Geç kaldım, biliyorum.
Arayan oldu mu?
Hayır.
Kendra aramadı mı?
Hayır. Hiç kimse.
Bu iyi.
Oğlumun bu sabah maçı vardı,
babası oraya gidip beklememi istedi,
ama ben trafiğe veya bir kazaya yakalandım...
Kaza mı geçirdin?
Ne? Hayır, trafikte kaza olmuş sıkışıp kaldım.
Sen ne yapıyorsun?
Bulaşıklar.
Peki. Gelip kurmama yardım eder misin?
Neyi kurmamız gerekiyor?
Toplantı için oda.
Neden bulaşık yıkıyorsun?
Bu sabahtan beri kimse temizlik yapmadı.
Ah, çok üzgünüm.
Bu senin sorumluluğunda...
Evet. Onlara arkalarını toplamalarını söylemeliyiz.
Ben... Bunu onlara söyledim.
Ne... O kimdi? AA mi?
Hayır, Al-Anon. AA kendi kendini temizliyor.
Tamam. Şey, yapabilir misin, uh...
Bunu biraz sonra yapmaya ne dersin ve... Gelip bu odayı
kurmama yardım etmek ister misin?
Kendra gelmeden ayarlamak istiyorum.
Peki.
Burada. Bu masayı çıkarmama yardım et.
Peki.
Dikkatli ol. Dikkatli, dikkatli.
Pardon.
Bakalım. Biraz daha ortala.
Peki.
Merhaba.
Merhaba. Merhaba.
-Judy? -Evet.
Kendra Carter. Memnun oldum.
Bu çok güzel.
Çok teşekkür ederim. Biz de öyle düşünüyoruz.
Bugünlerde çoğu insan kuzeye St. Thomas'a gidiyor
ama burada yapacak çok şey buluyoruz.
Peki nerede buluşacaklar?
Ey. Doğru. Üzgünüm.
Çok uzun yoldan geldim.
Üzgünüm. Kaba olmak istemem, ben sadece...
Hayır, hayır, hayır, kaba davranmıyorsun. Bu...
Bu gerçekten harika bir soru.
Alt katta bir odalarda.
Beni takip edin.
Genelde burada toplantılar yaparız,
ama rahip şöyle düşündü
Biraz daha mahremiyete ihtiyaçları olabilir, bu yüzden
onları arkaya alacağız.
En iyisi olduğunu düşünüyorsan.
Bence. Bence.
Bence daha rahat, daha iyi...
Biliyor musun, bu daha güzel.
Linda onayladı mı?
Aslında Linda ile hiç tanışmadım.
O burada cemaat üyesi değil. Öyle...
Ama gördü mü?
Pederle burada birkaç
kez özel olarak görüştü.
Yani gördüğünü varsayıyorum.
-Uh... -Oh.
Bu müziği orada da duyacak mıyız?
Hay aksi, Evet, bu bir problem.
- Olabilir. - Durabilirler mi?
Ah, bugün dersleri var.
Kapıları kapatamaz mıyız?
Dikkat dağıtıcı olmasını istemiyorum.
Biliyor musun? Onlarla konuşacağım.
- Her şey yoluna girecek. - Teşekkür ederim.
Kesinlikle. Ah, odayı görmek ister misin?
- Evet lütfen. - Peki.
Ne düşünüyorsunuz?
Burası daha iyi.
Ah, doğru.
Pardon. Binada kimsenin olmayacağı söylenmişti.
Ah evet. Üzgünüm.
Genellikle burada pratik yapmalarını sağlıyoruz.
Ama onlar... Onları kiliseye gönderdik.
Tamam, burada başka biri olacak mı?
Koro yarın için prova yapacak.
Ah, doğru. Sandalyelerini aldığım için çok üzgünüm.
Hayır, sorun değil.
Ama onlar kilisede mi prova yapacaklar?
Evet.
O zaman sorun yok.
Anthony, aşağı inip getirdiğim
atıştırmalıkları alıp yukarı getirir misin
ve onları şuradaki uzaktaki masaya yerleştirir misin?
Teşekkürler.
Ama oda iyi değil mi?
Bence de.
Harika.
Biraz çörek, su ve kahve aldık.
Ben kendime bir kahve yapacağım.
Bu güzel bir fikir.
Peki. Um, ve... Sandalyeler için üzgünüm,
- ama masa tamam mı? - Masa?
Masanın yerleşimi sizin için iyi mi?
- Sorun değil. - Şey...?
Peki. Harika.
Mükemmel.
Masanın yerleşimi harika olmuş.
Kağıt havlu var mı? Mendil kutusu gibi?
Evet, burada biraz var.
Bu gerçekten harika bir fikir. Tabii.
Tamam. Şimdi bir şeyleri halletmeye başladık. Şey...
Tam olarak kaç kişi geliyor?
- Neden? - Dört kişi olacak.
Bir sürü yiyecek var.
Yemek yiyeceklerini sanmıyorum.
- Üzgünüm. Düşündüm ki... - Bu nedir?
O benim öğle yemeğim. Onu götürebilirsin. Şey...
Üzgünüm. Biraz yemek yemem gerektiğini düşündüm.
Evet, hayır, hayır. Bu gerçekten güzel bir düşünce.
Ben sadece... Bunların hepsinin ortada olmasının gerektiğini düşünmüyorum.
- Bunu... Halledebiliriz. - Doğru.
Haklısın. Peki.
Peki, ne zamandır ailelerle çalışıyorsun?
Anthony. Bu ne şimdi?
Sorun değil.
İlk aile.
Ama altı yıldır.
- Vay. - Vay canına.
Daha önce ailenizle mi çalışıyordunuz?
Hayır hayır hayır. Biz bu şekilde tanıştık.
- Bunları kaldırabilir miyiz? - Evet kesinlikle.
- Teşekkürler. - Bunu daha önce yaptılar mı?
Anthony, bu bizi ilgilendirmez.
Yarın için çıktı aldın mı?
- Aldım. - Peki,
yarının planını yaptın mı?
- Onun için üzgünüm. - Hayır, o iyi biri.
Ona bir gün izin verecektik,
ama ailesinde, onunla ilgilenecek kimse yok.
Açıklamanıza gerek yok.
Tamam, çok iyisiniz.
Yani, çoğu zaman çok tatlıdır.
Ama o sizin tipik kilise çalışanınız değil.
Ama yine de, biz Piskoposun yanındayız.
Üzgünüm, bu sadece küçük bir Hıristiyan mizahı.
Oh, hayır, ortaya koymayın.
-Ey. - Garip görünüyor.
Ah, onu kenara ya da arkaya koy,
böylece onu görebilirler.
Doğru. Üzgünüm. Tabii ki.
Peki nerede... Bütün bunlar olurken
onlarla mı olacaksın yoksa...?
Hayır, onlar, uh, yalnız olmak istediler.
Şey, um, istersen bizimle takılabilirsin.
Bizim, um... Bir sürü odamız
ve harika Wi-Fi'miz var.
Um, yapmam gereken birkaç arama var,
bu yüzden muhtemelen arabadan çalışacağım.
Hayır, bu üzücü. Bizimle kalmalısın.
Pederin ofisini kullanabilirsin.
Tamam, bir yolunu buluruz.
Peki.
Bunlar nedir?
Ah evet. Bunlar gerçekten güzel değil mi?
O bir okul projesiydi.
Vitray olması gerekiyordu.
Yanlış bir şey mi var?
Doğru.
Sorun değil. Ne var biliyor musun?
Ben... Dışarı çıkıp bir arama yapacağım. Tamam mı?
-Tabiki evet. -Teşekkürler.
Evet lütfen. Acele etmeyin.
Tamam, buraya kadar. İşte geldik.
Biliyorum. Sürmeye devam et.
Ne?
Sadece... hazır değilim... Hemen değil.
Henüz hazır değilim. Sadece sürmeye devam et.
Nerede olduğumuzu bilmiyorum.
Herhangi bir yere. Sadece gidelim. Sadece sür.
Köşeyi dön, şuraya bir yere çek.
- Hadi git! - Peki. Peki.
Merhaba Linda. Sorun yok. Buradayım. Acele etmeyin.
Richard'la konuştun mu?
Burada ne halt etmeye geldik?
Her şey yolunda mı?
Tatlım?
Bilmiyorum.
-Peki. -Hayır, yapabilir miyim bilmiyorum...
Yapabilir miyim bilmiyorum.
Pekala, mecbur değiliz.
Arkamızı dönüp gidebiliriz.
Eğer istediğin buysa.
Hayır.
Yani, sanmıyorum sadece bunu söyleyebilirim.
Peki.
Eh, biliyorsun, mecbur değilsin.
Oraya gidip
sadece söyleyeceklerini dinleyebiliriz.
Yapmak istemediğin hiçbir şeyi yapmak zorunda değilsin.
Tamam mı?
Ben yapmıyorum, sen yapar mısın?
Üzgünüm. Bu hiç adil değil.
Hayır, değil... Biliyorsun, değil...
ben de istemiyorum ama...
Haydi. Geri dönmeye hazır mısın?
Peki.
Tamam.
Kesinlikle. Yarından sonra
döndüğümde bunu tartışabiliriz.
Oh, canım.
Bay ve Bayan Perry?
Jay, lütfen. Kendra?
Evet.
Gail?
Merhaba.
- Merhaba. Jay Perry. - Merhaba.
- Bu benim karım Gail. - Benim adım Judy.
- Merhaba. - Merhaba Judy.
-Merhaba. -Ben Jay'im.
Merhaba. Geldiğiniz için çok teşekkürler.
Yer sağladığınız için teşekkür ederim.
Elbette. Yardımcı olabildiğimiz için çok mutluyuz.
Pekala, her şeyi buraya hazırladık.
Ah evet. Biraz yiyeceğimiz var...
Harika.
...biraz kahve veya su. Bir şey ister misiniz?
Bence şimdilik iyiyiz. Değil mi?
Ben iyiyim.
- Teşekkürler Judy. - Evet, teşekkür ederim.
Peki... Sana etrafı göstermemi ister misin?
Hayır, ben gösteririm. Teşekkürler.
Tamam harika. İkinizle de tanışmak çok güzeldi..
- Teşekkürler. - Beni takip edebilirsiniz.
İşte burası.
Oda sizin için uygun mu?
Masa, sandalyeler,
İsa bizi izliyor.
