiping espesyal ako, para makasama kita."
Noong makilala ko si Mary, seryoso…
Nakasuot ka ng sweatsuit at Velour suede bucket hat.
At Timberlands boots, saka…
Nasa sulok akong parang ganito.
"Wala akong sasabihin sa kanya."
"Kailangang makinig ang lahat."
Bago ako sa larangan ng produksiyon.
May mga nakalabas akong kanta noon,
tapos lumapit sa 'kin si Puff, sabi niya,
"May kanta ako para kay Mary. Kung gusto mo, gawin natin."
Ang daming lumalapit sa 'kin, ang sabi,
"Ayos ka lang sa sophomore jinx?"
Ang sophomore jinx, alam mo,
ay taong hindi nakakagawa ng album na mas astig kaysa sa una nila.
Noon ko isinama sina Chucky at Bub.
Hindi ko mapigilan ang sarili ko.
23 taong gulang ako noon, nagsusulat para sa iba't ibang artista,
tapos lumapit si Puff, sabi, "Uy, kailangan ko 'to para kay Mary."
Umoo lang ako.
Unang pagkikita namin, sobrang astig niya.
Bumukas ang elevator, wala siyang mga bodyguard,
Pumasok ako roon…
Sabi ko, "Makasaysayan ang gagawin natin. Malupit 'tong gagawin natin."
Sabi niya, "Talaga? Tingnan natin."
Sabi ko, "Ayos. Manood ka.
"Manood ka, Mary, babaguhin mo ang buong laro."
At doon na nagsimula ang lahat.
Palagi kong sinisiguro na makokontrol ko ang paligid
dahil hindi talaga ako nagtitiwala, kaya ayokong maraming tao sa paligid
maliban kung kilala ko sila.
At sobra, sobrang malapit kami.
Kumusta ka?
Ni hindi ko tinitingnan si Mary bilang itong sikat na mang-aawit na 'to.
Inisip kong para ko na siyang kapatid
at gusto ko lang na mapaangat siya,
pero nakatapak pa rin sa damdaming pang-looban sa mga kantang…
Binibigay ko sa kanya.
At sa pagkakataong iyon, sa umpisa ng '90s,
ang daming tugtugin ang lumalabas noon
na kahawig ng nasa '70s…
…na gaya ng mga pelikula tungkol sa pananamantala sa mga Itim
at ang enerhiya ng musika sa lansangan…
…at ipinakita namin iyon.
Parehas kami ng pinanggalingan,
at ang mga tao roon, 'di palaging mabuti.
Kaya kapag nakakita ka ng mabuti,
parang hindi ka makakapaniwala, alam mo 'yon?
"May mabuti sa mundo."
Magpapakatotoo ako.
Noong unang lumabas ang 411 album,
at alam kong pinipilit ni Puff 'yong tungkol sa fashion,
at medyo sumobra iyon?
Sabi ko, "Teka, Joe, higit pa siya riyan."
Kaya mula sa mga kanta at sa paraang pinaghuhugutan ko ng musikang 'yon…
Doon ako nagpokus.
Kuhang-kuha mo iyon. Kuhang-kuha mo 'yong kadiliman.
Kuhang-kuha mo ang lansangang pinanggalingan ko.
Kuhang-kuha mo ako.
Astig ang What's the 411, ayos iyon. Malupit.
Pero nang makarating ako sa My Life na parte ng buhay ko,
sobrang wasak ako,
at kinailangan ko ng taong makakaunawa gamit ang musika.
At nagawa mo, naunawaan mo.
Higit na lumabas ang totoong siya sa My Life kaysa sa What's the 411?
Sobrang astig ng What's the 411?,
pero nagawa namin 'tong panibagong lebel ng katotohanan,
ibang-iba ang My Life.
Sinimulan iyon ng kantang Be With You.
Noong marinig ko iyon, pumunta si Puff sa bahay ko sa Jersey,
sabi niya, "May ipaparinig ako sa 'yo."
Sabik na sabik siya.
Sumama ako kay Puff sa kotse niya, at nagsimulang tumugtog iyon…
At nakuha no'n ang lahat ng nararamdaman ko.
At biglang… parang nagsimula na agad akong isulat iyon doon.
SABIHIN MO ANG NASA ISIP MO
Ang kantang iyon ang simula ng lahat.
Iyon ang simula ng pagbuhos ko ng aking sarili sa album na 'to.
Buong araw naming pinapatugtog iyon noon.
Iyon ang unang kanta niya.
Buong araw na nakasalang sa bahay.
Walang ibang pinatutugtog,
at nagsusulat lang siya, naglalamukos, nagsusulat.
Tanda ko, noong ginawa namin ang kantang iyon,
isa iyon sa mga pinakamahirap na panahon ng mga buhay namin.
Maghihiwalay kami noon ni Misa.
Maraming pinagdaraanan si Mary kay K-Ci.
