Subs door explosiveskull Vertaling: Trilker
Ik ben laat, ik weet het.
Heeft er iemand gebeld? - Nee.
Heeft Kendra niet gebeld? - Nee. Niemand.
Dat is mooi.
Mijn zoon had vanmorgen wedstrijd,
en wilde dat ik op zijn vader wachtte,
en toen zat ik vast in het verkeer door een ongeluk...
Heb je een ongeluk gehad?
Wat? Nee, ik kwam vast te zitten in het verkeer door een ongeval.
Wat doe je? - De afwas.
Kun je me helpen klaarzetten?
Wat moeten we klaarzetten? - De zaal, voor de vergadering.
Waarom doe je de afwas? Niemand heeft vanmorgen opgeruimd.
Wat vervelend. Dat is heel verantwoordelijk van je dat je...
Ja. We moeten zeggen dat ze moeten opruimen.
Dat heb ik ze echt wel gezegd.
Wie waren het? AA? - Nee, Al-Anon. AA maakt wel schoon.
Nou, kan je...
Als je dat wat later doet en helpt de zaal klaar te zetten?
Ik wil hem klaarzetten voor Kendra er is.
Hier. Help me die tafel neer te zetten.
Voorzichtig, voorzichtig.
Eens kijken. Iets meer naar het midden?
Hallo. - Hoi.
Judy? - Ja. Kendra Carter. Aangenaam.
Dit is erg mooi.
Bedankt. Dat vinden wij ook.
De meesten rijden tegenwoordig naar het noorden naar St Thomas
maar we hebben hier genoeg te doen.
Waar ontmoeten ze elkaar?
Juist. Sorry, ik neem teveel tijd. - Sorry. Ik wil niet bot zijn...
Nee, je bent niet bot. Dat is een prima vraag.
Ze zijn in een ruimte beneden. Kom maar mee.
Normaal zijn hier bijeenkomsten
maar de pastoor dacht dat ze misschien wat meer privacy willen
dus we zetten ze daar achter.
Als je dat het beste vindt. - Ja, inderdaad.
Ik denk dat het lichter is, het heeft beter... Weet je, het is leuker.
En Linda vond het goed? - Ik ken Linda ken niet.
Ze is hier geen kerklid. Dus... - Maar heeft ze het gezien?
Nou, ze heeft de pastoor een paar keer privé ontmoet.
Dus ik neem aan van wel.
Gaan we die muziek daar horen?
Chips. Ja, dat is een probleem. - Misschien. Kunnen ze stoppen?
Er is vandaag les. - Kan de deur niet gewoon dicht?
Ik wil niet dat het afleidt. - Weet je wat? Ik praat met ze.
Het komt goed. Absoluut. - Bedankt.
Wil je de ruimte zien? - Ja graag.
Wat vind je?
Hier achter is beter.
Juist.
Sorry. Men zei mij dat er niemand in het gebouw zou zijn.
Ja. Sorry, we laten ze meestal hier oefenen.
Maar we hebben ze naar de kerk verhuisd.
Is er ook nog iemand anders?
Het koor repeteert voor morgen.
Precies. Sorry dat ik de stoelen heb verplaatst.
Nee, geen probleem. Maar ze repeteren wel boven in de kerk?
Ja. - Dat komt wel goed.
Anthony, kun je beneden het lekkers halen en boven brengen
en op die tafel daar zetten?
Dank je.
Maar is de ruimte goed?
Ik denk het. - Mooi.
We hebben bagels en water en koffie.
Ik ga heerlijke koffie zetten. - Dat is een prima idee.
En de... Sorry van de stoelen,
maar staat de tafel goed? - De tafel?
Is de plaats van de tafel goed voor je?
Prima. - Voor de...? Oké.
Mooi. Geweldig.
De plaats van de tafel is goed.
Heb je tissues? Een tissuedoos?
Ja, hier. Dat is echt een goed idee. Natuurlijk.
Goed. Dat lijkt er op.
Hoeveel mensen komen er alweer? - Hoezo?
Het zijn er vier.
Je hebt veel eten.
Ik denk niet dat ze iets eten.
Het spijt me. Ik dacht... - Wat is dit?
Dat is mijn lunch. Doe dat maar weg.
Sorry. Ik dacht dat er wat eten moest zijn. - Ja, nee. Echt een fijne gedachte.
Ik denk niet dat dat allemaal op tafel hoeft.
Dat moeten we niet doen. - Juist, ja. Oké.
Hoe lang werk je al met de gezinnen? - Anthony. Dat...
Dat geeft niet.
Eén gezin maar. Maar al zes jaar.
Werkte je al met het gezin voor...?
Nee, nee. Zo hebben we elkaar ontmoet.
Kan deze weg? - Ja, zeker.
Bedankt. - Hebben ze dit eerder gedaan?
Anthony, dat gaat ons niks aan.
Heb je al geprint voor morgen?
Ja hoor. - Oké, heb je gevouwen voor morgen?
Sorry voor hem. - Geen probleem.
We wilden hem vrij geven, maar zijn familie moet hem echt bezig houden.
Je hoeft niks uit te leggen. - Oké, dat is fijn van je.
Hij is heel lief, meestal.
Maar hij is geen doorsnee kerkmedewerker.
Maar ja, we zijn Episcopaal.
Sorry, gewoon wat christelijke humor.
Nee, niet in het midden.
Dat staat raar.
Zet het aan een kant of misschien daar, zodat ze het zien, maar weet je...
Juist. Het spijt me. Natuurlijk.
En, waar...? Doe je dit hier met ze of...?
Nee, ze hebben afgesproken om alleen te zijn.
Nou, je kunt bij ons komen.
We hebben veel ruimte en we hebben prima wifi.
Ik moet wat telefoontjes plegen, dus ik werk waarschijnlijk in de auto.
Nee, dat is sneu. Kom toch bij ons. Je mag het hele kantoor van de pastoor.
Oké, we bedenken wel wat.
Wat zijn dat?
Zijn die niet schattig?
Dat was een schoolproject. Het moet glas in lood voorstellen.
Is er iets mis?
Juist, ja.
Prima. Weet je wat? Ik ga naar buiten bellen. Oké?
Tuurlijk. Ja, graag. Neem de tijd. - Bedankt.
Oké, hier is het. We zijn er.
Ik weet het. Rijd maar door. - Wat?
Ik ben er nog niet klaar voor. Rijd maar door.
Ik weet niet waar we zijn. - Maakt niet uit. Gewoon rijden.
Stop maar ergens om de hoek. Ga nou. - Oké. Oké.
Hoi Linda. Geen probleem. Ik ben hier. Neem je tijd.
Heb je met Richard gesproken?
Wat doen we hier in godsnaam?
Gaat het goed?
Schat? - Ik weet het niet.
Oké. - Nee, ik weet niet of ik...
Ik weet niet of ik het kan.
Nou, het hoeft niet.
We kunnen gewoon omdraaien en vertrekken.
Als je dat wilt. - Nee.
Ik bedoel, ik denk niet dat ik het kan zeggen.
Oké. Nou, je weet, het hoeft niet.
We kunnen gewoon gaan en horen wat ze te zeggen hebben.
Je hoeft niets te doen wat je niet wilt.
Oké? - Als ik het niet doe, jij dan wel?
Sorry. Dat is niet eerlijk. - Nee, het is... Weet je, het is niet...
Ik zou het niet doen, maar...
Kom. Ben je klaar om terug te gaan?
Oké.
Goed.
Zeker. Dat bespreken we wel als ik overmorgen terug ben.
Oh, jee.
Meneer en mevrouw Perry? - Jay, alsjeblieft.
Kendra? - Ja.
Gail?
Hoi. Jay Perry. Dit is mijn vrouw, Gail. - Ik ben Judy.
Hallo. - Hallo, Judy. Ik ben Jay.
Bedankt voor uw komst. - Bedankt voor de ruimte.
Zeker. We zijn blij dat we konden helpen.
Hier achter is de ruimte voor jullie. - Er is eten en koffie en water
Willen jullie iets? - Ik denk nu niet. Oké?
Ik hoef niet.
Dank je, Judith. - Zal ik jullie de ruimte laten zien?
Dat doe ik wel. Bedankt. - Erg fijn jullie te ontmoeten.
Insgelijks. Bedankt. - Kom maar mee.
Hier.
Hoe vinden jullie de ruimte?
Tafel, stoelen, Jezus die naar ons kijkt.
Geweldig.
Ik weet dat we jullie alles getekend hebben,
en wat onze kantoren betreft is alles in orde,
maar, nu we met z'n drieën zijn, is er iets dat je me wilt vragen?
Ik denk dat het niet. - Komen ze snel?
Ik heb ze net gesproken. Ze zijn er zo.
Is het goed als ik je even alleen laat? - Tuurlijk. Zeker.
Ik ben zo terug.