Bu harika.
Peki. Her konuda
imzanızı aldığımızı biliyorsunuz,
ve ofis söz konusu olmadığında
hepiniz karede olmak zorundasınız.
Ama... sadece üçümüz varken,
bana sormak istediğin bir şey var mı?
Sanırım biz iyiyiz.
Yakında burada olacaklar mı?
Ben onlarla konuştum.
Her an burada olabilirler.
Sizi biraz yalnız bıraksam
sorun olur mu?
Kesinlikle. Tabii ki.
Hemen döneceğim.
Merhaba. Hayır, dışarıdayım.
Ah, ben... ben seni anlıyorum.
İşte burası.
- Merhaba. - Merhaba.
Richard, Linda, bunlar Jay ve Gail Perry.
Aslında tanışmıştık. Uzun zaman önceydi.
Nasılsınız?
Evet, iyiyiz. Teşekkürler.
Çok beklediniz mi?
Hayır, daha yeni geldik. Daha oturmadık bile.
Oda nasıl? Tamam mı?
- Sorun değil. - Ben de öyle düşünmüştüm.
Gail?
Ben iyiyim.
Tamam, güzel.
Bunları senin için getirdim.
- Üzgünüm. - Hayır onlar...
Küçük.
Hayır, çok hoşlar. Teşekkürler.
Oturalım mı?
Evet, oturalım.
Ceketini alayım mı?
Şey, biz... konuştuk.
Evet, hepimiz buradayız.
Biz. Evet.
Sonunda hepinizi bir arada gördüğüm için minnettarım.
Şunu söyleyebilir miyim?
Umarım bugün buradan ayrıldığımızda
hepimiz bu yapılanın
iyi bir şey olduğunu düşünürüz.
Uygun mudur?
- Evet. - Teşekkürler Kendra.
Pekala, peki, sizi yalnız bırakacağım.
Eğer bir şeye ihtiyacın olursa bana haber verin.
İkinizle de tanıştığıma memnun oldum.
Biz de.
Belki de sadece ister misin...
Bunlar güzel.
Teşekkürler.
Bir şey getirmek istedim.
Mevcut olanların içinden
mevsimsel olanı seçmeye çalıştım, ki bu fazla zor olmadı.
- Bunu sen mi yaptın? - Evet. Bir nevi yeni bir hobi.
Teşekkürler.
Önemli değil.
Üzgünüm. Sadece... Kaba olmak istemiyorum.
Ama biz konuşurken, mesela,
- bunları başka bir yere koyalım mı? - Tabii ki.
- Hayır, hayır, ben alayım. - Peki.
- Çok üzgünüm. - Hayır.
- Teşekkürler. - Önemli değil.
Biliyorsunuz... Tamam.
Buradaki yolculuğunuz nasıldı?
Sürmek. Arabayla geldik. Evet. İyiydi.
Sende arabayla mı geldin yoksa...?
Dün gece uçtum. Bu öğleden sonra döneceğim.
Tamam. Doğru.
Siz bu gece dönecek misiniz?
Otel ayarlandı, bir odamız var,
ama burada kalmak istemeyebiliriz.
- Gerimi gittiniz? - Doğru.
Yani, um, bak, bizimle tanışmayı ve birlikte olmayı
kabul ettiğin için teşekkürler.
Hoş geldiniz.
Bu yolculuğa çıktığınız için size minnettarım.
Ulaşmanın kolay olmadığını biliyorum.
Sana gelmekten mutluyuz, Linda.
Yani, evet ve ben, uh...
Söylediğimiz bazı şeylerden pişman
olduğumuzu söyleyerek başlamak istiyoruz.
Yapma, sakın, sakın pişman olma.
Keşke avukatlarımıza bu kadar güvenmek zorunda kalmasaydık.
Ama, uh, şimdi gerçekten bu sadece oğlumuzu korumak içindi.
- Steven. - Mmm.
Evet. O nasıl?
İyi olacak. Sorduğun için teşekkür ederim.
Şimdi Baltimor'dalar, benden çok uzakta değiller.
Yakında bir çocukları olacak.
Bu harika.
Teşekkürler. Sophie nasıl?
- Kızkardeşin nasıl? - O...
- İyi olacak. - O çok daha iyi.
Geçen yıl çok ilerleme kaydetti.
Şu anda okullara, üniversiteye,
sonbahar için başvurmaya çalışıyor.
Bu harika.
- Bu harika. - Teşekkürler.
Bu harika. Bu harika.
- Evet. - Evet.
Fotoğraf getirdiniz mi?
Evet, evet. Ben...
Belki önce biraz konuşabiliriz, uh...
bunları paylaşmakta fayda var. Bilemiyorum.
Gail, ister misin...?
Ayrıca paylaşmak için başka şeyler de getirdim.
Evet. Kendra bunu yapabileceğini söyledi. Tabii ki.
Tamam, iyi.
Bunun için iyi bir zaman mı bilmiyorum...
Onlar gidene kadar bekleyecek miydin?
Hayır. Ben iyiyim.
Hayır? Tamam, belki de biz...
Hayır. Anlaşmıştık, bu yüzden... burada.
Bunlar. Bu Sophie.
- Oh, o çok güzel. - Oh, o artık genç bir bayan.
Evet. Çok büyümüş.
Evet.
Ve bu, uh...
Onları görmek isterim.
Peki.
Bu Evan üç yaşındayken.
- Aman tanrım. - Onun elinde ne var?
- O çok tatlı. - O...
O, şu, uh, silindir şeylerinden biri...
O şeyi yerde iterken
toplar zıplardı, patlardı.
İçinden çıkarlardı, evet. Evet.
Doğru, bunları hatırlıyorum.
Evet, evet.
Sende... onun yakalarken hiç resmi var mı?
Yakalarken olan resmini getirdin mi?
Evet, bizde var. Biz getirdik.
Peki. Gösterir misin?
İşte burada.
Sanırım 12. Küçükler Ligindeydi.
İyi bir sporcuydu , değil mi?
Evet, sporda gerçekten iyiydi.
Ona bak.
Yani, pek çok şeyi severdi.
O, bilirsiniz...
Bir grupta şarkı söyledi, Model UN, bir sürü şey.
Ama evet, çok iyi bir sporcuydu.
Bu... yakalayıcı kıyafeti komik bir şey,
O yakalayıcı olmak istemedi.
Sadece teçhizatı beğendi.
Ah, eşyaları severdi.
Evet.
Elimizde başka resim var mı...?
Tabii ki. Çok.
Bir sürü fotoğraf çekmiştik.
Artık kimse fotoğraf çekmiyor.
- Doğru. - Evet.
Bir şeyi saklamak güzeldir. Şimdi yok, biliyorsun...
- Bu. - Bu biziz.
- Bu... - Bu son Noel.
Evet, hep öyleydik... Hepsini giydirirdik.
Orada "Sevimli" diyoruz. Peynir demiyoruz.
Ailemiz bunu hiç yapmadı.
Bizim çok aptal olduğumuzu düşündüler çünkü... Saçma.
Üzgünüm.
- Sorun değil. - Evet.
- Hayır üzgünüm. - Şimdi.
Hayır, üzülme Linda.
Hayır, hayır, belki de biz yapmamalıydık...
- Peki. -Ben de paylaşmak istiyorum.
Ben de bizimkini paylaşmak istiyorum ama...
Bu zor.
Bu.
Tatlım?
Teşekkürler.
Üzgünüm.
Ben...
Size bir şey gösterebilir miyim?
Hayır, gerek yok.
- Hayır? - Hayır, hayır, hayır, hayır.
Belki de iyi bir fikir değildir.
Hayır, ben istiyorum.
Ben bir şey getirdim.
Çok daha basit. Fotoğraf değil.
Ama sorun olur mu Gail?
Eminim.
Peki. Doğru.
Yani, bu...
Vay canına.
Evet.
Bunu hep yanında taşırdı.
Ne zaman? Dördüncü ve beşinci sınıflarda, değil mi?
Hayır, ondan daha önce.
Neye bakıyorum?
Eskiden salyangoz toplamayı severdi.
Salyangozlardan etkilenmişti.
Ve onları bu kavanozda toplardı.
Nereye gitse onları da yanında götürürdü.
Ama, um, çocuklar... tuhaf olduğunu düşündüler.
Biraz öyleydi.
Sadece onları sevdi.
Ama onları bu şekilde tutmakla ilgili sorunu vardı.
Sadece çok üzülüyordu, biliyorsun.
Ve salyangozlar öldüğünde, o... Hayır.
Bir gün, bununla ortaya çıktı.
Kağıt salyangozlar. Gördün mü?
- Evet. - Yapraklar ve bir çiçek var.
Bence bu bir kaya.
- Salyangozların bahçesi. - Doğru.
Ve şöyle dedi, "Böylece ölmeyecekler."
Bence çok, çok zekice.
Evet, yani.
Düşündüm... Sanırım öyle.
Ve sonra bu konuda endişelerim vardı...
Sen mi yaptın?
Oh hayır...
Duyarlılığı hakkında.
Evet.
Her ne kadar onun adına mutlu olsam da...
Bir çözüm buldu.
Her zaman bir çözüm bulmaya kararlıydı.
Evet. O mutlu oldu.
Teşekkürler.
Teşekkürler
- Bunu paylaştığın için, Linda. - Evet.
Ben sana göstermek istedim.
O...
Yani, kızınız. Durumu iyi mi?
- Evet. - Daha iyi, evet.
Evet, o iyi olacak. Evet.
Eskisinden çok daha sosyal.
Ya da o, um... Aslında, onu özlüyoruz.
Artık, o çok fazla dışarı çıkıyor.
O biriyle çıkıyor.
Gerçekten öyle mi bilmiyorum...
O biriyle çıkıyor.
Ey. İyi o zaman. Yani o...
Evet.
Daha çok kendisi olmaya çalışıyor.
Ey. Bu harika.
Evet. Çok ilerleme kaydetti.
Bu harika.
Mektuplarında Linda'nın
bayağı ilerleme
kaydettiğinden bahsettin.
Terapiste mi gitti?
Ah, özür dilerim, bunu paylaştım.
Bunu onunla paylaştım.
Az önce bahsetti.
Um, birini bulduğundan bahsetmiştin...
Evet, çok yardımcı oldu. Bu doğru.