At naroon kami sa sa studio sa New York
at kita mo ang labas, at umuulan…
Isa iyon sa mga araw na
naglalakad kang lumuluha,
parang mga batang biguan.
Si Misa ang puso ko noon.
Si K-Ci ang kanyang puso.
At naroon kami sa studio, nakatingin sa isa't isa, umiiyak.
Nagkaroon kami ng ugnayan dahil sa sakit.
Mula sa puntong iyon, para bang,
"Hindi, dadalhin namin ang pasakit."
'Di ko kayang tanggapin ang katotohanang
Ayaw mong narito ako
Bakit gusto mong malungkot ako?
Ang buong My Life album ay nagsasabing "Pakiusap, mahalin mo ako."
"Huwag kang umalis. Kailangan kita." Panawagan iyon ng pagtulong.
Lahat ng araw ko
Pati na mga gabing kasama ka
Sabihin mo lang Ano'ng gagawin ko
Kung wala ka...
Pinagdaraanan niya iyon.
Kaya isusulat namin iyon. At ilalabas namin iyon.
Uy, baby girl. Mahal kita.
Kumusta ka?
-Masaya akong makita ka. -Ako rin.
Ang makasama ka at magawa iyong mga kanta,
paghilom iyon, mismong kailangan ko at ang Never Wanna Live ay…
Naiiyak ako roon. Pati ang Don't Go.
Wag mo simulan.
-Hindi. -Huwag mong simulan.
-Pinipilit kong huwag umiyak. -Sinasabi ko sa 'yo,
Pinipigilan ko ang mga luha ko dahil nakaiyak na tayo sa booth.
Alam ko, tanda ko iyon.
Hindi ko malilimutan. Gaya nito.
-Tanda ko iyan. -Ganito tayo noon.
Sabi ko, "Mary, ayos iyan." Sabi ko, "Ayos tayo."
-Pero sobrang lakas ng kanta. -Oo.
Umiiyak tayo at ang nakikita ko na lang ay ang pagtango mo.
At tanda ko ang sakit sa sikmura ko.
Magkasabay na sakit at tuwa iyon.
Hindi ko mailarawan. Alam ko, parang baliw.
-Hindi. -Ito 'yong mga nararmdaman ko noon.
Sa simula ng lahat.
'Di ko kayang mabuhay...
Para 'yong…
'Di ko kayang mabuhay nang wala ka
Sapul ang tira niya. Direkta iyon.
Walang paligoy-ligoy. At huwag tayong magpaligoy-ligoy.
Anuman ang nararamdaman mo, iyon ang nangyayari.
Ang pag-ibig ay kamangha-mangha
Mayroon akong minamahal
Maraming gabi kitang ipinalangin
At sinagot ang mga panalangin ko
Ngayong narito na ang kasagutan
Hihiling ako sa bituin
Susundan kita saan man
'Di ko nais mag-isa
-Kaya mahal, magkasama na tayo -Magkasama tayo
Kahit anupamang panahon...
Lintik!
Magsaya tayo sa'ting tahanan...
-Dahil nagmamakaawa ako. -Oo, totoo ka sa kanya.
Dahil mahal na mahal kita, irog ko
Kaya nais kong maging iyo...
Sabi ko…
Uy, 'yang kantang 'yan.
Nababaliw ako riyan. Tapos 'yong Don't Go.
'Di ko alam na may magagawa iyon.
Akala ko, baka patay na ako noon.
Nasa madilim na lugar ako.
Panay ang inom, ang sinasabi, "May pera ako.
"Bata pa ako, may pera, nililibot ang mundo."
At nasa lugar ako kung saan 'di ako masaya.
Kaya may katuturan iyon, parang,
"Tara, ilabas natin 'to." Kuha mo ang ibig kong sabihin?
"Wasak din ako."
Tingin ko, ang tanging naging gabay namin ay ang musika.
-Iyon ang masarap sa pakiramdam… -Tama.
…nasa alapaap ka man o nasa lusak.
Niligtas ka no'n dahil masaklap ang lahat noon.
-Masaklap ang lahat. -Ang dilim no'n.
Sobrang dilim.
Noong una kong makilala si Mary, pareho kami ng dinaranas,
sa parehong panahon sa kapatid.
Nangako sila ng habambuhay na pagmamahal at ligaya,
at aalis kami, magkakaanak, magkakapamilya, perpektong buhay.
At hindi iyon perpekto.
Tatanungin kita.
Nasa show kanina ang Jodeci,
at tinanong 'to ni Terry kay K-Ci. Panoorin mo 'to.
May mga mawawasak kang puso
dahil narinig kong pakakasalan mo na si Mary J. Blige.
-Hindi, pare. Ano ba? -Hindi!
Tsismis iyan. Alam mo iyon?
Tsismis lang 'yan…
Hindi magpapakasal si K-Ci, para sa kaalaman niyo.