Hoi. Nee, ik sta buiten.
Oh, tot zo.
We zijn hier.
Hallo. - Hoi.
Richard, Linda, dit zijn Jay en Gail Perry.
We hebben elkaar al eens ontmoet. Lang geleden.
Hoe gaat het?
Ja, goed. Bedankt.
Heb je lang gewacht?
Nee, we zijn er net. We hebben niet eens gezeten.
Is deze ruimte goed?
Prima. - Dat vond ik ook.
Gail?
Het gaat goed.
Oké, fijn.
Ik heb dit voor je meegenomen.
Het spijt me. - Nee, ze zijn...
...klein. - Nee, ze zijn erg mooi. Bedankt.
Gaan we zitten?
Ja, laten we gaan zitten.
Zal ik je jas nemen?
Nou, we hebben gesproken. - Ja, het is geregeld.
Klopt. Ja.
Ik ben blij dat ik jullie allemaal eindelijk samen zie.
Mag ik dat zeggen?
En ik hoop dat we allemaal vinden dat dit goed was
wanneer we hier vandaag vertrekken. Is dat goed?
Ja. - Bedankt, Kendra.
Goed, ik laat jullie nu alleen. Laat me weten als je iets nodig hebt.
Fijn jullie beide te ontmoeten. - Jou ook.
Misschien wil je...
Ze zijn mooi. - Bedankt.
Ik wilde iets meenemen.
Ik heb geprobeerd uit te kiezen wat beschikbaar
of seizoensgebonden is, wat niet veel is.
Heb je dit gemaakt? - Ja. Een soort nieuwe hobby.
Dank je. - Mooi.
Sorry. Ik wil niet onbeleefd zijn, maar kunnen we dit, terwijl we praten,
dit ergens neerzetten? - Natuurlijk. Nee, ik pak hem wel.
Sorry. - Nee.
Bedankt. - Tuurlijk.
Al dat... Oké.
Hoe was de reis hierheen?
Rit. Met de auto. Ja, prima.
Zijn jullie met de auto of...?
Ik ben gisteravond hierheen gevlogen. Ik vertrek vanmiddag.
Oké. Juist.
Rijden jullie vanavond terug of...?
We hebben een hotelkamer geregeld, maar blijven misschien niet.
...gaan jullie terug. - Juist.
Bedankt dat je ons wilt ontmoeten en samen.
Graag gedaan.
Ik waardeer het erg dat jullie allemaal, de reis maken.
Ik weet dat ik lastig bereikbaar ben. - We komen graag bij jou, Linda.
Ik bedoel, ja, en ik...
We willen beginnen met te zeggen dat we spijt hebben
van sommige dingen die we hebben gezegd. - Niet doen, heb geen spijt.
Waren we maar niet zo afhankelijk van onze advocaten.
Maar nu is het alleen maar om onze zoon te beschermen.
Steven.
Ja. Hoe gaat het met hem? - Erg goed. Fijn dat je vraagt.
Ze zijn nu in Baltimore, niet ver van mij, en een baby op komst.
Geweldig.
Dank je. En hoe is het met Sophie, jullie dochter?
Goed. - Veel beter.
Ze is afgelopen jaar goed vooruit gegaan.
Ze zoekt nu scholen, universiteit, voor de herfst.
Fantastisch. - Mooi.
Geweldig. - Bedankt.
Hebben jullie ook foto's of...?
Ja, ja. Ik... - Ze zeiden dat het misschien...
goed zou zijn om ze te delen. Ik weet niet. Gail, wil jij...?
En ik heb ook andere dingen meegenomen om te delen.
Kendra zei dat je dat misschien deed. - Oké goed.
Ik weet niet of het nu uitkomt...
Wil je wachten tot ze weg zijn? - Nee. Best.
Misschien moeten we gewoon... - We hadden afgesproken...
Hier. Dit is Sofie.
Ze is mooi. - Ze is nu een jonge dame.
Ja. Ze wordt echt groot.
En dit is...
Ik zou ze graag willen zien.
Oké.
Dit is Evan toen hij drie was.
Mijn God. - Wat heeft hij daar?
Wat is hij lief.
Het is zo'n rolding. Je duwt dat ding overal heen
en de ballen stuiteren, knallen eruit. - Ja, die herinner ik me nog.
Heb je zijn foto als catcher? Heb je die bij je?
Ja, die heb ik bij me. - Oké. Wil jij hem...?
Hier is hij.
Ik denk dat hij een jaar of 12 was. Junioren.
Hij was een goed atleet, niet? - Ja, hij was echt goed.
Kijk hem nou. - Ik bedoel, hij hield van veel dingen.
Zong in een band, Model VN...
...heel veel, maar ja, hij was een erg goede atleet.
Het is grappig, maar de catcheroutfit...
Hij wilde geen catcher zijn. Hij hield alleen van de spullen.
Hij hield van de spullen. - Ja.
Hebben we een van ons allemaal, of...? - Natuurlijk. Veel.
We moesten veel foto's printen.
Niemand heeft nog foto's. Toch?
Het is fijn om iets vast te houden. Niet alleen...
Dit zijn wij.
Dat is... - Dat is de laatste kerst.
Ja, we waren altijd... Ze moesten zich allemaal opdoffen.
'Cheesy', zeggen we daar. We zeggen niet 'cheese'.
Ons gezin deed dat nooit.
Ze vonden ons zo stom omdat... Belachelijk.
Het spijt me.
Het is wel goed. - Ja.
Nee, het spijt me. - Hier.
Nee, hoeft niet, Linda.
Nee, misschien moeten we...
Oké. - Ik wilde ook wat delen.
Nee, ik wilde die van ons ook delen, maar...
Het is moeilijk.
Dat is zo.
Schat?
Dank je.
Het spijt me.
Ik...
Zou ik jullie iets mogen laten zien?
Nee, dat hoeft niet. - Nee?
Nee, nee, Misschien was het geen goed idee.
Nee, ik wil het.
Ik heb iets meegenomen.
Het is makkelijker. Het zijn geen foto's.
Maar is dat goed, Gail?
Zeker.
Oké. Goed.
Dit is...
Ja.
Hij had dit altijd bij zich.
Wanneer? Vierde en vijfde klas, toch? - Nee, jonger.
Wat zie ik? - Hij verzamelde graag slakken.
Hij was gewoon gefascineerd door slakken.
En hij verzamelde ze in deze pot.
En hij had ze overal bij zich.
Maar de kinderen vonden het raar. - Dat was het ook, een beetje.
Hij vond ze gewoon geweldig.
Maar het was moeilijk ze op deze manier te houden.
Dan raakte hij zo van streek, weet je.
En als slakken kapot gaan, is het... Nee.
Dus op een dag kwam hij hiermee opdagen.
Papieren slakken. Zie je? - Ja.
En bladeren en een bloem.
En ik denk dat dit een steen is.
Het is een tuin voor de slakken. - Juist.
En hij zei: "Op deze manier gaan ze niet dood."
Ik vind het zo slim.
Ja, dat is het.
Dat vond ik.
En toen had ik mijn bedenkingen. - Oh, ja?
Oh, niet...
Over zijn gevoeligheid. - Ja.
Hoewel ik blij was dat hij... - Een oplossing vond.
Hij wilde altijd perse een ​​oplossing vinden.
Ja. Ik was blij dat hij blij was.
Nou, bedankt.
Dank je dat je dat deelt, Linda. - Ja.
Ik wilde jullie gewoon iets laten zien.
En met jullie dochter gaat het goed. - Het gaat goed met haar, ja.
Ja, het komt goed met haar. Ja.
Ze is veel prettiger in de omgang dan eerst.
Of ze is... We missen haar trouwens.
Nu gaat ze te veel op stap. - Ze heeft verkering.
Ik weet niet of ze echt... - Ze heeft verkering.
Alsjeblieft. Dus ze...
Ze wordt steeds meer zichzelf. - Fantastisch.
Ja. Ze is goed vooruit gegaan.
Dat is geweldig.
Je noemde tegen Linda dat je zelf ook vooruit bent gegaan
in je brieven. Een therapeut?
Het spijt me, dat heb ik verteld.
Ik heb het met hem gedeeld. - Ze noemde het alleen.
Je zei dat je iemand hebt gevonden die...
Ja, ze heeft erg geholpen. Dat klopt.
Dat is mooi. - Ja, inderdaad... Ze is...
Ze was... ze is een belangrijke reden dat we hier zijn.
Dus jullie zien haar allebei. - Nou...
Inderdaad. - Ja. Ja.
En ze heeft ons aangemoedigd om ons vandaag uit te spreken
maar niet om te ondervragen, dat is belangrijk,
om nieuwsgierig te zijn, en niet defensief... - Niet rancuneus.
Ze zei 'rancuneus'. - Niet defensief?
Nee, als we rancuneus zijn... - Oké. Sorry.