Bu iyi.
Evet, bu... O... O...
O burada olmamızın en büyük sebebi.
Pekala, ikiniz de onu görüyorsunuz.
Şey...
- Biz yapıyoruz. - Evet.
Evet. Evet.
Bugün kendimizi ifade etmemiz için bizi cesaretlendirdi,
ama sorgulamak için değil, bu önemli,
merak ettiklerimiz için, bu bir savunmak değil...
Kindar değil.
- O "Kindar" dedi." - Savunmacı değil mi?
Hayır, ya suçluyorsak.
Tamam. Üzgünüm.
Önemli değil.
Mesele şu ki, size saldırmak için burada değiliz.
ve bunun sözünü verdik.
Ama söylediğimiz her şeyi fazlasıyla hissettik.
Doğru mu? Biz yapmayacağız...
duygularımız için özür dileyecek değiliz.
Dürüstlüğün için teşekkürler.
Duymak istiyoruz,
ve iyi olmak istiyoruz.
Tabii ki.
Biliyorsun, senin mektupların
benim için çok şey ifade ediyordu.
Zor olanları bile, gerçekten...
Yaptığını gerçekten takdir ediyorum.
Çok fazla şey yaptığınızı söyleyebiliriz, yapmaya devam ediyorsunuz,
ve ben sadece kamuoyu önünde yaptıklarınızı kastetmiyorum.
Ama kendinizi nasıl ortaya koyduğunuz takdire şayan.
Uh, biz aslında, Linda ve ben,
um, yıllardır yaptıklarınızı takip ediyoruz.
- Doğru. - Şey, herkes...
- Evet, herkes öyle, ama... - Şey, teşekkürler.
Ama ben... Bu hiç hoşuma gitmiyor, biliyorsun.
Bu tür bir aktivizm yenilgiye uğratılabilir.
Evet, olabilir, ama bu kelimeyi sevmiyorum.
Ben bilmiyorum...
kendim başka ne yapabilirim bilemedim.
Sabrınız takdire şayan.
Teşekkürler.
Ama bugün gerçekten bunun hakkında konuşmak için burada değiliz.
Ah, alakasız olduğunu düşünmüyorum.
Ülke olarak yükümlülüklerimizi
yerine getirdiğimize inanmıyorsunuz.
Şey, ben... O... Başkan Obama'dan alıntı yapıyordum.
Hayır, bilmiyorum. Sanırım birbirimizi öldürüyoruz.
- Biz. - Ben katılmıyorum.
Ama o kadar çok faktör var ki...
Biliyorsun, bu bir şeyle ya da diğeriyle ilgili değil. O...
Evet. Üzgünüm.
Hayır, devam et.
Sadece, bugün bunun hakkında konuşmayacağıma söz verdim.
- Mecbur değiliz. - Hayır.
Sadece... Öyle ya da
böyle olmadığını söyleyebilir miyim?
Bu yanlış bir şey.
Bütün dikkatleri bu şekilde dağıtıyorlar ya da savunuyorlar.
Bilirsin, "Buna silah olarak bakma.
"Ona ruh sağlığınla bak,"
sanki ikisini de ele almak mümkün değilmiş gibi.
Bu çok aşağılayıcı.
Evet yapabiliriz. Ama eğer çocuğunuz kendine zarar vermek isterse,
evden sadece tehlikeli
eşyaları mı çıkarırsınız?
Hayır. Ona yardım etmek istersiniz.
Neyin yanlış olduğunu bulmak
ve bunu değiştirmek istersiniz.
Neden bunu konuşuyoruz?
Ne oldu?
Neden bundan bahsediyoruz?
Buraya bunu dinlemek için gelmedim.
Evet, tamam. Üzgünüm.
Gücendirmek istemedim.
Sadece suçlama yoluyla,
değişim araçlarımızı bulduğumuzu düşünüyorum,
ve bunu sorgulamak istiyorum.
Her yönüyle bakmak istiyorum çünkü kendimi suçluyorum,
ve bunu değiştiremem.
Ne demek istiyorsun?
- Ben yapamam... - Bunu söyleyerek,
sen ne... Bunu söylerken ne demek istiyordun?
Yaptığım şeyi değiştiremem.
Sen... Yani kendini mi suçluyorsun?
Sana soruyorum...
- kendini mi suçluyorsun? - Hey.
Hayır, bilmek istiyorum.
Buraya kahrolası siyaset konuşmaya gelmedim.
Bilmek istiyorum.
Biz kimseyi sorgulamıyoruz.
Onun yaptıklarıyla yaşamanın ne kadar zor olduğunu hayal edebiliyorum.
- O. - Ama bizim kaybımız...
Lütfen bana bununla ne demek istediğini açıkla.
Kendi adına suçlamadan bahsederken,
neye atıfta bulunduğunu bilmek istiyorum.
İfadelerde yer almayan hiçbir şey yok.
Ama şimdi duymak istiyorum.
Sana karşı asla dava açmadık.
Biz bunların hiçbirine katılmadık.
Belki de sorgulamanın daha iyi bir yolu
- hatırlamadığımız şeyleri öğrenmektir. - Tamam. Tamam.
Öyleyse... bana ne hatırladığını anlat.
Bana oğlundan bahset.
Ne bilmek istiyorsun?
Her şeyi, her şeyi bilmek istiyorum.
Niye ki?
Oğlunu neden mi bilmek istiyorum?
Çünkü o benimkini öldürdü.
Ne kadar geri gitmek istiyorsunuz?
İhtiyacımız olan kadar.
Çünkü sana her şeyi anlatabilirim.
Ama kimsenin bilmediği o kadar çok şey var ki.
Her zaman utangaçtı. Bebekken bile.
Onu izliyordum. Ama endişelenmedim.
Kimsenin görmediği şeyleri gördüm.
Başkalarıyla oynamıyordu.
Kötü biri olduğundan değil.
Sadece nasıl yapacağını bilmiyordu.
Daha sonra, büyüdüğünde, sadece dışarıda olmak istiyordu.
Açık havayı severdi.
Bunu biliyorum. Hayır, bunu biliyorum.
Yani utangaçtı, hayvanları severdi.
Her şeyi okudum.
Ne söylememi istediğini bilmiyorum.
Seni endişelendiren neydi?
Hiç endişelenmediğini söyledin, ama seni neleri korkuttu?
Oğlum çocukken beni korkutacak hiç bir şey yapmadı.
Elimdeki fotoğraflar,
bakmak istemedikleriniz...
Onları görmeme gerek yok. Tamam mı?
- Bu yüzden biz... - Onu görmemize gerek yok.
- Elbette. Peki. - Onu neyin değiştirdiğini bilmek istiyorum.
13 yaşındayken internete girmeye başlamış.
O oyun profilini, hesabı o başlattı.
O zamanlar şiddet içeren oyunlar değildi.
Bunu biliyorum ama...
Rol yapma gibi fantezi oyunlarıydılar.
Evet biliyorum. Ama daha
sonra kullandığı hesap hâlâ aynı.
O yüzden soruyorum, neden değişti?
Buna cevap vermek çok zor.
-Pekala, lütfen dene. -Bu tek bir şey yüzünden değil.
O zaman bana birden fazla şey anlat.
Tamam, Gail. Bunu böyle yapmayalım.
- Tamam mı? - Peki.
Tamam.
Haklısın.
- Üzgünüm. - Evet evet. Sadece...
Biz sorgulamıyoruz.
Öyleyse ne yapıyorsunuz?
Bunu tüm iyi niyetimle söylüyorum.
Biz ne yapıyoruz?
İyileşmek istediğini söylüyorsun. Hepimiz yapıyoruz.
Böyle mi olacak?
Sanırım, uh, nedenini bilmek istiyoruz...
Nasıl bu hale geldi.
- Doğru mu? - Mmm.
Yani, bizim... Bunu duymaya ihtiyacımız var.
Bunun için yardımınıza ihtiyacımız var.
Ben yardım etmeye hazırım.
Biz taşındık.
Ne değişti diye sordun. Biz taşındık.
Taşındık, ancak hangi değişikliklerin
onu en çok etkilediğinden emin olamayız.
Yeni bir çevre yeni bir okul.
Bu çok, çok zor.
Büyürken, muhtemelen bildiğiniz
gibi Hayden'ın yakın arkadaşları yoktu.
Ama ortaokulda bu daha
önemli hale geldi ve onu etkiledi.
O yaşta çok şey değişti.
Yeni bir işim vardı.
Steven kolejlere başvuruyordu.
Bu yüzden eğitim masraflarını, özel okulları inceliyorduk.
Biz de taşındık.
Eski evimiz daha genişti.
Dışarıdaydı, ama taşındığımız yer
aslında çok daha büyük bir evdi.
Bu doğru.
Bulunduğumuz yerin harika bir arka bahçesi vardı.
Yeni mahalle çok güzeldi.
Sadece daha banliyöydü.
Konular.
Alışık olduğu özgürlük yoktu.
Ama çok güzeldi.
Öyleydi, Richard.
Yeni okul onun için çok zordu,
özellikle yedinci sınıf. Fiziksel şiddet.
Evet, öyleydi... Çok kötüydü.
Evet. Çocuklar birkaç yıl farklıydı.
Yani lisede gerçekten başarılı olan Steven,
ne yazık ki bu sefer
Hayden'da yapacak çok şeyi yoktu.
Bazen keşke çocukların yaşları daha yakın olsaydı diyorum,
böylece arkadaşlarını paylaşabilirlerdi.
Başka bir tane olmasını asla planlamadık veya beklemiyorduk.
Sanırım yalnız kalmıştı,
ve sanırım işlerin nasıl yürüdüğünü gözden kaçırdı.
İşte o zaman bilgisayarda
daha fazla zaman geçirmeye başladı.
Oyunlar, bilirsiniz, yaratıcı olduklarını düşündük.
Biz... İlk başta onları cesaretlendirdik.
Seçimini yapabilirdi.
Ne olmak istiyorsa o olabilirdi.
Onun başkalarıyla oynadığını duyabiliyorduk,
ve o gülüyordu, bu da beni...
Çok üzgünüm.
Uh, ve okulda iyi gidiyordu.
Yani, evet, bu kafa karıştırıcı ve yanıltıcı olabilir.
Her zaman çok iyi notları vardı.
- O ilkti... - Evet, biliyorum.
