Downloaded from YTS.MX
NETFLIX ORİJİNAL STAND-UP KOMEDİSİ
Official YIFY movies site: YTS.MX
Açık büfenin mantığı nedir?
"Vaziyet kötü.
Daha kötü hâle nasıl getirebiliriz?"
"Zaten porsiyon ayarlamakta zorluk çeken insanları…
…sınırsız insani tüketimin olduğu
sapkın bir yemek cümbüşüne sokalım.
Girişi de çikolata soslu su kaydırağından yapalım."
Açık büfeler, köpeğinizi veterinere götürüp
alışverişi ona yaptırmak gibidir.
Otoparkta cüzdanınızı ona verin ve şöyle deyin: "İçeri gir
ve bir köpek için yeterli miktarda mamanın ne kadar olduğunu düşünüyorsan onu al.
Köpek mantığını kullan.
Arabada bekleyeceğim.
Pencereyi aralık bırak ki nefes alabileyim."
İnsanlar, kontrolsüz bir yemek ortamında iyi iş çıkarmazlar.
Kimse bir restorana girip şöyle demez: "Yoğurt parfe,
kaburga, etli börek, yengeç bacağı, dört kurabiye ve omlet istiyorum."
İnsanlar tabaklarında idam mahkûmlarının son yemek isteklerini topluyor.
Tüm duygusal sorunlarının
ve şahsi zorluklarının mükemmel bir çalışma modeli adeta.
Ellerinde tabakla dolanıp "İşte bunlarla uğraşıyorum." diyorlar.
Üstünde dondurma olan bir salata.
"Bu açık büfede çözülmemiş sorunlarımı çözmeye çalışıyorum."
Yabancıları rahatsız eder:
"Pardon, onu nereden aldınız? O ne? Onu görmedim bile.
Karamelize tavuk budu mu o? Seninkini deneyeyim.
Nerede olduklarını biliyorsun. Gidip alırsın." Hadi be!
22 yaş dualarıyla 42 yaş duaları tamamen farklıdır.
22 yaş duaları şöyledir:
"Tanrım,
lütfen cinsel hastalık kapmayayım.
Bu süveter için şükürler olsun."
42 yaş duaları da şöyledir:
"Tanrım,
neden bu kadar yorgunum?
Dediğin gibi vitaminlerimi alıyorum İsa.
Tanrım,
lütfen partnerim benim cinsel hastalıklarımdan birini kapmasın.
Bir de lütfen hemen sonrasında sıçmam gerekmesin Tanrım.
Bu hiç…
Bu hiç seksi değil Tanrım."
Bu hafta Facebook'taydım.
Ailemin hâlâ ırkçı olduğundan emin olmak için ve…
Şakaydı. Bunu kontrol etmeme gerek yok.
Lisedeki bir kız arkadaşımın balayından döndüğünü gördüm.
Sosyal medyaya ara vereceğini paylaşmış.
Bunu yapan gördünüz mü?
Evet, internetin kahramanları.
Herkese duyururlar: "Duyduk duymadık demeyin!
Sosyal medyaya ara veriyorum.
#Cesur."
Bu daha çok şunun gibi:
"Kimse sandviçinin fotoğrafını görmek istemedi.
Ertesi gün kimse bunu fark etmeyecek. Tamam mı?
Ayrıca artık paylaşım yapmayacağını niye paylaşıyorsun?
Alkolü bırakmanın şerefine kadeh kaldırmak gibi.
İyi bir başlangıç yapmadın tatlım."
Bu kız her sosyal medyası için bir video çekmiş.
"Çocuklar, muhtemelen duymuşsunuzdur, yeni evlendim
ve yeni kadınlık vazifelerime odaklanmak için
sosyal medyaya ara veriyorum."
Kadınlık vazifesi.
"Kocana sakso çekerken kedi videosu paylaşamıyor musun?
İki elin var. Çoklu görev yapsana.
Önlük tak." dedim.
Garip buldum ve videoyu tersten oynattım. Aslında şunu diyor:
"Büyük bir hata yaptım. Gelin beni alın. Adam çok sıkıcı!"
"Biliyoruz, onunla tanıştık."
Oyun parkından dönerken yarı yolda "Siktir! Doug nerede?" diyeceğiniz biri.
"Olamaz, geri dönmeliyiz. Cüzdanım onun bel çantasında kaldı."
Doug'a üzülmeyin. Berbat biri.
Ne zaman bir hikâye anlatsa çocuğun biri balonunu kaybediyor.
Sıkıcılığıyla sizi zehirleyen biriyle tanıştınız mı hiç?
Onunla konuşurken şöylesinizdir:
"Ölüyor gibi bir şey oldum
ve bence sebebi sensin."
Bu adamın adı Craig.
Onunla tanıştım.
Adını aldım.
"Hayatımın sonuna kadar seni unutmayacağım."
Bankada tanıştık.
Banka memuru mu? Değil.
Güvenlik görevlisi mi? Değil.
İşi ne?
Bilmem, bankada bekleme alanında duranlara
ne diyorlarsa artık.
"Burada mı çalışıyorsun?" dersin. "Sanırım." der. O adam işte.
Bekleme alanı danışmanı.
Onu gördüm, göz teması kurduk.
Siz nasıl yaparsınız bilmem, ben gündüzleri göz teması kurarım,
geceleri değil.
Ama gündüzleri
insanlık namına selam veririm. Ben de öyle yaptım.
Göz teması kurduk ve "Ne haber?" dedim ama o…
"Peki." dedim.
İçeri girmek için ikinci kapıya geldim.
Kapıya elimi attığımda dedi ki: "Bankaya mı gidiyorsun?"
"Burası hâlâ banka mı?" dedim.
"Evet." dedi. "O zaman giriyorum." dedim.
"Gir hadi." dedi.
Ben de…
"Tamam. Sağ ol."
Sonra kapıya uzandım ve dedi ki: "Haftaya Virginia'ya gidiyorum."
"Bana mı diyorsun?"
Dedi ki: "Buraya geldiğinde bana ne haber diye sordun.
Ben de haberleri düşündüm. Ben böyle yaparım."
Dedim ki: "Bu, bugüne kadar duyduğum en deli saçması şey
ve o sorunun cevabı böyle verilmez ama olsun."
Tekrar kapıya uzandım ve dedi ki:
"Evet, kız kardeşim orada yaşıyor."
"Ne zamandır orada?" dedim.
Yemi yutmuştum.
"15 yıldır." dedi. "Hiç gitmedin mi?" dedim.
Dedi ki…
Ona bakıp dedim ki: "Dostum, işe arabanla mı gidiyorsun
yoksa seni biri mi bırakıyor?" Anladınız mı?
Bence o…
Evet.
Bence yüzümden anlayabiliyordu
çünkü bir anda şöyle dedi: "Arabamla."
"Çok güzel dostum.
Ben de arabamla gidiyorum. Çılgınca.
İçeri girmem lazım."
Dedi ki: "Evet, DC'ye gidip birkaç anıt göreceğiz."
Dedim ki: "Bunu duymak isterim ama para yatırmam lazım."
"Dışarı çıktığında burada olurum." dedi. "Şerefsiz herif." dedim.
O adamı
ve onun gibi herkesi sikeyim.
İnsanlar size "Ne haber?" dediğinde onlara haberleri sayıyorsanız
bu son derece kaba ve bencilce olur, tamam mı?
Ciddiyim.
"Ne haber" sorusunun iki cevabı vardır: İyiyim ve çok iyiyim.
Acınası hâldeysen bile "İyiyim" dersin.
Nezaketen konuşuyorsan insanlara gerçek sorunlarınla
yük olamazsın, aynen öyle.
