Downloaded from YTS.MX
NETFLIX — ORYGINALNY PROGRAM KOMEDIOWY
Official YIFY movies site: YTS.MX
Jaki jest cel bufetu?
„Cóż, jest kiepsko.
Jak możemy to pogorszyć?”.
JERRY SEINFELD 23 GODZINY WOLNEGO
„Może zaprosimy ludzi, którzy już nie panują nad porcjami…
na rozpasaną, kulinarną orgię jedzenia
w stylu Kaliguli?
Na wejściu będzie zjeżdżalnia z syropem czekoladowym”.
Iść do bufetu, to jak zabrać psa do Petco
i pozwolić, żeby to on zrobił zakupy.
Wręczasz mu portfel na parkingu i mówisz:
„Idź i kup tyle jedzenia, ile uznasz za stosowne.
Zdaj się na swój psi nos.
Ja poczekam w aucie.
Uchyl okno, żebym miał czym oddychać”.
Ludzie źle sobie radzą
w pozbawionym nadzoru środowisku żywieniowym.
W restauracji nie mówimy: „Poproszę parfait jogurtowe,
żeberko, zapiekankę, nóżkę kraba, ciastka i omlet”.
Ludzie budują na talerzach kumulacje ostatnich posiłków skazańców.
To jak idealny model roboczy
ich problemów emocjonalnych i aktualnych komplikacji życiowych.
Chodzą z tym i prezentują:
„Z tym się teraz zmagam”.
To sałatka z gałką lodów na wierzchu.
„Mam problemy osobiste,
które próbuję rozwiązać w tym bufecie”.
Zaczepiają obcych.
„Czekaj, skąd to masz? Co to jest? Nie widziałem tego.
To karmelizowane udko? Chcę spróbować. Oddaj.
Ty już wiesz, gdzie są. Weź drugie. No daj!”.
LESLIE JONES MASZYNA CZASU
Modlitwy 22-latki i 42-latki są zupełnie inne.
Dwudziestodwulatka modli się tak:
„Panie…
chroń mnie przed chorobami wenerycznymi.
Dzięki Bogu za ten sweter”.
A czterdziestodwulatka mówi:
„Panie…
czemu jestem taka zmęczona?
Jezu, biorę witaminy, jak kazałeś.
Panie,
nie pozwól, by złapał którąś z moich chorób wenerycznych.
I proszę, Ojcze, bym nie musiała od razu potem srać.
To po prostu…
nie jest sexy, Boże!”.
TAYLOR TOMLINSON KRYZYS ĆWIERCI ŻYCIA
Zaglądałam na Facebooka.
Sprawdzałam, czy moja rodzina to nadal rasiści i…
Żartuję. Nie muszę sprawdzać.
Laska, z którą byłam w liceum, wróciła z podróży poślubnej.
Napisała, że robi sobie przerwę od mediów społecznościowych.
Znacie takich?
Tych bohaterów internetu?
Ich wielkie obwieszczenia: „Słuchajcie, słuchajcie!
Robię sobie przerwę od mediów społecznościowych.
#Odważny”.
Myślę: „Koleś, nikt nie chciał oglądać fotki twojej kanapki w środę.
Nikt nie zatęskni za nią w piątek.
I po co piszesz, że przestaniesz pisać?
To jak wznosić toast za to, że przestaniesz pić.
Kiepski początek, misiaczku”.
Ta laska wrzuciła filmik na Instagram i Facebooka.
Mówi: „Jak pewnie słyszeliście, niedawno wyszłam za mąż.
I robię sobie przerwę od mediów społecznościowych,
by skupić się na obowiązkach małżeńskich”.
Obowiązki małżeńskie.
Myślę: „Nie umiesz jednocześnie ssać i wrzucać filmów z kotami?
Masz dwie ręce. Działaj wielozadaniowo.
I załóż fartuch”.
Uznałam, że to dziwne, więc puściłam film od tyłu. I wtedy mówi:
„Popełniłam wielki błąd. Ratunku. Jest taki nudny!”.
A my na to: „Wiemy. Poznaliśmy go”.
To taki typ, że przejedziesz pół drogi, zanim powiesz: „O cholera, a gdzie Doug?.
Nie, musimy po niego wrócić. Ma w saszetce mój portfel".
Nie współczujcie Dougowi. Jest okropny.
Za każdym razem, gdy opowiada historię, dziecko traci balonik.
TOM SEGURA SAMOLUB
Poznaliście kiedyś kogoś tak nudnego,
że czuliście, jak was zatruwa?
Rozmawiasz z takim i myślisz:
„Chyba właśnie umieram.
A ty jesteś mordercą”.
Koleś miał na imię Craig.
Spotkałem go…
Dopytałem o imię.
Chcę go zapamiętać do końca życia.
Spotkałem go w banku.
Był kasjerem? Nie.
Ochroniarzem? Nie.
Więc co tam robił? Nie wiem. Był tym kolesiem, który stoi w holu
w banku.
Pytasz takiego: „Pracujesz tu?”.
A on: „Chyba tak”. To taki gość.
Koordynator holu.
Zobaczyłem go. Nawiązaliśmy kontakt wzrokowy.
Nie wiem jak wy, ale jeśli ja złapię kontakt wzrokowy,
za dnia, nie w nocy,
ale w ciągu dnia…
ze zwykłej przyzwoitości, pozdrawiam. I tak zrobiłem.
Łapiemy kontakt i mówię: „Jak się masz?”. A on…
Myślę więc: „Spoko”.
Podchodzę do drugiej pary drzwi. Chcę wejść.
I gdy sięgam do klamki, słyszę: „Idziesz do banku?”.
Pytam: „A to nadal bank?”.
A on: „Tak”. Mówię więc: „Zamierzam”.
A on: „Powodzenia”.
Pokazuję więc…
„Spoko. Dzięki”.
Znów sięgam do klamki, a on mówi: „Za tydzień jadę do Wirginii”.
„Mówisz do mnie?”.
A on na to: „Pytałeś, jak się mam.
Musiałem to przemyśleć. Tak się mam”.
Mówię: „Co za porąbana odpowiedź.
I nie o to chodzi w tym pytaniu, ale spoko”.
Znów sięgam do klamki, a on:
„Mieszka tam moja siostra”. A ja…
„Długo tam mieszka?”.
Wciągnął mnie w to.
Mówi: „15 lat”. A ja: „I nigdy u niej nie byłeś?”.
A on: „Nie-e”.
Przyglądam się uważnie i pytam: „Sam dojeżdżasz do pracy, czy…
ktoś cię podrzuca? Czaisz?”.
Chyba…
Tak.
Chyba wyczytał to w mojej twarzy,
bo szybko powiedział: „Sam dojeżdżam”.
Mówię więc: „Spoko. Fajnie.
Też sam dojeżdżam. Niesamowite.
Muszę tam wejść”.
A on na to: „Odwiedzimy stolicę, obejrzymy parę zabytków”.
Mówię: „Chętnie bym posłuchał, ale muszę wpłacić kasę”.
On na to: „Poczekam na ciebie”. A ja: „Ty skurwysynu”.
Jebać go.
I wszystkich takich jak on.
Mówienie ludziom, jak się masz, gdy pytają:
„Jak się masz?”, jest niegrzeczne i egoistyczne.
Mówię poważnie.
Są dwie akceptowalne odpowiedzi. „Dobrze” i „Świetnie”.
Jeśli masz doła, mówisz: „Dobrze”.
Nie obciążasz ludzi swoimi problemami,
podczas wymiany uprzejmości.
JACK WHITEHALL: TYLKO ŻARTUJĘ
W takim świecie teraz żyjemy. Musimy przejmować się uczuciami,
tolerancją,
nietolerancją
i potrzebami żywieniowymi wszystkich wokół.
Ale powiem wam, gdzie zaszło to za daleko. Będę tą osobą.
Na miłość boską…
mamy już wystarczająco dużo odmian mleka.
Przestańcie wszystko doić!
Poszedłem niedawno kupić kawę.
Mój kawowy gust jest bardzo prosty.
To powinna była być prosta transakcja.
Nic z tych rzeczy.
Wszedłem i mówię: „Dzień dobry. Poproszę białą kawę”.
„Jakie mleko pan sobie życzy?