Bale, walang malaking engagement ring?
Ah, iyon. Ewan. Magpatuloy na tayo.
-Sige. Pero… -Nandidiri ako.
Nang mangyari iyon, sabi ko, "Sipain mo siya sa kalsada,
"humanap ka ng iba."
Ako ang kapatid na iyon na nagsasabi ng ganoon.
Sabi ko, "Mas mahusay ka pa riyan
"at mas malakas ka kaysa riyan." Pasensya na, di ako mabait.
Hindi ko…
Hindi talaga ako mabait na kapatid.
Ako 'yong tipo ng kapatid na, "Alam mo?
"Di mo kailangan ng taong ganito ang trato sa 'yo."
"May mas okey pa riyan." Pero 'pag nagmamahal ka, bingi ka roon.
Hindi mo naririnig iyon.
Gusto niya lang ng magmamahal sa kanya.
Noong panahong iyon, sobrang lungkot,
magkakasunod pa ang mga nangyari.
Sa isang punto, dumalaw siya at galit na galit siya.
Masama ang loob niya. Hindi namin alam kung bakit,
at nagsimula siyang saktan si Mary.
Maraming beses kong kinailangang lumaban nang pisikal para sa buhay ko dahil,
gaya ng nanay ko, palaban ako.
Nagtiis din sa maraming pambubugbog ang nanay ko,
kaya noong bata ako, nakita ko ang munting babaeng 'to, lumalaban.
Kaya nang maranasan ko na rin iyon, ang nanay ko lang ang naiisip ko.
Marami akong oras Mula nang umalis ka,
Wala akong...
Hindi iyon madali,
ang lumayas nang sobrang insecure ka
dahil iniisip mong iyon na ang pinakamainam na mapapasa'yo,
at ngayon, anumang iniisip mong pag-ibig, na hangal lang na pagkahumaling,
ang tanging makakapitan mo.
At anumang mangyaring masama,
ayaw mong pakawalan ang taong 'to dahil tingin mo binubuo ka niya,
o pinaparamdam niya sa 'yong…
Tingin ko, mahal ka niya, pero sobrang kabaliwan iyon.
Hindi ko maisip kung bakit kami nagtagal.
At tingin ko, ang insecurity ang nagbibigay-akala sa 'yong 'yon iyon.
Babagsak na ako
Dahil wala ka, mahal
Ang buong mundo ko'y gumuho na
'Di ko alam ang gagawin sa sarili
Ang dami kong oras Napakarami kong oras
Oh, oo
Oo, oo
'Di ko na alam gagawin ko
Kung mawawala ka sa'kin
Babagsak ako
Oo, babagsak ako Babagsak
Oh, hindi, oo
Patawarin mo ako, mahal
Pero 'di ako hihingi ng paumanhin
'Di ako hihingi ng paumanhin
Hindi
'Di ako hihingi ng paumanhin
Ang tanging makakapag-ayos ng buhay mo ay ang pagmamahal sa sarili mo.
At wala iyon noon. Walang pagmamahal sa sarili.
Ang meron lang, madilim at malaking kawalan.
At ang depression na iyon mula sa relasyong iyon ang nagpabalik
sa mga bagay na tinakasan ko na,
mga bagay na nangyari sa akin noong bata pa ako.
Para 'yong snowball effect,
parang daluyong ng niyebeng tinatangay ang lahat ng daanan nito,
gumugulong sa buhay ko.
At dinala ako no'n sa napakadilim at napaka-depressed na lugar.
Palagi akong nag-iinom,
nagdodroga, kung ano man iyon.
Madalas, depressed lang ako at ayaw nang mabuhay.
Lumayo ako sa nanay ko
dahil ayokong makita niya akong ganoon.
Ayokong makita ng kapatid ko, ng kahit sino na ganoon
dahil unti-unti na akong naglalaho sa mundo.
Sumisigaw ang damdamin mo,
pero lahat ng nasa paligid mo, ang sinasabi,
"Ayos lang," dahil hindi mo masabi sa kanila ang nangyayari.
At sumisigaw ka pero walang lumalabas.
Na-inspire ako sa kanya
nang kunin niya ang pluma at papel,
at nagsimulang isulat ang nilalaman ng puso niya.
Lumalaban siya para sa puso niya.
Siya ang gumawa ng album na iyon, para sa puso niya.
Wala sa liwanag ang buhay ko. Impyerno ang buhay ko.
Hindi ko makalimutan ang lahat ng mga naranasan ko…
Iyon ang buhay ko.
'Di mawala sa isip ko, ang pangmomolestya sa'kin.
Mula sa pagkabata, sa pagiging limang taong gulang,
iba pang mga bagay na hindi ko na sasabihin pa.
Sobrang daming nangyari sa isang batang babae.
Kaya nasa akin ang plumang iyon.