- Üzgünüm. Ben... Ben sadece... - Önemli değil.
Notlarını veya puanlarını
yayınlamakla hiçbir ilgimiz yoktu.
Evet, bu konu hakkında hiç konuşmadın.
Ben sadece şunu söylüyorum...
Yanlış bir şekilde, notlarının her şeyin yolunda olduğunun
bir işareti olduğunu düşündük.
- Hepsi bu değil. - Öyle, Richard.
Önemli olanın bu olduğunu düşündük.
Uyum sağlayamıyordu. Bu acı veriyordu.
İyi notlar bazı şeyleri
- gözden kaçırmamızı sağladı. - Peki.
Okul neden bir şey söylemedi?
Burası ortaokuldu.
Biliyorum. Ama neden?
Okulu rahatsız eden bir şey olmadı.
Sakindi ve başarılıydı.
Dikkat edilmesi gerekmiyordu.
Ama bir öğretmen vardı,
sekizinci sınıftaki matematik öğretmeni...
Linda.
Hayır.
Hayden onu seviyordu.
Bağlantının ne olduğunu veya neden
bu kadar bağlandığını bilmiyorum.
Ama o olmadığı kadar kendine güvenmesini sağladı.
Keşke görseydim...
Daha sonra gerçekten mücadele ederken,
onunla konuşup konuşamayacağını öğrenmeye çalıştım.
Ama başka bir okula gitmişti. Ve ben...
onu aramayı bıraktım. Ben...
- Üzgünüm. - Bu... Sorun değil.
Başka ilgi alanları olduğu için alay konusu oldu.
Bence bu diğer ilgi alanlarına
yönelmesi onu utandırdı.
Farklı olmayı bir eksiklik olarak gördü,
ve biz bunu bilmiyorduk ya da fark etmedik
depresyon belirtileri gösterene kadar.
Size daha önce üzgün olduğunu belli etmedi mi?
Sessizce, ama hayır.
- Şiddet? - Hayır, o zaman değil.
Endişelendiğimizde yardım aldık.
Ne zaman oldu?
Tıbbi kayıtlar kamuoyuna açıklandı.
Zaman çizelgesini biliyoruz. Her şeyi okuyoruz.
- Biz istiyoruz ki... - Tam olarak ne oldu?
Bir şeyler yapma konusundaki isteksizliği.
Steven üniversiteye gittiğinde,
ona gösterdiğimiz ilgiye kızdı.
Bunda yanlış olan ne?
Sanırım endişelenmemize kızdı.
Ona dokunmamıza bile izin vermedi.
O zaman ona yardım ettiniz mi?
Sonunda.
- İstemedi... - Asla istemedi.
Sonunda onu birini görmeye zorladık.
Başka seçeneğimiz olmadığını düşündük.
Ama durmamız için bize yalvardı.
Normal biri olmasına izin vermemizi,
artık buna ihtiyacı olmadığını söyledi.
Seansların kendisini iyi hissettirmediğini söyledi...
Ne?
İnsan değilim.
Bunu söyledi mi?
Terapist tecrit etmeyi bırakmamız gerektiğini söyledi.
Sadece olumsuz beklentilerini pekiştiriyormuş.
İnternette geçirdiği onca zaman ilişkilerini geliştirmiyormuş.
Onu daha yalnız yapıyormuş.
Peki, gitmeyi bıraktı mı?
Bir süre için.
Sonra bir şeyler değişti ve bir şeyler oldu...
- Boru bombası gibi. -...ve bunu yaşadık
tekrar. Evet. Evet.
Bunun kesinlikle sonuçları oldu.
Sonuçlar.
O zaman öyle oldu. Tutuklandı.
Bunun bir sonucu yok.
Kulağa nasıl geldiğini biliyorum ama harap olduk.
Ve her şeyi denedik.
Doktor yeterince iyi miydi?
Doğru reçete mi yazıyor?
Sigorta yaptılar mı?
Yani, tabii ki her şeyi öderdik
ama pahalıydı.
Demek istediğim, bu nasıl olduğu gerçeğiydi,
ne kadar yenilgiye uğradığımız
ve hatta tüm profesyonel
tavsiyelere rağmen, seçimleri yapmak
sadece ikimize kaldı.
Ve tekrar tekrar denedik.
- Görebilirsiniz. - Bu doğru.
Sabıka kaydı veya
tıbbi kayıtları hakkında yeni bir bilgi yok.
Her şeye erişiminiz var.
Neden okula söylemediniz?
Bu lise.
Buna gerek yoktu.
Orada yeni başlamıştı...
- Ne? - ...ve...
Ona kötü bir şekilde yansımasını istemedim.
Onun tehlikeli olduğunu düşünseydik...
Aman Tanrım.
- Üzgünüm. - Programını tamamladığı sürece,
- raporları... - Aman Tanrım.
Program şaka gibiydi.
Hatalar yaptılar. Bir şeyleri kaçırdılar.
Hepimiz yaptık.
Ama yalan söylüyordu.
Ne?
Bunu biliyor muydun?
Bir şeyleri sakladığından şüphelendim,
ama asla, asla inanmak istemedim...
Halka açık konuşmamayı anlıyorum
sırlarımız varmış gibi gösterdi.
Ben... Ben... Yine de
bu sır değil yine de şüphelerim var.
Ya da gerçekler. Bu... Bilmek.
Bu ebeveynlerin sezgisidir, hmm?
Bunu hissedersiniz. Sana zarar verecektir.
Öyle oldu.
Biz ona yardım ettik.
Biz bilmiyorduk.
Ve sonrasında olan
her şey, davalar, medya,
hayatımıza sızan nefret,
hiçbir zaman hiçbirine hazır değildik.
Sadece hayatta kalmak için elimizden geleni yaptık.
Öyleyse neden konuşmuyorsun?
Çünkü verecek cevabım yoktu.
Neden bunun tekrar olmasını önlemeye yardımcı olmuyorsunuz?
Çünkü nasıl olduğunu bilmiyorum.
Bu yüzden konuşmadın.
Cevabın yoktu. Hiçbir fikrin yoktu.
Medeni kanun yasasına göre,
bize nadiren konuşma izni verildi.
Özürlerimizden bile anlam çıkarmaya çalıştılar.
Linda bundan endişe ettiği için
annelerin destek grubuna katılamadı
diğer kadınları riske atardı.
- Risk? - Görevden alınmak.
Bunu bilmiyordum.
Bak...
Sonrasında yaşananların çoğu yanlıştı.
Artık biliyoruz ki, en başından beri,
sadece kurumsal, yasal değil,
her şeyde birçok hata yapıldı.
Ama biz dava etmedik
ve etmeyeceğiz.
Bugün için tüm o feragatnameleri imzaladık.
Biz hiçbir şey istemedik.
Evan'ı geri istedik.
Evet, ve bu imkansızdı.
Geriye dönüp baktığımızda, her şeyi farklı yapmak isterdik.
Yetkililer bunu yapmak zorundaydı. İhmal vardı.
Bu temel tüm yerleşim yerleri için aynı olmalı, ama...
Pişmanlığınız bunun neresinde?
Görmek istediğimiz şey bu. Doğru mu?
Pişmanlığınız bunun neresinde?
Her şey için pişmanım.
Hayal edilebilecek en kötü sonuç gerçekleşti.
Yapacağım en ufak değişiklik
farklı bir şekilde sonuçlanabilirdi.
Her şey için pişmanım.
Nasıl bu kadar gerçekçi olabiliyorsun?
Başka nasıl olabilirim?
Bilmiyorum. Bu konu hakkında konuşma şeklin...
Bakın, biz davayı sonuçlandırdık.
Ama bu seni acı içinde görmek
istemediğimiz anlamına gelmez.
Cezalandırıldığını görmek istiyoruz.
Acı çektiğini görmek istiyoruz.
- Herkes gibi. - Herkes gibi.
- Senin gibi. - Evet, benim gibi, bizim gibi.
Uyuyamayan kızımız gibi.
Jay...
İyi.
Pekala, boru bombası yapan bir çocuk var,
boru bombası.
O tutuklandı. Bu programa dahil oldu.
Korkmuştum.
Ne?
Biz, Richard.
Korktuk.
Korkmuştum.
Sen mi?
Ben.
İntihar etmeden önce bize söyledi.
Ancak o testten sonra
cinayet hakkındaki düşüncelerden bahsetti.
Korktuk.
Ama mümkün olan en iyi sonucu bulmaya çalışıyordum.
O zaman bir şeyler yapmalıydık.
- Şimdi... - Bunu yapmalıydık,
yapmamız gerekiyordu...
Tabii ki şimdi, ama ne oldu?
Ve ben de onun geleceğini ev yapımı bir bomba yüzünden
çöpe atacağını kabul edemezdim, Linda. Lütfen.
Bombalara olan bu ilgisi nereden geliyor?
Sizi hiç şaşırtmadı mı?
- Evet. - Biz bilmiyorduk,
hiç bir zaman. Evet. Bizi şaşırttı. Bizi şok etti.
İnternet ten okuduğunu söyledi.
Sıkıldığını söyledi.
Şöyle dedi bir şey yapacağım.
"Sadece ben değilim."
- Ne? - Evet, öyle söyledi.
Ve yaptıktan sonra, başardığını fark etti.
Ormana geri döndü.
Eskiden yaşadığımız yere.
Etrafta kimse yoktur.
Yapmaya çalışmıyordur...
yapmamıştır...
Dediği gibi olmasını umuyorduk.
Daha sonra odasında daha fazla plan bulduğumuzda,
Savunma Bakanlığında çalışan topçu mühendislerinin
iyi para kazandığını söyledi.
Bu onun bahanesiydi.
Buna inanmış olamazsın.
Bu konuda hiçbir şey bilmiyorduk.
Her şeyden sonra, hayır.
Buna nasıl inanabildin?
Çünkü istedim.
Bana bir sürü şey anlattı.
O yaptı.
Bana güvendiğini sanıyordum.
Ama şimdi bana söylediği bazı şeylerin
kasıtlı olarak aldatıcı olduğunu biliyorum,
beni uzak tutmak için.
Gerçekten işleri tersine çevirdiğini düşündük.
Yaz için planlarımız vardı.
Üniversite için.
Bize bir kere şöyle söylendi...
Üzgünüm.
...biri kaderine karar verdiğinde,
biraz mutluluk bulur.