Mamy mleko kokosowe, migdałowe,
z orzechów włoskich, nerkowców, orzechów makadamia,
mleko owsiane, ryżowe, konopne, sojowe.
Może być z fasoli, strączka, orzecha, ziarna, owsa, lnu, liścia i drzewa”.
„Poproszę z sutka.
Nieważne z jakiego. Najlepiej krowiego, ale nie jestem wybredny.
Może być jakikolwiek sutek”.
Spojrzała na mnie, jakbym chciał z jej własnego.
Jakbym to ja był dziwakiem. Nie ja jestem dziwakiem.
To ty siedzisz z kumplami na zapleczu i doisz jebane orzechy nerkowca.
To wy jesteście świrami.
Nie wątpię,
że nietolerancja laktozy to poważny problem dla ludzkości.
Ale przypomnę, że nie mamy lekarstwa na raka,
a na rynku jest 12 łatwo dostępnych zamienników mleka.
Czyli o 11 więcej, niż potrzebujemy!
MICHELLE BUTEAU WITAJCIE W BUTEAUPII
Tak. Jesteście w typie kogoś innego. Nawet tego nie wiecie.
Ja zbyt późno zrozumiałam, że jestem łatwo osiągalną Beyoncé
dla pracowników rządowych.
O Boże. Poważnie?
Starzy czarni z budżetówki o imionach Lawrence, Dennis, Curtis, Otis
i innych z „-is” mnie uwielbiają!
Nie mogę iść na paradę w Dniu Weterana. Mój zadek nie jest bezpieczny.
O nie!
Patrzą na mnie, jakbym mogła „motorówką” usunąć ich zespół stresu pourazowego.
I zrobię to, bo jestem patriotką. Proszę bardzo.
Jestem z wami. Dziękuję za służbę.
Dziękuję.
Potrafię skłonić urzędnika do pracy nawet w święta.
To jest prawdziwa moc.
A wy jakie macie?
Mówię tylko, że warto iść ze mną na pocztę w grudniu.
BERT KREISCHER HEJ, WIELKOLUDZIE
Siedzę w domu. Dzwoni telefon. To pielęgniarka.
Mówi: „Jest u mnie Ila.
Jest w domu rodzic?”. Myślę: „Ja wystarczę”.
Podaje Ili słuchawkę. Jej pierwsze słowa: „Próbowałam to powstrzymać, tato”.
Pytam: „Co powstrzymać?”.
A ona: „Dostałam okresu”.
Pytam: „Czego ci trzeba? Czystych spodni, majtek, skarpet?
Dotarło do skarpet?
Wiadra, ręczników, czosnku? Musimy uważać na wampiry”.
A ona mówi: „Wszystko gra. Mama dała mi torbę awaryjną”.
Pytam: „To po co dzwonisz?”.
A ona: „Idź do sklepu po zapasy”.
Pytam więc: „Jest aż tak źle?”.
A ona na to: „Nie, tato, robię dziś imprezę okresową”.
Ja na to: „Co powiedziałaś?”.
A ona: „Wszystkie dziewczyny takie robią. Zrób zakupy.
Kup ciasto red velvet”. A ja…
Mówię: „Skarbie, chyba nie dam rady go jeść,
wiedząc, co symbolizuje”.
A ona: „Na imprezę potrzebne jest takie ciasto.
Umieszcza się na nim imię okresu”. A ja…
„Kto nazywa swój okres?”.
A ona: „Georgia dała swojemu imię dziewczyny z ubezpieczalni.
Tato, potrzebuję twojej pomocy. Przyjdzie 10 osób”.
Pytam: „Będzie dziś u nas 10 dziewczyn?”. A ona: „Osiem dziewczyn i dwaj chłopcy”.
Pytam: „Kto zaprasza chłopców na taką imprezę?”.
I słyszę jej złowieszczy chichot.
Mówi: „Tato, o to chodzi.
Nie powiemy im, co to za impreza”.
Myślę: „Jebać. Wchodzę w to”.
I była to najlepsza impreza w moim życiu.
Planowanie, prowadzenie i udział w imprezie okresowej.
Ubrałem się cały na czerwono, jak na chiński Nowy Rok.
Piłem pinot noir. Zrobiłem makaron z sosem marinara.
I cały wieczór chichotałem z tymi dziewczynkami
z tych chłopców, Maxa i Cartera. Twarze mieli w czerwonym cieście.
Jakby to był miesiąc miodowy i mówili: „I tak to wyliżę".
Przez całą imprezę
ci chłopcy patrzyli na tort i pytali: „Kim jest Jason?”.
Moja córka, Ila Kreischer…
nazwała swój okres Jason,
bo dostała go w piątek, trzynastego.
JO KOY W SWOIM ŻYWIOLE
Od 30 lat występuję jako Jo Koy.
Po ostatnim programie…
byłem na wielu wywiadach.
I wszyscy zadawali mi to samo pytanie.
„Skąd pseudonim Jo Koy?”.
A ja na to: „Nie znam odpowiedzi.
Filipińczycy już tak mają.
Nadają ci imię , a nazywają inaczej”.
To prawdziwa historia.
Dowiedziałem się tego niedawno. Jakieś cztery miesiące temu.
Poleciałem do Vegas i zabrałem moją ciocię Evelyn na obiad.
Spojrzałem na nią i spytałem: „Ciociu Evelyn,
dziennikarze pytają mnie, skąd mam ksywkę,
a ja nie wiem, co powiedzieć.
Powiesz mi?
Skąd wzięłaś ksywkę Jo Koy?”.
Musicie wiedzieć, że jest bardzo stara. Spojrzała na mnie i mówi…
„Ja cię nie nazywam Jo Koy”.
Pomyślałem: „Mój Boże. Jest stara.
Trochę jej już odbija”.
Zrobiło mi się głupio i mówię: „Ciociu, to ja.
To ja, Jo Koy.
Jestem Jo Koy, twój ulubiony bratanek.
Jestem Jo Koy”.
Ona na to: „Wiem, kim jesteś. Nie jestem głupia.
Mówię ci po prostu, że nie nazywam cię Jo Koy”.
Pytam: „O czym ty mówisz? Nie nazywasz mnie Jo Koy?
Jaja sobie ze mnie robisz?
Mówisz poważnie? Od 30 lat używam ksywki Jo Koy.
Nic nie mówiłaś”.
Ciocia mówi: „Tak, nic nie mówię,
bo w kółko to powtarzasz, więc się nie czepiam”.
„Od 30 lat to tolerujesz, a sama mnie tak nie nazywasz?
Przysiągłbym, że gdy byłem w domu, powiedziałaś: »Jo Koy, jedz«.
I pomyślałem: »Jo Koy to moja ksywka«.
Mówisz poważnie?”. „No tak. Nie nazywam cię Jo Koy”.
„To jak…
Jak mnie nazywasz?”.
Prawdziwa historia. Jesteście gotowi?
Popłaczecie się.
Przysięgam, sam niedawno się dowiedziałem.
Pytam: „Jak mnie nazywasz?”.
A ona: „Jo Ko.
Tak cię nazywam. Jo Ko”.
A jeśli nie wiecie, co to znaczy,
w tagalskim ko oznacza „mój”.
Moja ksywka to Mój Jo.
Jo Ko. Zajebiście urocze, nie?
To takie miłe.
Nie miałem pojęcia.
Mówię: „To urocza ksywka!”.
A ona: „Tak, a ty ciągle pieprzysz o Jo Koyu.
Kto to, kurwa, jest?!
W każdym programie Netfliksa: »A teraz Jo Koy«.
Pytam: »Kto to jest? Przecież to Jo Ko! Jo Ko!«”.
Czemu nie powiedziała tego 30 lat temu?
Wszystkie moje towary są z błędami!
DONNELL RAWLINGS DEGENERACI
Bo czarni nie zbierają gówien.
Nie myśleliście o tym, robiąc to ostatnio.
Czarni tego nie robią. Lepiej, żeby popadało.
Tylko tak można się pozbyć gówna z osiedla.
Jeśli nie pada, cała okolica będzie osrana.
Biali kochają zbierać gówno. Uwielbiacie to, skurwysyny.
Biali nie mogą się tego doczekać.
Kupują specjalne woreczki na gówno.
Te niebieskie. Nawet sprawdzają pudełka.
„Biodegradowalne. Przyjazne dla środowiska”.
Ekscytują się tym.