Ama bu dünyada yaşıyoruz.
Herkesin hislerini,
tahammül sınırlarını,
tahammülsüzlük sınırlarını,
beslenme gereksinimlerini önemsemeliyiz.
Abarttığınızda size söylerim ve bunu diyecek kişi ben olmalıyım:
Tanrı aşkına,
her çeşit sütümüz var.
Her bokun sütünü yapmayı bırakın artık!
Yakın zamanda kahve almaya gittim. Çok basit kahve zevklerim vardır.
O yüzden çok basit bir alışveriş olmalıydı.
Alakası yoktu.
İçeri girdim. "Merhaba, sütlü kahve lütfen." dedim.
"Tamam, kahvenizde ne çeşit süt istersiniz?
Hindistan cevizi sütü, badem sütü,
fındık sütü, kaju fıstığı sütü, macadamia fındığı sütü,
yulaf sütü, pirinç sütü, haşhaş sütü, soya sütü.
Fasulyeden, bakliyattan, yemişlerden, tahıldan,
yulaftan, ketenden, yapraktan, tohumdan, ağaçtan verebilirim."
"Meme ucundan olsun lütfen."
Her tür meme ucu olabilir. Tercihen inek memesi ama seçici değilim.
Hangi meme ucu varsa ondan olsun."
Onunkini istiyormuşum gibi baktı.
Sanki tuhaf olan benmişim gibi. Ben değilim.
Dükkânın arkasında arkadaşlarınla kaju fıstığını sağan sensin!
Ucube olan sizsiniz, ben değil!
Bir an olsun laktoz hassasiyetinin
insanlık için çok ciddi ve ivedi bir mesele olduğundan şüphe etmedim.
Ama hatırlatayım, henüz kanserin tedavisini bulamadık
ve marketlerde kolayca bulunabilen 12 süt çeşidi var
ki bence bu ihtiyacımız olandan 11 fazla!
Evet tatlım. Sen başkasının tipisin. Bunu bilmiyorsun bile.
Mesela ben, devlet memurları için elde edilebilir bir Beyoncé
olduğumu çok geç fark ettim.
Aman Tanrım. Ciddi misin sen?
Yaşlı siyahi memurlardan adı Lawrence, Dennis, Curtis, Otis,
adının içinde "is" olan herkes bana bayılıyor.
Gaziler Günü geçit törenine gidemiyorum. Popom güvende değil.
Güvende değil.
Stres hastası gazileri memelerime bastırmamı ister gibi bakıyorlar
ve bunu vatansever olduğum için yapacakmışım. Çok sağ ol.
Dualarımızda olacaksın. Hizmetin için sağ ol.
Çok teşekkürler.
Sizi bilmem ama ben bir memuru tatilde çalıştırabilirim.
Gerçek güç budur sürtük.
Siz ne yapıyorsunuz?
Benden demesi, aralık ayında benimle postaneye gitmek isteyeceksiniz.
Evdeyim. Telefonum çaldı. Okul hemşiresi arıyordu.
"Ila ofisimde. Evde bir ebeveyn var mı?" dedi.
"Ben iş görürüm." dedim.
Telefonu Ila'ya verdi. İlk sözleri şuydu: "Durdurmayı denedim baba."
"Neyi durdurmayı?" dedim.
"Âdet oldum." dedi.
"Benden ne istiyorsun? Yeni pantolon, yeni külot, yeni çorap?
Çoraplarına mı girdi?
Kova, havlu, sarımsak? Vampirleri uzak tutmalıyız." dedim.
Dedi ki: "Baba, iyiyim. Annem acil durum çantası verdi."
"O zaman beni neden arıyorsun?" dedim.
"Markete gidip alışveriş yapmalısın." dedi.
"Bu âdet ne kadar kötü?" dedim.
"Hayır baba, bu akşam âdet partisi veriyorum." dedi.
"Pardon, ne dedin?" dedim.
"Tüm kızlar bunu yapıyor. Markete gidip alışveriş yapmalısın.
Kırmızı kadife pasta al."
"Bebeğim, neyi simgelediğini bilerek kırmızı kadife pasta yiyemem." dedim.
"Baba, âdet partisi için kırmızı kadife pasta lazım
çünkü âdetinin adını üstüne yazıyorsun." dedi.
"Kim âdetine ad koyar ki?" dedim.
"Georgia, âdetinin adını Modern sigortadan aldı." dedi.
"Lütfen baba, sana ihtiyacım var. Akşama 10 kişi geliyor."
"Evimize 10 küçük kız mı geliyor?" dedim.
"Sekiz kız, iki oğlan." dedi.
"Kim âdet partisine oğlanları davet eder ki?" dedim.
Sonra o şeytani küçük kıkırdamasını duydum.
Dedi ki: "Baba, işin eğlencesi orada.
Onlara neden geldiklerini söylemiyoruz."
"Siktir et, ben de varım." dedim.
Hayatımda bir partide hiç bu kadar eğlenmemiştim.
Bir âdet partisi planladım, partiye ev sahipliği yapıp katıldım.
Çin Yeni Yılıymış gibi tamamen kırmızı giyindim.
Pinot Noir içtim. Domates soslu makarna yaptım.
Gece boyunca küçük kızlarla birlikte o iki oğlana,
Max ve Carter'a bakıp güldüm. Yüzleri kırmızı pastayla kaplıydı,
balayındalarmış gibi.
"Siktir et, yine de yiyeceğim." diyorlardı.
Parti boyunca
bu iki oğlan pastaya bakıp "Jason da kim?" dediler.
Kızım Ila Kreischer
âdetine Jason adını verdi.
Çünkü ilk âdetini 13. Cuma'da görmüştü.
30 yıldır Jo Koy adıyla stand-up yapıyorum.
Sonra son komedim yayınlandı.
Basına röportaj vermem gerekti ve bana soru sorup durdular.
Tüm muhabirler aynı soruyu sordu:
-"Neden Jo Koy adını kullanıyorsun?" -"Cevabım yok." dedim.
"Filipinliler böyle yapar." dedim.
"Sana bir ad verirler ama farklı şekilde seslenirler."
Bu gerçek bir hikâye.
Çünkü bu yeni başıma geldi. Dört ay kadar önce oldu.
Vegas'a gittim ve Evelyn teyzemi yemeğe çıkardım.
Ona bakıp şöyle dedim: "Bak Evelyn teyze,
birçok muhabir lakabımın nereden geldiğini soruyor.
Ama hikâyesini bilmiyorum.
Bana anlatabilir misin?
Jo Koy lakabını neden koydun?"
Çok yaşlıdır. Anlamaya çalışın.
Bana baktı ve şöyle dedi:
"Sana Jo Koy demiyorum ki."
"Tanrım, çok yaşlı.
Unutup duruyor." diye düşündüm.
Kötü hissettim ve şöyle dedim: "Teyze, hayır, o benim.
Jo Koy benim.
Ben Jo Koy, en sevdiğin yeğenin.
Jo Koy benim.
O da dedi ki: "Kim olduğunu biliyorum. Aptal değilim.
Sadece sana Jo Koy demediğimi söylüyorum."
Dedim ki: "Bu da ne demek şimdi?
Benimle dalga mı geçiyorsun?
Ciddi misin? 30 yıldır Jo Koy olarak tanınıyorum.
Hiçbir şey demedin."
Dedi ki: "Evet, bir şey demedim
çünkü kendine Jo Koy deyip duruyordun, ben de buna göz yumdum."
"30 yıl boyunca göz yumdun ama bana Jo Koy demiyor musun?
O gün evdeyken bana 'Jo Koy, ye.' dediğine yemin edebilirim.
Jo Koy benim lakabım diye düşünmüştüm.
