‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪จอดรถ อย่าขยับ ยกมือขึ้น
‪- อย่าขยับ ‪- ซวยแล้ว
‪ปล่อยฉัน
‪ลิชา
‪- ลิชา ‪- ตามพวกนั้นไปเร็ว
‪สุลเล
‪เราต้องช่วยเธอออกมา
‪เพอร์วิน นี่ฉันเอง
‪ฉันไม่ได้ขอให้คุณทำอะไร
‪นี่เป็นการตัดสินใจของคุณ ‪แต่คุณเป็นแค่คนเดียวที่จะช่วยเธอได้
‪ไม่นะ เอียวา ไม่ๆ
‪เธอว่าพวกนั้นทำถูกไหม
‪พวกนั้นฆ่าผู้คนบริสุทธิ์นะ
‪ฉันไปฉี่ได้เมื่อไหร่
‪เครีมา
‪แล้วลิชาล่ะ
‪ทำไมเธอถึงอยากพาน้องไปซีเรีย
‪ฉันไม่ได้อยากพาไป
‪งั้นใครล่ะ
‪สวัสดีค่ะ
‪- คุณคืออิบราฮิม ฮัดดาดใช่ไหม ‪- หยุดนะ
‪ไปดักอีกทาง
‪เรากำลังตามหาเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ‪ชื่อลิชา วาซิม มาจากสวีเดน
‪คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่นั่น
‪ฉันรู้จักคนอยู่บ้าง ‪ตอนนี้ยังเล่าไม่ได้
‪ฮูซัม
‪ฉันภูมิใจในตัวนายนะ
‪นายจะได้เป็นผู้พลีชีพ
‪ได้เวลาแล้ว ‪อะบู ญิบรีลให้สัญญาณเรามาแล้ว
‪เพื่อนร่วมงานของคุณคนหนึ่ง ‪แจ้งประกาศทั่วประเทศให้คุมตัว
‪เอียมิลและยาค็อบ ยูฮันนิซอน
‪ยกเลิกประกาศทั่วประเทศซะ
‪เข้าใจไหม
‪- บอกเรื่องการโจมตีพรุ่งนี้มา ‪- ผมไม่รู้ว่าคุณพูดเรื่องอะไร
‪การก่อการร้ายในสวีเดน
‪- เมื่อไหร่ ที่ไหน ‪- ฉันเองนะ
‪ฉันรู้แล้วว่า ‪จะหาฟาติมะฮ์ ซูคิชได้ที่ไหน
‪เวลา 6:30 น. ถึงเวลาเกาะติด ‪ข่าวท้องถิ่นกับดอเนียล ฟูร์มันค่ะ
‪จำเป็นต้องมีการปรับปรุงโรงเรียนใหม่
‪ด้วยงบประมาณมากกว่า ‪สองพันล้านโครนาในอีกไม่กี่ปี
‪(ผู้สืบทอด)
‪- ช่วยหน่อย ‪- ไหน
‪รับสิ โธ่เว้ย
‪รับหน่อย
‪ฮัลโหล เพอร์วิน
‪ฮูซัมตายแน่
‪พวกนั้นบังคับให้เขาวางระเบิดพลีชีพ
‪พอเขาตาย พวกมันจะ...
‪- ขังฉันกับลิชาไว้และ... ‪- โอเค
‪- ได้ยินไหม
‪ฉันมัวห่วงเรื่องนั้นไม่ได้
‪พวกมันจะจับฉันแต่งงาน
‪ฉันยังสนใจเรื่องนั้นตอนนี้ไม่ได้ ‪จะเกิดเหตุโจมตีวันนี้
‪จะเกิดเหตุวันนี้แล้ว เพอร์วิน
‪อะไรกัน เมื่อไหร่
‪ฉันไม่รู้
‪คุณต้องช่วยฉันสืบว่าเมื่อไหร่
‪แต่ฉันจะช่วยได้ยังไงล่ะ
‪ฉันไม่รู้ หาทางสืบมาให้ได้ ‪คุณต้องช่วยฉัน
‪เอียวา ฟังฉันก่อน ฉันทำไม่ได้
‪ฉันจะไม่พาคุณกลับบ้าน ‪จนกว่าคุณจะช่วยฉัน
‪สืบมาว่าที่ไหน เมื่อไหร่
‪หา
‪คุณว่าอะไรนะ
‪ก็ได้ยินแล้วนี่
‪คุณเป็นคนที่ขอให้ฉันกลับไปนะ เอียวา
‪ฉันรู้ แต่ตอนนี้ฉันไม่สน
‪ฟังนะ ฉันไม่สนห่าอะไรทั้งนั้น
‪ฉันจะไม่พาคุณกลับบ้าน ‪ถ้าคุณไม่ช่วยฉันเดี๋ยวนี้
‪แต่ว่าเอียวา...
‪ขอโทษครับ
‪คะ
‪เจอเป้สีน้ำเงินบ้างไหม
‪- คุณบอกเธอไปอย่างนั้นเหรอ ‪- ใช่
‪- พูดแบบนั้นได้ยังไง ‪- แต่...