Mają saszetki na te woreczki.
Pieprzoną torebkę na woreczki na gówno.
Aż się palą, by wyjąć jeden z nich.
Ty pewnie też masz w kieszeni te niebieskie woreczki.
Tylko czekają na to…
Wiecie, jaka to presja, gdy wyprowadza cię biały właściciel?
Nie możesz sobie pospacerować. Od razu musisz srać.
Nie ma: „Siad, Bruno”. Jest: „Sraj, Bruno!”.
Wiecie jak to stresuje psa? Nie może…
Skurwiel myśli: „Znowu lezie ten gnojek z tym…”.
Bo gdy pies zrobi ten ruch, nie ma już odwrotu.
Nawet człowiek nie może się z tego wycofać.
Nawet podczas walki, przyprze cię i koniec.
„Skopię ci…”.
Biali mają te niebieskie woreczki.
„Kurwa, tak, Bruno! Tak, kurwa!
Świetny klocek, Bruno!
Dobra robota!”.
Chowają do kieszeni i odchodzą.
Czarni tego nie robią. Wiecie jak czarny wyprowadza psa?
Pies zaczyna srać, a on udaje, że już kundla nie zna.
Mówią: „Będziesz srał? Nie. Spadam stąd.
Wsadzą nas przez ciebie, skurwielu.
Lepiej zrób tak.
Tak, lepiej to zrób, skurwielu”.
To jedyny sposób, by gówno zniknęło.
JIM JEFFERIES NIETOLERANCYJNY
Nie rozumiem, o co chodzi kobietom z tymi balsamami.
No nie?
Mieszkałem z sześcioma dziewczynami.
Żyłem z sześcioma kobietami
i wszystkie ode mnie odeszły.
Prędzej czy później, zacznę się czuć z tego powodu winny.
Ale nie dzisiaj.
I…
I każda kobieta, z którą kiedykolwiek mieszkałem,
miała wieczorny rytuał.
Ja też mam rytuał przed snem.
Idę do łazienki, sikam, myję zęby, idę spać.
Ostatnio odkryłem, że mogę to robić równocześnie.
Sikam, myję zęby, wypluwam i tak dalej.
Ale z kobietami jest tak,
że idziecie do łazienki na 20 minut,
zamykacie drzwi,
a potem wychodzicie,
wcieracie coś tutaj
i robicie tak.
Kładziecie się i mówicie mi, co tego dnia zrobiłem źle.
To wasza wieczorna tradycja.
Nie wiem, co się tam dzieje.
Zakładam, choć nie mam pewności,
że pokrywacie całe ciało, od stóp do głów, jakimś balsamem,
który uważacie za niezbędny do życia.
Mam 42 lata.
Noszę makijaż w pracy. Gdy jestem w telewizji, robią mi makijaż.
Nigdy go nie zmywam. Podają mi ręcznik,
a ja mówię: „Nie trzeba”.
Sam znika po tygodniu, a oni znów go nakładają i…
I czasem używam kremu przeciwsłonecznego.
Oprócz tego, nigdy nie nakładałem nic na twarz.
Podobno jestem alkoholikiem.
Kiedyś dużo paliłem.
Byłem uzależniony od kokainy.
A moja cera jest nieskazitelna.
NIKKI GLASER DEGENERACI
Nie znoszę, gdy kończysz mi w ustach,
a następnego dnia przestajesz oglądać moje Insta Story.
Czemu przestałeś?
Wcześniej oglądałeś.
Co się stało?
Czy jest coś bardziej żałosnego
od tego, kiedy czekasz, aż ten facet znów obejrzy twoje Story?
Wrzucasz i mówisz: „Hej, chłopaki”.
Ale myślisz: „Hej, chłopaku, który powinien to oglądać”.
I dotykasz ust,
by przypomnieć mu, gdzie był jego kutas.
I mówisz: „Hej!”.
Odświeżasz i czekasz na niego.
Tata pisze: „Ale super, Nick”.
A ty na to: „Nie teraz, tato!”.
Boże.
Pyta cię: „Co było na śniadanie?”.
Myślę: „Naprawdę chcesz wiedzieć, tato?
Parę gramów spermy i pół batonika. Jasne? Właśnie…
Batonik i sperma, tato.
Jaki smak? Orzechowy. Coś jeszcze?”.
Ja tylko…
Chcę być dziwką.
I jestem nią,
ale bez związku nie czuję się w tej roli bezpiecznie.
Serio. Przez jakiś czas myślałam:
„Może bez seksu, jeśli ich nie wpuszczę,
nie przywiążę się? Może tylko lodzik?”.
Więc tylko ssałam, ale to też nie jest bezpieczne.
Jest coś w ich kutasach. Są jakby bliżej twojego serca.
Po prostu…
Wariuję.
Robótki ręczne? Tylko to mi zostaje? Nie, dziękuję.
Nie umiem pieścić ręką i grać na gitarze.
Tyle o sobie wiem. Nie trzymam rytmu.
Chcę grać na gitarze. Byłam na tylu lekcjach.
Ale każda lekcja gry na gitarze poszła mi jak każda robótka ręczna.
Jestem u faceta. Pokazuje mi bicie.
Myślę, że dobrze mi idzie, a on w końcu mówi:
„Zróbmy to razem”. Mówię: „Dobra”.
I robimy to razem. I mówię: „Fajnie improwizujemy”.
A on: „Patrz, jak ja to robię”.
Mówię: "Dobra, mam to gdzieś. Nie umiem.
Zaraz przyjedzie po mnie mama”.
A potem na mnie kończył. Tak płaciłam za lekcje gry na gitarze.
To było przed Venmo. Inne czasy.
GEORGE LOPEZ ZROBIMY ZA PÓŁ CENY
W społeczności Latynosów nie chcemy żyć wiecznie.
Nie dbamy o to, by wszystko co jemy było zdrowe.
Wiemy… Słuchajcie…
Idąc do meksykańskiej restauracji dobrze wiesz,
że gotujemy z mantecą. Spójrz na nas.
Olewamy otyłość. Koło trzeciej klasy już się z nią żegnamy.
„Nara, otyłość. Jestem dużo dalej”.
Wszyscy mali Latynosi są grubi.
I próbujesz być miły. Mówisz: „Mira, mijo, miałeś…
Miałeś być bliźniakami. I dlatego… sam wiesz.
Nic ci nie mówi, że się najadłeś? Nie?
Może posłuchaj? To może być twoja siostra”.
W wieku 11 lat ma największe chichis w rodzinie.
„Ej, Tetas, chodź tutaj”.
Tak się dostaje ksywkę. Raz się zesrasz w gacie,
do końca życia jesteś Caca.
Będziesz dorosły i wciąż będziesz Caca.
„Zgadnij, kto się żeni”. „Kto?”.
„Caca”. „O kurwa!
Caca bierze ślub?”.
„A jego żona jest w ciąży”. „Chingado!
Zaraz będą tu biegać małe cacitas”.
„Caca się żeni? Cholera.
Jebany Caca. Brawo”.
Tacy jesteśmy.
A rodzice… Wychowali nas mistrzowie piętnowania ciała.
Mieli wyjebane na nasz wiek.
Wychodzili do pracy: „Ej, spasione gnojki.
Ma was nie być na kanapie, gdy wrócę. Dotarło, Gordo Jeden i Gordo Dwa?”.
Odpowiadaliśmy: „Tak”. „Dobra. I umyjcie się, kurwa”.
SAM JAY TRZECIA NAD RANEM
Elon Musk leci sam w kosmos.
Po chuj ten białas leci sam w kosmos?
Nie wydaje wam się to podejrzane?
Skurwiel leci sobie w kosmos. Bez pomocy rządu? NASA?
Nie wiedziałam, że tak można!
Myślałam, że to są ziomki od kosmosu. Że oni tam rządzą!
Chcesz w kosmos, gadasz z nimi.
A ten zbudował rakietę jak gokarta. I lata we wtorki.
Ziomek, dzień kosmosu to sobota!
Wszyscy to wiedzą!
Nie lata się w kosmos w środku tygodnia!
To wydarzenie. Sobota. Włączasz telewizor.
A typ leci w środę wieczorem. Że co?
Z Sacramento. W kosmos lata się z Cape Canaveral.
Stamtąd się startuje.
Z Sacramento nie ma punktu wejścia na Marsa.