Sen ciddi misin?" dedim. "Evet, sana Jo Koy demiyorum." dedi.
"O zaman
bana ne diyorsun?" dedim.
Bu gerçek bir hikâye. Bu saçmalığa hazır mısınız?
Sizi fena ağlatacak.
Yemin ederim ben de yeni öğrendim.
-"O zaman bana ne diyorsun?" dedim. -"Sana Jo Ko diyorum." dedi.
"Lakabın bu, Jo Ko."
Bunun ne anlama geldiğini bilmeyenlere söylüyorum,
Tagalog dilinde ko, "benim" demek.
Lakabım Jo'm.
Jo Ko. Çok tatlı değil mi?
Çok tatlı.
Hiçbir fikrim yoktu.
"Bu duyduğum en tatlı lakap." dedim.
Dedi ki: "Jo Koy deyip duran sensin.
Onun kim olduğunu bilmiyorum.
Her Netflix komedisinde 'Sahneye Jo Koy geliyor.' diyorlar
ve ben de 'O da kim? Adı Jo Ko!' diyorum.
Adın Jo Ko."
Bunu neden 30 yıl önce söylemedi?
Tüm ticari ürünlerim yanlış basıldı.
Çünkü siyahiler yerden bok toplamaz.
En son ne zaman bok topladığını bilmezsin.
Siyahiler asla bok toplamaz. Yağmur yağsın diye bekleriz.
Bokun o bloktan gitmesinin tek yolu bu.
Yağmur yağmazsa tüm mahalle boka boğulur.
Beyazlar bok toplamaya bayılır. Siz şerefsizler buna bayılırsınız.
Beyazlar bok toplamaya can atar.
Bok poşeti için alışverişe giderler.
Şu mavi torbalar hani, ambalajında "doğada çözünür" ve "çevre dostu" yazar.
Buna can atarlar. Bok poşetini koymak için küçük keseleri vardır.
Sikik bok poşeti keseleri vardır.
Poşet çıkarmaya can atarlar.
Muhtemelen şu an cebinde mavi poşetler vardır.
Buna can atarlar.
Beyaz bir köpek sahibi tarafından gezdirilmek çok streslidir.
Keyifle yürüyüş yapamazsın. Hemen sıçman gerekir.
Onlar "Otur Bruno." demez. "Sıç Bruno!" der.
O köpeğin stresini düşünsenize.
Şöyle yapar: "Geldi yine tipini siktiğim."
Çünkü köpek şu hareketi yaptı mı geri dönüş yoktur.
Bir insan bile bu hareketten geri dönemez.
Biriyle kavga etmeye kalksan ve sıçman gerekse işin biter.
Beyazlarda o mavi poşetler vardır.
"İşte bu Bruno! Aferin lan!
Harika bir bok Bruno!
Aferin!"
Ceplerine koyup giderler.
Siyahiler bok toplamaz. Onları köpek gezdirirken gördünüz mü?
Köpek sıçmaya başladığında köpeği tanımıyor gibi yaparlar.
Şöyle derler: "Sıçıyor musun? Olmaz, ben gidiyorum.
Bizi içeri attıracaksın şerefsiz.
Şu hareketi yapsan iyi edersin.
Bu hareketi unutmasan iyi olur şerefsiz."
Bokun buradan gitmesinin tek yolu bu.
Kadınların şu losyon merakını anlamıyorum.
Anladınız mı?
Pekâlâ, bugüne kadar altı kız arkadaşımla birlikte yaşadım.
Bugüne kadar altı kız arkadaşımla birlikte yaşadım
ve altısı da beni terk etti.
Er ya da geç kendimi suçlayacağım.
Ama bugün değil.
Pekâlâ.
Pekâlâ, yaşadığım her bir kadının kâbus gibi bir gece ritüeli vardı.
Benim de uyku ritüelim var.
Banyoya giderim, işerim, dişimi fırçalarım ve yatağa girerim.
Geçenlerde hepsini aynı anda yapabileceğimi fark ettim.
İşerken dişimi fırçalarım ve böyle tükürürüm.
Ama kadınlar
20 dakika boyunca banyoda kalırlar.
Kapıyı kapatırlar,
dışarı çıkarlar
ve son olarak buralarına bir şey sürerler.
Sonra böyle yaparlar,
yatağa girerler ve o gün ne hata yaptığımı söylerler.
İşte sizin küçük gece rutininiz.
O banyoda neler döndüğünü bilmiyorum.
Emin değilim ama sanırım
baştan aşağıya tüm bedenlerini var oluşları için hayati önem taşıdığını
düşündükleri bir losyonla kaplıyorlar.
Ben 42 yaşındayım.
İş için makyaj yaparım. TV'ye çıktığımda bana makyaj yaparlar.
Temizlemem bile. Bana ıslak mendil verirler.
"Boş ver, gerek yok." derim.
Bir haftaya bir şey kalmıyor, sonra tekrar yapıyorlar.
Bunun dışında güneş kremi kullanırım.
Ama hayatım boyunca yüzüme başka hiçbir şey sürmedim.
Muhtemelen bir alkoliğim.
Eskiden çok sigara içerdim.
Kokain bağımlısı da oldum.
Ama cildim yine de kusursuz ulan.
Ağzıma boşaldıktan bir gün sonra
Instagram hikâyemi izlememene katlanamıyorum.
Neden izlemeyi bıraktın?
Daha önce izlemiştin.
Ne oldu?
Ertesi gün o adamın
hikâyeni izlemesini beklemekten daha acınası bir şey var mı?
Şöyle bir şey paylaşırsın: "Selam millet."
Ama aslında şunu kastedersin: "Selam bunu izlemesini beklediğim çocuk."
Ağzına dokunup saatler önce sikinin değdiği yeri ona hatırlatırsın.
"Selam." dersin.
Sürekli yeniler, onu beklersin
ve sonra baban sana DM'den yazar: "Harikasın Nick."
"Şimdi olmaz baba!"
Tanrım.
"Kahvaltıda ne yedin?" diye sorar. "Gerçekten bilmek istiyor musun baba?
30 gram meni ve yarım KIND. Tamam mı? Tam olarak…
Bir KIND ve meni baba.
Neli mi? Karışık aromalı. Başka ne var baba?"
Sadece...
Bir fahişe olmak istiyorum, gerçekten.
Çok fahişeyim
ama ilişki dışında fahişeyken hiç güvende hissetmiyorum.
Ve bir anlığına şöyle düşünüyorum:
"Belki seks yapmazsam ya da vajinama almazsam
bu kadar bağlanmam. Belki sadece sakso çekerim."
Ben de sakso çektim ama bu da güvenli değil kızlar.
Siklerinde bir şey var. Adeta kalbinize falan dokunuyor.
Bu...
Deliriyorum.
Bir adamı boşaltmak için tek çarem sakso çekmek mi? Almayayım!
Sakso ve gitarda berbatım.
Bunu biliyorum. Ritim duygum yok.
Çok iyi gitar çalmak istiyorum. Çok ders aldım.
Her gitar dersimin sonu çektiğim saksolara döndü.
Bir adamın stüdyo dairesindeydim. Bana birkaç tıngırtı gösterdi.
İyi iş çıkardığımı düşündüm, o da dedi ki:
"Birlikte yapalım." "Tamam." dedim.
Birlikte çaldık. "Pekâlâ, uyum yakaladık." dedim.
"Sadece beni izlesene." dedi.
"Ben yokum. Bana ne. Bu işte iyi değilim.
Annemin beni almasını bekleyeceğim." dedim.
Sonra üstüme boşaldı.
Çünkü gitar dersinin parasını böyle öderdim.
O zamanlar Venmo yoktu tabii.