At kaya nasa loob ko ang lahat ng iyon,
at nagawa kong isulat iyon…
Kantahin iyon. Nagawa kong kantahin at isulat iyon.
Iyon lang ang paraan para mabuhay.
Iyon lang paraan para makalagpas sa pinagdadaanan ko.
Kung titingnan ang buhay ko
At makikita ang nakikita ko
Ang gagawin mo lang ay
Kung titingnan ang buhay ko
-At makikita ang nakikita ko -Dahan-dahan ka lang
Ikaw ang bahala, ano'ng gagawin mo?
Tama na!
Natatakot ako riyan.
Sobra-sobra
-akong natatakot diyan. -Hindi.
"Huwag kang magmadali, dahan-dahan.
"Ikaw ang bahala. Ano'ng gagawin mo?"
Mga kababaihan, pakinggan n'yo ako
Mayroon akong gustong pakinggan n'yo At sabihin sa inyo
Minsan malungkot
Pero ginusto ko 'yon
Gusto ko pang mag-isa
Kaysa dumanas ng impiyerno
Mas gusto ko pang dumanas ng apoy,
Kaysa mabuhay sa pagtanggi
Iyan ako habang iniisip ang lyrics na iyon bago mawala rito.
Dahil iyon ang nararamdaman ko noong mga panahong iyon.
Tinutukoy ko ang magsimula sa tama Oo
Nagsusulat ako para lumaya,
para makakilos, para makahulagpos,
at hindi ako matigil.
Literal akong nagsusulat para sa buhay ko.
Hayaang masunog ito
Gaano man kasakit ang pagharap sa katotohanan,
anuman ang katotohanan, doon mo matutunton ang ugat ng lahat.
Kailangang maramdaman para gumaling ka.
Kung titingnan ang buhay ko At makikita ang nakikita ko
Sunugin...
Kung titingnan ang buhay ko At makikita ang nakikita ko
Ang buhay ko'y tulad din ng inyo
Kung titingnan ang buhay ko
-At makikita ang nakikita ko -Hinayaan kong masunog ito
Hinayaan kong masunog ito
Minsan kailangan mong hayaang masunog ito
Hinayaan kong masunog ito Hanggang sa maabo ito
At magsimulang muli
MAGKAKASUNDO KAYO NG IYONG SARILI
Gusto ko lang malaman mong
sakaling isipin mong hindi nakaliligtas ang ginagawa mo,
na kung kailangan mong malaman, niligtas mo ang buhay ko.
Sinubukan kong tumalon, at hindi ko magawa dahil narinig ko ang boses mo,
'yong "you can't hold a good woman down." At salamat sa 'yo. At mahal kita.
Halika. Halika.
-Maraming salamat. -Pakatatag ka.
-Oo. -At ang ganda mo.
-Maraming salamat. -Walang anuman.
Pumunta si Mary sa malalalim, madidilim na lugar na…
Kadalasan, ayaw nating amining nararamdaman natin 'to,
at ni ayaw nating puntahan iyon.
Nakakatakot maging ganoon ka-bukas, at ipaalam iyon sa mundo.
"Nasasaktan ako. Nalilito ako.
"Hindi ko alam ang gagawin ko. Sobrang lungkot ko. Nag-iisa ako."
Tingin ko, 'yong mismong paglaki ang mahirap.
Sobrang hirap. At ang sumubok na hanapin kung sino ka talaga,
nang may mga taong nagsasabi rin kung sino ka,
nakakabaliw iyon. Kaya…
Ang My Life, parang sinasabi no'n, "Uy, meron ba riyang…"
"Nakararamdam nang ganito."
Dahil kapag may pinagdaraanan ka,
pakiramdam mo, mag-isa ka, na walang nakakaunawa,
wala sa mundo ang kayang pagdaanan iyon.
Tapos nandito si Mary.
Sinasabi niya sa 'kin, "Hindi ka mag-isa.
-"Kaya mo 'to." -Hindi ka mag-isa.
Kaya para sa 'kin, ang My Life ang awit para maging matatag
at manatili lang sa pagpupursigi
sa kung anumang pinagdaraanan mo.
Alam mo, palagi akong 'yong tipo ng tao
na hindi makapagsabi ng katotohanan.
Lalo kung masakit iyon
o kailangan kong magkunwaring ako itong malakas na babaeng 'to.
At sa loob-loob ko, nauupos na ako.
Nasa loob ko ang malaking butas na ito,
at ang naiisip ko, "Kailan ba magbabago 'to?"
At 'yong parteng sinabi niyang, "Hindi mo kailangang pekein,"
Sabi ko, "Talaga?"
"Pwede ka ba talagang maging totoo?"
-Sobrang mahal ko siya. -Ako rin.
Noong 13 o 14 ako,
'yong mga kantang gaya ng My Life ang nagligtas sa akin.
Oo.
At ang dami kong pinagdaraanan.
Bakit kailangang pagdaanan iyon ng isang bata?