A gdy lecisz, powiedz ludziom.
Ogłoś w wiadomościach. Powiedz: „Ej, ludzie,
lecę w kosmos. Bez paniki”. A on po prostu poleciał.
Myśleliśmy, że to UFO.
A to Elon wpieprza pączki na orbicie. Co to, kurwa, ma być?
Niezłą ambicję mają ci biali.
Wiecie, co to jest rasizm? Właśnie to, białasy.
Wiem, że wam się myli. O, ten tutaj. „O czym ty mówisz?”.
Zdezorientowany koleś.
Nie kumają. Uczycie się historii.
I myślicie: „Nikogo nie wieszamy i nie bijemy.
Pracuję obok czarnego, ma samochód, czyli mamy równość”.
Śpicie sobie spokojnie. „Wszystko w porządku”.
Pojebusy!
Nie jest w porządku!
Bo kiedy wy śpicie, śni się wam kupowanie Marsa, ziomki!
Ja w życiu bym na to nie wpadła.
Myślałam, co bym kupiła:
„Gdy będę bogata, kupię złote sufity, jak Master P w Cribs.
To sobie kupię, gdy będę bogata”.
Samodzielnie w kosmos? Nigdy!
Gdybym choć o tym myślała, pytałabym NASA.
„NASA, tu Sam. Mogę lecieć?”.
„Wiesz co? Jest wtorek. Dzień kosmosu to sobota”.
MARC MARON ZABAWA DNI OSTATNICH
Nigdy nie wiesz, kiedy ktoś wbije ci do głowy coś,
co zrujnuje ci życie. Albo zmieni je na całe miesiące.
Albo narobi problemów.
Czasem zupełnie mimochodem,
ktoś wbije ci do głowy gówno,
które musisz ogarnąć.
Spędzasz sobie dzień,
a ktoś, kogo znasz albo nie, mówi: „Przyjmujesz kurkumę?”.
„Co?”.
„Kurkuma, bierzesz ją?”. „Kurkumę?”.
„Tak, musisz ją brać”. „Kurkumę?”. „Tak”.
„Tę przyprawę?”. „Tak, musisz ją łykać”. „Tę przyprawę, kurkumę?”.
„Tak, stary, musisz ją brać”.
„Tę przyprawę, którą kupuje się raz, do indyjskiego przepisu…
i więcej jej nie używa?
Która plami drewniane łyżki? Tę kurkumę?”.
„Tak, trzeba to przyjmować”.
A odchodząc dodaje jeszcze: „I biorąc kurkumę pamiętaj,
dodaj czarnego pieprzu. Inaczej się nie aktywuje”.
Może myślicie w tym momencie:
„To brzmi trochę jak ściema.
Czy jestem tak naiwny, by w to wierzyć?”.
Gdzie są dowody?
To brzmi, jakby para naciągaczy
siedziała przy stercie kurkumy
z pustymi żelatynowymi kapsułkami i jeden mówił: „No nie wiem.
Chyba nie opchniemy tego w takiej postaci.
To tylko przyprawa.
Musimy coś dodać”.
„Na przykład co, szefie?”. Nie wiem, czemu to brzmi jak film z lat 30.
„Nie wiem, może drugą przyprawę?”. „Tak? Jaką? Może pieprz?”.
„Mów dalej”.
„Może powiemy, że on ją aktywuje?”.
„Cholera! To pomysł za milion dolarów.
Ładujemy kapsułki.
Może Rogan wypromuje je w podcaście”.
KEVIN HART WYJEBANE
Prywatna szkoła moich dzieci nie szanuje poziomu mojej sławy.
Naprawdę. Mówię poważnie. Przysięgam. Nie żartuję.
Będę szczery.
To mój dom. Nie będę się powstrzymywał.
Nie szanują poziomu mojej sławy.
Jestem bardzo skromny.
Po tym zdaniu może to budzić wątpliwości, ale naprawdę jestem.
Oczywistości się nie mówi. Wiecie, kim jestem.
A ja wiem, że wiecie.
Nie każcie mi tego mówić.
Postawili mnie w sytuacji, gdy musiałem to powiedzieć.
Podrzucam dzieci do szkoły. Otaczają mnie nauczyciele.
„Panie Hart, możemy porozmawiać?
Zbliża się szkolny kiermasz.
Robimy go w szkole raz do roku.
Chcielibyśmy,
by witał pan gości na tegorocznym kiermaszu”.
Dostała dużo czasu, by powiedzieć: „To żart”.
Nie powiedziała.
Pytam: „Jaja sobie robicie?”.
„Nie. To nasz największy kiermasz. Będzie nam miło.
Sądzimy, że świetnie witałby pan gości”.
Zanim dokończę, chcę coś wyjaśnić.
Przede wszystkim, nie mam nic przeciwko witającym.
Nie chcę po tym występie wyjść przed dom,
a tam grupa z tabliczkami będzie mnie bojkotować,
bo nie szanuję witających.
„Odwołajcie występy Harta, bo nas nie szanuje”.
Witający to świetni ludzie.
To pożyteczna praca. Rozumiem.
Swego czasu spotykałem się ze wspaniałymi powitaniami.
Idę kiedyś do Walmartu. I dostaję zajebiste powitanie.
Nie wiem, skąd on się wziął. Wjechał w moje pole widzenia.
Wchodzę, a on: „Witamy w Walmarcie.
Chce pan coś kupić?”. A ja: „Co do chuja? Skąd się wziąłeś?”.
A on: „Warto coś kupić. Mamy promocję”.
I wyjeżdża zgrabnym moonwalkiem.
Mówię: „Co to, kurwa, było? Co tu się stało?".
Byłem tak zachwycony powitaniem, że nie tylko sporo kupiłem,
ale mało karku nie skręciłem, szukając go przy wyjściu.
Chciałem pokazać zakupy. „Hej!
Chodź tu. Hej!
Chodź. Pokażę ci, co kupiłem!”.
Przyszedł. Otwieram torbę, a on…
Mówi:
„Kupił pan fajne rzeczy”.
Oznaczyłem paragon zakreślaczem, by widzieli, że nie kradzione.
Mówi: „Proszę nas odwiedzać”.
Pytam: „A będziesz tu?”. A on: „Jak nie ja, to kto?”.
I znowu wyjechał moonwalkiem. „Co do chuja?.
Jedno z najlepszych powitań, jakie widziałem.
Pewnie, że wrócę”.
Nie czepiam się witających. Mówię tylko, że nie musiałem iść tą drogą.
Obszedłem to, żeby osiągnąć sukces.
Nie prosi się mnie więc, żebym był witającym.
Mój film był wtedy pierwszy w box office.
Byłem na jebanych autobusach.
Nie robi się ze mnie witającego.
Są tam też inni rodzice,
byli aktorzy i aktorki, których mogliście poprosić.
Carlton z Bajera z Bel-Air. Alfonso. To wasz witający. O to.
Tego chcecie na wejściu. To wasz witający.
Terry Crews ma tam dzieci. To wasz witający.
Spinałby klatę przy wejściu. „Hej, hej, hej!
Witamy na kiermaszu. Komu bilet? Hej!”.
Co za połączenie. Rodzice by oszaleli. „Rany!
Co za szkoła!
Ja chcę bilet. Kupię wszystkie”.
„Hej, hej, hej!”.
Rodzice by oszaleli. „Ci witający są świetni”.
MICHAEL MCINTYRE SHOWMAN
Na początku mieliśmy jedno hasło.
Nasze pierwsze hasło. Wspominamy je z nostalgią.
Używaliśmy go wszędzie. Gdy tylko gdzieś dołączaliśmy.
„Mogę prosić o hasło?”. „Owszem. Oto moje specjalne słowo”.
A potem firmy zaczęły być niegrzeczne.
Wprowadzałeś hasło, a one na to: „Słabe”.
„Kim jesteś, by oceniać moje specjalne słowo?”.
O oni: „Internet jest popularny. Musimy wzmocnić twoje hasło”.
I firmy nalegały:
„Musisz dodać wielką literę.
Przykro nam, nie akceptujemy już haseł,
które nie zawierają co najmniej jednej wielkiej litery”.
Rozważaliśmy chwilę wszystkie dostępne opcje,
by zdecydować wreszcie, że wielka będzie pierwsza litera hasła.