Het maakt niet uit.
Het punt is dat we hier niet zijn om jullie aan te vallen,
en dat hebben we beloofd.
Maar we hebben alles gevoeld wat we hebben gezegd.
Toch? Wij gaan ons niet...
We gaan ons niet verontschuldigen voor onze gevoelens.
Bedankt voor je eerlijkheid. - Wij willen luisteren,
en we willen genezen. - Natuurlijk.
Weet je, je brieven betekenden zoveel voor mij.
Zelfs de moeilijke, dat waardeer ik echt.
We zien dat je veel werk hebt verzet, en blijft doen,
en ik bedoel niet alleen wat je in het openbaar hebt gedaan.
Maar bewonderenswaardig hoe je jezelf bloot geeft.
Linda en ik, volgen je werk al jaren. - Van iedereen...
Ja, van iedereen, maar... - Dank je.
Maar ik geniet er niet van, weet je.
Het kan frustrerend zijn, dat soort activisme.
Ja, dat kan, maar ik hou niet van dat woord. Ik ben niet...
Ik zou niet weten wat ik anders met mezelf aan moest.
Je volharding is bewonderenswaardig. - Nou...
Bedankt, maar we zijn hier vandaag niet om daarover te praten.
Ik denk niet dat het niet relevant is.
Je gelooft niet dat wij als land onze verplichtingen nakomen.
Nou, dat deed ik niet. Ik citeerde president Obama.
Nee, ik denk dat we elkaar echt vermoorden. - Dat vind ik ook.
Maar er zijn zoveel factoren die... - Het is niet het een of het ander.
Ja. Sorry. - Nee, ga maar door.
Ik had beloofd dat ik er vandaag niet over zou praten.
Dat hoeft niet. - Nee.
Maar, mag ik even zeggen dat het niet het een of het ander is.
Dat is de misvatting.
Dat is hun hele afleiding, of verdediging.
"Kijk niet hier bij wapens, kijk bij geestelijke gezondheid,"
alsof het onmogelijk is beide aan te pakken. Het is beledigend.
Ja, dat kan. Maar als je kind zichzelf iets wil aandoen,
haal je dan alleen de gevaarlijke zaken uit huis?
Nee. Dan wil je hem helpen.
Dan wil je weten wat er aan de hand is en dat veranderen.
Waarom hebben we het hierover?
Wat? - Waarom praten we hierover?
Ik ben hier niet om hiernaar te luisteren. - Ja, goed. Het spijt me.
Ik wilde geen aanstoot geven.
Ik denk alleen dat door schuld onze manier vinden om te veranderen,
en dat wil ik ter discussie stellen.
Ik wil alles bekijken, omdat ik mezelf verwijten maak,
en dat kan ik niet veranderen. - Wat bedoel je?
Dat kan ik niet... - Als je dat zegt, wat bedoel je?
Wanneer je dat zegt.
Ik kan niet veranderen wat ik heb gedaan.
Dus je maakt jezelf verwijten?
Ik vraag... Maak je jezelf verwijten?
Nee, ik wil het weten. Ik ben hier niet om over politiek te praten.
Ik wil het weten. - We willen niet uithoren.
Ik stel me voor dat het zwaar is met zijn daden te leven.
Inderdaad. - Maar ons verlies...
Vertel me alsjeblieft wat je daarmee bedoelt.
Als je het hebt over schuld van jouw kant,
Ik wil weten waar je op doelt.
Niets dat niet in de verklaringen stond.
Maar ik wil het nu horen.
We hebben geen klacht tegen je ingediend. Daar hebben we niet aan meegedaan.
Misschien een betere manier dan ondervragen
is te horen wat we onthouden. - Best.
Dus... vertel me wat je je herinnert.
Vertel over je zoon.
Wat wil je weten?
Alles, ik wil alles weten. - Waarom?
Waarom ik meer wil weten over je zoon? Omdat hij de mijne heeft vermoord.
Hoe ver terug wil je gaan?
Waar je maar wilt.
Want ik kan je alles vertellen.
Maar er is zoveel dat niemand ooit zal weten.
Hij was verlegen, altijd. Zelfs als baby.
We hielde hem in de gaten. Maar ik maakte me geen zorgen.
Ik zag dingen die niemand anders zag.
Hij speelde niet goed met anderen. Niet dat hij gemeen was.
Hij leek gewoon niet te weten hoe dat moest.
En toen hij ouder was, wilde hij enkel buiten zijn.
Hij was graag buiten. - Dat weet ik. Nee, dat weet ik.
Hij was verlegen, hij hield van dieren. Ik heb alles gelezen.
Ik weet niet wat je wilt dat ik zeg. - Wat maakte je ongerust?
Je zei dat je nooit ongerust was, maar wat maakte je bang?
Mijn zoon heeft me nooit bang gemaakt als kind.
De foto's die we niet willen zien... - Ik hoef ze niet te zien. Oké?
Daarvoor zijn we niet... - Ik hoef hem niet te zien.
Zeker. Oké. - Ik wil weten wat er veranderde.
Toen hij 13 was, begon hij online te gaan.
Hij begon dat gameprofiel, dat account. - Nog geen gewelddadige games.
Dat weet ik, maar... - Het waren fantasiegames, rollenspellen.
Dat weet ik. Maar het was hetzelfde account dat hij later gebruikte, dus....
Ik vraag alleen wat er veranderde? - Dat is lastig.
Probeer alsjeblieft. - Het is niet één ding.
Vertel me dan meer. - Gail. Laten we het niet zo doen.
Oké? - Oké.
Goed.
Je hebt gelijk.
Het spijt me. - Ja, ja. Gewoon...
We ondervragen niet. - Wat doe je dan?
Ik zeg dat zo medelevend als ik kan.
Wat doen wij?
Je zegt dat je wilt genezen. Dat doen we allemaal.
Is dit de manier?
Ik denk dat we willen weten waarom...
...hoe dit is gebeurd. Ja, toch?
Ik bedoel, dat moeten we horen.
Daar hebben we jullie hulp bij nodig.
Ik ben bereid om te helpen.
Je vroeg wat veranderde. We zijn verhuisd.
Maar we weten niet welke veranderingen hem het meeste raakten.
De nieuwe school met een nieuwe omgeving. Het is er moeilijk.
Hayden had geen goede vrienden toen hij opgroeide, zoals je waarschijnlijk weet.
Maar op de middelbare school was dat belangrijker, en het raakte hem.
Op die leeftijd veranderde er veel.
Ik had een nieuwe baan. Steven ging studeren.
Dus we keken naar collegegeld, privéscholen.
We zijn verhuisd.
Ons oudere huis had meer ruimte.
Buiten, maar waar we naartoe verhuisden was een veel groter huis.
Dat is waar.
Maar eerst hadden we een geweldige tuin.
De nieuwe buurt was erg mooi, maar meer voorstedelijk.
Percelen.
Niet de vrijheid die hij gewend was. - Maar het was mooi.
Dat was het, Richard.
De nieuwe school was zwaar, vooral de zevende klas. Pesten.
Ja, het was erg.
Ja. En de jongens lagen een paar jaar uit elkaar.
Steven, die het erg goed deed op de middelbare school
had Hayden niet veel te bieden destijds, helaas.
Soms zou ik willen dat de jongens dichter na elkaar waren geweest,
dichter in leeftijd, zodat ze vrienden hadden kunnen delen.
We hadden nooit gepland of verwacht
dat we nog een zouden krijgen.
Ik denk dat hij eenzaam was en dat hij miste hoe het was.
En toen begon hij meer tijd te besteden aan de computer.
We dachten dat de games creatief waren.
We moedigden ze eerst aan.
Hij kon kiezen. Hij kon zijn wat hij wilde.
En we konden hem horen spelen met anderen
en hij lachte...
waardoor ik...
Het spijt me erg. En het ging goed op school.
Ik bedoel, wat verwarrend en misleidend was. - Hij had altijd erg goede cijfers.
Hij was de eerste... - Ja, ik weet het.
Het spijt me. Ik... - Geeft niet.
We hadden niks van doen met het publiceren van zijn cijfers.
Je hebt nergens iets van gezegd. - Ik bedoelde alleen...
We dachten ten onrechte dat zijn cijfers een teken waren dat alles goed was.
Dat is niet alles. - Ja, Richard.
We dachten dat dat er toe deed. - Hij paste daar niet. Het deed pijn.
Door de goede cijfers hebben we wat gemist. - Waarom zei school niks?
Dit was de middelbare school. - Weet ik. Maar waarom?
De school kon het niet schelen.
Hij was stil en hij deed het goed.
Hij vroeg geen aandacht.
Maar er was een wiskundeleraar in klas 8... - Linda.
Nee.
Hayden was gek op hem.
Ik weet niet wat de relatie was, of waarom het zo geweldig was.