Latin toplumunda sonsuza kadar yaşamak istemeyiz.
Yediğimiz her şey sağlıklı olsun diye uğraşmıyoruz.
Biliyoruz ki…
Bir Meksika restoranına gittiğinizde yemekleri
çok yağlı yaptığımızı bilirsiniz. Hâlimize bak.
Obeziteyi sikip attık. Üçüncü sınıfta veda ettik bile.
"Hoşça kal obezite. Siktir, seni geçtim!"
Ama küçük Latinlerin hepsi şişmandır.
Kendilerini iyi hissetsinler istersiniz. "Bak oğlum, senin
aslında ikizin olacaktı. Bu yüzden bu hâldesin.
Kafanda doyduğunu söyleyen bir ses yok mu?
Dinlesen iyi olabilir. Belki kız kardeşindir."
11 yaşındayken ailedeki en büyük memeler bendeydi.
"Koca memeli, buraya gel."
Lakaplar böyle ortaya çıkıyor. Bir kez pantolonuna sıçarsan
hayatının sonuna kadar Kaka kalırsın.
Büyüyünce bile Kaka kalırsın.
"Hey, bil bakalım kim evleniyor." "Kim?"
"Kaka." "Ha siktir!
Kaka mı evleniyor?"
"Karısı da hamile." "Sikik herif.
Etrafa sıçan küçük çocukları olacak.
Kaka evleniyor demek? Siktir.
Siktiğimin Kaka'sı. İyi olmuş."
Bilmiyoruz.
Bedenlerimizi ilk aşağılayanlar ebeveynlerimizdi.
Yaşımızı umursamazlardı.
İşe giderken şöyle derlerdi: "Siz siktiğimin iki şişkosu.
Döndüğümde sizi o kanepede görmeyeyim.
Şişman Bir ve siktiğimin Şişman İkisi. Duydunuz mu?"
"Evet." derdik. "Pekâlâ, gidip kendinizi temizleyin."
Elon Musk denen herif tek başına uzaya gidiyor.
O beyazın uzayda tek başına ne işi var lan?
Tek şüphelenen ben miyim?
Bu şerefsiz devlet ve NASA olmadan uzaya mı gidiyor?
Bunu yapabileceğini bile bilmiyordum!
Bildiğim kadarıyla uzay adamları onlardı. Uzayı onlar yönetiyorlar!
Uzaya bulaşacaksan onlara bulaşmalısın.
Bu şerefsiz go-kart yapar gibi uzay gemisi yaptı. Salı günleri kalkıyor.
Uzay günü cumartesidir lan!
Bunu herkes bilir!
Hafta ortasında sıçtığımın uzayına gidemezsin.
Bu etkinlik cumartesileri yapılır ve TV'de izlenir.
Ama bu herif çarşamba akşamı gidiyor. Ne?
Hem de Sacramento'dan. Uzaya Cape Canaveral'dan gidilir lan!
Oradan gidilir.
Siktiğimin Sacramento'sundan Mars'a giriş noktası yok.
Uzaya gitmeden önce söyle bari.
Bu bir kamu spotudur. Haberlere çık. "Hey millet,
uzayda fink atacağım. Panik yapmayın." Ama hemen gitti.
Uzaylılar geldi sanmıştık.
Hayır, sadece Elon gökyüzünde donut çiziyor. Ha siktir!
Beyaz erkek hırsı bok gibidir.
Irkçılığı merak mı ediyorsunuz? Tam da bu işte beyaz adamlar.
Kafanız hâlâ karışık. Şuna bak. "Ne diyorsun?" der gibi.
Siktiğimin kafası karışık.
Herkes tarih öğreniyor.
"Kimse asılmıyor ve kimseyi dövmüyoruz." diyorsunuz.
Bir siyahiyle yan yana çalışıyorum, onun da arabası var, al sana eşitlik.
Vur kafayı uyu. Rahat ol. "Her şey adil." diye düşün.
Siktiğimin delisi!
Her şey adil değil.
Çünkü sen uyurken rüyanda Mars'ı satın aldığını görüyorsun!
Hayatımda böyle bir şey yapabileceğimi hiç düşünmedim.
Çok param olduğumda
Master P'nin Cribs programındaki altın tavanından alacağım.
Onca param olduğunda bunu yapacağım ulan!
Tek başıma uzaya gitmek mi? Asla!
Uzaya gitmeyi düşünseydim bile önce NASA'yı arardım.
"Selam NASA, ben Sam. Gidebilir miyim?"
"Bugün salı. Uzay günü cumartesi."
Birinin ne zaman bir şey söyleyip hayatınızı mahvedeceğini
ya da birkaç ay değiştireceğini, başınıza dert açacağını
bilemezsiniz.
Durduk yerde söyleyebilir,
gelip başınıza bela olabilir ve bununla uğraşmak zorunda kalırsınız.
Mesela güzel bir gününüzdesiniz
ve tanıdığınız ya da az tanıdığınız biri "Zerdeçal mı alıyorsun?" der.
"Ne?"
"Zerdeçal mı alıyorsun?" "Zerdeçal mı?"
"Evet, mutlaka almalısın." "Zerdeçalı mı?" "Evet."
"Baharat olan mı?" "Evet, almalısın." "Zerdeçal baharatını mı?"
"Evet dostum, mutlaka al."
"Hint yemeği yapmak için bir kez aldığın,
bir daha kullanmadığın
ve tahta kaşığında leke bırakan zerdeçal mı?"
"Evet, almalısın."
Çekip giderken de şöyle der: "Evet, zerdeçal alacaksan
mutlaka içinde karabiber olsun yoksa aktifleşmez."
Bu size şöyle düşündürmez mi:
"Bu bana biraz saçma geliyor. Buna inanacak kadar enayi miyim ben?"
Bilim bunun neresinde?
Sanki bir grup vitamin dolandırıcısı bir avuç boş jel kapsülüyle birlikte
bir zerdeçal yığınının üstünde oturuyor ve biri şöyle diyor: "Bilmiyorum dostum.
Bu yığını böyle satamayız.
Altı üstü bir baharat.
Bence bir şeyler eklemeliyiz."
"Ne gibi patron?" Neden 30'ların filmi gibi yaptım, bilmiyorum.
"Bilmem, belki bir baharat daha ekleriz." "Ne gibi? Karabiber olur mu?"
"Evet, konuşmaya devam et."
"Belki bu şekilde aktifleştiğini söyleriz."
"Ha siktir! Bu milyon dolarlık bir fikir! Hadi jel kapsülleri dolduralım.
Belki Rogan, podcastinde onları pazarlar."
Çocuklarımın kolejinin ünlülük seviyeme saygı duyduğunu sanmıyorum.
Gerçekten öyle. Ciddiyim. Yemin ederim rol yapmıyorum.
Çok dürüst olacağım.
Konu ailem. Lafımı esirgemeyeceğim.
Ünlülük seviyeme saygı duymuyorlar.
Çok mütevazıyımdır.
O cümleden sonra öyle görünmeyebilirim ama çok mütevazıyım.
Tekrarlamama gerek yok, beni tanırsınız
ve kim olduğumu bildiğinizi biliyorum.
Bana kim olduğumu söyletmeyin.
Beni kim olduğumu söylemeye zorladılar.
Çocukları okula bıraktım. Öğretmenler arabamı sardı.
"Bay Hart, biraz konuşabilir miyiz?
Büyük bir fuar yaklaşıyor.
Bu fuarı okulda her yıl düzenleriz.
Bu yılın
karşılayıcısı olursanız çok seviniriz.
"Taşak geçiyorum." demesi için ona epey vakit tanıdım. Hiç demedi.
"Dalga mı geçiyorsun?" dedim.