I przez pewien czas to wystarczyło.
Ale internet stał się jeszcze bardziej popularny.
A firmy zaczęły mówić: „Niestety, nie możesz dołączyć,
jeśli nie masz choć jednej wielkiej litery i co najmniej jednej cyfry”.
I znów,
po pół mikrosekundy rozważań,
wspólnie zdecydowaliśmy,
że będzie to cyfra jeden
i będzie na końcu naszego hasła z wielką literą.
I przez pewien czas
to było do zaakceptowania.
Aż niespodziewanie
wyłonił się ekscytujący świat
znaków specjalnych.
Nawet nie wiedzieliśmy, co to jest.
A firmy mówiły: „Potrzebujemy wielkiej litery,
cyfry i wymagamy znaku specjalnego”.
I kliknęliśmy na przycisk. „Proszę, czy mogę zobaczyć przykłady
tych specjalnych znaków, na które nalegacie?”.
I przeglądaliśmy je. „Oto one.
Nie wiedziałem, że te znaki są takie specjalne”.
Aż wreszcie oczy wszystkich zatrzymały się na wykrzykniku.
„Pójdziesz ze mną”.
I umieściliśmy go na końcu naszego pisanego wielką literą hasła,
tuż za jedynką.
A w tej chwili, wszyscy w teatrze London Palladium myślą:
„Chyba muszę zmienić hasło.
Zrobię to jutro. Albo nawet zaraz”.
FORTUNE FEIMSTER SŁODKA I PIEPRZNA
Dorastając na południu, lubimy dwie rzeczy:
kościół i Chilli's.
Wszyscy na południu chodzą do kościoła. Jest jakiś na każdym rogu.
Czasem nawet nabierają was kościołami. Na przykład teraz
myślicie, że jesteście w teatrze.
A nagrodą za pójście do kościoła jest wizyta w Chili’s.
To była najbardziej wykwintna restauracja w moim mieście.
Tak wykwintna, że mówiłam na nią Chile's.
Wychowałam się jako metodystka. To takie chrześcijaństwo w wersji light.
Tak. Wystarczy odrobinka. Ciut!
Potrzeba tylko kropelki Jezusa.
Obchodziło nas tylko to,
żeby kaznodzieja skończył kazanie do południa,
żebyśmy zdążyli do Chilli's przed baptystami.
Prawda?
Jeśli o 11.55 kaznodzieja nadal ględził,
chór powoli zaczynał śpiewać.
Żeberka cud
Jak słodki sos
Wołaliśmy: „Kaznodziejo! Kończ już!”.
ERIC ANDRE ZALEGALIZOWAĆ WSZYSTKO
Mam dobre wieści. W końcu wypaliłem z mamą trawkę.
Udało się.
Negocjacje trwały 36 lat. Wreszcie się udało.
Pamiętajcie, że moja mama to 700-letnia żydówka.
Nie było łatwo.
Odwiedziła mnie w Los Angeles.
Jedziemy sobie i mówię: „Zapal ze mną trawkę”.
A ona: „Nie. To nielegalne”.
Odpowiadam: „Wcale nie. Teraz to legalne”. A ona: „No dobra”.
Serio, to było takie proste.
Poszliśmy do mnie, próbuję z nią zapalić,
a ona nie umie się zaciągnąć. Wygląda jak Dizzy Gillespie.
Dałem jej więc ciastko z trawką i zagraliśmy w Scrabble.
Jakieś 20 czy 30 minut później
jej oczy zrobiły się czerwone i mówi:
„Zaschło mi w ustach.
Czy to część atrakcji?”.
A potem poszła na całość. Mówi: „Słuchaj.
Bill Cosby tego nie zrobił.
Ja to zrobiłam!”.
Od tamtej pory jej nie widziałem.
Przy okazji, Cosby stoi dziś za barem.
Jeśli chcecie naprawdę mocne drinki.
JIM NORTON DEGENERACI
Oglądałem dobry dokument o Tedzie Bundym. Widział ktoś?
Czterogodzinny, czteroczęściowy dokument o Tedzie Bundym.
Mówią tam, że początkowo chciał być prawnikiem albo politykiem.
Gdy to usłyszałem, wszystko zaczęło mieć sens.
Wybrał bardziej honorową drogę.
Widziałem ze 30 filmów dokumentalnych o Tedzie Bundym i szczerze mówiąc,
mam po dziurki w nosie adoracji, jaką serwujemy w tym kraju
seryjnym zabójcom.
Mówię „my”, bo też jestem winny.
Ale widać, że to coś więcej niż ciekawość czy wojeryzm.
To podziw. Słychać to w języku tych dokumentów.
Nie mówią o Bundym tak jak powinni.
Gdyby mówili o nim szczerze,
każde zdanie zaczynałoby się od: „A potem ten gnojek…”.
Ale nie robią tego. Serwują obowiązkowe:
„Był okrutny. Był zły”.
Ale potem odnajdują cechy niemal godne podziwu
i ciągle o nich ględzą.
Po pierwsze, intelekt.
Wciąż gadają o jego intelekcie.
Jest przeceniany. Nie był taki bystry.
Mówią: „Ted Bundy był taki inteligentny.
Dwa razy uciekł z więzienia”.
Wiecie, jak uciekł za pierwszym razem? Okno było otwarte i wyskoczył.
Byle kot czy ptak umie tak uciec.
Nie trzeba być geniuszem, by zobaczyć w areszcie otwarte okno
i stwierdzić: „Wolność to tam”.
Nazywali go geniuszem, bo chyba lubią wizję
geniusza zbrodni.
Mówili: „Ted Bundy był geniuszem. Sam bronił się przed sądem”.
Został stracony.
Był do kitu jako prawnik. Nie jesteś geniuszem,
jeśli dostajesz najgorszy… Gorzej być nie mogło.
Gdyby do obrony wynajął orangutana,
a ten nasrałby sobie na dłoń i rozsmarował to ławnikom po twarzach,
uzyskałby ten sam wyrok, jakim zakończyły się wysiłki Teda.
I czy możemy wreszcie przestać zachwycać się jego wyglądem?
Był przeciętnym facetem,
ale nie mogą przestać ględzić: „Był taki czarujący.
Ted Bundy był taki przystojny”. Nie, nie był.
Był przystojny w tej grupie ludzi.
Jasne? W grupie mężczyzn, którzy zamordowali i zgwałcili
co najmniej 40 kobiet…
Ted był ciachem.
FELIPE ESPARZA ZŁE DECYZJE
Jestem żonaty. Mam białą żonę i białego syna. Białego pasierba.
Blondyn, niebieskie oczy. Biały syneczek.
Wychowuję go, odkąd skończył dwa lata.
Nazywamy go Miklo. Tak, Miklo.
A teraz ma się za Meksykanina!
Stawia się ziomkom.
„Co jest, ziomek? Czepiasz się la raza?”.
Mówię mu: „Spokojnie, Scott.
Oni są z rady osiedla. Zostaw ich”.
Ale biali są gorliwi.
Gdy masz białego w gangu, zawsze jest gorliwy.
Biali są stuknięci.
Wymyślają przestępstwa, na które nigdy byśmy nie wpadli.
Raz przychodzi biały cholo.
„Siema, ziomek. Masz ochotę na włam?”.
Ja na to: „Do czyjej chaty, Ryan?”.
„Do chaty mojej matki.
Suka nie chciała zrobić mi wczoraj kanapki”.
Jestem dumny ze swego pasierba, gdy coś robi,
choć w niczym mu nie pomagam.
Zawsze mówię: „Tak. Jestem jego jedynym ojcem”.
Ale jeśli mój syn zostanie seryjnym zabójcą czy szkolnym zamachowcem,
powiem: „No tak, wiecie jacy są biali.
Bałem się o życie!
Kiedyś przebrał się za ducha.
Nie wiedziałem, czy to duch, czy członek Ku Klux Klanu”.
HANNAH GADSBY DOUGLAS
Wiele Greków nadal żyje i świetnie im się wiedzie.
Witajcie.
Nie, tylko starożytni Grecy. Oni nie żyją.
Żyli na ruchliwej trasie, zbudowanej przez starożytnych Rzymian.
Kogo my tu mamy? Jest Pitagoras.
Zajęty nazywaniem trójkątów.
Ostro.
Jest tu też Sokrates.