Maar hij gaf hem zelfvertrouwen als hij dat niet had.
Ik wou dat ik...
Toen hij het later echt moeilijk had,
wilde ik zien of hij met hem kon praten,
maar hij was naar een andere school vertrokken. En ik...
Ik stopte naar hem te zoeken.
Sorry. - Dat geeft niet.
Hij werd geplaagd omdat hij andere interesses had.
Ik denk dat hij zich daar voor schaamde.
Hij zag anders zijn als een gebrek
en wij wisten of beseften het niet
tot hij tekenen van depressie vertoonde.
Leek hij niet eerder verdrietig?
Stilletjes, maar nee.
Gewelddadig? - Nee, dan niet.
Toen we ongerust werden, zochten we hulp. - Wanneer was dat?
Zijn medisch dossier is bekend. - We kennen de tijdlijn, hebben het gelezen.
We willen... - Maar wat specifiek?
Zijn onwil om dingen te doen.
Toen Steven naar de universiteit ging,
werd hij boos op onze aandacht voor hem. - Wat is daar mis mee?
Ik denk dat hij een hekel had aan onze bezorgdheid.
We mochten hem niet eens aanraken.
Dus toen heb je hulp voor hem gezocht? - Uiteindelijk.
Hij wilde geen... - Dat wilde hij nooit.
Uiteindelijk dwongen we hem. - We vonden niet dat we een keus hadden.
Maar hij smeekte ons te stoppen, hem normaal te laten zijn,
of dat hij niet meer hoefde.
Hij zei dat de sessies hem het gevoel gaven, dat hij niet...
Wat?
...niet menselijk was.
Zei hij dat?
De therapeut zei dat hij zich niet moet opsluiten
Het versterkt zijn negatieve verwachtingen.
Al die tijd online verbetert zijn relaties niet.
Het maakt hem eenzamer. - Dus je liet hem gewoon stoppen met gaan?
Een tijdje.
En dan veranderde er iets of er gebeurde iets...
Zoals de pijpbom. - En dan spraken we er weer over.
Ja. Dat had zeker gevolgen. - Gevolgen.
Toen had het dat wel. Hij werd gearresteerd. - Er was geen gevolg.
Ik weet hoe dat klinkt, maar we waren er kapot van.
En we hebben alles geprobeerd.
Was de dokter goed genoeg? Zouden de medicijn kloppen?
Zat het in de verzekering?
Ik bedoel, we hadden natuurlijk alles betaald, maar het was duur.
Ik bedoel maar, dit was de realiteit van hoe het was, hoe frustrerend,
en zelfs met al het professionele advies,
kwam het neer op alleen ons tweeën, keuzes te maken.
En we deden ons best, keer op keer.
Dat kan je zien. - Het is waar.
Er is geen nieuwe informatie over zijn strafblad of medisch dossier.
Je kunt alles inzien.
Waarom heb je school niks verteld? Dit was middelbare school.
Dat hoefden we niet.
Hij was daar pas begonnen en... - Wat?
Ik wilde niet dat hij daardoor een slechte indruk maakte.
Als we dachten dat hij gevaarlijk was... - God.
Het spijt me. - Zolang hij zijn traject volgde...
Jezus, het traject was een lachertje.
Ze maakten fouten. Ze hebben dingen gemist. Dat deden we allemaal.
Maar hij loog.
Wat? Wist je dat?
Ik vermoedde dat hij dingen achterhield,
maar ik had nooit kunnen geloven...
Ik snap dat als ik niet openlijk sprak, we geheimen leken te hebben.
Ik weet niet... Ik twijfel niet aan geheimen...
...of feiten. Het is...
...het weten.
Is het de intuïtie van ouders?
Je voelt het. Het zou je pijn moeten doen.
Dat deed het ook. En we hebben hulp voor hem gezocht.
We wisten het niet.
En alles wat daarna gebeurde, de rechtszaken, de media,
de haat die ons leven binnenstroomde,
we waren er nooit klaar voor of op voorbereid.
We hadden gewoon moeite om te overleven.
Dus waarom niet spreken? Omdat ik geen antwoord had.
Waarom niet helpen voorkomen dat dit weer gebeurt?
Omdat ik niet weet hoe. - Daarom heb je niks gezegd.
Je had geen antwoorden, geen idee.
Begrijp dat totdat de verordeningen stopten
we zelden toestemming mochten spreken.
Zelfs onze excuses moesten worden geformuleerd.
Linda kon niet bij een praatgroep
omdat ze een risico was voor andere vrouwen.
Risico? - Om afgezet te worden.
Dat wist ik niet.
Veel van wat daarna gebeurde was fout.
We weten nu dat er veel fout is gegaan
ook vanaf het begin, wettelijk, alles.
Maar we hebben geen aanklacht ingediend en dat doen we ook niet.
We hebben al die ontheffingen voor vandaag getekend.
We wilden niets. - We wilden Evan terug.
Ja, en dat was onmogelijk.
Achteraf hadden we het anders gedaan. De autoriteiten ook.
Er was sprake van nalatigheid.
Dat was de basis van alle schikkingen. - Maar...
Waar is je spijt?
Dat willen we zien. Ja, toch?
Waar is je spijt?
Ik heb spijt van alles.
De slechtst denkbare afloop is gebeurd.
Elke verandering had een andere afloop kunnen geven.
Ik heb spijt van alles.
Hoe kun je zo zakelijk zijn? - Wat kan ik anders zijn?
Ik weet niet. Zoals je er over kunt praten, zo...
We hebben besloten niet te procederen.
Maar dat betekent niet dat we jullie niet willen zien lijden.
We willen dat jullie gestraft worden.
We willen zien dat je pijn hebt.
Zoals iedereen. - Zoals iedereen.
Zoals jou. - Ja, zoals ik, zoals wij.
Zoals onze dochter, die niet slaapt. - Jay...
Prima.
Hij heeft een zoon die een pijpbom maakt, een pijpbom.
Hij wordt gearresteerd. Komt in zo'n traject.
Ik was bang.
Wat?
Dat waren we, Richard.
We waren bang.
Ik was bang.
Oh, ja? - Inderdaad.
Hij vertelde ons al eerder dat hij aan zelfmoord dacht.
Maar pas bij dat onderzoek noemde hij moordgedachten.
We waren bang.
Maar ik probeerde de best mogelijke afloop te zien.
We hadden wat moeten doen.
Nu... - Dat had gemoeten...
Natuurlijk, nu, maar wat?
En ik accepteerde niet dat hij zijn toekomst vergooide
om een zelfgemaakte bom, Linda.
Van waar die interesse in bommen? Verbaasde het je helemaal niet?
We wisten het niet, ergens. Ja. Het schokte ons.
Hij las het online. Hij verveelde zich.
Dan had hij wat doen. - "Ik ben niet de enige."
Wat? - Ja, dat zei hij.
En als hij hem gemaakt had, zou hij hem afsteken.
Hij ging terug naar het bos. - Waar we vroeger woonden.
Er was niemand in de buurt. Hij probeerde niet... Hij wilde niet...
We hoopten dat het was wat hij zei.
Toen we later meer plannen in zijn kamer vonden,
zei hij dat je goed kon verdienen in artillerie-techniek, bij Defensie.
Dat was zijn excuus. - Dat geloofde je toch niet?
Wij wisten van niks. - Na alles, nee.
Hoe kon je dat geloven? - Omdat ik het wilde.
Hij vertelde me van alles, echt.
Ik dacht dat hij me in vertrouwen nam.
Maar nu weet ik dat sommige dingen die hij vertelde
opzettelijk oneerlijk waren,
om mij weg te houden.
We dachten echt dat hij veranderde.
We hadden plannen voor de zomer.
Voor school.
We kregen te horen dat, wanneer...
Het spijt me.
Wanneer iemand eenmaal zijn lot heeft bepaald
hij wel wat geluk vindt.
Hij kan zelfs euforisch lijken.
Die laatste paar maanden waren we gelukkig.
Hij vinkte moordgedachten aan. - Zijn therapeut zei dat dat normaal was.
Normaal? - Dat een jonge man boos was.
Waarom stel je de vraag als je die gaat negeren?
Je buurman belde de politie - Hij belde ons, niet de politie.
Ongeveer een jaar eerder. Dat was een slechte nacht.
We probeerden hem te kalmeren, wat hem dwarszat te minimaliseren.
Ik denk dat het uiteindelijk zijn gevoelens alleen maar heeft versterkt.
Hij kon beangstigend zijn. - Hij raakte gemakkelijk gefrustreerd.
Gefrustreerd door wat hij niet snapte.
En daar... - Schaamde hij zich voor.
Ja. En hij vond het altijd moeilijk om hulp te vragen.
Maar uiteindelijk stopte hij gewoon helemaal met vragen.
Misschien waren mijn verwachtingen voor hem te hoog.