‪เข้าใจกันหน่อยสิ ฉันยอมปล่อย ‪ให้เธอตายดีกว่าให้พวกมันโจมตีสำเร็จ
‪คุณเองก็ควรสำเหนียกไว้
‪รู้แล้ว ผมเข้าใจ
‪คุณอยู่ไหน
‪กำลังไปทำงาน
‪คุณเข้าเมืองมาเหรอ
‪เปล่า ซ่อนอยู่ใต้ทางด่วน ‪สักแห่งแถวแวสท์เบร์ยา
‪ทำไม
‪ฉันจะทำอะไรได้ มีตำรวจอยู่ทั่วเมือง
‪ฉันไม่มีที่ไปแล้ว
‪ใช่ ที่แวสท์เบร์ยา
‪- ห้องวิกตอเรียยินดีต้อนรับค่ะ ‪- สวัสดี
‪ยินดีที่ได้พบค่ะ
‪ผู้โดยสารทุกท่านโปรดทราบ ‪เมื่อนั่งประจำที่แล้ว กรุณา...
‪ทำไมพระองค์หันหลังให้ผม
‪ผมภาวนา...
‪ครั้งแล้วครั้งเล่า
‪แต่พระองค์กลับทอดทิ้งผม
‪ผมไม่อยากตาย
‪เราต้องไปจากที่นี่
‪จะไปได้ยังไง หา
‪ยังไง
‪ฉันติดต่อกับตำรวจสวีเดน
‪คอยช่วยพวกนั้น
‪ก็เลยมีมือถือเครื่องนี้
‪พวกนั้นพาเราหนีไปได้
‪พวกเขาต้องมาช่วยผม
‪ให้พวกนั้นมาช่วยผม
‪โอเค
‪พวกเขาช่วยได้แน่
‪แต่คุณต้องเล่าเรื่องแผนการโจมตี
‪สัญญานะ
‪เรื่องนักท่องเที่ยว
‪- ทุกอย่าง ‪- ก็ได้
‪เล่าทุกอย่าง ‪แล้วพวกเขาจะพาเรากลับบ้าน
‪ตกลงไหม
‪โอเค ขอบคุณ
‪ฮัลโหล
‪นี่ วันนี้ 11:00 น. ‪จะมีการโจมตีสามจุดพร้อมกัน
‪ระเบิดเครื่องบินเที่ยวที่จะไปลอนดอน
‪งานประชุมที่วิกตอเรีย ฮอลล์
‪และจะกราดยิงที่สถานีรถไฟใต้ดิน
‪- สถานีไหน ‪- สถานีกลูเบน
‪- พวกนั้นจะบุกเข้าไปคนละทาง ‪- บ้าเอ๊ย
‪และกราดยิงทุกคน
‪อย่าเพิ่ง
‪ให้ฉันคุยให้จบ อย่าเพิ่ง
‪- อย่านะ จะเกิดเหตุลอบโจมตี ‪- ลงจากรถ
‪- แจ้งเหตุฉุกเฉิน สวัสดีค่ะ ‪- จะเกิดเหตุโจมตี รอก่อน
‪- ฮัลโหล ‪- เดี๋ยว จะเกิดเหตุก่อการร้าย
‪- แม่งเอ๊ย ‪- วางมือถือลง
‪บอกชื่อและที่อยู่ตอนนี้ด้วยค่ะ
‪ลงมา
‪ลงจากรถ
‪คุกเข่ากับพื้น
‪- คุกเข่า ‪- ฮัลโหล ยังอยู่ไหมคะ
‪- คุกเข่า ‪- ฟังฉันก่อน
‪พวกนั้นจะวางระเบิด
‪- เครื่องบินไปลอนดอน ‪- ใจเย็นๆ ก่อนนะคะ
‪- วางมือถือ ‪- คุณชื่ออะไร
‪- อาวุธอยู่ไหน ‪- พวกนั้นจะกราดยิงฝูงชน
‪นายเข้าประตูนั้น
‪ฉันจะเข้าไปจากอีกฟากหนึ่ง
‪โอเคไหม
‪ตามนั้น ยาค็อบ
‪สิ่งแรกที่นายต้องทำคืออะไร
‪ยิงเปิดประตู
‪โยนระเบิดเข้าไป
‪- และเดินเข้าไปยิงทุกคน ‪- ใช่แล้ว
‪ยิงทุกคนที่เห็น
‪แต่อย่าใจร้อน ไม่ต้องรีบ
‪แล้วมาเจอกันตรงกลางนะ
‪บิสมิลลาฮ์
‪(กลูเบน)
‪ตำรวจ อย่าขยับ
‪ยึดอาวุธไว้ๆ
‪อย่าขยับๆ
‪ปลดอาวุธแล้วครับ หันมา
‪แบมือ
‪(ตำรวจ)
‪นอนคว่ำหน้าลง
‪ไม่ต้องกดแล้ว ‪กดไปก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
‪มันจบแล้ว
‪- นั่งลง ‪- ใส่ซะ
‪นั่งลง
‪สองพี่น้องแน่นิ่งไปแล้ว
‪ย้ำ สองพี่น้องแน่นิ่งไปแล้ว
‪สภาพเป็นยังไงบ้าง
‪คนหนึ่งเสียชีวิต ‪อีกคนอาการยังไม่แน่ชัดครับ
‪ขอบคุณ ‪หน่วยมาเรียสตัดสองล่ะ เรียบร้อยไหม
‪อพยพคนออกจากวิกตอเรีย ฮอลล์แล้ว ‪ไม่เหลือพลเมืองในบริเวณนี้ครับ
‪รับทราบ
‪มาเรียสตัดสาม นักท่องเที่ยวอยู่ไหน
‪เจอรถติดครับ
‪เราอยู่ห่างจากวิกตอเรีย ฮอลล์ ‪ไม่กี่นาที