Marami akong trauma habang lumalaki, maraming pag-abuso.
Kaya…
'Yong kantang My Life mismo,
ang nagparamdam sa 'kin sa unang pagkakataon,
na pwede akong makaugnay sa ibang tao.
At gusto ko ring ibahaging sa isang punto ng buhay ko,
parang 16 yata ako, magpapakamatay na dapat ako.
Nangyari iyon…
Pagkatapos akong mapagtripan ng malaking mama dahil lang sa kung sino ako.
Bakla.
Sobra iyon.
At ang kantang iyon, ang My Life,
ang tumulong sa aking lampasan iyon.
-Ang galing no'n. -Oo.
-Ang ganda. -Oo.
Gusto kong maintindihan ng fans kung gaano sila kahalaga sa 'kin
dahil hindi ko naisip na maaabot ko ito noong mga panahong iyon.
Hindi ko naisip na mabubuhay ako.
Pero isang araw, may nangyari noong sobra na ang lahat.
Nakaupo ako sa sala, puyat buong magdamag.
At parang nabuksan ang bintana, at pumasok ang mga ulap.
Sabog na sabog ako.
At bumilis ang tibok ng puso ko.
Linggo ng umaga no'n.
Palaging may kakaiba 'pag Linggo ng umaga.
Lagi kong nararamdamang nakikita ng Diyos ang ginagawa ko.
At sabi ko, "Ayoko nang gawin 'to. Kailangan ko nang huminto."
Sa pagitan ng buhay at kamatayan, pinili ko ang buhay.
At ni hindi nga ang sarili ko ang mahalaga sa akin, kundi ang mga fan ko.
Sila ang bumili ng album, nakinig sa sasabihin ko.
Sabi nila, "Ako rin, Mary."
Iyon na iyon, ang umpisa ng relasyon.
At tingin ko, iyon lang ang kailangan ko.
Kailangan ko ng makakaunawa.
Kasi parang wala.
Tinulungan nila akong mabuhay at gustuhing mabuhay
at magpatuloy sa paglalakbay.
May ginawa kaming sobrang lakas at makapangyarihan
sa pamamagitan ng pag-inspire sa isa't isa,
pag-inspire para gustuhing mabuhay at makita ang panibagong araw.
Gusto ko lang malaman ng mga taong hindi sila…
Kapag iniisip mong nag-iisa ka, hindi ka nag-iisa.
Mga sundalo tayo rito. Tayong lahat.
May trabaho ka at laban, at magkakasama tayong lahat sa laban.
Sumabay kayo.
-Sabi ko sa'yo -Sabi ko sa'yo noon
Na mahal kita
At kailangan kita
Pero muli kong sasabihin sa'yo
Ikaw ang pinakamalapit kong kaibigan
'Di kita iiwan
Kaya kumapit ka sa'kin
Buong magdamag
Haplusin mo ako sa pangangalaga mo
Anumang oras o saanman
Ang talento niya, ang pagkanta niya…
…kung saan nagmula, sa sikmura niya, nag-ugat sa trauma.
-Oo -Dito ka sa'kin
Para kang may lobong
nilalagyan ng trauma at pasakit.
Kapag sobra na, tama na.
At pwede mong lagyan ng pin iyon at pasabugin ang buong mundo.
Na gagawin ni Mary kapag ginalit mo siya.
Susunugin niya ang bahay nang nasa loob siya
kapag inatake mo siya. At alam ko iyon.
Pero ang magkaroon ng sandali para kunin ang dulo ng lobo,
at unti-unti kang naglabas ng hangin,
kaya hindi mo masisira ang lahat.
Sobrang sariwa no'n. Parang ang batang babae ang naroon.
Pero maganda iyon dahil napakaraming paghilom doon.
Pakiusap, kunin mo ang kamay ko
'Di ko kailangan ang isa pang lalaki
Pero kung gusto mong kumapit
'Di ka matatakot
...ang emosyon mo.
Sino iyan? Ang baby ko. Tingnan mo ang batang ito.
Diyos ko.
Ang title track lang, My Life.
-Tingnan mo ang sarili mo. -Alam ko.
-Tingnan mo pisngi mo. -Mukha na akong Skeletor.
Hindi kaya. Ang cute mo.
Kamukha mo dahil sa mga mata.
…pero muli, sa tulong ng mga emosyon mo.
Isinulat ko iyon noong una akong…
Lumipat sa Jersey.
Doon ako nagsimulang magkaroon ng ikalawang album.
At sinulat ko iyon sa pamamagitan ng panonood lang,
kahit maliit ako,
sa mga tao, mga pareha, na kumilos.
Base sa mukha ko, parang hindi ko gusto ang tagapanayam.
At ayokong ibigay sa kanya ang lahat.
Ayokong sabihin sa kanya
kung ano'ng pinagdaraanan ko dahil wala silang pakialam doon.