Trochę mu się upadło. Cały Sokrates.
Świetny umysł, słabe nogi. Wstawaj. Rukola?
A co robiły kobiety,
gdy faceci zajęci byli nazywaniem wszystkiego?
Z moich badań wynika,
że kobiety stały sobie w trzyosobowych grupach, nagie,
i czekały, aż faceci wszystko nazwą.
Spójrzcie na centralną postać.
Mówi: „Co masz w ręku, Karen?”.
„Takie tam drobiazgi”.
Kobiety trzymały rzeczy. Z nadzieją, że nie są trujące.
I czekały, aż faceci te rzeczy nazwą.
To powstało, zanim nazwano łóżka.
Kobiety desperacko usiłują posłać łóżka, chaotycznie zarzucając pościel na drzewa.
Mówią: „Sama nie wiem. Może zbudujmy fort?
To będzie elegancki fort".
„Hurra! Skończyłyśmy fort!”.
Tańce nago w lesie w trzyosobowych grupach to ulubione hobby kobiet w każdej epoce.
Uwielbiamy to, prawda?
To bardzo bezpieczne zajęcie. Super.
Wygląda to na beztroskie figle w lesie w dzień wolny od pracy. Żadnej dramy.
Ale przyjrzyjcie się tej grupie.
Ten uścisk jest zbyt mocny, jak na zabawę.
Wskazuje na napięcie.
Co się stało? Ktoś wspomniał o paleo?
Nie.
Stało się to, że centralna postać
zorientowała się, że ten materiał,
ten potencjalny fort,
wlazł jej tak głęboko w zadek…
Tak głęboko w zadek, że wszystko jej tam zakrył.
I się wkurzyła.
Warto tu zaznaczyć,
że to nie jest zdjęcie. To nie jest przypadkowa fotka…
wykonana w niefortunnym momencie.
Nie. To jest obraz.
Czyli to była…
decyzja!
To decyzja, którą podjął mężczyzna i spędził nad tym czas.
PATTTON OSWALT UWIELBIAM WSZYSTKO
O Boże!
Właśnie tym się teraz zajmuję. Chodzę.
To moje hobby. Chodzę.
Chodzenie to nie ćwiczenie.
To moje zajęcie.
Chodzenie nie jest ćwiczeniem.
To etap między ćwiczeniami, które robi się wieku 20 i 30 lat,
a delikatnym spacerem po centrum handlowym
w wieku 70 i 80 lat.
Żeby zmieścić się w smokingu pogrzebowym.
Bo nie chcemy, żeby rozcinali tył marynarki.
To żenujące. Bez przesady. Umierajmy z godnością.
Codziennie parkuję więc samochód u podnóża szlaku.
Potem odchodzę od samochodu…
potem zawracam…
i wracam do samochodu.
Tym się zajmuję.
Razem z innymi 50-latkami.
Robimy nasze małe owale zagłady.
Gdybyście przelecieli śmigłowcem nisko nad ziemią, co byście zobaczyli?
Ludzi po dwudziestce, żrących narkotyki i pyszne jedzenie, uprawiających seks.
Ludzi po trzydziestce, pracujących i napędzających świat.
Ludzi po czterdziestce…
próbujących wyruchać 20-latków.
I wreszcie nas, łagodnych, zrezygnowanych 50-latków,
na naszych bezsensownych owalach.
W uszach mamy słuchawki,
słuchamy podcastów,
które tworzą 20-latki, których nikt nie chce ruchać.
VIR DAS DLA INDII
Aby zrozumieć nasz kraj, trzeba poznać nasze wierzenia.
- Zgadzacie się? - Tak.
Musicie więc zrozumieć, że nie są prawdziwe,
ale zajebiście w nie wierzymy.
Przykładowo, wszyscy Hindusi muszą stać podczas hymnu narodowego.
Wierzę w to.
Teoretycznie wcale nie musimy. Ale powinniśmy. To kwestia bezpieczeństwa.
Bo obok są wielozadaniowi kolesie. Śpiewają i kopią tyłki.
Więc stańcie do hymnu państwowego.
Jest dość luzacki.
Wyraźny koniec. Nie za długi.
Wiadomo, kiedy się kończy. Śpiewamy…
Wszyscy żyją. Luz, siadamy.
A oni nie wiedzą, kiedy usiąść.
Ponad krajem wolnych
Ojczyzną dzielnych
Ludzi
Ten futbolista, który klęknął, nie protestował. On odpoczywał.
Nie musimy stawać do hymnu.
Wiecie, skąd wiem? Bo mówią: „Proszę.
Proszę wstać do hymnu narodowego”.
Według hinduskich reguł, jeśli w ogłoszeniu jest „proszę”,
nie robimy tego.
„Proszę poczekać, aż samolot się zatrzyma, zanim włączą państwo telefony”.
Spierdalajcie!
Lecimy, widzimy znajomy budynek i zaraz próbujemy dzwonić do kumpli.
„Proszę nie sikać na ścianę”. Od tego są ściany!
Ameryka powinna się cieszyć, że graniczy z Meksykiem, a nie z nami.
Bo wiecie…
gdyby zbudowali mur przy nas, mieliby zupełnie inny problem.
„Dlaczego wciąż na nas leją?”.
Właśnie sobie to wyobrażacie, nie?
ROBERT KELLY DEGENERACI
Młodzi lubią się całować.
Ssą sobie języki.
Widziałem w windzie, jak młoda para się lizała.
Mieli gdzieś, że stoimy obok. Ssali się jak landrynki.
A potem on wpakował jej palec do gardła.
Wiecie? Wepchnął go…
A ona zaczęła go ssać, jakby to był penis.
Gdybym spróbował wsadzić mojej żonie palec do ust, spytałaby: „Co jest, kurwa?
Zły na mnie jesteś? Co ja ci, kurwa, zrobiłam?
Nie chcesz mnie słuchać, każ mi się zamknąć. Nie rób tego.
Pół godziny drapałeś się po jajach,
oglądając mecz.
Smakuje jak grzyby. Nie znoszę grzybów.
Jebane trufle. Odczep się”.
Około 45 roku życia przestajemy się całować.
Robi się wtedy…
„Cześć. Pa”.
Bo on ma zepsuty ząb, a ty nie masz ubezpieczenia.
„Wiesz, może już tego nie róbmy?”.
URZILA CARLSON FRAJERKA O NADMIERNYCH KWALIFIKACJACH
Czasem wydaje nam się, że świetnie coś ogarniamy, a tak nie jest.
Na przykład klapki,
japonki,
sandałki,
plakki. Tak je nazywamy w Afryce Południowej.
Na świecie nigdy nie zapanuje pokój,
póki nie ustalimy jednej nazwy dla tych butów.
Problem z nimi jest taki, że nie dołączają do nich instrukcji.
A naprawdę powinni.
Nie miałam ich, bo dorastałam na farmie w Afryce Południowej,
gdzie są węże, skorpiony i inne.
Nie można takich nosić.
Pierwszy raz kupiłam parę
po trzydziestce, 13 lat temu, w Nowej Zelandii.
Nikt mnie nie powstrzymał.
Kupiłam je i nikt nie spytał, zanim doszłam do drzwi:
„Nosiłaś już takie?”.
Powiedziałabym: „Nie”.
„Chodź no tu.
Pamiętaj,
jeśli do środka dostanie się choć kropla wody,
nie żyjesz.
A jeśli choć kropla wody znajdzie się na zewnątrz,
nie żyjesz.
I nawet nie myśl sobie, że możesz pobiec…
ze swojego auta, w czasie burzy…
do sklepu, w którym są kafelki.
Bo niezależnie od tego, jak jesteś rozciągnięta,
zrobisz pełny szpagat”.
I mówisz: „Aha. Dobra. Spoko”.
Wychodząc słyszysz: „Jeszcze jedno.
Pamiętaj, w tych butach można iść tylko do przodu.
Nazywamy je jednokierunkowymi.
Tak. Chcesz zrobić krok w bok? Nie żyjesz.
Chcesz zrobić krok w tył? Mój wujek próbował. Nie żyje!”.
Te buty są skomplikowane. Powinny być na nich ostrzeżenia.
I ktoś powinien mieszkać z tobą przez tydzień po zakupie.
Okazuje się, że mam już proporcje wieku do wagi,
przy których już się nie przewracam.