‪รับทราบ
‪แปลว่าอาจล่าช้าไปอีกประมาณหนึ่งปี
‪เราเพิ่งได้รับรายงาน ‪ว่ามีเหตุกราดยิง
‪บริเวณย่านกลูเบนในสตอกโฮล์มใต้
‪รับทราบครับ เราจะเตรียมพร้อมไว้
‪อาจมีผู้บาดเจ็บ หรือเสียชีวิต
‪มีรายงานว่าเกิดเหตุกราดยิง ‪แถวย่านกลูเบนค่ะ
‪- บ้าอะไรวะ ‪- เวรแล้ว
‪- มันเปลี่ยนเส้นทาง ‪- แม่งเอ๊ย
‪ตามไปๆ
‪มันขับเข้าถนนเทเลโฟน ‪มุ่งไปทางตะวันตก เรากำลังตามไป
‪อะไร เกิดอะไรขึ้น
‪เป้าหมายคงเห็นพวกเราครับ
‪ทำยังไงให้มันเห็นวะ
‪ตามไปเฉยๆ หรือหาทางสกัดดีครับ
‪ตามไปเฉยๆ อย่าเพิ่งบุกไป
‪มันมีระเบิดอยู่ในรถ ‪เอาแน่เอานอนไม่ได้ อย่าเพิ่งยุ่ง
‪โอเค
‪รับทราบครับ
‪เลี้ยวเข้าไปในอาคารจอดรถ ‪ตรงถนนเซลเมดัลส์ 44-16 แล้วครับ
‪โอเค อยู่รอกำลังเสริมข้างนอก ‪พวกเราไปๆ
‪ปิดทางเข้าออกให้หมด
‪รอกำลังเสริม
‪นักท่องเที่ยวล่ะ
‪ไม่รู้ความคืบหน้า ‪ตั้งแต่ขับเข้าลานจอดครับ
‪ปิดทางออกทุกทางแล้ว
‪แจกจ่ายลักษณะรูปพรรณสัณฐานให้ทุกคน
‪อพยพคนออกจากตึกให้หมดเดี๋ยวนี้
‪รายงานสถานะ ‪หน่วยกู้ระเบิดอยู่ไหนแล้ว
‪- จะมาถึงใน 20 นาทีครับ ‪- เราพร้อมเข้าตรวจค้นตึกแล้ว
‪งั้นก็ไปเลย
‪ไงครับ
‪ผมอยู่ตึกนี้ ห้องข้างล่างคุณพอดี
‪ไม่มีท่อน้ำรั่ว ‪ในห้องของคุณใช่ไหมครับ
‪ชั้นสอง
‪ลุย มาเลยๆ
‪ตรงนี้ดูจะแห้งดี
‪เดี๋ยวไปดูที่เครื่องซักผ้าให้นะ
‪- ตำรวจ เปิดประตูด้วยครับ ‪- ตำรวจ เปิดประตูด้วยครับ
‪- มีอะไรครับ ‪- คุณต้องรีบออกไปจากตึกนี้
‪- แม่ อิมาน มาเร็ว ‪- สมาชิกครอบครัวมีกี่คน
‪- สามครับ ‪- สามคน
‪- โอเค ‪- เชิญครับ
‪ฉันเพิ่งเปลี่ยนท่อใหม่...
‪เมื่อไม่นานนี้
‪ตำรวจ เปิดประตูด้วยครับ
‪เปิดประตูด้วยครับ
‪- เราต้องอพยพคนออกจากตึก ‪- เปิดประตูด้วยครับ
‪เปิดประตูด้วยครับ
‪ต้องอพยพออกจากตึกแล้วครับ
‪ทำเครื่องหมายไว้
‪ขณะนี้มีเหตุให้ต้องอพยพด่วน
‪ทุกคนต้องออกจากตึกเดี๋ยวนี้
‪ขณะนี้มีเหตุให้ต้องอพยพด่วน
‪ต่อไปก็เคลียร์บ้านเรือนในละแวกนี้
‪เอาล่ะ เริ่มแล้ว
‪กลุ่มสามอยู่ไหน
‪กำลังมาครับ
‪โอเค ขอทราบเวลามาถึงของพวกเขาด้วย
‪ทุกคนออกจากตึกครับ
‪ออกจากตึกให้หมด
‪อาจเกิดเหตุระเบิดในตึกนี้
‪ออกไปแล้วให้เลี้ยวขวา
‪ออกจากตึกทันที
‪ถอยไปหลังแนวกั้น
‪ทางนี้ครับๆ
‪ทันทีที่เกิดเหตุระเบิดรุนแรง ‪ที่อาคารจอดรถในสตอกโฮล์มใต้วันนี้
‪ก็แปลว่าเหตุโจมตี ‪เพื่อสร้างความหวาดกลัวนี้ล้มเหลว
‪แต่แผนเดิมของผู้ก่อการร้ายกลุ่มนี้ ‪เรียกได้ว่าซับซ้อนอย่างยิ่ง
‪และมีเป้าหมายเดิม ‪คือโจมตีสามจุดพร้อมกัน
‪แต่หน่วยความมั่นคงแห่งสวีเดน
‪ก็เข้าสกัดการโจมตีทั้งหมดได้ทันการ
‪หากก่อเหตุสำเร็จ ‪ครั้งนี้จะเป็นการโจมตี
‪ที่นองเลือดที่สุดครั้งหนึ่ง ‪ในประวัติศาสตร์ยุโรป
‪จำนวนผู้เสียชีวิต ‪อาจมีมากถึง 500 หรือ 600 คน
‪สมาชิกกลุ่มผู้ก่อการร้ายสองคน ‪ถูกตำรวจยิงเสียชีวิตทันที