Sobrang sama ko noon.
Kapag naramdaman kong may mali sa enerhiya,
hindi ako nagkukuwento.
Ayokong malaman niya kung saan nanggagaling ang lahat.
Wala ka na roon.
-Nauunawaan mo? -Ano?
-May pinagdaanan ka ba? -Ewan.
Kuha mo ba 'yong sinasabi ko? Ewan.
Iyan ang batang ako, at iyan ang pinoprotektahan ko.
Ang babaeng 'yan,
at ang 5-anyos na Mary ang pinoprotektahan ngayon.
-Alam mo ang sinasabi ko? -Hindi.
'Di bale na, hindi mo naiintindihan.
Nagtatanong-tanong ako.
Dahil paimbabaw lang sila kung tumingin.
Lagi akong nagtatago kapag
malakas ang pakiramdam ko.
Iyan ang ginagawa ko riyan.
Dahil hindi ko kilala ang sarili ko.
Lintik, naiiyak ako riyan.
Hindi ko kilala ang sarili ko. Hindi ko kilala ang Mary J. Blige na 'to
na magkakaroon ng ganitong tapang, at magagawa ang lahat ng 'to.
Hindi ko kilala ang sarili ko.
Tingin ko, nangyayari iyon kapag lumaki ka sa kapaligirang
hindi ligtas ang mga munting babae.
-Hindi ligtas ang mga babae… -Gamitin mo ang instincts mo.
Oo.
Kaya ang pangdama ko ay ang Diyos.
'Di ko kilala ang sarili ko.
Pero ako iyon. Kaya nagawa ko ang mga nagawa ko.
Ako na 'to noon pa.
Hindi ko lang alam.
Mapapaupo ka
at alam mo sa loob mong naroon ang Diyos.
Ang Diyos ay pag-ibig.
Gumagawa ang Diyos ng mga pasya…
Kung ano'ng gagawin mo, ano'ng gusto mong maging.
Kahit takot ako, kailangan kong magpatuloy nang may takot.
Hanggang makarating ako roon,
makalagpas sa dulo, tapos na. Game over na.
Kaya mong gawin ang lahat.
NGAYON, IPINAGDIRIWANG NATIN ANG... MY LIFE
IKA-25 ANIBERSARYO MJB
Maligayang ika-25 na anibersaryo
sa aking My Life album!
Tara na.
Ooh, maha, 'di ngayong gabi
Ayoko ng gulo at away
Gusto ko lang gawing tama
Ooh, may trabaho dapat gawin
Gusto ko lang maging malapit talaga sa'yo
Gusto kitang kunin sa...
Lahat ng gusto mong gawin
Relaks lang at...
Ako'ng bahala sa'yo
Natuklasan ko lang ang My Life noong 16, 17 ako,
naroon sa pinakamahihirap na oras ng buhay ko.
Nanamnamin ko ang lyrics. Sabi ko, "Ang tita ko ang nagsulat niyan."
Pakiramdam ko, kahit sinulat mo iyon para sa masa, sa sarili,
tuwing pinapakinggan ko, parang para sa 'kin iyon.
Pero Little Xe, hindi ko sinulat iyon para sa masa.
-Sinulat ko iyon dahil kailangan ko. -Tama.
Ang buong album ay paghingi ng tulong.
Kailangan ni Auntie ng tulong.
Kaya lahat ng nararamdaman mo ay nararamdaman ko rin.
Gusto ko talagang maging masaya.
Lahat ng gusto kong maging, iniisip ko, "Gusto kong sumaya."
"Gusto kong magustuhan ako ng lalaking 'to."
Gusto ko palang magustuhan ako ng sarili ko.
-Oo. -Tama.
Ang natanto ko sa puntong ito ng buhay ko
ay hindi magtanim ng sama ng loob matapos ang lahat ng pinagdaanan ko.
Dapat maging mas mabuting tao, at magpatawad.
Kailangang mamili ngayon, hawak mo ang sarili mong buhay.
ANG AKING BUHAY SA LIWANAG
May kakaiba sa kalungkutan na nakakatuwa kapag nalagpasan mo na.
At may kakaiba sa kalungkutan ng album na iyon…
kaya matagumpay na ito ngayon.
-Kumusta? -Masaya ako makilala ka.
Maraming salamat sa oras mo.
Ang masabihan ka ng mundo na hindi ka basura,
at ang makabangon doon at mapatunayang may silbi ako,
may saysay ang kuwento ko, may dating ang kuwento ko.
At, hindi ako nag-aral sa Harvard.
Pero may kuwento akong babago sa buhay ng tao.
Ipagpatuloy mo 'yan
-Napapasaya mo ako -Oo, tama...
-Napapasaya mo ako -Sobrang saya
Sa mundo ko
Ikaw ang mahal ko
-Ikaw ang mahal ko -At ako ang mamahalin mo
Oo.