Ja doznaję upadku.
Nie wiecie, kiedy was to spotka.
Jeszcze pięć lat temu znajomi pytaliby: „Upiłaś się?”.
Teraz dostaję zatroskane emotki.
„Wszystko gra? Podobno doznałaś upadku”. A ja mówię:
„Luz. Zapomniałam, że mam na sobie buciki śmierci”.
TOM PAPA ŚWIETNIE CI IDZIE!
Mamy dobre czasy.
Ludzie ciągle mówią o starych, dobrych czasach.
„Gdyby było tak, jak za starych, dobrych czasów”.
„Starych, dobrych czasów”. Serio?
To są stare, dobre czasy.
Stare, dobre czasy? Wciąż kombinujemy, jak coś zrobić teraz.
I nadal tego nie wiemy.
Chcecie wrócić do starych czasów? Wtedy nic nie wiedzieli.
Nic!
Widzieliście pierwsze rowery?
Ja nie umiem zrobić niczego.
Ale nawet ja wiem, że nie bierzesz najmniejszego koła
i nie mocujesz go z tyłu.
I nie bierzesz największego koła i nie mocujesz go z przodu.
To kiepski rower.
Nie dało się nawet samemu wsiąść.
Kumple musieli cię podrzucać, trzymając za końcówki sumiastych wąsów,
z nadzieją, że trafisz na siodełko.
A gdy pedałowałeś, nie mogłeś przestać. Pedałowałeś do śmierci.
To nie był problem, bo jaka była wtedy średnia życia?
Dwadzieścia osiem lat!
Litości. To były okropne czasy. Szpitale to był koszmar.
Wszystkim odcinali nogi. Nieważne, co ci dolegało.
Złamana ręka? Grypa? Wchodziłeś, a potem kicałeś z powrotem.
Nie było leków. Nie było Advilu. Wyobrażacie sobie?
Życie bez Advilu.
Zabrakło wam kiedyś Advilu?
Ja się położyłem i chciałem umrzeć.
Co weźmiesz? Ten 12-letni Benadryl z końca szafki?
Nie mieli środków na wzdęcia! Żadnych!
Jadłeś, dostawałeś gazów i wybuchałeś.
To były stare, dobre czasy.
Spójrzcie na swoje stroje. Na te piękne tkaniny.
I mieliście wybór. To nie są wasze jedyne ubrania.
Nie w dawnych czasach. Jeden sztywny, wełniany strój.
Twarde buty ze świńskiej wątroby.
I jutowe majtki!
Jutowe majtki.
Widzieliście stare, czarno-białe zdjęcia? Wszyscy są źli, gapią się w obiektyw.
Myślisz: „Co z nimi? Czemu są tacy nieszczęśliwi?”.
Jutowe majtki.
Okropne.
Z POWAŻANIEM, KANAN GILL
Wracam do domu i gram w grę. Grand Theft Auto 3.
Fani GTA.
Pierwszy raz można było robić w grze, co się chciało.
Dosłownie wszystko.
Kradniesz broń. Kradniesz auto.
Rozjeżdżasz ludzi. Przyjeżdża policja. Możesz zabić policję.
Przysyłają armię, ich też można zabić.
A jeśli, przez pomyłkę, zginiesz, po prostu znowu żyjesz.
W szpitalu, ale bez broni. Wracasz do kradzieży broni.
Ale to było za dużo wolności, jak na moją ówczesną mentalność.
„Możesz robić, co chcesz”. „Ale co powinienem zrobić?”.
„Cokolwiek! Idź na całość”. „Tak, ale jaki jest cel?”.
Sprawdziłem i ustaliłem, co trzeba zrobić.
Zrobiłem to i skończyłem grę.
Na koniec dostajesz statystyki. Ile razy zginąłeś, ile osób zabiłeś.
I ciekawy wskaźnik, zwany procentem ukończenia.
Było tam napisane: „Procent ukończenia: 12%”.
Skończyłem grę. To 100%.
„Nie, tylko dotarłeś do końca.
Ale zrobiłeś tylko 12% tego, co mogłeś zrobić”.
Kurwa!
A jeśli tak jest z życiem?
Jeśli umierasz, trafiasz do zaświatów
i dają ci podsumowanie?
„Trzy procent?”.
„Nie wykonałeś żadnej misji pobocznej”. „Na przykład?”.
„Widzisz tutaj? Na imprezie ktoś dał ci skręta. Nie przyjąłeś. 15%”.
„Rozumiem”.
„Kochałeś kogoś. Chciałeś się przyznać. Zamiast tego powiedziałeś: „Pa.
To było tylko wyzwanie!”.
To nie było wyzwanie.
MS. PAT DEGENERACI
Mój dziadek uwielbiał oglądać wrestling.
Szczególnie lubił, gdy czarni wrestlerzy kopali dupę białym.
Jak Thunderbolt Patterson.
Gdy Thunderbolt Patterson lał białego, krzyczał: „Zabij białasa!”.
A ja siedziałam obok niego i: „Zabij białasa!”.
Nie miałam pojęcia, że białasy to biali.
Gdy byłam starsza, sama chciałam pójść na taki pokaz.
Jestem przy Peachtree, w centrum.
Jadę na ten pokaz wrestlingowy
i wchodzę do Marriotta, by zadzwonić do brata.
Mówię: „Szybciej. Przegapimy walkę”.
Odpowiada: „Już idę”. Rozłączyłam się, patrzę w górę,
a tam gapi się na mnie biały facet.
Mówi: „Hej, jak się masz?”. A ja: „Hej, a jak ty się masz?”.
Pyta: „Pójdziesz ze mną do pokoju?”.
Mówię: „Dobra”.
Nigdy wcześniej nie byłam w Marriotcie.
A już na pewno nie w pokoju.
Otwiera drzwi. Pierwsze, co widzę, to że ma jebaną klimę.
W domu jej nie mieliśmy.
Był jeden wiatrak, który mama trzymała przy cipce.
Rozwiewał jej zapach na cały dom.
„Niech ktoś powie mamie, że cipka jej dziś capi”.
Podchodzi do małej lodówki w pokoju.
Otwiera drzwi i daje mi prawdziwą Coca-Colę.
Nigdy wcześniej nie piłam prawdziwej Coca-Coli.
Piłam podróbki i może Kool-Aid, ale nie Coca-Colę.
Tak się ucieszyłam, że otworzyłam butelkę i wypiłam duszkiem.
Zaprowadził mnie do łóżka. Milczał. Rozpiął spodnie i wyciągnął białego fiuta.
Nie widziałam wcześniej białego fiuta. Wyglądał jak surowa nóżka kurczaka.
Spójrzcie na białych facetów. „Co ona pierdoli?”.
Owinął wokół niego moją dłoń i kazał mi suwać w górę i w dół.
Pomyślałam sobie: „Czy biali tak grillują?
Bo tę nóżkę kurczaka trzeba posolić”.
Jakieś pięć minut później coś wypłynęło z nóżki kurczaka.
Więc wyjął mi ją z ręki, wytarł mi dłoń
i dał mi 100 $.
Spytałam: „Będzie pan tu jutro?”.
To było w chuj forsy dla jedenastolatki.
Pierdolcie się, biali!
Nigdy tyle nie zarobiliście na waszych stoiskach z lemoniadą.
Nigdy nie zarobiliście tyle na gównianej lemoniadzie.
Ten biały człowiek tworzył miejsca pracy dla czarnej społeczności.
ROB SCHNEIDER AZJATYCKA MAMA, MEKSYKAŃSKIE DZIECI
Lubię ludzi po dwudziestce. Jeszcze tego nie łapią.
Ludzie w tym wieku krzyczą: „Najebmy się!
Chcesz się najebać? Tak! Najebmy się!”.
Nie, nie chcę się najebać. Nie chcę.
Nie. Nie bawi mnie to.
Jestem po pięćdziesiątce. Czuję się dobrze tylko dwa dni w miesiącu.
Czemu miałbym to sobie zjebać?
W moim wieku, jeśli chcę sobie dojebać, zjem trochę sera.
Co to był za ser?
Camembert z płatkami trufli?
Dobra, warto było. Ale ja pierdolę.
Dojebałem sobie.
Na święta dostałem karnet na siłownię. „Dzięki, kochanie. Dziękuję”.