Ik liet het los, met de gedachte hem niet lastig te vallen.
Maar dan...
...liet ik hem gewoon los.
Ik heb mijn boekhouding gedaan.
Er is geen kritiek die ik niet heb gehoord of mezelf heb verweten.
We waren niet onbewogen, zoals je zei. - Wat?
Onverschillig. - Je sprak je niet uit. Je zei niks.
We gaven een verklaring af. - Gelul.
"Gedachten en gebeden." Meer niet?
Toen we privacy vroegen, hadden we vast iets te verbergen.
Je verdiende geen privacy. Dat verdien je niet.
Je had iets moeten zeggen. - Wat moeten we zeggen?
Ik vraag je. Nee, ik vraag je. - Ik weet het niet.
Toen het gebeurde, was je niet... - Wat moeten we zeggen?
Dat toen het gebeurde, een deel van je het wist.
Nee. Wat moeten we zeggen?
Dat toen het gebeurde, een deel van je niet verrast was.
We waren wel verrast.
We wisten niet wat er gebeurde. Dat weet ik nog steeds niet.
Ik kwam thuis van mijn werk en de telefoon ging.
Zijn vriend belde om te vragen of hij thuis was.
Ik zei: "Zijn jullie niet allebei op school?"
Ik had geen... Hij zei dat hij Hayden de hele dag niet had gezien,
dat er iets was gebeurd. Er gebeurde iets.
Ik had geen idee... Zelfs toen ik de televisie aanzette...
zag ik de school van bovenaf.
...waar hij het over had kunnen hebben.
Wij wisten het niet.
Zijn vriend. Dit was Alex. Toch?
Ja. - Ja. Die wist het.
Nee. Hij vermoedde het. - Het waren zijn vaders wapens.
Hij wist niet dat Hayden ze had gepakt.
Hij vroeg je om te kijken. Dus hij moet er aan gedacht hebben.
Hij vroeg omdat het was gebeurd.
Hij was er. Niemand wist het nog.
'Kijk in zijn slaapkamer.'
De kast, zei hij. - Ja. Dat was Alex.
Hij zei dat hij niet opnam en niemand hem had gezien, of ik even kon kijken.
Ja. Ik begreep niet eens wat ik moest zoeken.
Ik dacht dat hij me dat zou zeggen.
Hij bleef maar huilen en zeggen: "Het spijt me."
Ik dacht dat hij iets had gedaan. - Dat dachten we allemaal.
Niemand wist dat de familie van Alex wapens had
of dat Hayden ze had gebruikt.
Dat hebben we allemaal achteraf gehoord. - Waar was je toen...?
Ik was aan het werk.
Ik heb de gebeurtenissen niet op een rijtje,
blijkbaar.
Een vriend, een collega, riep me uit mijn kantoor,
en de televisie stond aan... - Wacht. Stop.
We willen het niet horen. We hoeven dit niet te horen.
Waarom deed je niks, waarom kon je niks zeggen?
Ik wil het wel. - Wat?
Ik wil het horen. - Wat is het nut? Waarom?
Ik weet het. Ik wil het horen.
Ik heb je gebeld. - Ja. Maar...
we konden moeilijk praten. - Ik heb het geprobeerd, maar het ging niet.
Dat hoorde ik. Dus ik vreesde het ergste.
Maar ik had niet...
Je zei: "Hij er nooit is geweest." - Zijn kamer was...
Zijn bed was opgemaakt en er lag een boekje op zijn kussen.
Dat had ik nog nooit eerder gezien.
Het was versleten en gebruikt.
Ik was zo bang.
Het moet er de hele dag, de hele nacht hebben gelegen.
Ik wist nog niet wat ze had gezien.
Ik probeerde alleen thuis te komen. En op een zeker moment dacht ik:
Waarom ga ik naar huis? Ik moet naar de school.
En toen werd ik gebeld door mijn zus.
Ze bleef zeggen dat ik moest stoppen en ik zei dat ik dat niet deed.
Ik wilde niet stoppen en toen huilden we allebei.
Dus ik...
Ik weet het niet meer.
Ik reed onze straat in,
en ik denk dat ik daar heen wilde, en...
Maar ik was te laat. - Honderden, allemaal in het zwart.
Zo plotseling, en helikopters. - Ik kon niet bij de oprit komen
dus liet ik de auto staan.
Ik weet nog steeds niet wie hem terug heeft gezet.
Ze hielden ons gescheiden. Ik moest buiten wachten,
terwijl ze het huis doorzochten.
Ze hielden me in de tuin.
Ik bleef maar zeggen dat het een vergissing was. Het was...
Een jonge politieagent hiel me in de gaten
om te zorgen dat ik, hoorde ik naderhand,
mezelf iets zou aandoen.
Uiteindelijk zei ik: "Is mijn zoon dood?"
En hij zei niet onvriendelijk: "Ja.
'Maar meer kan ik u niet vertellen.'
Alsof...
Het was fout dat ze ons gescheiden hielden.
Het was fout.
Dat was het, Richard. - Ja, dat hoefde niet.
Ik bleef vragen, eisen, om mijn vrouw te zien.
Ik heb gesmeekt, Linda.
Het is niet onze schuld, Richard.
Het was fout.
Dat was het.
Vaak wou ik dat hij mij ook had gedood.
Maar hij hield van ons.
Dat zei hij tegen ons.
Hij zei dat het hem speet wat hij ons zou aandoen.
In zijn notitieboekje. - Ja.
Hij heeft jullie leven verwoest.
Van ons allemaal.
Dat is zo. Maar de liefde die we hadden,
die was echt.
En de waarheid is dat we geloofden dat we goede ouders waren.
En op een vreselijke, verwarrende manier geloven we dat nog steeds.
Is het niet erger dat ik dacht dat ik een goede moeder was?
Ik houd van mijn kinderen.
Andere ouders... Ik was niet zo anders. Deed ik het zo anders?
Dat maakt het...
Het is heel moeilijk om ooit nog iets te vertrouwen.
Ik heb een moordenaar grootgebracht.
En soms..
Ik weet niet of ik nog steeds rouw of dat ik dat ooit echt heb gedaan.
De dienst was in het geheim.
Geen enkele plaatselijke kerk wilde hem herdenken.
Richard moest smeken om zijn zoon te begraven.
En toen we eindelijk iets vonden, schaamde ik me zo.
Hun vriendelijkheid...
Je hoort verhalen te vertellen. Wij verscholen ons.
Veel vrienden wisten niet wat ze moesten zeggen.
Ze waren er niet. - Nee.
Onze naaste verwanten waren erbij, goede vrienden.
Ik weet nog dat ik op de klok keek.
We werden zo overweldigd door schuld.
Onze financiële situatie was onmogelijk.
Verdriet voelde als iets buiten bereik.
Ik hield hem niet tegen omdat ik het niet wist.
En ik zei niks, omdat ik niet wist wat ik moest zeggen.
En dat spijt me.
Ik had nooit gedacht dat ik genoeg goeds te zeggen had.
Ik wil antwoorden, echt waar.
Ik moet zijn daden verenigen
met het kind van wie ik hield en heb grootgebracht.
Maar misschien zijn die er niet.
En misschien zijn wij de laatsten die het vragen.
"We kennen de haat."
Joy Murphy's ouders zeiden dat. Ken je hun kerk nog?
'We hoeven niet te weten waarom, want we kennen de haat', of iets doms.
Is dit voor ons? - Het mag vast wel.
Wil iemand er een?
Nee, dank u. - Ik krijg geen lucht in deze ruimte.
Dat hele kerkbeweging gedoe achteraf maakte me zo boos.
Wat? De duivel?
Serieus? Onzinnig.
Geloof maar dat de katholieke kerk de meest failliete reactie heeft.
Sorry.
Dit is een Anglicaanse Kerk.
Oké, ik weet het niet. Ik ben...
Ik ben een christen. Ik ben niet kerkelijk.
Recyclen ze hier of...? - Laat maar.
Ze vonden tenminste als eerste aanvaarding.
Ze begrepen het tenminste als...
Ik weet het niet.
Maar voor de rest van ons die een reden nodig hebben,
moeten we kijken wat hij was.
We wisten dat hij verward was, maar niet hoe capabel.
Ik geloof je. Dat wist je niet.
Ik vraag het omdat een psychiater ons achteraf vertelde
dat hij zijn problemen niet zou hebben gedeeld,
dat waarschijnlijk niet kon.
We dachten misschien met vrienden. Dat vroegen we hem.
Hij maakte eindelijk weer vrienden op school.
Hij vond een goede groep.
Een goede groep?
Alex die hem de wapens liet zien? - Hayden stal die wapens.
Zijn vrienden stonden er buiten. - Die groep die gingen schieten,
die dag en nacht Call of Duty zat te spelen.
Het is een videospel op de computer.
En hoe vaak op de schietbaan?