'Di ko alam anga gagawin
Kung wala ka
Sa buhay ko
Oo.
Nakakatawa. 'Yang kantang 'yan, sobra ang kadiliman
at pasakit sa album. Pero masaya sa pakiramdam.
Positibo ang tunog…
Positibo, pero ang unang linya,
"Sa tamang panahon Ayoko ng gulo at away."
Away at gulo.
Ang All Night Long, parang,
"'Di ngayong gabi Ayoko ng gulo..."
Sinusubukan kong maging positibo sa kadiliman. Sinusubukan kong
magsaya kung saan, kahit paano.
Isa sa mga pinakanagpapasigla na kanta ay ang una,
Be Happy, kung saan literal mong sinasabing
"Dito ako nararapat
"'Di ito nararapat sa'kin Nararapat akong sumaya."
Isa sa makapangyarihang lyrics,
"Paano ako magmamahal kung hindi ko kayang mahalin ang sarili ko
"kapag oras na."
Oo.
Ganun ang naramdaman ko.
Ganoon pa rin. Alam mo 'yon?
Naroon tayo ngayon.
Ang paglalakbay ay pagsubok na maging masaya araw-araw.
Iyon lang ang magagawa natin.
Ang dami mong iniisip at wala kang mapaglabasan.
Ang iba, nilalabas sa baril.
Ang iba, sa droga.
Ang iba, walang paraan para maipahayag ang sarili
at namamatay silang bata.
Anxiety, at iba pa.
Pero kung meron kang outlet,
maipapahayag mo nang malaya ang sarili mo,
at merong mga tao sa paligid mo na,
"Lintik. Ganyan din ang iniisip ko.
"Parinig pa."
Oo.
Ilan sa inyo ang gustong sumaya ngayong gabi?
Kung gusto n'yo talagang sumaya,
gusto kong kantahin n'yo ito nang napakalakas
dahil iyon mismo ang ginagawa ko.
Paano ako magmamahal
Kung 'di ko kayang mahalin ang sarili ko
Kapag oras na, oras nang bitawan
Kanta
-Ang gusto ko lang talaga -Oo
-Ay maging masaya -Oh, oo
Ang pagmamahal sa sarili ay pagkilala sa sarili mong boses,
sarili mong instinct.
At pag-iisip ng ikabubuti ng sarili mo,
kumpara sa paggawa ng mga bagay na sinasabi ng iba na mabuti para sa'yo.
Kaya madali lang mahalin ang sarili.
Mahirap magmahal ng iba kung 'di mo mahal ang sarili mo.
Napakahirap sanayin.
Bakit kailangang ganito?
Bakit kailangang paglaruan ang isip ko?
Sa lahat ng oras
Awitin natin...
Naroon pa rin si Mary sa paglalakbay na iyon kasama natin.
Darating siya rito. At nasa paglalakbay siya
ng paghahayag ng buhay niya para sa atin.
Ang gusto ko lang talaga Ay maging masaya
Biyaya talaga ang My Life.
At masasabi kong ang empowerment na binigay no'n sa amin
mula sa pagsasabi ng katotohanan ang bumago sa mga buhay namin.
At kung nandito ka ngayon at fan ka ni Mary J. Blige,
dumaan ka na sa mga pagsubok,
at may napatunayan ka na.
At maniwala ka, may…
Marami pang pagsubok na haharapin.
Pero ngayon, kailangan ko ang mga die-hard,
'yong mga kasama ko na mula pa 1991,
sa hirap at ginhawa,
kailangan kong makausap ang mga fan na hindi ako iniwan.
Kailangan ko kayo ngayon.
Salamat! Salamat!
-Niloloko mo ba ako? Mahal kita. -Ayos!
-Gusto ko! -Grabe!
Sinusubukan ko!
-'Yan! -Ikaw ba talaga iyan?
-Ako nga! -Okey, ayos!
Pagpalain ka, Ama. Pagpalain ang Banal na Imahe.
-Salamat, Hesus. -Ama, maraming salamat
sa pagsama sa amin ngayon.
Salamat sa hindi matatawarang gabi.
Sabay-sabay, Amen.
Araw-araw, nadaragdagan kami ng mga bago, at dala iyon ni Mary sa kanyang fans.
Oo, ang samang araw ngayon, pero panibagong araw ang bukas,
at pwede kang magsimula ulit.
Marami pang pagdadaanang
hindi ko pa nalalagpasan. Pero darating ako roon.
Ang fans ko, may pinagdaraanan din sila.
At hinihilom namin ang isa't isa,
salitan kami ng pagbibigay-enerhiya,
ganoon ang pagtulong sa kapwa.
Ilang taon na naming ginagawa.
-Hi, Mary. -Mahal ka namin!
Mahal kita, Mary. Ikaw na ang puso't kaluluwa ko mula pa noong 6 ako,
at nakakapaglakad at salita na.
Tara na, tara na.