"Hayır. Bu en büyük fuarımız. Karşılayıcı olursanız çok seviniriz.
Bu yılki fuarda harika bir karşılayıcı olacağınızı düşünüyoruz."
Esprinin devamını anlatmadan şunu açıklığa kavuşturayım.
Öncelikle karşılayıcılarla sorunum yok.
Bu espriyi yaptıktan sonra evden çıktığımda
karşılayıcılara saygı duymayan Kevin Hart'ı iptal edin yazılı
pankartlar taşıyan bir grup istemiyorum.
"Karşılayıcılara saygı duymayan Kevin Hart'ı iptal edin."
Karşılayıcılar harikadır.
İşleri gerçekten gereklidir. Bunu anlıyorum.
Hatta zamanında harika karşılayıcılar gördüm.
Bir keresinde Walmart'ta inanılmaz bir karşılayıcı gördüm.
Nereden geldiğini anlamadım bile. Bir anda görüş alanıma girdi.
İçeri girdim. "Hoş geldiniz. Alışverişe mi?" dedi.
Dedim ki: "Ha siktir.
Nereden çıktın lan?"
"Alışveriş yapsan iyi olur. İndirim var." dedi.
Sonra ay yürüyüşü yaparak gitti.
"Az önce ne oldu lan?" dedim.
Karşılamadan o kadar etkilenmiştim ki sadece alışveriş yapmakla kalmadım,
çıkarken adamı arayacağım diye boynumu kırdım.
Aldıklarımı göstermek istedim.
"Gel buraya dostum!
Gel buraya. Aldıklarımı göstereyim!"
Geldi, poşetimi açtı ve böyle yaptı…
Dedi ki:
"Sağlam şeyler almışsın."
Çalmadığım belli olsun diye fosforlu kalemiyle fişimi çizdi.
"Tekrar gelip beni gör." dedi.
"Burada olur musun?" dedim. "Başka kim olacak?" dedi.
Ay yürüyüşü yaparak tekrar çıktı. "Ha siktir.
Bugüne kadar gördüğüm en iyi karşılamalardan biriydi.
Elbette gelip seni tekrar göreceğim."
Onları küçük görmüyorum. Sadece o işi yapmak zorunda kalmadım.
Başarıya ulaşmak için etrafından dolandım.
Bana gelip karşılayıcı olmamı isteyemezsin ulan!
Zamanında gişe birincisi filmim vardı.
Otobüslerin yanında reklamım vardı.
Karşılayıcı olmamı isteyemezsin.
Diğer çocuklardan anne babası
eski aktör ve eski aktris olanlara da sorabilirdiniz.
The Fresh Prince'ten Carlton, Alfonso, işte karşılayıcınız bunlar.
Onların karşılamasını istersiniz!
Terry Crews'un çocukları da oradaydı. Göğüslerini kasa kasa sizi karşılar.
"Fuara hoş geldiniz. Kim bilet ister?"
Ne kombinasyon ama! Ebeveynler delirirdi: "Vay!
Ne okul ama!
Bilet istiyorum. Tüm biletleri alacağım."
Ebeveynler aklını kaybederdi: "Bu karşılayıcılar harika."
Başlangıçta hepimizin tek bir parolası vardı.
İlk parolamızdı. Nostalji yapıp hatırlayabiliriz.
Her şeyde, her işimizde onu kullanırdık.
"Parolanızı alabilir miyim?" "Evet, işte benim özel kelimem."
Sonra şirketler kabalaşmaya başladı.
Parolanı girdiğinde şöyle dediler: "Zayıf."
"Sen kimsin ki özel kelimemi yargılıyorsun?"
"Maalesef internet çok popülerleşti. Parolanızı güçlendirmeliyiz."
Ve şöyle ısrar ettiler:
"Bir büyük harf kullanmak zorundasınız.
En az bir büyük harf içermediği sürece
maalesef parolanızı kabul etmeyeceğiz."
Hepimiz bir anlığına seçeneklerimizi düşündükten sonra
parolamızın ilk harfini büyütmeye karar veririz.
Bir süreliğine bu yeterliydi.
Ama internet daha da popülerleşti.
Şirketler şöyle demeye başladı: "Maalesef en az bir büyük harf
ve bir sayı olmadan katılamazsınız."
Ve yine,
yarım mikro saniyeden daha az düşündükten sonra
hep birlikte
"1" rakamında karar kıldık
ve bu da ilk harfi büyük parolamızın sonunda olacaktı.
Bir süreliğine bu kabul edilebilir bir durumdu.
Ta ki yeni, beklenmedik
ve heyecan verici bir çağa girene kadar.
Özel karakterlerin çağı.
Ne olduklarını bile bilmiyorduk.
Şirketler şöyle dedi: "Bir büyük harf,
bir sayı ve aynı zamanda bir özel karakter gerekiyor."
Sonra o butona tıkladık: "Israr ettiğiniz bu özel karakterlerin
örneklerini görebilir miyim lütfen?"
Ve dikkatle inceledik. "İşte bunlar.
Bu karakterlerin bu kadar özel olduğunu hiç bilmiyordum."
Ta ki hepimizin gözü ünlem işaretine takılana kadar.
"Benimle geliyorsun."
Onu da sonunda "1" yazan ilk harfi büyük parolamızın
sonuna koyduk.
Tam şu an, London Palladium'daki herkes şunu düşünüyor:
"Parolamı değiştirsem iyi olacak.
Muhtemelen yarın yapacağım. Ya da şu an."
Güney'de büyüyen bizler iki şeye bayılırız.
Kilise ve Chili's.
Güney'deki herkes kiliseye gider. Her köşede bir tane var.
Sizi kiliselerle kandırmaya çalışırlar. Mesela şu an
tiyatroda olduğunuzu sanıyorsunuz.
Ama kiliseye gitmenin ödülü ardından Chili's'e gitmektir.
Memleketimdeki Chili's en havalı restorandı.
O kadar havalıydı ki ona Chile's derdim.
Metodist olarak yetiştirildim, bir Hristiyan mezhebi olarak görülür.
Evet, ufak bir dokunuş yeterli.
Şuraya biraz da İsa koyalım, tamamdır.
Aklımızdaki tek şey
vaizin vaazını öğlene kadar bitirmesiydi
böylece vaftizcilerden önce Chili's'e gidebilirdik.
Öyle değil mi?
Saat 11.55'te vaiz hâlâ yakınıp duruyorsa
koronun şarkı söylemeye başladığını duyabilirdiniz.
Benim canım sırt kaburgalarım
Ne de güzel soslarım
"Toparla artık vaiz!"
İyi haberlerim var. Sonunda annemle esrar içtim.
Bunu yaptım.
36 yıllık propagandanın sonunda başardım.
Şunu da unutmayın, annem 700 yaşında bir Yahudi.
Kolay olmadı.
Bana geldi, Los Angeles'ta arabamla geziyorduk
ve şöyle dedim: "Benimle esrar iç anne."
"Hayır, bu yasa dışı." dedi.
"Hayır, değil. Artık yasal." dedim. "Peki o zaman." dedi.
Bu kadar kolaydı işte.
Evime gittik ve onunla esrar çekmeye çalıştım
ama o içine çekemedi. Dizzy Gillespie gibiydi.
Ben de ona esrarlı kurabiye verdim ve Scrabble oynamaya başladık.
20, 30 dakika sonra
gözleri kıpkırmızıydı ve bana bakıp şöyle dedi:
"Ağzım kurudu.
Bu da davanın bir parçası mı?"
Sonra birden patladı: "Yaklaş.
Bill Cosby o suçları işlemedi.
Ben işledim!"
Onu o günden beri görmedim.