Maar twee keer. - Nee, waarvan wij weten.
En alle... Met die games hoeft dat niet meer.
Als ik nu op je punt mag reageren
Ik zeg alleen dat tegen het einde van zijn leven,
wat er ook van binnen gebeurde, hij populair leek.
Voor hem, in zijn kring. - Prima.
Maar ik bedoel iets anders. - En ik zeg alleen
dat we niet konden weten hoe geïsoleerd hij was
omdat hij populair was, of niet... Dat is niet het juiste woord, ik weet het.
Maar we konden niet weten hoe zijn sociale leven was, vergeleken met voorheen.
We waren blij dat hij een sociaal leven had. - Oké.
Dat isolement... - Maar op school werd hij gepest.
Niet door zijn vrienden. - Maar toch.
Ze zeiden dat hij vaak praatte over het doden van bepaalde studenten.
Ze zeiden dat ze allemaal zo praatten. Zijn vriendengroep werd veel gepest.
Prima. Interesseert me niet.
Sorry. Ik wil dit graag even zeggen.
Dat isolement... zelfs bij vrienden, die afstandelijkheid,
soms een teken van een gebrek aan gevoel, van empathie.
Tel daar duizenden uren online bij en geen echt menselijk contact.
Zo heeft de psychiater het uitgelegd. - We snappen de psychologie.
Dan ken je misschien de fMRI-onderzoeken, hersenscans,
waarin ze een reactie, of een gebrek aan reactie, in de hersens kunnen zien.
Er zijn minder verbindingen, minder materie in de prefrontale cortex en de amygdala.
Jay, Jay... - Nee, wacht even. Ik ben gewoon...
Van spiegelneuronen gehoord? - Jezus, we zijn niet opgeleid.
Ik ben geen expert, maar ik probeer... Ik denk...
Dit kan nuttig zijn. Ik weet niet, het basisidee.
Als we het hadden kunnen zien, hadden we iets kunnen voorspellen.
Wat dokters met die tests kunnen aantonen... - Ik weet het.
Ze tonen foto's of woorden die reacties moeten opwekken, een gevoel,
maar dat gebeurt niet. - Precies.
En mensen met de diagnose psychopathie... - Mijn zoon was empathisch.
Hij voelde erg veel. - Misschien wel.
Misschien wist je niet wat hij voelde, verborg hij dingen.
Mijn zoon was geen psychopaat.
Hij leed vreselijk. - Misschien niet behandelbaar.
Toch? Want heeft iets ooit gewerkt?
Hoeveel medicatie, middelen?
Als het in de hersenstructuur zit,
is het niet alleen pathologisch, het is fysiek.
Ik snap wat je wilt zeggen. - Dus het is niet school,
middelbare school, verhuizen, wat ook.
Hij is het.
Weet je nog hoe Evan was als baby?
Ik voel Hayden elke dag als mijn baby.
Zijn hulpeloosheid.
Zijn huilen, toen zijn glimlach.
Ik geloof niet in wat je zegt. - Linda, er moet iets gebeurd zijn.
Er was geen misbruik. - Niet alleen misbruik.
Verwaarlozing? We waren er wanneer we konden.
En soms kun je dat niet. Dat weet ik, maar...
we moeten hun koers corrigeren als we ze hebben.
Dus we hebben gefaald. Dat weet ik.
En ik deed er alles aan om het te corrigeren.
En ik zou alles geven als ik bij hem kon zijn.
Je was er. - Als ik het had kunnen weten.
Misschien had niemand door kunnen breken.
Misschien kon hij niet... - Nee.
Bipolaire stoornis, depressie, manie, ADHD mogelijk schizoaffectieve stoornis.
Daarvan is niets psychopathie. Je weet niet wat je zegt.
Als je het medisch dossier neemt en het strafblad,
dat we eindelijk volledig hebben,
hoef je dan wat hij deed niet af te wegen tegen je persoonlijke relatie met hem?
Hij werd die dingen. Dat was hij niet altijd.
Je kunt nagaan hoe ver terug hij het begon te plannen.
We kunnen zelfs zijn sporen nagaan.
Ik denk niet dat de tijdlijn iets bewijst over zijn gemoedstoestand
Hoe kan je dat zeggen?
We ontkennen niet wat hij deed of wie hij werd.
Ik hoor alleen maar dat je een niet abnormaal kind de schuld geeft.
Hij was mijn zoon.
Ik kan mijn gevoel niet uit onze geschiedenis of dossier verwijderen.
Dat vraag ik niet.
Ik zeg dat wat hij deed, zijn vermogen tot moord
er mogelijk al lang was voordat iemand het kon weten.
Denk je dat je één woord aan iets kunt plakken om het te begrijpen?
Om je veilig te voelen?
Ik zeg het niet. Ik geloof het niet.
Het is niet eenvoudig. Het is alles wat je niet kunt zien.
En het maakte hem hulpeloos. Hij was hulpeloos.
Maar het is onze taak te helpen. Dat is onze taak.
En dan maakt het niet uit of je de tekens ziet of niet.
Het is nog altijd onze plicht. - Ik zei dat ik gefaald had.
Misschien wist je niet met wie je te maken had.
Het rapport spreekt voor zich. - Toen was hij al weg.
De bewuste keuzes.... - Hij had geen doelwit.
Wat...? - Wat bedoel...
Wat maakt dat uit? - Dat had hij wel gezegd.
Hoezo? Is dat beter? - Wat bedoel je, geen doelwit?
Hij kende ze niet. - Jezus. Het was zijn school, zijn studenten.
Hij was nooit in die klas geweest. - Hij wilde ze doden.
Ze zaten niet in zijn jaar.
Evan... - Niet doen, nee.
Ik zeg alleen... - Nou, niet doen.
Hij kende ze niet.
Hij wilde dat ze zouden lijden. - Jay.
Maar niet... - Wat?
Bewust? Wilde je dat zeggen?
Hij was er niet op uit één enkel persoon te laten lijden.
Jezus... Nou, mijn zoon heeft geleden.
Evan heeft heel veel geleden en dat deed hij.
Het spijt me. Jullie beiden. Ik weet wat er gebeurde.
Wacht. - Nee, dat doe je niet.
Hij deed het ergste wat ik ooit heb gehoord, maar ik ken het rapport.
Nee. Je weet niet hoe mijn zoon stierf.
God.
Hij kwam om 13.29 uur Evans klas binnen.
Hij gooide een bom midden tussen de bureaus. Hij begon te schieten.
Hij bleef een halve minuut. Hij had ze allemaal kunnen doden.
Hij koos ervoor dat niet te doen. Hij keek naar hen.
Ze zagen zijn gezicht. Ze zagen hem kijken.
Hij wist dat Evan leefde.
Hij wist precies wie er leefde en wie dood was toen hij wegging.
We mochten niet in die klas kijken. - Nee, hij heeft geleden.
Zes minuten.
Zes minuten later komt hij terug,
je zoon keert op zijn stappen terug.
Hij staat weer in de gang, 1:35. Hij is terug om af te ronden.
En Evan is er.
Het laatste schot, 1:36, gaat in mijn zoons...
...nek. In zijn slagader.
Jay... - Nee. Zes minuten.
Hij was in leven. Hij probeerde weg te komen.
De bloedsporen laten zien waar hij probeerde...
Jay, stop alsjeblieft. - Nee. Hij kwam terug. Hij was methodisch.
Hij stond te kijken.
En Evan was...
...nog in leven. - Ik weet het.
Dat weet jij niet.
Ik weet het.
De strepen op de vloer...
De manier waarop hij kroop...
Ik ken de wonden,
in welke volgorde.
Hoe hij vocht.
En hoe hij stierf.
Hij is gestorven.
Stop nou, alsjeblieft.
Stop alsjeblieft.
Caroline, Jonathan en Tory waren op slag dood bij de ontploffing.
Daniel, drie keer geschoten,
twee keer in de longen, één keer in het hart.
Hij stierf zittend aan zijn bureau.
Juliana, twee keer in het been geschoten,
één keer in de knie, één keer in de dij, de dijbeenslagader.
Wat doe je?
Ze verloor haar gezichtsvermogen door het glas in haar ogen.
Ze probeerde de klas uit te kruipen, maar stierf voor ze de weg had gevonden.
Vanessa, vier keer geschoten,
twee in de buik, twee in het hoofd. - We begrijpen dat je het weet.
De slachtoffers en de gewonden.
Het spijt me.
Maar ik ken ze, allemaal.
Ik ken Evan, zijn verhaal die dag.
En ik ken dat van Hayden.
Hij ging inderdaad terug.
Hij ging naar de bibliotheek, waar hij wilde sterven.
Dat vertelde hij ons, schreef ons in zijn boekje.
'Daar zul je me vinden, waar het stil voor mij is.'
Waar...