Hatta coşkulu görünebilirler.
Son birkaç ayda mutluyduk.
Cinayet düşüncelerini kontrol etti.
Terapisti bunun normal olduğunu söyledi.
Normal mi?
Genç bir adamın sinirlenmesi gibi.
Görmezden gelmeyi seçiyorsan neden soru soruyorsun?
Komşunuz polisi aradı.
Bizi aradı, polisi değil.
Yaklaşık bir yıl önce.
Kötü bir geceydi.
Onu sakinleştirmeye çalışırdık,
onu rahatsız eden her neyse halletmeye çalışırdık.
Bence sonunda,
duyguları yoğunlaşmış olabilir.
Korkutucu olabilir.
Çok çabuk sinirlenirdi.
Çözemediği şeyler için hayal kırıklığına uğradı.
Ve bu...
- Onu utandırdı. - Evet.
Yardım istemek onun için her zaman zordu.
Ama sonunda, o...
...tamamen sormayı bıraktı.
Belki de ondan beklentilerim çok yüksekti.
Onu rahatsız etmemeyi düşünerek peşini bıraktım.
Ama sonra, ben...
onun gitmesine izin vermiş oldum.
Bakın, ben muhasebemi yaptım.
Duymadığım, kendime
yönelttiğim bir eleştiri yok.
Dediğiniz gibi kayıtsız değildik.
- Ne...? - Kayıtsız.
Ses çıkarmadın. Hiçbir şey söylemedin.
- Bir açıklama yayınladık. - Bu saçmalık.
"Düşünceler ve dualar." bu mu?
Mahremiyet istediğimizde,
bir şey saklamakla suçlandık.
Mahremiyeti hak etmiyordun. Mahremiyeti hak etmiyorsun.
Bir şey söylemeliydin.
Ne söylemeliydik?
- ana soruyorum. - Sen...
Hayır, sana soruyorum. Hayır.
- Hayır hayır. Ne söylemeliydik? - Bilmiyorum.
Olay olduğunda, sen söylemiştin...
Sana soruyorum. Ne söylemeliydik?
Olay olduğunda,
- bunun olacağını bildiğini. - Hayır.
Ne söylemeliydik?
Olay olduğunda,
siz hiç şaşırmadınız.
Şaşırdık.
Ne olduğunu bilmiyorduk.
Hala bilmiyorum.
İşten eve geldim ve telefon çaldı.
Evde olup olmadığını öğrenmek için arkadaşı aradı.
"İkiniz de okulda değil misiniz?" dedim.
Bana...
bütün gün Hayden'ı görmediğini,
bir şey olduğunu söyledi.
Bir şeyler oluyordu.
Hiç bir fikrim yoktu...
Televizyonu açtığımda bile.
Okulu tepeden gördüm.
Ben... ben...
...ne hakkında konuşuyor olabilirler dedim.
Biz bilmiyorduk.
Onun arkadaşı. Alex'ti. Doğru mu?
- Evet. - Evet. Kim biliyordu.
Hayır. O şüphelendi.
Onlar babasının silahlarıydı.
Hayden'ın onları aldığını bilmiyordu.
Düşündü ki... Senden gidip bakmanı istedi.
Demek bunu düşünmüş olmalı...
Bunun olup olamayacağını sordu.
O oradaydı. Henüz hiç kimse bir şey bilmiyordu.
"Git ve yatak odasına bak" dedi.
- O söyledi... Dolabı. - Evet. Evet.
Alex'ti.
Telefonuna cevap vermediğini ve
onu kimsenin görmediğini söyledi,
kontrol etmemi istedi.
Evet. Ne için aradığımı bile anlamamıştım.
Bana söyleyeceğini düşündüm.
"Özür dilerim" diyerek ağlamaya devam etti.
Bir şey yaptığını düşündüm.
Hepimiz yaptık.
Alex'in ailesinin silahları olduğunu ya da Hayden'ın onları
kullandığını hiçbirimiz bilmiyorduk.
Bunların hepsini sonradan öğrendik.
O zaman sen neredeydin...?
Ben çalışıyordum.
Görünüşe göre, sıra dışı
bir olay vardı.
Şey...
Bir arkadaşım, bir meslektaşım beni ofisimden aradı.
- ve televizyon açıktı... - Bekle, bekle. Dur. Dur.
Duymak istemiyoruz... Bunu duymamıza gerek yok.
Sadece neden bir şey yapmadığını,
neden bir şey söyleyemediğini bilmek istiyoruz.
İstiyorum.
- Ne? - Duymak istiyorum.
Amaç ne? Niye ki?
Biliyorum. Duymak istiyorum.
Seni aradım.
Evet. Ama konuşmak...
bizim için zordu.
Denedim ama yapamadım.
Anlayabiliyordum. Yani korktuğum başıma gelmişti.
Ama ben...
"O buraya hiç gelmedi" dedin.
Onun odası. Onun...
yatağı yapılıydı
ve yastığının üzerinde o defter vardı.
Daha önce onu hiç görmemiştim.
Yıpranmış ve işaretlenmişti.
Ah, çok korktum.
Bütün gün, bütün gece orada olmalıydı.
Henüz ne gördüğünü bilmiyordum.
Sadece eve gitmeye çalışıyordum.
Ve bir noktada, düşündüm ki,
"Neden eve gidiyorum? Okula gitmem gerekiyor."
Sonra kız kardeşimden bir telefon aldım.
Bana kenara çekip durmamı söyledi,
ben yapmayacağımı söyledim.
Arabayı sürmeyi bırakamazdım
ve sonra ikimiz de ağlıyorduk.
Ben sadece...
hatırlamıyorum.
Sokağımıza yanaştım ve sanırım
gitmek istediğim yer orasıydı ve...
- Ama çok geç kalmıştım. - Hmm.
Yüzlercesi, hepsi siyah.
Birden helikopterler...
Araba yolumuza yaklaşamadım,
ben de arabayı öylece bıraktım.
Hala kimin için orada olduklarını bilmiyorum.
Evet.
Bizi ayrı tuttular.
Evi ararken beni dışarıda beklettiler.
Beni arka bahçede tuttular.
Bir hata olduğunu söyleyip duruyordum. Öyleydi...
bunu öğrendikten sonra kendime
zarar vermediğimden
emin olmak için beni izleyen genç bir polis vardı.
Sonunda dedim ki, "Benim oğlum öldü mü?"
Ve şöyle dedi,
pek hoş değil ama,
"Evet.
"Sana söyleyebileceğim tek şey bu."
Sanki...
Yaptıkları yanlıştı, bizi ayrı tutuyorlardı.
Bu yanlıştı.
Öyleydi, Richard.
Evet, böyle yapmak zorunda değillerdi.
Karımı görmek için yalvarmaya devam ettim.
Yalvardım, Linda.
Bu bizim suçumuz değil, Richard.
Yapılan yanlıştı.
Öyleydi.
Beni de öldürmesini dilediğim çok zaman oldu.
Ama bizi seviyordu.
Bize bunu söyledi.
Bize yaşatacaklarından dolayı üzgün olduğunu söyledi.
Defterinde.
Evet.
Hayatınızı mahvetti.
Hepimizin hayatını.
O yaptı. Ama sahip olduğumuz sevgi,
gerçekti!
Gerçek şu ki, iyi ebeveynler olduğumuzu düşünüyorduk.
Ve korkunç, kafa karıştırıcı bir şekilde, hala yapıyoruz.
Bu çok kötü değil mi, ben iyi bir anne miydim?
Çocuklarımı seviyordum.
Diğer ebeveynler... Ben çok farklı değildim.
Her şeyi nasıl bu kadar farklı yapabildim?
Bu onu...
Artık bir şeye güvenmek çok zor.
Bir katil yetiştirdim.
Bazen ben...
hala yas tutuyor muyum ya da
gerçekten yaptım mı bilmiyorum.
Her şey gizlice yapıldı.
Hiçbir yerel kilise onu istemedi.
Richard oğlunu gömmek için yalvarmak zorunda kaldı.
Sonunda bulduğumuz yer çok utanç vericiydi.
Onların nezaketsizliği...
Hikayeler anlatmamız gerekiyordu. Sakladık.
Pek çok arkadaşımız, arkadaşlarımız ne diyeceğini bilemedi.
- Gelmediler. - Hayır.
Yanımızda en yakın akrabalarımız, iyi dostlarımız vardı.
Saate baktığımı hatırlıyorum.
Suçlamaktan çok bunaldık.
Mali durumumuz kötüydü.
Acı, ulaşılmaz bir şey gibi geliyordu.
Onu durduramadım çünkü bilmiyordum.
Ne diyeceğimi bilmediğim
için hiçbir şey söyleyemedim.
Üzgünüm.
Söyleyecek cesareti bulacağımı hiç düşünmemiştim.
Cevaplar istiyorum. Ben yaparım.
Onun davranışlarını sevdiğim ve
büyüttüğüm çocukla bağdaştırmak zorundayım.
Ama belki de böyle bir şey yoktur.
Belki de sorulacak son kişiler biziz.
"Nefreti biliyoruz."
Joy Murphy'nin ailesi böyle derdi.
Kiliselerini hatırlıyor musunuz?
"Nefreti bildiğimiz için nefretin neden olduğunu bilmemize gerek yok"
ya da onun gibi aptalca bir şey.
Bunlar bizim için mi?
Eminim sorun yoktur.
İsteyen var mı?
- Hayır teşekkürler. - Bu odada nefes alamıyorum.
Sonrasında ki o kilise olayı
beni çok kızdırdı.
Ne? Şeytan mı?
Gerçekten mi?
Anlamsız.
Katolik Kilisesinin
en sert tepkiyi alacağına inanın.
Üzgünüm.
Burası bir Piskoposluk Kilisesi.
Tamam, ben bilmiyorum. Ben...
ben hristiyanım. Dindar değilim.
Burada geri dönüşüm yapıyorlar mı yoksa...?
Oraya bırak.
En azından kabullendiler.
Evet. En azından onlar anladılar...
Bilmiyorum.
Ama nedene ihtiyacı olan geride kalanlar için
ne olduğunu bilmemiz gerekiyor.
Sorunlu olduğunu biliyorduk, ancak ne kadar yetenekli olduğunu bilmiyorduk.
Sana inanıyorum. sen yapmadın...