Bu arada çok sert içki istiyorsanız
bu akşamın misafir barmeni Bill Cosby.
Ted Bundy hakkında harika bir belgesel gördüm. Gören oldu mu?
Dört saatlik, dört bölümden oluşan bir belgesel.
Başta avukat ya da politikacı olmak istiyormuş.
Bunu duyduğumda tüm bu olay aklıma yattı.
"Daha takdir edilesi bir yoldan gitmiş." dedim.
Ted Bundy'yle ilgili 30 belgesel gördüm, dürüst olayım.
Bu ülkede seri katillerin kahramanlaştırılmasından
bıktım usandım artık.
Ben de suçluyum.
Ama bunun merak ve röntgencilikten fazlası olduğunu anlayabilirsiniz.
Bu resmen hayranlık. Belgeselde kullanılan dilden belli.
Ted Bundy hakkında olması gerektiği gibi konuşmuyorlar.
Hakkında dürüst konuşsalardı
her cümleleri şöyle başlardı: "Ve sonra bu şerefsiz…"
Ama bunu yapmıyorlar. Gerekenleri gösteriyorlar.
"Aşağılık, kötü bir adamdı."
Ama sonra takdir edilesi özelliklerini buluyorlar ve buna odaklanıyorlar.
Öncelikle zekâsına.
Zekâsından bahsetmeden duramıyorlar.
Bence abartılıyor. O kadar zeki değildi.
"Ted Bundy o kadar zekiydi ki hapisten iki kez kaçtı." diyorlar.
Hapisten ilk kaçışını biliyor musunuz? Pencere açıkmış ve atlamış.
Bir kedi ya da kuş da hapisten böyle kaçardı.
Açık bir pencere gördüğünde "İşte özgürlük!"
diyorsan deha falan değilsin.
Ona dâhi diyorlar çünkü şeytani deha konseptini seviyorlar.
"Ted Bundy bir dâhiydi. Kendi avukatlığını yaptı." dediler.
Onu idam ettiler.
Avukatlıkta sıçtı. En kötü cezayı aldıysan
dâhi falan değilsin. Daha kötüsünü beceremezdi.
Onu temsil etmesi için bir orangutan tutsaydı,
o orangutan kendi eline sıçıp jürinin yüzüne sıvasaydı bile
yine aynı cezayı alırdı.
Bir de toplu olarak görünüşünü övmeyi bırakabilir miyiz?
Standart bir tipti.
Ama sürekli şöyle diyorlar: "Aman Tanrım, çok çekici.
Ted Bundy çok yakışıklıymış." Hayır, değildi.
O insan kategorisinde yakışıklıydı.
Tamam mı? 40 veya daha fazla kadını öldürüp tecavüz eden insan grubunda ise
Ted efsanedir.
Evliyim. Beyaz bir eşim ve beyaz bir üvey oğlum var.
Sarışın, mavi gözlü. Küçük beyaz bir oğul.
İki yaşından beri onu büyütüyorum.
Ona Miklo diyoruz, evet.
Ama şimdi kendini Meksikalı sanıyor!
Milletin karşısına dikilip
"N'aber ahmak? La raza'ya bulaşma sakın!"
Dedim ki: "Sakin ol Scott.
Onlar ev sahipleri derneğinden. Sakın bulaşma."
Yine de beyaz oğlanlar fenadır.
Çetende beyaz bir oğlan varsa çok fenadır.
Beyaz oğlanlar fenadır dostum. Aklına bile gelmeyecek suçlar düşünürler.
O beyaz gangster bana geldi.
"N'aber kanka? Ev basmak ister misin sürtük?"
Dedim ki: "Siktir. Kimin evi Ryan?"
"Annemin evi.
O sürtük geçen akşam bana sandviç yapmadı."
Üvey oğlunuz böyle bir şey yaptığında gururlanıyorsunuz.
Yardım etmemiş olsam da.
"Evet, ben onun tek babasıyım." dedim.
Ama oğlum seri katil olursa ya da okul basarsa
derim ki: "Hey dostum, beyazlar nasıldır bilirsin.
Ödüm patlamıştı!
Bir sefer oğlum hayalet gibi giyindi.
Hayalet mi yoksa KKK üyesi mi anlayamadım."
Dünyada bugün hâlâ yaşayan ve gelişen Yunanlar var.
Selam, hoş geldiniz.
Hayır, sadece Eski Yunanlıların hepsi ölü.
Eski Romalılar tarafından inşa edilen yoğun bir yolda yaşadılar.
Burada kim var? Pisagor.
Tüm üçgenlere ad vermekle meşgul!
Bakış açısı çok dar.
Burada da Sokrates var.
Tökezlemiş. Klasik Sokrates.
Düşünmekte iyi, yürümede bok gibi. Ayağa kalk dostum. Roka?
Erkekler tüm önemli şeyleri adlandırırken kadınlar ne yapıyordu?
Araştırmalarıma göre kadınlar genelde üçlü gruplar hâlinde, çıplak şekilde
erkeklerin önemli şeyleri adlandırmasını bekliyor.
Ortadaki heykelde bunu görebilirsiniz. Şöyle diyor: "Elinde ne var Karen?"
"Birkaç ıvır zıvır işte."
Kadınlar sadece bir şey tutarmış. Zehirli olmadığını umarak beklerlermiş.
Erkeklerin bir şeyleri adlandırmasını beklerlermiş.
Bu daha yataklar adlandırılmadan önce yapılmış.
Kadınlar çaresizce yatak yapmaya çalışıyor.
Mecburen çarşafları ağaçlara yayıyorlar.
"Bilmem. Hadi bir kale yapalım.
Havalı bir kale olacak." diyorlar.
"Yaşasın! Kaleyi bitirdik!"
Üçlü gruplar hâlinde ormanda çıplak dans etmek
kadınların tarih boyunca bir numaralı hobisi olmuştur.
Sevmiyor muyuz sahi? Duyduğunuz en güvenli şey bu. Bayılıyorum.
Bu size resmi bir tatil gününde ormanda geçirilen
başıboş, dertsiz, neşeli, endişesiz bir gün gibi gelebilir.
Ama dikkatinizi şu tutuşa çekmek istiyorum.
Erotik olmayacak kadar sıkı tutuyor.
Gerginliğe işaret ediyor.
Ne olmuş? Biri paleodan mı bahsetti?
Hayır.
Ortadaki kişi
bu kumaş parçasının, bu tül esintisinin ya da bu potansiyel kalenin
kıçının ta içlerine kadar girdiğini fark etmiş.
O kadar içine girmiş ki iki deliğini de kaplamış.
Ve sinirli.
Tam şu an şunu belirtmek lazım ki bu bir fotoğraf değil.
Talihsiz bir anda
kazara çekilmiş bir fotoğraf değil.
Hayır, bu bir tablo.
Yani buna…
…karar verilmiş!
Bir adam buna karar vermiş ve üstünde vakit harcamış.
Aman Tanrım!
Bu arada artık bunu yapıyorum. Yürüyüş yapıyorum.
Artık benim olayım bu.
Yürüyüşü egzersiz diye yapmıyorum.
Aktivite olarak yapıyorum.
Çünkü yürüyüş egzersiz değildir.
20'li ve 30'lu yaşlarınızda yaptığınız gerçek egzersizle
70'li ve 80'li yaşlarda yapacağınız hafif AVM yürüyüşü arasında bir şey.
Böylece cenaze evinde smokine girebilirsiniz.
Ceketin sırtını yırtmalarını istemezsiniz.
Bu utanç verici. Bari şerefimizle ölelim.
Her gün şöyle yapıyorum.
Arabamı yürüyüş yolunun ortasına park ediyorum.
Arabamdan uzaklaşıyorum,
sonra dönüp
geri arabama yürüyorum.