Met alle respect...
het laatste schot viel om 1:41.
In de bibliotheek.
Mensen zagen het. Kinderen zagen het.
Christopher... - In het hoofd geschoten. Dat weet ik.
Mijn zoon. - In het gezicht geschoten,
verstopt onder de tafel, smekend om zijn leven.
Dat zeiden ze.
Dat is... Dat is geen gevoel.
Dat is haat. - Dat is...
Gestoord? Haat? Razernij?
Hopeloosheid? - Nee, nee. Apathie, onverschilligheid.
Koud, ongevoelig. - Kwaadaardig?
Wil je dat zeggen?
Want ik...
Ik doe het niet.
- Het maakt niet uit.
We waren bij de school. Wist je dat?
Het was voor de families van de slachtoffers,
en Hayden zou niet als slachtoffer worden geteld.
Daar hebben we dus voor gevochten.
En we zagen de schade.
De ramen, de zwarte vlekken.
We zagen zijn haat.
De lijnen. - Wat hij had gedaan. Wat?
De lijnen of tape.
De contourlijnen van de kinderen. Meneer Moore.
De lichamen. Ja.
Ik was...
Ik wist niet dat je binnen mocht.
Dat hadden ze geheim gehouden.
Ze wilden niet... - Nog meer schandaal.
De wereld rouwde om 10.
Wij rouwden om 11.
Er waren geen herdenkingen voor 11.
Geen concerten met 11 namen, en dat begreep ik wel,
maar daar wilde ik niet ook van uitgesloten worden.
Maar de schade...
Hoe veel...
Hij had pijn.
Het was de pijn die hem daar bracht.
Ik wilde geen tweede kind.
Maar...
toen hij eenmaal geboren was...
Ik hield ontzettend veel van Hayden.
Maar misschien...
Misschien had hij nooit geboren moeten worden.
Nee.
We hadden nooit naar de school moeten gaan.
Ik herinner me alleen dit vreselijke gevoel van
verwondering, alleen verwondering voor wat mijn jongen had gedaan.
En dan een lange, magere omtrek op het tapijt.
Helemaal alleen.
Ik wist dat hij het was. Niet vanwege waar het was of...
Ik wist gewoon dat hij het was.
Ik herkende Evan ook.
Niet vanwege de omtrekken.
Het nummer.
De nummeraanduidingen voor het rapport. - Ja.
Hij was nummer één.
Ik denk dat ze hem als eerste vonden.
Hij was...
Hij was van mij.
Dat was moeilijk.
Dat was het ook.
Maar weet je, en vergeef me alsjeblieft,
daardoor voelde ik me net als jullie.
Een ouder zei, ik weet niet meer wie...
hij zei al snel op een gemene manier, hij wilde gemeen zijn,
dat jullie de eenzaamste mensen ter wereld zijn.
Alsof dat gerechtigheid is. Alsof... - Nou, dat waren we.
Ik krijg nog steeds post. Sommige hatelijk, andere sympathiek.
Meestal gewoon vreemd.
Ik kan niet zeggen dat ik de bedoeling begrijp,
maar herinnerde me alleen maar aan wat hij had gedaan.
En ik probeerde mijn herinnering te herstellen van wie hij was.
En dat moet ik doen.
Begrijp je dat?
Je zei dat hij onze levens verwoestte. Ja dat deed hij.
En hoewel ik weet dat de wereld beter af was geweest zonder hem,
kan ik niet zeggen dat ik dat was geweest. - Oh, God.
Het spijt me. Ik weet dat dat...
Nee. - Dat had ik niet moeten zeggen,
maar het is gewoon... gewoon...
Ik dacht dat ik moest geloven dat het
leven van mijn zoon geen waarde had
om wat hij deed voordat hij stierf, maar...
...dat hoef ik toch niet te geloven, wel?
Of vind je dat moeilijk om te horen?
Zeker...
Dat is het.
Maar ik ga je niet zeggen hoe je je zoon moet behouden.
Nee. Ik...
Nee, ik weet het niet. Ik...
Ja, het is moeilijk, maar...
Nee, ik denk...
Ik denk dat dat klopt. Ik... God, ik weet niet... Ik weet het niet.
Geeft niks. Ik zou nooit verwachten dat je zo zou voelen.
Nee, nee, dat is het niet. Niet... Niet je zoon.
Niet...
...hij. Het zijn...
...waarden.
Al hun waarden.
Kijk, ik...
Ik heb een belofte gedaan. Ik heb hem een ​​belofte gedaan.
Die ik niet kan houden.
Hé, schat. - Nee, het... Alsjeblieft.
Wat heb je hem beloofd?
Ik beloofde hem...
dat zijn leven iets zou betekenen,
dat het niet voor niets zou zijn.
Dat door hem, allerlei...
dingen zouden veranderen, weet je?
Maar er is niets veranderd. Niks.
Het enige verschil is dat ze weg zijn.
En dat is het enige dat ik hoor, nog steeds. Al die ouders.
Als laatsten in die brandweerkazerne,
de eenzaamste mensen ter wereld, die vragen,
'Hoe bedoel je, ze zijn weg?
"Waarheen?
"Waar zijn ze naartoe?"
Dus...
je praat over waarde, dat hun leven waarde heeft en...
dat is alles wat ik wil. Ik wil gewoon dat het iets betekent.
Ik wil gewoon dat het verandert.
Waarom moet het veranderen? - Wat?
Kun je me een verhaal vertellen over Evan?
Wat?
Alsjeblieft? Kun je me een verhaal over hem vertellen?
Nu? - Ja.
Jay... Ik weet niet. Er zijn er zoveel.
Maakt niet uit. Denk er niet over na.
Vertel me er gewoon één. - Jay...
Nee, kom, kom... - Het is goed. Het is oké, schat.
Doe maar. - Nee, kom, kom hier.
Kom. - Oké oké.
Jezus. - Ik ben bij je.
Oké, oké. Oké. Ik snap het...
Laat me denken.
Hij was, denk ik, 12 jaar.
Hij is 12 jaar.
Zesde klas?
Ik weet het niet. Hij is jong en...
Het is herfst. Hij...
Hij voetbalt met zijn vrienden in het park,
vlakbij ons huis.
Hij speelde altijd in het park bij ons huis. Het is...
Op zondag, weet je.
Maar een paar straten van ons huis.
Maar we moest naar een diner.
Jay's ouders waren op bezoek.
Dus ik zei tegen hem: "Maak je niet te vuil,
want we om vijf uur vertrekken.'
En hij zei: "Mam, hoe viezer je bent, hoe beter je bent.
"Zo herken je de beste spelers van het team.
"Dat zijn degenen met gras en vlekken op hun trui.'
En ik zei...
Hij was zo grappig... Ik zei:
"Maar moeten de goede spelers niet zo vaak worden getackeld en vallen?"
'Nee mam, hoe viezer je bent, hoe beter je bent.'
"Oké."
Weet je, zo was hij in alles, zo'n sterke mening,
ook al wist hij niks van waar hij het over had.
Dank je.
Dus...
Dus het is vijf uur of dadelijk.
Het is bijna vijf en hij is nog steeds niet terug,
en ik sta op het punt daarheen te gaan en hem te grijpen,
en naar huis te slepen, als Sophie binnenkomt.
Ze volgde Evan destijds overal.
Ze vond het leuk de jongens te zien spelen, gek doen.
Dus ze stormt binnen en zegt:
'Mam, mijn god. Mam. Kijk Evan nou.'
Dus ik kom de hoek om, en ik zie hem
en hij zit onder de modder, van top tot teen.
Het was absurd. - Dat was het.
Alsof hij zichzelf eronder had gesmeerd, als een modderbad.
Het sloeg gewoon nergens op, en ik ging door het lint.
'Evan. Wat heb je gedaan?'
Hij was totaal onaangedaan. - Ja, toch?
Hij bleef rustig.
"Mam, ik zei toch, de beste spelers zijn het smerigst."
Hij was...
Weet je?
Ik was zo boos.
Maar toen lachte ik.
En hield hem vast,
en het vuil, het gras.
Die geur van hem.
Natte bladeren.
Het kind in hem.
Ik voelde zoveel leven.
Zo lieten we hem eten.
Hij had zijn gezicht gewassen. - Nou ja. Maar...
Hij was zo trots.
Dat is wat zijn leven betekende.
Laat hem rusten.
Evan hoeft de wereld niet te veranderen.
Maar ik mis hem nog steeds.
Weet je nog wat je me schreef?
Oh, God. Ik heb je veel te veel geschreven.
Je schreef me,
'Ik wil dat je mijn zoon leert kennen.
'Ik wil dat je zijn naam weet.'
Ja.
Heb jij een verhaal?
Oh, God. Ik...
Allemaal.
Ik... Laten we ze maar bewaren. Oké?
Jay? - Ja?
Ik denk dat ik moet... - Wat?