‪ขณะที่สมาชิกคนที่สาม ‪นายอิบราฮิม ฮัดดาดยังคงลอยนวล
‪ขณะนี้ตำรวจทั่วยุโรปกำลังตามล่าตัว ‪อิบราฮิม ฮัดดาดวัย 25 ปี
‪ซึ่งสันนิษฐานว่าเป็นมันสมอง ‪เบื้องหลังการก่อการร้ายครั้งนี้
‪อิบราฮิม ฮัดดาด ‪เกิดและอาศัยอยู่ในสวีเดน
‪ร่วมกับพ่อชาวอียิปต์และแม่ชาวสวีเดน
‪ทางตำรวจสงสัยว่า ‪เหตุก่อการร้ายที่เกิดผิดแผนครั้งนี้
‪เป็นแผนที่เขาเตรียมการไว้ ‪เป็นเวลากว่าหกเดือน
‪- และในครั้งนี้ ‪- โคตรบ้า
‪เขาก็ใช้อัตลักษณ์ต่างๆ มากมาย ‪เพื่ออำพรางตัว
‪มีทั้งนามแฝงจอร์จ บาราแคต ‪และมุสตอฟา บราฮีมี
‪เราเป็นตำรวจ
‪มีเรียม มากับเราด้วยครับ
‪วันนี้รองประธานหน่วยความมั่นคง ‪แห่งสวีเดน คริสติน แฮกเกลอฟ์
‪ให้เกียรติมาร่วมรายการของเรา
‪มีการแจ้งเบาะแสในวินาทีสุดท้าย
‪เหมือนว่าพวกเรารอดมาได้ ‪เพราะโชคช่วยเลยนะคะ
‪ฉันคงไม่พูดแบบนั้นค่ะ
‪นี่คือผลลัพธ์จากการตรวจตรา ‪อย่างเป็นระบบมาเป็นเวลานาน
‪แต่ก็จริงที่เราได้รับแจ้ง ‪เบาะแสสำคัญที่สุดล่าช้า
‪อะไรคือบทเรียนที่สำคัญที่สุด ‪ซึ่งได้จากเหตุการณ์วันนี้คะ
‪สวีเดนกลายเป็น ‪ประเทศที่สุ่มเสี่ยงค่ะ
‪เรากำลังตกเป็นเป้าการโจมตี ‪ของผู้ก่อการร้ายข้ามชาติ
‪และเราต้องเลิกไร้เดียงสา
‪ไร้เดียงสาเหรอ ‪กะจะส่งสารแบบนี้ออกไปสินะ
‪ชาวสวีเดนไร้เดียงสาเกินไป
‪เลยต้องให้หน่วยความมั่นคงคอยปกป้อง
‪โกหกทั้งเพ
‪คุณรู้มาหลายเดือนแล้ว ‪ว่าจะเกิดอะไรขึ้นไม่ใช่เหรอ
‪ถูกต้อง
‪หน่วยรักษาความปลอดภัย ‪ที่สนามบินอาร์ลันดาก็รู้
‪ถูกต้อง
‪เราทำงานเข้าขากับพวกนั้นดีมาก
‪คุณไม่ได้อยากหยุดมัน
‪รู้ไหมว่าทุกคนในตึกนี้เกลียดอะไร
‪การสอดแนมเป็นเดือนๆ คอยดูพวกญิฮาด ‪ที่ไม่ต่างจากฆาตกรอำมหิต
‪พอขวางพวกนั้นได้แล้วเป็นไง
‪พวกมันถูกตัดสินให้พ้นโทษ
‪ไม่ก็ผิดแค่ฐานพยายามก่อการร้าย
‪โทษจำคุกห้าปี ‪ติดจริงๆ แค่สามปีก็ออกมาแล้ว
‪แต่ที่คุณทำมันผิดกฎหมาย
‪ถ้าเธอทำตัวให้สมเป็นตำรวจ ‪เธอก็คงได้ออกไป
‪- และร่วมยินดี ‪- ยินดีอะไร
‪ถ้าเธอยอมทำตามคำสั่ง ‪และเชื่อใจผู้บังคับบัญชา
‪เชื่อใจผู้บังคับบัญชา ‪ที่คิดจะฆ่าฉันน่ะเหรอ
‪เธอคิดไปเอง
‪แต่คุณฆ่าโดโลเรส
‪โดโลเรส คอสตาถูกฆ่า ‪โดยฝีมือยาค็อบ ยูฮันนิซอน
‪เพราะเขาคิดว่าเป็นเธอ
‪ยาค็อบน่ะเหรอ
‪ยาค็อบจะหาตัวฉันเจอได้ยังไง
‪โดยใช้ทะเบียนรถล่ะมั้ง
‪ฟาติมะฮ์ โดโลเรสต้องตายเพราะเธอ
‪ทำไมไม่บอกตั้งแต่ก่อนหน้านี้
‪เพราะเธอจะทำเหมือนตอนลอเรนซ์
‪ทำปฏิบัติการล่มและไม่ยอมปิดปากเงียบ
‪แล้วอะบู ญิบรีลล่ะ
‪ฉันเปลี่ยนเขาเป็นแนวร่วม
‪และทำงานด้วยกันมาสองปีแล้ว
‪แค่คนเดียว คนอื่นไม่รู้เรื่องเขา
‪แล้วเขาก็ทุ่มให้เราทุกอย่าง
‪เพราะเขา เราถึงสะกดรอย ‪อิบราฮิม ฮัดดาดได้ทุกฝีก้าว
‪ฉันจะให้เธอเลือกนะ
‪จะเปิดโปงทุกเรื่องให้ประชาชนรู้
‪ซึ่งก็เปล่าประโยชน์ ‪เพราะคงไม่มีใครเชื่อ
‪แล้วเธอก็จะได้ใช้เวลา ‪ในคุกสักสองสามปี
‪หรือว่า...