Böyle yapıyorum.
İşte ben, 50'li yaşlarda insanlarla yürüyüş yolundayım.
Küçük yuvarlak parkurda yürüyoruz.
Alçaktan bir helikopter uçuracak olsaydınız sizce ne görürdünüz?
20'lerindeki insanların
uyuşturucu kullandığını, lezzetli yemekler yediğini, seks yaptığını.
30'larındaki insanların gerçek işleriyle dünyayı döndürdüğünü.
40'larındaki insanların
20 yaşındakileri sikmeye çalıştığını.
Ve bizleri, narin, teslim olmuş 50'likleri
küçük, anlamsız yürüyüş yollarında görürsünüz.
Kulaklıklarımız takılıdır.
Kimsenin sikmek istemediği…
…20'li yaşlardaki insanların hazırladığı podcastleri dinleriz.
Ülkemizi anlayacaksak önce inançlarımızı anlamalıyız.
-Katılıyor musunuz? -Evet.
Ama şunu anlamalıyız ki hiçbir inanç gerçek değil
ama mal gibi inanıyoruz.
Mesela tüm Hintler milli marşımızda ayağa kalkmak zorunda.
Buna inanıyorum.
Aslında mecbur değiliz.
Ama güvenlikten ötürü kalkmalıyız.
Çünkü odada hem marş söyleyip hem de dayak atanlar var.
O yüzden milli marşta ayağa kalkın. Oldukça sakin bir marş.
Bir sonu var. Çok uzun değil.
Bittiğinde hepimiz şöyle yaparız.
Kimse ölmedi. Tamam, oturun.
Bu adamlar ne zaman oturacaklarını bilmiyor.
Özgürlükler ülkesi
Ve cesurların
Yurdu için
O diz çöken futbolcu protesto etmiyordu. Sadece dinleniyordu.
Millî marşta ayakta durmak zorunda değiliz.
Nereden mi biliyorum? Duyuruda şöyle diyor: "Lütfen."
"Lütfen millî marş için ayağa kalkın."
Standart Hint kurallarına göre duyuruda lütfen deniyorsa
bunu asla yapmayız.
"Lütfen uçağınız kapıya ulaşana kadar
cep telefonunuzu kullanmayın."
Siktir git!
Havadayken tanıdık bir bina görürsek
insanları aramaya başlarız, değil mi?
"Lütfen duvara işemeyin." Duvarlar bunun için var.
Amerika, bizim yerimize Meksika'yla komşu olduğu için şükretmeli.
Çünkü bilirsiniz…
Komşusu biz olsaydık ve duvar örselerdi çok farklı bir sorunları olurdu.
"Neden üstümüze işeyip duruyorlar?"
Şu an hayal ediyorsunuz, değil mi?
Gençler öpüşmeye bayılıyor.
Birbirlerinin dillerini emiyorlar.
Asansörde yiyişen genç bir çift gördüm.
Bizi umursamadılar. Meyan kökü gibi birbirlerini emdiler.
Sonra oğlan, kızın boğazına parmak attı.
Sonra kız
penis gibi onu yalamaya başladı.
Parmağımı karımın ağzına sokmaya çalışsaydım
şöyle yapardı: "Ne yapıyorsun lan?
Bana mı kızdın? Ne halt yedim?
Beni duymak istemiyorsan çenemi kapamamı söyle, böyle yapma.
Kanepede maç izlerken yarım saat testislerini kaşıdın.
Sadece mantar tadı alıyorum. Mantardan nefret ederim.
Siktiğimin yer mantarı. Beni rahat bırak."
Evet, 45 civarı öpüşmeyi bırakıyorsunuz.
O zaman şöyle yapıyoruz.
"Selam. Hoşça kal."
Evet çünkü adamın çürüğü var ama diş sigortası yok.
"Bunu tekrar yapmayalım. Olur mu?"
Başardığımızı ya da başaramadığımızı düşündüğümüz şeyler var.
Mesela parmak arası terlikler,
sandallar,
tokyolar,
plakky'ler. Güney Afrika'da böyle deriz.
Bu terliklere tek bir isim bulana kadar
dünya barışını asla sağlayamayacağız.
Bu terliklerin olayı, kullanım kılavuzlarının olmaması.
Ama gerçekten olmalı.
Hiç öyle terliğim olmadı çünkü Güney Afrika'da yılanların,
akreplerin ve bokun olduğu bir çiftlikte büyüdüm.
O terliklerden giyilmez.
İlk terlik çiftimi
13 yıl önce, 30'lu yaşlarımda Yeni Zelanda'da aldım.
Kimse beni durdurmadı.
Onları satın aldım ama kimse beni şöyle durdurmadı:
"Daha önce kullandın mı?"
"Hayır, kullanmadım."
"Gel buraya.
Bil diye söylüyorum,
terliğin içine bir damla nem girerse
işin biter.
Terliğin dışına da bir damla nem gelirse
işin biter.
Ve sakın fırtına sırasında arabandan
AVM'ye koşabileceğini sanma.
Çünkü kimse senden önce aradaki yola parke döşememiştir.
Çünkü fiziksel olarak hazır olsan da olmasan da
kayışını koparacaksın."
Şöyle dersin: "Peki, tamam."
Tam çıkarken şöyle der: "Bir şey daha.
Bil diye söylüyorum o ayakkabılar sadece ilerlemek için.
Onlara tek yönlü diyoruz.
Evet. Yana adım atmak istersen işin biter.
Geri adım mı atacaksın? Amcam denemişti. Ama işi bitti!"
Bu terlikler çok karmaşık dostum! Alırken uyarmalılar
ve yanında bir haftalığına terliği öğretecek birini vermeliler.
Ve resmi olarak artık devrilmeyeceğim bir yaş-kilo oranına eriştiğimi öğrendim.
Ama devrildim.
Başınıza gelene kadar bilemezsiniz.
Daha beş yıl önce arkadaşlarım "Sarhoş muydun?" derdi.
Şimdi ise endişeli emojiler alıyorum.
"Dostum, iyi misin? Sanırım devrilmişsin."
"Hayır sürtük. Ölüm terlikleri giyiyordum. Unutmuşum."
Bunlar güzel zamanlar.
İnsanlar sürekli eski güzel günlerden bahsediyor.
"Ya eski güzel günlere dönseydik?" Dalga mı geçiyorsun?
Asıl bunlar eski güzel günler.
İşlerin nasıl yapıldığını daha yeni öğreniyoruz.
Ve henüz tam çözemedik bile.
O günlere mi dönmek istiyorsun? O zamanlar hiçbir şey bilmiyorlardı.
Yapılan ilk bisikleti gördünüz mü?
Ben bir şey yapmayı bilmiyorum.
Ama bulabildiğiniz en küçük tekeri arkaya,
bulabildiğiniz en büyük tekeri de öne takmayacağınızı biliyorum.
Bu kötü bir bisiklet.
Koltuğuna bile tek başına oturamıyordun.
Arkadaşlarının seni pala bıyığından tutup yukarı fırlatması
ve koltuğa düşmen gerekiyordu.
Pedal çevirmeye başlayınca da duramazdın. Ölene kadar çevirirdin.
Bunda da sorun yoktu çünkü eski güzel günlerde
beklenen ömür 28 yıldı!
Yapmayın, yaşamak için berbat bir dönem. Hastaneler kâbus gibiydi.
Tek yaptıkları bacağınızı kesmekti.
Hastalığınız ne olursa olsun.
Kırık kol mu? Grip mi? İçeri girer ve hemen çıkardın.
Soğuk algınlığı ilacı yoktu. Hayal edebiliyor musunuz?
Soğuk algınlığı ilacı yok.