Gusto mo talaga noong maging mang-aawit?
O may iba pang bagay kang nais gawin noon?
Bago ka pumasok sa booth na ito at gumawa ng kanta?
Alam ko na dati pa…
Na kaya kong kumanta at gusto kong kumanta. Pero…
Hindi lang pagkanta ang nasa isip ko
dahil hindi ko naisip na
pwedeng mangyari iyon sa gaya ko.
-Alam mo iyon? Gaya natin. -Oo.
Bale, tingin mo, dahil malaki ang ginawa mo sa album na ito,
mas nakagagaan sa pakiramdam na may ginawa ka para…
Para sa sarili mo. Galing ito sa 'yo?
Masaya ako rito dahil hamon iyon
na gawin ito dahil wala akong kumpiyansa na iparinig iyon sa tao at sabihing,
"Nagustuhan mo?"
At nang magkaroon ako sa wakas ng kumpiyansa,
dinala ko sa maraming tao, nagustuhan nila at natuwa ako.
Kaya nagpatuloy ako.
Alam mo ba iyon, Andre, ang paglaki niya?
Pinanood kong lumaki si Mary…
Noong sinusulat niya ang mga kanta, nakikinig ako sa mga kanta,
Dama kong nagiging ganap na artista na si Mary.
Galing sa kanya lahat.
Nanggagaling si Mary J. Blige sa sarili niyang damdamin.
Binibigyan siya no'n ng kumpiyansang…
Alam kong naniniwala siyang, "Ako si Miss Mary J. Blige."
At ayos lang iyon sa 'yo, ha?
Maligayang bati
Maligayang bati, mahal na Mary
Maligayang bati
Dalawang cakes para sa reyna.
Para saan ang isa pang cake?
Para sa 'yo. Para may pagpipilian ka. Dapat lang.
-Vanilla o chocolate. -May pagpipilian siya.
Mary, mula sa sandaling nakilala kita, 18 ka pa lang noon.
Narinig ko ang boses mo, nakita ko ang puso mo,
at nakita ko kung gaano ka kahusay, pero nababagabag ka.
Pero ang maganda sa 'yo,
dinadala mo ang mga pagsubok sa canvas
at tinatalo mo ang mga iyon sa harap ng mga tao.
At sa pagtalo mo sa mga iyon, nai-inspire kami.
Kaya para sa 'yo 'to, Mary.
Isa ka talagang reyna.
Totoo!
-Cheers. -Maraming salamat!
Gusto ko lang pasalamatan kayo para sa pananatiling kasama ko
at paniniwalang kaya kong umabot sa isa pang taon, isa pang kaarawan,
dahil hindi ko naisip na mararating ko 'to.
Gumaganda na ang buhay,
pero sa gitna ng magagandang ginagawa ng Diyos,
meron pa ring pagsubok.
Pero pinipili ko ang buhay at ang kabutihan,
at magpapatuloy akong katrabaho ni Mary,
sa aspektong espirituwal, mental, o pisikal man.
Una sa lahat, ang baby ko ay si Mary, ang munting Mary at ang dakilang Mary,
ang nalilitong Mary, ang iba't ibang Mary na meron ako.
Kaya natagalan tayo.
Halos 50 na tayo, at magiging pasaway na talaga tayo.
Simula pa lang ito. Hindi n'yo pa nakikita ang lahat!
Kaya maraming salamat sa inyong lahat.
Masaya ako at 'di ko hahayaang may kumuha uli ng lakas ko…
-Tama iyan. -…o saya ko kahit kailan.
Mahirap maging tao.
Pero tingin ko, yumabong ako
nang sobra-sobra.
Pero ganoon pa rin ang puso ko.
At ang puso ko ay ang munting batang iyon sa Yonkers.
Ang puso ko ay ang teenager na sumusubok makalagpas sa pinagdaraanan.
Hindi malilimot ng puso ko ang kapaligirang kinagisnan ko,
at ang pagbabalik at pagtulong.
Ang ebolusyon ay ang katapangang ilahad ang katotohanan ko at sarili ko
para mahaplos ang buhay ng ibang tao.
-Magwi-wish ka? -Nag-wish na ako.
Parang hindi.
-Mag-wish ka. -Paano mo nalaman?
Dalawa ang hilingin mo dahil ramdam kita.
Okey, ayokong mag-wish, kaya maniniwala na lang akong
anumang gustuhin ng puso ko ay magkakatotoo.
Iniaalay ko ang pelikulang ito kay Andre Harrell.
Sobrang nami-miss kita at mahal kita nang buong puso ko.
Nakabubulag ang liwanag mong ibinahagi sa aming lahat.
Salamat sa tiwala at pagkakataon.
'Di kita makakalimutan.
Nagmamahal, Ang iyong anak. Mary J. Blige.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Jessica Ignacio
Mapanlikhang Superbisor Maribeth Pierce