Soruyorum çünkü
sonrasında bir psikiyatrist bize
sorunlarını paylaşmayacağını söyledi.
Muhtemelen yapamayacağını. O...
Arkadaşlarıyla birlikte olduğunu düşündük.
Biz ondan rica ettik.
Sonunda lisede tekrar arkadaş edinmeye başladı.
İyi bir grubu vardı.
İyi bir grup mu?
Alex, ailesinin silahlarının nerede olduğunu ona kim gösterdi?
Hayden o silahları çaldı.
Arkadaşlarının bununla hiçbir ilgisi yok.
Silah poligonlarına giden,
gece gündüz oturup Call of Duty oynayan bir grup.
O bir video oyunu. Onlar simülasyon.
Peki atış poligonuna kaç kere gitti?
- Sadece iki. - Hayır, bu sadece bildiğiniz.
Ve herhangi birinin... Artık bu
oyunları oynamanıza gerek yok.
Eğer konuyla ilgili açıklamamı bitirmeme izin verirseniz,
demek istediğim, hayatının sonunda, içinde her ne yaşıyorsa,
onun için, çevresinde popüler olduğunu
- söylemeye çalışıyorum. - Tamam. Eminim.
Tamam, ama ben farklı bir şeyden bahsediyorum.
Popüler olduğu için
ne kadar yalnız olduğunu
bilemediğimizi söylüyorum.
Ya da değildi... Bu doğru kelime değil, biliyorum.
Ancak bulunduğu yerin sosyal hayatındaki
samimiyet seviyesini bilemezdik.
Sadece sosyal bir hayatı olduğu için mutluyduk.
Peki. O izolasyon...
Ama lisede zorbalığa uğradı.
Arkadaşları tarafından değil.
Ama yine de.
Hepsi polise, bazı öğrencileri
öldürmekten ne sıklıkta bahsettiğini anlattı.
Hepsinin böyle konuştuğunu söylediler.
Arkadaş grubu çok fazla zorbalık yaşadı.
Peki, sorun değil. Bu umurumda değil.
Üzgünüz. Eğer bunu bitirebilirsem.
O izolasyon, bu...
Arkadaşlarla bile, bu mesafe, bazen duygu
eksikliğinin, empatinin göstergesidir.
Şimdi buna çevrimiçi binlerce saat ekleyin
ve gerçek insan teması olmadan.
Ben sadece... Psikiyatristin söylediğini söylüyorum.
Psikolojiden anlıyoruz.
Tamam, o zaman, belki fMRI, beyin taraması için kullanılan
çalışmaları biliyorsunuzdur,
beyinde bir yanıt
veya yanıt eksikliği görebildiklerini söylüyorlar.
Aslında prefrontal korteks ve amigdalada
daha az bağlantı, daha az madde var.
- Jay, Jay... - Hayır, lütfen, bekle.
Ben sadece...
Ayna nöronları duydunuz mu?
Tanrım, Jay, biz yetkili değiliz.
Ben uzman değilim, tamam, ama deniyorum... Sanırım...
Bu yardımcı olabilir.
Bilmiyorum, temel bir fikir.
Görebilseydik,
bir şeyler tahmin edebilirdik.
Bilirsiniz, doktorların,
bu testlerle gösterdikleri şeyler...
Biliyorum.
Bir tepki, bir duygu
veya duygu oluşturması gereken
belirli resimler veya kelimeler gösterirler,
ancak aslında göstermezler.
Aynen öyle. Ve psikopati teşhisi konan insanlar...
Oğlum empati kuruyordu.
Çok şeyi hissetti.
Belki de öyleydi.
Belki de ne hissettiğini anlamadınız.
Belki bir şeyler saklıyordu.
Oğlum psikopat değildi.
Korkunç bir acı içindeydi.
Belki de tedavi edilebilir değil, değil mi?
Çünkü hiç işe yarayan bir şey oldu mu?
Yani kaç tane ilaç? Uyuşturucu mu?
Yani, eğer beynin yapısında ise,
o zaman bu sadece patolojik değil, fizikseldir.
Ne söylemek istediğini anlıyorum.
Lise,
ortaokul, taşınma falan, her neyse.
Bu o.
Evan'nın bebekliğini hatırlıyor musun?
Hayden'ı her gün bebeğim gibi düşünüyorum.
Onun çaresizliği.
Ağlaması, ardından gülümsemesi.
Söylediğin hiçbir şeye katılmıyorum.
Linda, bir şeyler olmuş olmalı.
- Taciz falan yoktu. - Sadece taciz değil.
İhmal mi? Biz her fırsatta yanındaydık.
Bazen istesen de olamazsın. Onu biliyorum.
Ama onlara sahip olduğumuzda rotalarını
biz belirlemeliyiz.
Yani, biz başarısız olduk.
Bunu biliyorum.
Düzeltmek için her şeyi yaptım.
Yanında olabilmek için her şeyimi verirdim.
Sen onunlaydın.
Eğer bilseydim.
O zaman belki de kimse üzülmezdi.
Belki de beceremedi...
Hayır!
Bipolar rahatsızlık, depresyon, cinnet,
DEHB, olası şizoduygusal bozukluk.
Bunların hiçbiri psikopati değil.
Sen ne söylediğini bilmiyorsun.
Tıbbi kayıtları
suç raporuyla birlikte ele alırsak,
nihayet raporun tamamı elimizde,
onunla olan kişisel ilişki geçmişine karşı kanıtlar,
yaptıklarını gerçekten
tartmak zorunda değil misin?
O şeylere kafayı taktı.
O her zaman böyle şeyler yapmazdı.
Bunu planlamaya başladığı
zamana kadar takip edebilirdiniz.
Onun ayak izlerini takip edebilirdiniz, Tanrı aşkına.
Zaman çizelgesinin
zihinsel durumu hakkında
kesin bir şey kanıtladığını sanmıyorum.
Bunu nasıl söylersin?
Yaptıklarını ya da kim olduğunu inkar etmiyoruz.
Peki, size yardımcı olamam ama
anormal olmayan bir çocuğu suçladınız.
O benim oğlumdu.
Duygularımı tarihimizden veya
onun kayıtlarından çıkaramam.
Senden bunu istemiyorum.
Yaptığı şeyi söylüyorum, cinayet kapasitesini,
muhtemelen kimse öğrenemeden
çok uzun zaman önce de vardı.
Bir şeyi anlamak için kelimeye anlam yükleyince
her şeyin düzeleceğini mi sanıyorsun?
Kendini güvende mi hissedeceksin?
Peki, söylemem.
Ben buna inanmıyorum.
O kadar basit değil.
Her şeyi göremezsiniz.
Bu onu çaresiz bıraktı. Çaresiz bir durumdaydı.
Ama yardım etmek de bizim işimiz.
Bu bizim işimiz. Ve bir noktada,
işaretleri görüp görmemen önemli değildir.
Hala... Bu hala bizim sorumluluğumuzdur.
Başarısız olduğumu söyledim.
Belki de kiminle uğraşacağını bilmiyordun.
Bakın, rapor her şeyi açıkça anlatıyor.
O zaman gitmişti. O öyleydi.
Demek istediğim, bilinçli tercih.
- Hedef koymadı. -Ne?
- Ne...? - Ne yapıyorsun... Ne?
Ne fark eder ki?
Öyle deseydi.
Ne? Peki, bu daha mı iyi?
Ne? Ne demek hedef göstermedi?
Hiçbirini tanımıyordu.
Tanrım. Ah, bu onun okuluydu.
O okulun öğrencileri.
O sınıfta hiç bulunmadı.
Onları öldürmek istedi.
O öğrenciler, onun sınıfında değillerdi.
- Evan... - Yapma. Hayır, hayır, yapma.
- Sadece anlatıyorum... - Yapma.
- Anlatmaya çalışıyorum. - Yapma.
- Peki. - Onları tanımıyordu.
- Acı çekmelerini istedi. - Ah, Jay.
- Öyle değil... - Ne?
Kasıtlı olarak mı? Söyleyeceğin bu muydu?
Herhangi bir bireyin acı çekmesini amaçlamadı.
Oğlum acı çekti.
Evan çok acı çekti ve buna izin verdi.
Üzgünüm. İkiniz içinde.
- Hayır... - Ne olduğunu biliyorum.
- Bekleyin. - Hayır, öyle değil.
Şimdiye kadar bildiğim en korkunç şeyi yaptı,
ama raporu biliyorum.
Hayır! Oğlumun nasıl öldüğünü bilmiyorsun!
Tanrım.
Evan'ın sınıfına 13:29'da girdi.
Masaların ortasına bir bomba atmış.
Ateş etmeye başlamış.
Orada yarım dakika kalmış.
Hepsini öldürebilirdi.
Yapmamayı seçti. Sadece onları izledi.
Yüzünü gördüler. baktığını gördüler.
Evan'ın hayatta olduğunu biliyordu.
Ayrılırken kimin sağ, kimin ölü olduğunu tam olarak biliyordu.
O sınıfa hiç giremedik.
Hayır, o acı çekti.
Altı dakika.
Oğlun altı dakika sonra geri gelmiş,
adımlarını takip ediyor.
Bu sefer koridorda.
Saat 1:35, işini bitirmek için geri döndü.
Ve Evan oradaymış.
Son silah sesi 1:36'da,
oğlumu vurmuş...
Boynundan.
Damarına gelmiş.
- Jay... - Hayır. Altı dakika.
O hayattaydı. Dışarı çıkmaya çalışıyordu.
Kan izleri nereye gitmeye çalıştığını gösteriyor...
- Jay, lütfen dur. - Hayır!
Geri döndü. Sistemli bir şekilde davrandı.
O bakıyordu.
Ve Evan...
...hala hayattaydı.
Biliyorum.
Bunu sen bilemezsin.
Ben biliyorum!
Ben biliyorum.
Yerdeki izler.
Sürünme şekli.
Yaraları biliyorum,
sırasına kadar.
Nasıl savaştığını.
Ve nasıl öldüğünü.
Hayır.
O öldü.
Artık lütfen dur.
Lütfen dur.
Caroline, Jonathan ve Tory
patlamada anında öldüler.
Daniel, üç kez vurulmuş,
iki kez ciğerlerinden, bir kez de kalbinden.
Masasında otururken öldü.
Juliana, iki kez bacağından,
bir kez dizinden, bir kez de uyluktan vuruldu,
uyluk atardamarından.