‪จะยอมเป็นลูกน้องผู้แสนซื่อสัตย์
‪และเราจะยกเลิกทุกข้อหา
‪สลามุอะลัยกุม
‪อะลัยกุมสลาม
‪มีเรื่องอะไร
‪ภารกิจล้มเหลว
‪ตำรวจไปรอจับพวกนั้น
‪จับนักท่องเที่ยวได้หรือเปล่า
‪ยังล่าตัวเขาอยู่
‪ทำไมเขาไม่โทรมา
‪- เขาไม่โทรหรอก ‪- ทำไม
‪เพราะเขารู้ว่า ‪มีคนดักฟังโทรศัพท์ของฉัน
‪มันถูกดักฟังมาตลอด
‪พวกตำรวจรู้ทุกอย่าง
‪เป็นไปได้ยังไง
‪เพราะมีคนทรยศเรา
‪คนที่สวีเดนเหรอ
‪คนที่นี่แหละ
‪มันไม่เคยมีศรัทธาแท้จริง
‪มันไม่ใช่พวกเรา
‪ก็เลยช่วยพวกตำรวจ ‪เพราะหวังจะไปจากที่นี่
‪ฉันระแคะระคายมาสักพักแล้ว
‪แต่ไม่เด็ดขาดพอ
‪โอมัร
‪มันเป็นใคร
‪อาห์เหม็ด
‪อาห์เหม็ดเหรอ
‪สารเลว
‪ไอ้คนทรยศ
‪ทีนี้เราจะทำยังไง
‪วิงวอนต่ออัลลอฮ์...
‪ให้เอมีร์อภัยให้เรา
‪ฮัลโหล เอียวา
‪ว่าไง เพอร์วิน
‪ฉันจะรีบพาคุณกลับบ้าน
‪- ตอนนี้แหละ ‪- จริงเหรอ
‪- จริงสิ ‪- สัญญานะ
‪- ฉันสัญญา ‪- จริงๆ เหรอ
‪จริงสิ ฉันจะไปรับคุณกลับด้วยตัวเอง
‪- โอเคไหม ‪- โอเคค่ะ
‪ขอบคุณมาก คุณต้องมานะคะ
‪เตรียมหนังสือเดินทางให้พร้อม ‪และเอามาแต่ของใช้ที่จำเป็น
‪- โอเคไหม ‪- โอเค
‪- เดี๋ยวคุณก็ได้กลับบ้าน เพอร์วิน
‪อามีน
‪โอเค
‪ขอบคุณที่มาส่งค่ะ
‪ถ้ามีปัญหาอะไร
‪เธอมีเบอร์หน่วยคุ้มครองครอบครัวแล้ว ‪โทรมาได้ทุกเมื่อเลย
‪หรือจะโทรไปหาสายด่วน ‪ช่วยเหลือเยาวชนก็ได้
‪รักษาตัวด้วย เครีมา
‪(กลับถึงบ้านหรือยัง พี่น้อง)
‪(ถึงแล้ว)
‪(สั่งพิซซ่าที่เวเนเซียพิซเซอเรีย ‪เสร็จแล้วตอบ "โอเค")
‪(มีถุงเสื้อผ้าในถังขยะในห้องน้ำ ‪สวมชุดนั่นซะ)
‪อิบเบ
‪ตามพระประสงค์ของอัลลอฮ์
‪ทำพาสต้าให้กินไหม ฉันทำอร่อยนะ
‪ถามจริง
‪เธอนี่สุดยอดจริงๆ
‪แหงสิ
‪จากสุลเลน่ะ
‪- จะให้ตอบว่าอะไรดี ‪- ส่งมาให้ฉัน
‪- หา ‪- ส่งมือถือมา
‪- นายจะทำอะไร ‪- ฟังนะ
‪ช่วงนี้เธอต้องเลิกติดต่อกับสุลเล
‪หรือว่าใครทั้งนั้น เพื่อความปลอดภัย
‪- เข้าใจไหม ‪- อือ
‪- เข้าใจนะ ‪- อือ
‪รับปากสิ
‪ฉันรับปาก
‪เอาคืนไป
‪สิ่งที่ฉันกับสุลเลจะทำ ‪จะผิดแผนไม่ได้
‪คุยกันแล้วเหรอ
‪ใคร ฉันกับสุลเลน่ะเหรอ
‪ใช่ เราคุยกันบ่อยเลย
‪คุยเรื่องอะไร
‪ช่วยกันคิดการใหญ่
‪เธอไม่รู้จะดีกว่า
‪ทางนี้ครับ
‪หนังสือเดินทางของคุณ
‪(รอซาน อัลนาบัร)
‪ใช้ได้จริงใช่ไหม
‪นี่งานเกรดเอใช่ไหม
‪หวังว่านะ
‪ไปถึงจุดตรวจพรุ่งนี้ก็รู้
‪โอเค
‪แล้วเราจะลงมือยังไง
‪โอเค
‪เราอยู่ตรงนี้
‪ส่วนนี่คือถนนระหว่างอัลฮะซะกะห์ ‪กับอัรร็อกเกาะฮ์
‪ขั้นแรกต้องเดินเท้าสามชั่วโมง ‪เพื่อไปที่ถนนสายนี้
‪จะมีรถจอดรออยู่ และใช้เวลา ‪ขับไปที่ร็อกเกาะฮ์อีกหนึ่งชั่วโมง
‪นี่แหละ ถนนเข้าร็อกเกาะฮ์
‪มาทางนี้ เร็วเข้า
‪สอนให้ไหม
‪แบบนี้
‪จับสองมือ ใช้มือนี้ประคองไว้
‪ดี ต่ำลงอีกนิด
‪จากนั้นก็ใช้นิ้วเหนี่ยวไกนะ
‪อือ
‪ปังๆ
‪- เข้าใจแล้วนะ ‪- อือ
‪เฮ้ย
‪ไม่ได้ๆ
‪ทำไมล่ะ
‪เพราะเราไม่ใช่สามีภรรยากัน มันฮะรอม
‪แล้วให้ฉันมาทำอะไร
‪เพราะฉัน...