Ik denk dat ik er klaar voor ben.
Oké.
Ik moet je vertellen...
Ik wilde zo erg...
jullie ten voorbeeld stellen of gestraft worden.
Ik kwam hier omdat ik dat wilde.
Maar er is iets gestorven in ons allemaal.
En ik ben zo bang dat wat ik wilde, wat ik nodig heb,
niet is wat ik dacht.
Wat dacht je dan?
Dat als ik je vergaf, ik hem zou verliezen.
Oh, nee. - Ja.
Maar misschien moest ik gewoon bij je zijn.
Omdat ik het nu weet. Ik...
Ik vergeef je.
Echt.
Dat heb ik gedaan. Ik vergeef je.
En ik moet je zeggen...
Ik moet je zeggen...
Ik vergeef Hayden ook
wat hij deed, dat hij het leven van mijn baby heeft genomen.
Omdat ik, in mijn hart, weet dat hij verdwaald was.
Dus ik vergeef hem.
Want zo kan ik niet meer leven.
Lieverd. - Nee, dat kan ik niet. Dat kunnen we niet.
Oké. - We slapen niet. We ademen niet.
We zien elkaar niet meer, en dat wil ik, dat wil ik.
Oké? - Ja.
Want ik houd dit niet langer vol. Ik kan het niet.
Hij is het niet. Dat is niet.
Het is gewoon deze vreselijke pijn een ​​ander verleden te wensen,
en ik kan het mijn leven niet meer laten beheersen,
want als ik dat doe, ben ik bang dat ik hem nooit meer zie.
En dat wil ik.
Ik weet dat ik hem zal zien.
Ik weet dat ik hem vast zal houden, als ik maar kan vergeven.
Als ik weer kan liefhebben.
Dus doe ik het.
Echt.
Misschien is dit wel goed.
Dit moment stilte.
Misschien is dit de juiste manier om afscheid te nemen.
Ja.
Dat vind ik een goed idee.
Wil je...? Misschien kunnen we even...?
Ja.
Nou...
Ik hoop dat we hebben kunnen helpen.
Bedankt.
Ik bedoel, is dat het? - Ik vind van wel. Ik ben uitgeput.
Nou, ik denk...
Weet je, kunnen altijd nog eens praten.
Tuurlijk. - Ja, toch?
Natuurlijk.
Heel erg bedankt dat je je foto's meenam. - Nee, natuurlijk. Jullie bedankt.
Bedankt voor de bloemen. - Graag gedaan.
Kunnen de bloemen mee? Ik wil niet dat je.. - Nee. Dat lukt wel.
Ja tuurlijk.
Misschien heeft Kendra wel een doos, dan hoef je niet...
Sorry, had ik moeten bedenken. - Nee, we dragen ze wel, toch?
Ja. Of de vrouw die hier werkt vindt misschien wel iets.
Ik denk niet dat ik haar ken. Ik zal eens kijken.
Ik weet niet wat ik dacht.
Sorry, dom van me. - Het is wel goed.
Wil iemand een flesje voor onderweg? - Bedankt. Ik heb genoeg.
Ze hebben koffie.
Wil jij koffie? - Nee.
Ik ga kijken of ik hem een ​​handje kan helpen.
Tuurlijk.
Dan zie ik jullie buiten. - Ja.
Hoi, Linda.
Ik ben zo terug. Ik heb de bloemen. En dan...
Moeten we...? - Ja.
Ik kom zo.
Heb je een krant? - Ja, doe alsjeblieft geen moeite.
Sorry. Ik had eraan moeten denken.
De nieuwe zangboeken zitten in een doos. - Ja, een goed idee.
Dank u. - Natuurlijk.
Ik kijk beneden of er nog iets is.
Bedankt jongens. - Oké.
Nou... - Ik denk dat we wachten op...
Nou, beide bedankt voor vandaag, en Kendra natuurlijk.
Het was me een genoegen.
Als jullie het niet erg vinden... Ik moet gaan.
Natuurlijk, weet je... - Linda, ik moet echt terug.
Oké.
Ik loop wel zonder jou terug als je... - Nee, nee, ik ga wel met je mee.
We zijn hier straks samen heen gelopen.
Het was...
Pas goed op jezelf. - Bedankt.
Jij ook, Richard.
Wij blijven, hè? - Ja.
We zijn altijd hier. Ik bedoel...
Houd contact.
Fijn.
Het is fijn je weer te zien.
Het beste.
Het is makkelijker als jullie hier komen met de bloemen.
Ja, tuurlijk. Goed idee.
Ik denk dat dit wel goed is, als we er wat kranten in doen.
Best. Doe geen moeite. - Oké.
Zijn ze weg? - Ja, ze zijn weg, maar bedankt.
Een kadootje, voor ons, dus...
Ik hoopte nog dag te zeggen. Ik had me niet eens voorgesteld.
Het is vast wel goed. - Geen zorgen.
Nee, dat had gemoeten. - Dat is prima.
Heel erg bedankt voor de ruimte en dat we hier mochten zijn.
Het is echt heel... - Het is hier heilzaam, echt.
Het is hier veilig. Waar je ook vandaan komt.
We kunnen het hier wel in doen met wat kranten.
Judy? - Ja?
Sorry. Ze brengen de rest van de boeken naar St. Thomas.
Dus ze hebben de dozen nodig. - Oké.
Eigenlijk... - Kan het ook met kranten?
Ik zou noppenfolie nemen. - Ik denk niet...
Doe geen moeite. - Nee, ik kan het makkelijk inpakken.
Gebruik gewoon wat kranten. - Hoeveel kranten heb je?
Weet je wat? Ik houd ze gewoon vast.
Dat wil ik. - Weet je het zeker?
Ja hoor. Ik denk dat het leuk staat. - Oké. Sorry.
Nou... - Erg leuk om jullie te ontmoeten.
Bedankt voor alles en...
Ik heb een verhaal dat ik jullie wil vertellen.
Oké.
Dat wil ik horen.
Hij was 16.
Hij had zo'n slechte week gehad.
Ik had zo'n medelijden met hem.
Dat kinderen zo wreed kunnen zijn.
Maar ik kon hem niet zomaar laten instorten. - Nee.
We waren alleen.
Richard werkte tot laat.
Ik had eten gemaakt, maar hij wilde niet eten.
Ik probeerde met hem te praten, maar hij wilde niet praten.
Ik ging naar zijn kamer.
Hij zat op de computer.
Ik schreeuwde tegen hem: "Je moet gaan werken.
"Als je niet gelukkig kunt zijn, kun je tenminste iets goeds doen."
Hij schreeuwde tegen me: "Ik wil niet gelukkig zijn.
"Ik wil niet iets goed doen."
"Waarom?" Ik schreeuwde. "Waarom?"
Toen schreeuwden we tegen elkaar.
We hadden allebei...
zo'n pijn.
En we waren bang. Dat weet ik.
Het gebeurde heel snel.
Maar toen zei hij: "Ga weg voordat ik je sla.
"Ga weg voordat ik je in elkaar sla."
Ik zweer het je...
Hij was... angstaanjagend.
Ik ging naar mijn kamer...
en ik deed de deur op slot.
Gail...
Ik wou dat ik het hem had laten doen.
Ik wou dat ik had gezegd: "Oké, sla me.
'Sla me maar, lieverd.
'Sla me zo lang als je ooit nodig zult hebben.'
Want dan had ik hem gekend.
Dan had ik geweten wie hij werkelijk was.
Het is goed.
Het mijne is een...
Het mijne is een ander soort verhaal, maar... - Nee.
We missen ze.
Ik wilde ook een verhaal vertellen. - Ik weet het.
Het spijt me dat ik het niet heb gevraagd.
Dank je.
We moeten...
Zullen we...?
Ik dacht dat we ze zouden laten gaan. - Dat is een goed idee.
Wat is dat?
Sorry.
Komt dat van...?
Ja, ze oefenen voor het koor morgen. Dat was ik vergeten.
Hebben we het ze gezegd?
Ik zei je vanmorgen dat ze vandaag repeteren. - Is dat zo?
Het spijt me. - Niet nodig. Het is mooi.
Ja, ze zijn aan het repeteren voor morgen.
Hoor je dat?
Ze zijn aan het zingen.
Wil je boven kijken?
Gezegend zij de band
die onze harten bindt in christelijke liefde
De gemeenschap van gelijkgestemden
Is als dat daarboven - Nee. Dat hoeft niet.
Voor de troon van onze Vader
Storten wij onze vurige gebeden
Onze angsten, onze hoop Onze doelen zijn één
Onze troost en onze zorgen
Wanneer wij afscheid nemen
Geeft dat ons innerlijke pijn
Maar we zullen nog steeds in ons hart verenigd zijn
En hopen elkaar weer te ontmoeten
Subs door explosiveskull Vertaling: Trilker