Ne yapıyorsun?
Gözündeki cam yüzünden görme yetisini kaybetti.
Sınıftan sürünerek çıkmaya çalıştı.
Ama yolu bulamadan öldü.
Tamam.
Vanessa, iki kez karnından, iki kez
kafasından olmak üzere dört kez vuruldu.
Bildiğinizi anladık.
Kurbanlar ve yaralılar.
Üzgünüm.
Ama biliyorum.
Hepsini.
Evan'ı tanıyorum, o günkü hikayesini biliyorum.
Hayden'ınkini de biliyorum.
Geri döndü.
Ölmek istediği yere, kütüphaneye gidiyordu.
Bize söylemiş, defterine hepsini yazmış.
"Orası beni bulacağınız yer. Benim için sessiz olan yer."
Saygılarımla,
son atış 1:41'deydi.
Kütüphanede.
İnsanlar gördü. Çocuklar gördü.
- Christopher... - Kafasından vurulmuş.
Biliyorum.
Oğlum.
Yüzünden vurulmuş,
masanın altına saklanmış, hayatı için yalvarmış.
Öyle dediler.
Bu... Bu duygu değil.
- Bu nefret. - Bu...
Rahatsızlık mı? Nefret mi? Öfkelenmek mi?
- Umutsuzluk mu? - Hayır, hayır, hayır.
İlgisizlik, kayıtsız kalmak.
- Soğukkanlı, sakin. - Kötü mü?
Söylemek ister misin?
Çünkü ben...
yapmayacağım.
Yapmayacağım.
Önemli değil.
Okula gittik. Bunu biliyor muydun?
Kurbanların aileleri için olması gerekiyordu,
ve Hayden bir kurban olarak sayılmayacaktı.
Bu yüzden bunun için savaştık.
Bu yüzden çok zarar gördük.
Pencerelerde, kara leke.
Nefreti gördük.
- Çizgiler. - Ne yaptık. Ne?
Çizgiler veya bantlar.
Çocukların ana hatları.
- Bay. Moore. - Hmm.
Cesetler. Evet.
Öyle...
İçeri girmenize izin verildiğini bilmiyordum.
Eh, bu sırrı sakladılar. Bilinmesini istemediler...
Daha fazla öfke olurdu.
Dünya 10 kişi için yas tuttu.
Biz 11'i için yas tuttuk.
11'inci için anma töreni olmayacaktı.
11'incinin ismi konserlerde okunmayacak,
bunu anladım ama ben bunun dışında tutulamazdım.
Zarar ne kadar...
büyük olsa da...
O acı çekiyordu.
Onu oraya getiren acıydı.
Başka bir çocuk istemedim.
Fakat...
o dünyaya geldiğinde...
Hayden'ı çok sevdim.
Ama belki...
belki de hiç doğmamalıydı.
Hayır.
Okula hiç gitmemeliydik.
Sadece o korkunç korku hissini hatırlıyorum,
oğlumun yaptıklarına hayret ediyorum.
Ve sonra yere ana hatları çizilmiş uzun, ince bir çerçeve.
Kimsesiz.
O olduğunu biliyordum.
O yüzden değil ya da...
sadece o olduğunu biliyordum.
Evan'ı bende tanıdım.
Çizgilerden dolayı değil.
Hayır.
Rapordaki numara sırasından.
Evet.
O bir numaraydı.
Sanırım buldukları ilk kişi oydu.
O...
O benim...
Bu zordu.
Öyleydi.
Ama biliyorsun ve lütfen beni affet,
bu bana sizin hissettiklerinizi hissettirdi.
Bazı ebeveynler şöyle dedi,
kim olduklarını hatırlayamıyorum,
en başından kötü başlayan, kötü olan,
dünyanın en yalnız insanları olduğunuzu söylediler.
Sanki adaletmiş gibi. Sanki...
Evet, biz öyleydik.
Hala mail alıyorum.
Bazıları nefret dolu, bazıları sempatik.
Çoğunlukla sadece garip.
Amacını anladığımı söyleyemem,
ama bana sadece onun yaptıklarını hatırlatıyor.
Ve onun kim olduğuna dair... hafızamı geri getirmeye çalışıyorum.
Bu yapmak zorunda olduğum şey.
Anlıyor musunuz?
Hayatlarımızı mahvettiğini söyledin.
Evet yaptı.
Ve o olmasaydı
dünyanın daha iyi olacağını bilsem de,
öyle olacağını söyleyemezdim.
Aman Tanrım.
Üzgünüm. Biliyorum bu...
- Hayır. - Bunu söylememeliydim.
Bu sadece... Bu sadece...
Ölmeden önce yaptıklarından dolayı
oğlumun hayatının hiçbir değeri olmadığına
inanmam gerektiğini düşündüm,
ama buna inanmam gerekmiyor, değil mi?
Yoksa bunu duymak senin için zor mu?
Sanırım.
Evet öyle.
Ama sana oğlunu nasıl hatırlayacağını söylemeyeceğim.
Hayır. ben...
Hayır, ben bilmiyorum. Ben...
Evet, zor.
Ama, hayır, bence...
Bence doğrusu bu. Bence...
Tanrım, bilmiyorum... Bilmiyorum.
Sorun yok.
Böyle hissetmeni asla beklemiyordum.
Hayır, hayır, öyle değil. Öyle bir şey değil.
Değil... Oğlun değil.
Değil
o.
Onun...
değeri.
Onların hepsi değerlidir.
Bak, ben...
Bir söz verdim. Ona bir söz verdim.
Tutamadığım...
- Hey, tatlım. - Hayır, o... Lütfen.
Ona neyin sözünü verdin?
Ona hayatının bir anlamı olacağına,
boşa gitmeyeceğine dair söz verdim.
O yüzden, hepsi,
her şey değişecekti, anlıyor musun?
Ama hiçbir şey değişmedi. Hiçbir şey.
Tek fark, gitmiş olmaları.
Ve tüm duyduğum bu. Hala. Bütün o ebeveynler.
O itfaiye binasındaki son kişiye,
dünyanın en yalnız insanlarını, soruyoruz,
"Ne demek gittiler?
"Nereye gitti?
"Nereye gittiler?"
Yani... değerden bahsediyorsun, hayatlarının bir değeri var
ve benim tek istediğim bu.
Sadece bir anlamı olsun istiyorum. Ben sadece...
Ben sadece... Değişmesini istiyorum.
Neden değişmek zorunda?
Ne?
Bana Evan hakkında bir şeyler anlatabilir misin?
Ne?
Lütfen? Bana onun hakkında bir şeyler anlatabilir misin?
Şimdi mi?
Evet.
Jay... Bilmiyorum. Çok var.
Önemli değil. Bunu düşünmeyin.
- Bana bir tane anlat. - Jay...
- Hayır, gel, gel... - Sorun değil. Sorun değil tatlım.
- Devam et. - Hayır, buraya gel.
- Gel, buraya gel. - Peki.
- Gel. - Tamam tamam.
- Oh, Tanrım. - Anladım.
Peki. Tamam tamam. Peki. Anlıyorum...
Ah... bir düşüneyim.
Oh.
Sanırım 12 yaşındaydı.
O 12 yaşındaydı.
Şey...
Altıncı sınıfda mıydı?
Bilemiyorum. O çocuktu ve...
Sonbahardı. O...
Arkadaşlarıyla parkta futbol oynuyordu,
evimize çok yakın. O...
hep evimizin yakınındaki parkta oynardı. O...
Pazar günleri, biliyorsun.
Evimizden sadece birkaç blok ötesinde.
Ama gitmemiz gereken bir akşam yemeği vardı.
Jay'in ailesi ziyarete gelmişti.
Ben de ona dedim ki, "Fazla kirlenme,
"çünkü 5'te evden çıkmamız gerekiyor."
- O da dedi ki, "Anne,
"ne kadar kirli olursan, o kadar iyi olursun.
""Takımdaki en iyi oyuncular
"bu şekilde tespit edilir.
"Formaları üzerinde çimenler
"ve lekeler olanlar."
Dedim ki...
Bence...
o kadar komikti ki.
Dedim ki, "Ama iyi oyuncuların mücadele edip
yere bu kadar düşmemesi gerekmez mi?" dedim.
"Hayır anne, ne kadar kirliysen o kadar iyisin" dedi.
"Peki."
Bilirsin, o her konuda böyleydi,
konuştuğu hakkında
hiçbir şey bilmese bile
çok güçlü görüşlere sahipti.
Teşekkürler.
Böylece...
Yani saat 5:00 ya da olmak üzereydi.
Saat neredeyse 5:00 ve o hala dönmemişti,
Sophie'yle kapıdan içeri girdiğinde
oraya gidip onu bulup
geri getirmek üzereydim.
O zamanlar Evan'ı her yerde takip ediyordu.
Oğlanların oynamasını izlemeyi severdi.
Bu yüzden içeri girdi ve dedi ki,
"Anne, aman tanrım. Anne. Evan'a bak."
Köşeye geldim ve onu gördüm,
tepeden tırnağa çamurla kaplıydı.
- Çok saçmaydı. - Öyleydi.
Sanki çamur banyosu yapmış gibi çamurla kaplıydı.
Bu gerçekten hiç mantıklı
değildi ve ben... kendimi kaybettim.
"Evan. Ne yaptın?"
Hiç tepki vermemişti.
Evet. Doğru mu?
Sakin davrandı.
"Anne, sana söyledim, en iyi oyuncular en kirli olanlardır."
O...
Biliyorsun?
Çok kızmıştım.
Ama sonra gülmeye başladım.
Onu tutmak,
ve kir,
çimen.
Onun kokusu.
Islak yapraklar.
İçindeki çocuk.
Onu o kadar seviyordum ki.
Akşam yemeğine bu şekilde gelmesine izin verdik.
-Yüzünü yıkadı. -Evet, evet. Fakat...
O çok gururluydu.
Hayatın anlamı da bu.
Bırak rahat uyusun.
Evan'ın dünyayı değiştirmesine gerek yok.
Ama onu çok özlüyorum.
Bana ne yazdığını hatırlıyor musun?
Aman Tanrım.
Sana çok fazla şey yazdım.
Bana yazdığın,
"Oğlumu tanımanı istiyorum.
"Adını bilmeni istiyorum."
Evet.