‪ฉันต้องพึ่งเธอ ฉันชอบเธอนะ
‪พาสุลเลไปแทนสิ ‪นายต้องการแค่เธออยู่แล้วนี่
‪เครีมา ฉันกล้าพูดเลยว่า ‪เธอไม่อยากยุ่งเรื่องนี้หรอก
‪นายรู้ได้ยังไง
‪- เพราะฉันรู้น่ะสิ ‪- รู้อะไร
‪เธอยังไม่พร้อมตาย
‪หยุดก่อน
‪เดินหน้าอีก
‪แสดงบัตรประจำตัวกับเอกสารรถยนต์ด้วย
‪- สวัสดีครับ ‪- สลามุอะลัยกุม
‪- ตรวจเอกสารหน่อย พอไหม ‪- ตรวจของหลังรถด้วย
‪เปิดกระโปรงท้าย
‪ขอบคุณครับ
‪ไปได้ โชคดีครับ
‪ไปเลยๆ
‪แล้วก็ล็อกตรงนี้
‪ฉันถอดเองไม่ได้ใช่ไหม
‪ไม่ได้
‪ปอดแหกทีหลังก็ไม่ได้สินะ
‪ใช่
‪นาฬิกาข้อมือ
‪เธอจะได้รู้เวลา
‪เราจะป่วนปาร์ตี้ด้วยวิถีแบกแดดกัน
‪โอเค
‪ขั้นแรก...
‪คนส่วนใหญ่จะอยู่แถวเวที
‪เธอเองก็ด้วย
‪เธอต้องระเบิดตัวเองที่นั่น
‪โคตรบ้า
‪จากนั้นทุกคนก็จะสติแตก
‪และวิ่งหนีตายไปที่ทางออก ‪ซึ่งสุลเลจะรออยู่
‪และพร้อมระเบิดตัวเองเช่นกัน
‪แม่ง
‪จากนั้นทีมแพทย์ก็จะเข้ามา
‪พร้อมหน่วยฉุกเฉินกับฉัน
‪ฉันจะแต่งตัวเป็นเจ้าหน้าที่อนามัย
‪แล้วก็ระเบิดตัวเอง
‪บ้ามาก
‪เหมือนที่เกิดในแบกแดด
‪แล้ว...
‪จะจุดระเบิดยังไง
‪ฉันเป็นคนจุดชนวน
‪ด้วยมือถือของฉัน
‪คอนเสิร์ตอะไรเหรอ
‪งานกาล่าของพวก...
‪เด็กสาววัยรุ่น
‪เหมือนเธอเลย
‪รู้ใช่ไหมว่าพวกนั้นจะฆ่าเรา
‪พวกนั้นจะเฆี่ยนเรากลางตลาด ‪จนกว่าจะตาย
‪กินสิ ลิชา
‪เราจะตกนรกหมกไหม้
‪แล้วตำรวจสวีเดนคนนั้น ‪ก็จะจับกุมพวกเรา
‪เราจะติดคุกกันหมด
‪ลิชาล่ะ คิดว่าพ่อแม่ของเธอ ‪จะอยากเห็นหน้าลูกอีกเหรอ
‪ฮะ
‪ให้ตาย
‪คุณคิดจริงๆ เหรอ
‪หุบปาก
‪เธอตายจากพวกเขาไปแล้ว
‪พวกเราจะตกนรกกันหมด
‪ใกล้ถึงแล้ว อีกแค่หนึ่งช่วงตึก
‪ซ้อนมาเลยจ้ะ
‪เอาล่ะ เธอใกล้ถึงแล้ว ไปเถอะ
‪- มีหนังสือเดินทางไหม ‪- มี ครบหมดแล้ว
‪- เงินล่ะ ‪- มีแล้ว
‪- เอกสารล่ะ ‪- มี ครบหมดแล้ว
‪โอเค ดีแล้ว
‪- เธอมาแล้ว ‪- ใช่
‪โอเค
‪โอเค นอนนะ ลูก
‪โอเค
‪มาเถอะ
‪ลิชา ได้เวลาแล้ว
‪รีบไปกันเถอะ
‪ค่ะ
‪ฮูซัม เปิดประตูหน่อย ฉันเอง โอมัร
‪นี่ฉันโอมัร เปิดหน่อย
‪ว่าไง โอมัร
‪- สลามุอะลัยกุม ‪- อะลัยกุมสลาม อัลฮัมดุลิลลาฮ์
‪ขอเข้าไปได้ไหม
‪ได้สิ เข้ามาเลย
‪นั่งก่อน
‪ดื่มชาหรืออะไรหน่อยไหม
‪ไม่เหรอ
‪มีอะไรให้ผมช่วยเหรอ
‪นายรู้เหตุผลที่ฉันมา
‪นายต้องไปแนวหน้า
‪พลีชีพเพื่อศรัทธา
‪ถึงเวลา...
‪ไปพบอัลลอฮ์แล้ว
‪ผมขอเวลา...