Poszedłem tam i zobaczyłem tych staruszków. Ćwiczyli.
I byli napakowani.
Dziwnie to wygląda, wiecie?
Nie chcę być napakowany.
Po prostu nie chcę wyglądać jak kupa gówna.
Wiecie? Taki jest cel. Dajcie mi takiego trenera.
Trenera nie wyglądających jak kupa gówna.
Patrzę na tych staruszków, są napakowani.
Ale wyglądali dziwnie. Coś było nie tak.
Pomyślałem: „O co…”. I dotarło do mnie.
Starcy nie powinni być napakowani.
Napięta skóra robi się zbyt cienka. Słyszysz: „Patrz, jestem napakowany!”.
„Tak, ale widać ci serce.
Włóż koszulę.
Obrzydzasz mnie”.
W małżeństwie najbardziej lubię to, że to żona decyduje,
czego już nie potrzebuję.
„To już nie pasuje. To koszmarne. Nie możesz tego nosić”.
Nie jest Meksykanką. Ale zabawnie brzmi z tym głosem.
Może być Meksykanką. Nie jestem pewny. Mam pewne podejrzenia.
„Nie noś tego. To już nie pasuje”.
Żona wyrzuciła mi wszystkie spodnie dresowe.
Spytałem, czemu to zrobiła. „Bo spodnie dresowe cię okłamują.
Dresy to straszni łgarze.
Nie wiesz, jak bardzo przytyłeś.
Nie wiesz. Aż pewnego dnia oba sznurki znikają.
I jesteś spaślakiem.
Za późno. Już je wyrzuciłam”.
Ale ma rację. Jeśli masz 50 lat i jesteś facetem,
chodzenie w dresach jest niebezpiecznie.
Zbyt łatwo wyciągnąć fiuta.
Zauważyłem, że wyciągam fiuta, nie będąc nawet w pół drogi do łazienki.
A potem coś mnie rozprasza.
I nagle słyszę żonę: „Co ty robisz z tym fiutem?
Nawet nie jesteś w łazience”.
A ja na to: „Hej…
Nie wiedziałem, że Olive Garden ma bar sałatkowy”.
ADRIENNE IAPALUCCI DEGERNACI
Nie jestem dobrą feministką.
Wciąż słucham R. Kelly'ego.
Zapomniałam, jaka to dobra muza, póki nie obejrzałam filmu.
Ludziom odwala. „Co zrobimy z jego muzyką?”.
Mówię: „Nie będę wspierać niczego nowego, co wyda.
Chyba że będzie super”.
Jego stara muzyka za dobrze się już przyjęła.
Jeśli nie słuchasz tej muzyki,
to jakby wyruchał te dzieciaki na darmo.
Słuchajcie, możecie…
Można nie wspierać wojny, ale zawsze wspiera się żołnierzy.
Rany!
Te dziewczyny służyły temu krajowi.
Powinny mieć takie same prawa jak weterani.
Uczyć się za darmo, pierwsze wsiadać do samolotu.
Czemu pozwalamy babciom wsiadać jako pierwszym?
Nic dla nas nie zrobiły.
A dzięki tym dziewczynom mamy remiks do „Ignition”.
Oglądaliście ten film dokumentalny?
Nie wiedziałam, że uprawiał seks z dziećmi i je więził.
Myślę: „Kelly, złap i wypuść.
Nie możesz mieć w piwnicy całej drużyny koszykówki juniorów”.
Mówią: „Przegrywamy wiele gier.
Gdzie są rozgrywający?”.
Myślę, że uprawiał seks z dziećmi, bo są na tym samym poziomie czytania.
Nie obchodzi mnie, czy się z tego śmiejecie.
Ignorowano mnie przez całe dzieciństwo. Tak. Chciałabym być w domu R. Kelly'ego.
Boże. Byłoby tyle dzieci do zabawy.
Rany. Gra w berka byłaby epicka.
R. Kelly wydał piosenkę „I Believe I Can Fly”.
Skoro myślał, że może latać,
pewnie myślał też, że może bezkarnie rżnąć dzieciaki.
KENNY SEBASTIAN NAJCIEKAWSZA OSOBA W POKOJU
Fisharmonia.
Pojawiła się!
O rany. Co za dołujący instrument.
Nawet nie wypada jej nie lubić. Wygląda jak staruszek z astmą.
Gitara jest jak nastolatek. „Przyćpajmy coś! Dawaj!”.
Fisharmonia mówi: „Podrzuć mnie do świątyni”.
Pierwszy raz ktoś ucieszył się…
że podchodzę do fisharmonii. To się nigdy…
Zwykle jest melodia pogrzebowa.
Fisharmonia jest super. Nie potrzebuje prądu do działania.
Jest ekologiczna, więc…
Jest też odporna na biedę. Nie możesz żalić się rządowi.
Nie możesz mówić: „Nie mogę grać, bo nie mam prądu”.
Rząd odpowie: „Fisharmonia”.
Zachodnie instrumenty używają prądu. Jak gitara i pianino elektryczne.
„Mogę pograć na gitarze elektrycznej?”. „Nie. Porazi cię”.
Co?
Ciekawa jest również jej konstrukcja. Wykonano ją z drewna i depresji.
To jedyny instrument, który brzmi jak wyraz „nie”.
„Nie” w każdej tonacji.
Wciąż pytałem nauczycielkę: „Mogę pograć na gitarze?”. A ona:
Jak z tego może wydobyć się coś dobrego?
Nie tylko po angielsku. W każdym języku. Choćby…
Nahi
Niesamowite. Mógłbym zacząć płakać i nie byłoby różnicy.
Nahi
„Co za alap!”. Nie, on płacze.
Płacze.
MIDDLEDITCH I SCHWARTZ CAŁKOWITA IMPROWIZACJA
- Czy was rozczarujemy? - Kto wie?
Nie wiemy. Nie wiemy, co się stanie.
Nie. Dlaczego, Thomas?
Bo to całkowita improwizacja.
- Co to znaczy? - Wszystko zmyślamy.
- Co masz na myśli? - Mówisz coś. A ja mówię: „Tak i…”.
Jeśli więc powiem: „Te klopsiki są pyszne”.
Ja powiem: „Tak i są zrobione z mięsa”.
- To improwizacja. - Oto improwizacja.
Proszę, stary. Ostatnio to ja byłem ruchany.
- Fakt. Byłeś ruchany. - Tak.
Czyli wiesz, jak to jest. Możesz powtórzyć.
Wiem.
Nie wiesz, czy każe nam się ruchać.
- No to odwróć się. - Dawaj.
Papier, nożyce, kamień. Raz.
- Tylko raz? - Tak.
- Papier, nożyce, kamień. - Dobra.
- To chcesz wybrać? - Nie.
- Gotowy? -Tak.
Zaczynamy. Wiem, co wybierzesz.
- Spoko. - Przez to, co pokazałeś.
- Jestem prawie pewny. - Dobra.
- Jestem pewny, że cię pokonam. - Dobrze.
Naprawdę myślę, że cię pokonam.
- W porządku. - Serio.
- Jestem pewny. - Też tak myślę.
- Chyba namieszałem ci w głowie. - Tak.
- Gotowy? - Pewnie dlatego znów będę ruchany.
Jesteśmy zwierzętami. Nie ruchającymi się ludźmi.
Pełna akceptacja.
Tak, dwie gazele ustalają,
kto wyrucha kogo,
grając w papier, nożyce, kamień.
Gotowy?
- Dobra. - Wiem, że przegrasz.
- Naprawdę. - Też tak myślę.
Nie wiem, czego się boję.
- To nie ma znaczenia. - Nie ma znaczenia.
Ale będzie nagranie. Jeśli przegrasz, wszyscy to zobaczą.
Wiadomo, że jestem kiepski w tę grę.
Możesz zmienić wybór.
Też zmienię, jeśli ty zmienisz. Daj znać.
- Nie. - Ja też nie, debilu.
- Gotowy? - Tak.
Papier, nożyce, kamień.
Dzięki!
Dzięki. Byliście świetni.
- Dzięki. - Dziękuję bardzo.
Dziękuję. Gracias.
Dzięki wam to było wyjątkowe!
Byliście zajebiści. Dobranoc.
Dziękuję bardzo, panie i panowie!
- Dziękuję. - Dziękuję wam.
Napisy: Paweł Awdejuk