Bir hikayesi var mı?
Aman Tanrım.
Ben...
Onların hepsi.
Bence...
Sadece onları koruyalım. Tamam mı?
Jay.
Evet?
Sanırım buna ihtiyacım var...
Neye?
Sanırım hazırım.
Peki.
Sana söylemem gerek...
Örnek olması için
cezalandırılmanı çok ama çok istedim.
Buraya bunu istemeye geldim.
Ama hepimizin, hepimizin içinde bir şeyler öldü.
Ve o kadar korkuyorum ki istediğim,
ihtiyacım olan şey, düşündüğüm şey değil.
Ne düşündün?
Seni affedersem onun beni sevmeyeceğini.
Oh. Hayır.
Evet.
Ama belki de sadece seninle olmaya ihtiyacım vardı.
Çünkü artık biliyorum. Ben...
Seni affediyorum.
Ben yapacağım.
Evet. Seni affediyorum.
Size şunu söylemeliyim...
size söylemek zorundayım...
Hayden'ı da affediyorum
yaptıkları için, bebeğimin canını aldığı için.
Çünkü kalbimde kaybolduğunu biliyorum.
Ben de... Onu affediyorum.
Çünkü artık bu şekilde yaşayamam.
- Sevgilim. - Hayır, yapamam. Yapamayız.
- Peki. - Biz uyuyamıyoruz.
Biz nefes alamıyoruz.
Artık birbirimizi görmüyoruz
ve ben görmek istiyorum. İstiyorum.
- Tamam mı? - Tamam.
Çünkü buna daha fazla dayanamam.
Yapamam. Bu o değil. Öyle bir şey değil.
Farklı bir geçmiş dilerken
bu korkunç acıyı çekiyorum,
ve bunun hayatımı daha fazla kontrol etmesine izin veremem,
çünkü yaparsam korkarım onu ​​bir daha asla göremeyeceğim.
Buna ihtiyacım var.
Ben biliyorum. Onu göreceğimi biliyorum.
Eğer affedersem, onun benim yanımda olacağını biliyorum.
Eğer tekrar sevebilirsem.
Ben öyle yapıyorum.
Ben yapacağım.
Belki de doğru olan bu.
Bu sessizlik anı.
Belki de veda etmenin doğru yolu budur.
Evet.
Bunu sevdim.
Sen istiyor musun...?
Belki biraz, uh...?
Evet.
Pekala...
umarım yardımcı olabilmişizdir.
Teşekkürler.
Yani,... Bu kadar mı?
Bence de. Çok yoruldum.
Şey, sanırım, uh... Biliyorsunuz...
her zaman tekrar konuşabiliriz.
- Elbette. - Değil mi?
Tabii ki.
Resimlerini getirdiğiniz için çok teşekkür ederim.
Ah, hayır, elbette. Teşekkürler.
Çiçekler için teşekkür ederim.
Rica ederim.
Seyahat edececekler mi? Çiçekler?
Bunu yapmak zorunda değilsin...
Oh hayır. İdare ederiz.
Evet tabi.
Peki...
Belki Kendra sana bir kutu falan getirebilir.
Bunu yapmak zorunda değilsin...
Çok üzgünüm. Bunu düşünmeliydim.
Hayır hayır. O... Onları alabiliriz, değil mi?
Evet. Ya da burada
çalışan kadın bir şeyler bulabilir.
Onunla tanıştığımı sanmıyorum.
Gidip bakayım.
Ne düşündüğümü bilmiyorum. Üzgünüm.
- Benim sersemliğim. - Sorun değil.
İsteyen var mı...
Yol için su ister misin?
Teşekkür ederim. Böyle iyiyim.
Kahve de var.
Kahve ister misin?
- Hayır. - Tamam. Peki.
Sanırım ona yardım edebilir miyim bir bakayım.
Tabi ki.
Peki.
O zaman ön tarafta görüşürüz.
- Evet. - Peki.
Merhaba Linda.
Merhaba.
Hemen döneceğim. Çiçekleri aldım.
- Yapalım mı...? - Evet.
Hemen geliyorum.
Gazeten var mı?
Evet, lütfen zahmete girme.
Çok üzgünüm. Bunu düşünmeliydim.
Yeni ilahi kitapları bir kutuda getirdiler.
Ah, evet, bu harika bir fikir.
- Teşekkürler. - Oh elbette.
Başka bir şey var mı
diye aşağıya bakacağım.
- Teşekkür ederiz çocuklar. - Tamam.
- Şey... - Sanırım bekliyoruz,
- Oh evet.
Peki, hem bugün için hem de
Kendra için teşekkürler, tabii ki.
Ah, benim için zevkti.
Eğer sakıncası yoksa, gitmeliyim.
Ah, elbette, sen bilirsin...
Linda, gerçekten geri dönmeliyim.
Peki.
Eğer sensiz geri dönmemi istemiyorsan...
Hayır, hayır, hayır, ben yapabilirim...
-Seninle gelebilirim. -Tamam. Peki.
Daha önce buraya beraber gelmiştik.
O...
Lütfen kendinize iyi bakın.
- Teşekkürler. - Sen de, Richard.
- Burada kalacağız, değil mi? - Evet.
Biz her zaman buradayız. Demek istediğim...
Sadece iletişimde kalın.
Güzel.
Seni tekrar görmek güzel.
Kendine iyi bak.
Buraya çiçeklerle gelseniz
daha kolay olmaz mı?
Evet tabi. İyi bir fikir.
Bence bu doğru olan olabilir.
İçine biraz gazete koyarsak.
İyi. Tabii ki. Hiç zahmet etmeyin.
Peki.
Merhaba.
Oh, onlar... Gittiler mi?
Evet, gittiler, ama teşekkürler.
Onlar bir hediye, onlar bizim, yani...
Sadece veda etmek istiyordum, hepsi bu.
Onlara kendimi tanıtmadım bile.
- Sorun değil. - Onlar hakkında endişelenme.
- İyi olduklarından eminim. - Evet... yine de yapmalıydım.
Bu... Bu iyi.
Bize yer verdiğiniz ve bizi ağırladığınız için çok teşekkür ederiz.
- Gerçekten çok... - Burası iyi geldi.
Gerçekten öyle. Burası güvenli.
Nereden gelirseniz gelin.
Yani, biraz gazete koyarsak
buna koyabiliriz diye düşünüyorum.
- Judy? - Evet?
Affedersiniz. Kitapların geri
kalanını St. Thomas'a götürüyorlar.
- Yani kutulara ihtiyaçları var. - Tamam. Peki.
Açıkçası...
Ama bunun için gazete kullanamaz mıyız?
Balonlu naylon kullanmalısın.
- Sanmıyorum... - Ben gerçekten...
rahatsız etmek istemiyorum.
Hayır, paketleyebilirim. Kolay.
Sadece içine biraz gazete koy.
Peki, o kadar gazete var mı?
Ne var biliyor musun? Onları elimde tutacağım.
- Bilmeni istiyorum. Evet. - Emin misin?
Ben. Böylesi daha iyi.
- Peki. Üzgünüm. - Peki...
Yani, ikinizle de tanışmak çok güzeldi.
Her şey için teşekkürler ve...
Sana anlatmak istediğim bir hikayem var.
Tamam.
Onu duymak istiyorum.
16 yaşındaydı.
Çok kötü bir hafta geçirmişti.
Onun için çok üzüldüm.
Çocuklar ne kadar acımasız olabilir.
Ama öylece dağılmasına izin veremezdim.
Hayır.
Yalnızdık.
Richard geç saatlere kadar çalışıyordu.
Yemek yaptım ama yemedi.
Onunla konuşmaya çalıştım ama konuşmadı.
Odasına gittim. Bilgisayar başındaydı.
Ona bağırdım, "Çalışmaya başlamalısın.
"Mutlu olamıyorsan, en azından başarılı olabilirsin."
Bana bağırdı, "Mutlu olmak istemiyorum.
"İyi olmak istemiyorum."
"Neden?" diye bağırdım.
"Neden?"
Sonra birbirimize bağırmaya başladık.
İkimiz de... çok incindik.
Ve korktuk.
Onu tanıyorum.
Her şey çok çabuk oldu.
Ama sonra, "Sana vurmadan defol git" dedi.
"Seni dövmeden önce defol git."
Tanrıya yemin ederim...
O... korkunçtu.
Odama gittim...
ve kapıyı kilitledim.
Gail...
keşke ona izin verseydim.
Keşke, "Tamam, vur bana deseydim.
"Vur bana güzelim.
"Bana ihtiyacın olduğu süre kadar vur."
Çünkü o zaman onu tanırdım.
Gerçekte kim olduğunu bilirdim.
Sorun değil.
Benimki...
benimki bir...
farklı bir hikaye ama...
Hayır.
Biz onları özlüyoruz.
- Ben de bir hikaye anlatmak istedim. - Biliyorum.
Sormadığım için üzgünüm.
Teşekkürler.
Yapabiliriz...
biz...?
Onları bırakabiliriz diye düşündüm.
Bu iyi bir fikir.
Bu nedir?
Üzgünüm.
Bu oradan mı geliyor...?
Evet, yarın ki koro
için çalışıyorlar.
Ben... Unuttum.
Onlara söylemedik mi?
Bu sabah sana bugün prova yapacaklarını söylemiştim.
Söyledin mi?
Üzgünüm.
Olma. Bu... Güzel.
Evet, yarın için prova yapıyorlar.
Duydun mu?
Şarkı söylüyorlar.
Yukarı çıkıp görmek ister misin?
♪ Bağlayan bağ kutsanmış olsun ♪
♪ Kalplerimiz Hıristiyan sevgisiyle ♪
♪ Dostların ♪
♪ zihinlerin kardeşliği ♪
Hayır. Sorun değil.
♪ Yukarıdaki gibi ♪
♪ Tanrıya kavuşmadan önce ♪
♪ Ateşli dualarımızı söylüyoruz ♪
♪ Korkularımız, umutlarımız ♪
♪ Hedeflerimiz bir ♪
♪ Huzurumuz ♪
♪ Ve endişelerimiz ♪
♪ Ayrıldığımızda ♪
♪ Bize iç acılar verir ♪
♪ Ama yine de beraberiz ♪
♪ Kalbinde ♪
♪ Ve tekrar buluşmak dileğiyle ♪
AltYazılar * KaraKedi