‪สัก 30 นาทีได้ไหม โอมัร
‪ไม่ได้
‪- ขอร้องล่ะ ‪- ฉันบอกว่าไม่
‪ถ้าครบ 30 นาทีแล้ว ผมจะไปหาเอง
‪ฉันบอกว่าไม่ได้
‪ทำไมล่ะ โอมัร
‪ฉันไม่ไว้ใจเมียนาย
‪เมียนายไม่ยอมแน่
‪ไม่มีทาง ผมสาบานได้ ‪ผมอยากตายอย่างมีเกียรติ แค่ต้อง...
‪- ไม่ ฉันบอกว่า... ‪- ผมสาบาน โอมัร เชื่อผมสิ
‪- ลิชา จะทำอะไร ‪- ปล่อย
‪อย่าไปเชื่อเขา ‪พวกนี้จะพาหนูกลับไปสวีเดน
‪พวกเขาติดต่อกับตำรวจสวีเดน
‪หนูจะถูกจับเข้าคุก
‪- ไอ้สารเลว ‪- หนูจะไม่มีวันกลับไปที่บ้าน
‪ยังไงหนูก็ไม่กลับ
‪ฉันจะฆ่าแก
‪แกมันงูพิษ
‪คนทรยศ
‪แกต้องตาย แกต้องตกนรกหมกไหม้
‪เพอร์วิน
‪คาล็อม อยู่ไหน
‪- อยู่ข้างหลัง ‪- เพอร์วิน
‪- นี่ ใจเย็นๆ ก่อน
‪อย่าเพิ่งขยับตัวเธอ แข็งใจไว้นะ
‪เธอถูกยิงที่หลัง
‪- เธอถูกยิงที่หลัง ‪- เธอไหวไหม
‪- ถูกยิงเข้าที่หลัง ‪- เธอยังไม่ตาย
‪- น่าจะพยุงเธอไปได้ ‪- โอเค
‪- ลิชา ‪- ใจเย็น
‪- ลิชา ว่าไง ไม่เป็นไรนะ ‪- เราต้องไปแล้ว มาเถอะ
‪- เจ็บตรงไหนไหม ‪- เราต้องไปแล้ว
‪- มาเถอะ ‪- โอเค
‪ลิชา มองฉันนะ ‪ฉันชื่อฟาติมะฮ์ เป็นตำรวจจากสวีเดน
‪ฉันมาช่วยเธอ โอเคไหม
‪โอเค ลองยืนดูนะ
‪- พวกไอซิสจะมาในอีกไม่ช้า ‪- ฉันจะช่วยนะ
‪ฉันจะช่วยเอง
‪เพอร์วิน
‪- เราจะได้กลับบ้านกันแล้ว ‪- หนูอยู่ที่บ้านแล้ว
‪ครอบครัวรอเธออยู่นะ ‪พ่อกับแม่ของเธอไง
‪พวกเขาไม่ใช่ครอบครัว ‪หนูไม่มีครอบครัวที่ไหน
‪ลิชา ฟังฉันนะ
‪- ฟังฉันหน่อยนะ ‪- ฟาติมะฮ์
‪- ฟาติมะฮ์ ไปเร็ว ‪- ไม่
‪- พี่สาวรอเธออยู่นะ ‪- ฟาติมะฮ์
‪- ฟาติมะฮ์ ต้องไปแล้ว ‪- ไม่ สุลเลจะมาที่นี่
‪ปล่อยเธอไปเถอะ ฟาติมะฮ์
‪ปล่อย
‪- เราต้องไปแล้ว ‪- ขอร้องล่ะ ลิชา
‪- ปล่อย ‪- ลิชา ขอร้องล่ะ
‪- ปล่อยเธอไป ‪- ฉันจะไม่ทิ้งเธอไว้ที่นี่
‪- ปล่อยเธอไป ‪- ลิชา ไปกันเถอะ ลิชา
‪ไม่ พวกแกจะตกนรก ‪ยังไม่เข้าใจอีกเหรอ
‪อัลลอฮ์จะคิดบัญชีพวกแก
‪ฟาติมะฮ์ ต้องไปแล้ว
‪เพอร์วิน พูดอะไรหน่อย คุณจะต้องรอด
‪แข็งใจไว้เพอร์วิน ใกล้ถึงชายแดนแล้ว
‪เพอร์วิน แข็งใจไว้
‪ใกล้ถึงจุดตรวจแล้ว เพอร์วิน
‪หยุดรถ เปิดกระโปรงท้ายด้วย
‪- สลามุอะลัยกุม ‪- อะลัยกุมสลาม
‪ขอเอกสารด้วย
‪นี่ครับ
‪รอตรงนี้ ตรวจสอบแล้วผมจะกลับมา
‪ตรวจค้นท้ายรถด้วย
‪มีปัญหาหรือเปล่า
‪เอกสารมีปัญหาหรือเปล่า
‪เงียบไว้ก็พอ
‪- หนังสือเดินทาง... ‪- ทุกอย่างจะเรียบร้อย เงียบไว้
‪เขาจะทำอะไร
‪มีสติไว้นะ
‪ครองสติไว้ เพอร์วิน
‪ทำใจดีๆ ไว้
‪เพอร์วิน
‪เพอร์วิน เราใกล้ถึงแล้ว
‪มีอะไร
‪ช่างมัน ไม่มีอะไรหรอก
‪- คุณไปได้แล้ว ‪- ขอบคุณครับ
‪- ทุกอย่างเรียบร้อยนะ ‪- ขับไปเลย
‪- โอเคนะ ‪- ขับมาเลย
‪- ไม่เป็นไรแล้ว ‪- ขับไปเลยพวก
‪- ไม่มีปัญหานะ ‪- คิดว่าไม่มี
‪ให้ตาย
‪โธ่ เพอร์วิน ไหวไหม
‪เราผ่านมาได้แล้ว เพอร์วิน
‪แข็งใจไว้นะ เพอร์วิน ‪พวกเราใกล้ถึงแล้ว
‪ทนอีกนิด เพอร์วิน โอเคไหม
‪โอเคๆ
‪เพอร์วิน เราจะไม่เป็นไร
‪โอเคๆ
‪โอเค
‪เอียวา...
‪สำเร็จแล้ว
‪เราหยุดเรื่องบ้านี่ได้แล้ว
‪ฉันชื่อฟาติมะฮ์
‪ใกล้ถึงแล้ว เพอร์วิน
‪แข็งใจไว้นะ
‪เราใกล้ถึงแล้ว
‪เร็วอีก
‪- เร็วกว่านี้ได้ไหม ‪- นี่ก็เร็วที่สุดแล้ว
‪ลาติฟะฮ์
‪- ฉันขอหอมลูกหน่อย ‪- ไปหาแม่นะ
‪แม่หนูอยู่นี่
‪อย่าให้เธอหลับนะ
‪เพอร์วินๆ
‪แข็งใจไว้ เพอร์วิน ได้โปรด
‪- เราใกล้ถึงแล้ว ‪- เพอร์วิน
‪เราจะได้กลับบ้านแล้ว โอเคไหม
‪เรากำลังจะถึงบ้านแล้ว
‪เราจะได้กลับบ้านและทุกอย่าง ‪จะกลับมาดีเหมือนเดิม ผมสัญญา
‪เพอร์วิน แข็งใจไว้
‪เพอร์วิน แข็งใจไว้สิ
‪เราจะถึงบ้านแล้ว
‪เพอร์วิน
‪เพอร์วิน แข็งใจไว้ มองผมสิ
‪มองผม เพอร์วิน
‪เพอร์วิน
‪จอดรถก่อน
‪จอดรถ
‪เพอร์วิน ฟื้นสิ
‪เพอร์วินๆ
‪เพอร์วิน ขอร้องล่ะ
‪เพอร์วิน ฟื้นขึ้นมาสิ
‪เพอร์วินๆ
‪เพอร์วิน ผมขอร้องล่ะ
‪เพอร์วิน ฟื้นเถอะนะ
‪เพอร์วิน
‪เพอร์วิน เราใกล้ถึงแล้ว ‪ทนอีกนิดเดียว
‪ขอบคุณ
‪(จะลงมือจริงๆ แล้ว เจ๋งเป็นบ้า)
‪(รักนะ พี่น้อง)
‪(เธอพูดถึงเรื่องอะไร)
‪(ถึงเวลาตายแล้ว เจอกันบนสวรรค์)
‪ฮัลโหล
‪อะไรนะ ไม่ได้ยินเลย
‪แป๊บนะ ไม่ได้ยิน
‪แป๊บเดียว
‪ฮัลโหล
‪ฮัลโหล ถึงนี่หรือยัง
‪ที่ไหน เธอพูดถึงที่ไหน
‪ที่คอนเสิร์ตไง
‪คอนเสิร์ตไหน เธอพูดเรื่องอะไร
‪เราจะระเบิดพลีชีพ
‪แล้วไปญันนะฮ์ด้วยกัน
‪ฉันไม่ได้จะทำแบบนั้นนะ
‪ใครบอกเธอ
‪อิบเบ
‪- ระเบิดเมื่อไหร่ ‪- อีกห้านาที
‪ฉันใส่เสื้อกั๊กแล้ว
‪เราจะพลีชีพด้วยกัน...
‪ฉันไม่ได้จะพลีชีพ
‪เขาโกหก เขาหลอกเธอ เครีมา
‪แต่เขาก็จะตายด้วยกันนะ
‪ไม่จริง เขาหลอกเธอ เขาหลอกเราทุกคน
‪แต่เขาบอกว่า...
‪หาทางถอดเสื้อกั๊กนั่นซะ
‪เธอต้องถอดมันออกนะ
‪ขอร้องล่ะ เครีมา
‪เครีมา
‪ได้โปรด เครีมา
‪ฉันขอร้องล่ะ เครีมา
‪เครีมา
‪ถอดไม่ได้ พยายามไปก็เปล่าประโยชน์
‪ลองดูเถอะนะ
‪เครีมา
‪นี่คือระเบิด
‪รีบหนีไป ฉันมีระเบิด
‪ฮัลโหล
‪เธออยู่ไหน
‪ในห้องน้ำ
‪ฉันบอกให้ทุกคนหนีไปแล้ว
‪อยู่กับฉันได้ไหม
‪ขอร้องล่ะ
‪ได้อยู่แล้ว
‪เครีมา
‪ฮัลโหล
‪เธอยังอยู่ไหม
‪รู้ไหมว่าฉันเจอใครที่คอนเสิร์ต
‪ใครเหรอ
‪เมเลก
‪หนุ่มที่อยู่ห้องเก้าบี
‪เหรอ
‪เขาแซ่บมากเลย
‪แซ่บที่ไหน พิลึกจะตาย
‪หล่อระเบิดต่างหาก
‪เธอมันบ้า เครีมา
‪ยูเซฟสิหล่อ
‪หมอนั่นเห่ยจะตาย
‪เห่ยตรงไหน
‪เห่ยสุดๆ
‪หน้าเขาอย่างกับ...
‪คำบรรยายโดย: มนฐิตา เฉื่อยทอง