İlaç dolabında soğuk algınlığı ilacı kalmadığı oldu mu?
Yere uzanıp ölmeyi beklerim.
Ne alacaksın? Arkada kalan 12 yıllık alerji hapını mı?
Mide asit gidericileri yoktu!
Yemek yer, gazınız birikir ve patlardınız.
Asıl bunlar eski güzel günler.
Kıyafetlerinize, giydiğiniz güzel kumaşlara bakın.
Ve bunların dışında da kıyafetleriniz var.
Eski güzel günlerde tek bir sert, yünlü kıyafetiniz vardı.
Domuz ciğerinden yapılma sert deri ayakkabılar.
Çuval bezinden donlar.
Siyah beyaz fotoğraflara bakın.
Herkes öfkeli bir şekilde kameraya bakıyor.
"Bu insanların neyi var? Neden mutsuzlar?" diyorsunuz.
Çuval bezinden donlar.
Korkunç.
Eve gelip video oyunu oynardım. GTA 3.
GTA hayranları.
İlk oynayışınızda oyunlarda istediğinizi yapardınız. Ne isterseniz.
Silah ve araba çalmak.
İnsanları ezmek. Gelen polisleri öldürmek.
Sonrasında gelen askerleri öldürmek.
Tüm bunların ortasında ezkaza ölürseniz hastanede silahsız bir şekilde
tekrar doğarsınız. Sonra tekrar silah çalardınız.
Ama o zamanlar ruh sağlığım için bu özgürlük bana fazla gelmişti.
"Her şeyi yapabilirsin." "Evet ama ne yapmam gerekiyor?"
"Ne istersen! Çıldır." "Evet ama amacımız ne?"
Araştırdım ve yapmam gerekenleri buldum.
Hepsini yaptım, oyunu bitirdim.
Oyun sonunda istatistik çıkar. Kaç kez öldüğünüzü, kaç kişi öldürdüğünüzü
ve tamamlanma yüzdesi adında ilginç bir şey gösterir.
Ve şöyle dedi: "Tamamlanma yüzdesi %12."
Oyunu bitirdim. Yüzde 100 olmalı.
Dedi ki: "Hayır, sona ulaştın.
Ama yapabileceğin her şeyin sadece %12'sini yaptın."
Ha siktir!
Ya hayat da böyle olsaydı?
Ölüp öbür dünyaya gittiğinde sana bir karne verdiklerini düşünsene.
"Yüzde üç mü?"
"Yan görevlerin hiçbirini yapmamışsın."
"Ne gibi?"
"Mesela partide biri sana esrar vermiş. Sen 'Hayır, sağ ol.' demişsin. Yüzde 15."
"Peki o zaman."
"Birini sevmişsin, açılmak istemişsin. Ama şöyle demişsin: 'Hoşça kal!
İddiaya girmiştim!'"
İddia değildi.
Dedem güreş izlemeye bayılırdı.
Siyahi güreşçilerin, beyaz güreşçileri pataklamasını çok severdi.
Thunderbolt Patterson gibi.
Patterson birini pataklarken
TV'ye bağırıp şöyle derdi: "O krakeri parçala!"
Ben de yanında "O krakeri parçala!" diye bağırırdım.
Siz beyazların kraker olduğunuzu bile bilmiyordum.
Büyüyünce tek başıma maça gitmek istedim.
Merkezdeki Peachtree'ye gittim.
Güreş maçına gidiyordum
ve erkek kardeşimi aramak için bir Marriott otelde durdum.
"Acele etsene lan! Lanet maçı kaçıracağız."
"Yoldayım." dedi. Telefonu kapattım ve başımı kaldırdığımda
beyaz adamın biri bana bakıyordu.
"Selam, n'apıyorsun?" dedi. "Selam, asıl sen n'apıyorsun?" dedim.
"Odama gelmek ister misin?" dedi.
"Peki." dedim.
Daha önce hiç Marriott otele gitmemiştim.
Hele ki odalarına.
Kapıyı açtı ve ilk fark ettiğim şey klimasının olmasıydı.
Geldiğimiz yerde klima yoktu.
Annemin vajinasının önünde tuttuğu küçük pervane vardı.
Tüm gün evde vajinasını havalandırırdı.
"Anneme vajinasının koktuğunu söyleyin."
Adam odadaki mini buzdolabına gitti.
Kapıyı açtı ve bana gerçek bir Coca-Cola verdi.
O zamana kadar hiç gerçek Coca-Cola içmemiştim.
Başka markalar, belki Kool-Aid ama Coca-Cola içmemiştim.
Çok heyecanlıydım ve kutuyu açıp tek dikişte içtim.
Beni yatağa götürdü. Tek kelime etmedi.
Fermuarını indirdi ve beyaz sikini çıkardı.
Daha önce beyaz sik de görmemiştim.
Bence beyaz sikler pişmemiş tavuk buduna benziyor.
Beyaz adamlar şu an "Bu kadın ne diyor lan?" diyor.
Sonra sikini elime verdi ve aşağı yukarı çektirdi.
Şöyle düşündüm: "Beyazlar böyle mi mangal yapıyor?
Çünkü bu tavuk budunun baharatlanması gerekiyor."
Beş dakika sonra tavuk budundan bir şey çıktı.
Siki elimden aldı, elimi sildi ve bana 100 dolar verdi.
Dedim ki: "Bayım, yarın burada olacak mısınız?"
11 yaşında bir çocuk için büyük paraydı.
Siktirin gidin beyazlar!
Limonata tezgâhlarınızda kazanabileceğinizden daha çoktu!
Siktiriboktan limonata tezgâhlarınızda bu kadar para kazanamazdınız.
Hepiniz siktirin gidin. O beyaz adam siyahileri istihdam ediyordu.
20'li ve 30'lu yaşlardaki insanlar henüz anlamıyorlar.
"Hadi kopalım!" diyorlar.
"Kopmak mı istiyorsun? Evet! Hadi kopalım!"
Hayır, kopmak istemiyorum. Hem de hiç.
Hayır, zevkli değil.
50'lerimdeyim. Ayda iki gün falan iyi hissediyorum.
Neden bunlardan birinde kopayım ki?
Bu yaşta kopmak istersem
peynir yerim.
Nasıl da güzel bir peynirdi!
Trüf mantarlı Camembert mi?
Pekâlâ, buna değdi. Ama fenaydı.
İşte şimdi koptum.
Eşim Noel'de beni spor salonuna yazdırdı. "Teşekkürler tatlım."
Oraya gittim ve yaşlı adamları gördüm. Spor yapıyorlardı.
Kas yığınıydılar.
Ama garip görünüyor, değil mi?
Kaslanmak istemiyorum.
Bok gibi görünmek istemiyorum.
Amacım bu. Bana şu şahsi antrenörü verin.
Bok gibi olmayan şahsi antrenörü.
Yaşlılara bakıyorum, hepsi kas yığınına dönmüş.
Ama tuhaf görünüyordu. Ters bir şey vardı.
Düşündüm ve sonunda buldum.
Yaşlandığında kaslı olmaman gerekiyor.
Çünkü derin gerilince incecik kalıyor.
"Ne kadar kaslı olduğuma bak."
"Evet ama kalbini görebiliyorum.
Tişörtünü giy.
Midemi bulandırıyorsun."
Evliliğin en sevdiğim tarafı karımın artık ihtiyacım olmayan
şeylere karar vermesi.
"Bu artık sana olmuyor. Bu bok gibi. Bunu giyemezsin."
Meksikalı değil ama bu sesle konuşmak daha eğlenceli.
Meksikalı da olabilir, emin değilim. Şüphelerim var.
"Artık bunu giymiyorsun. Bu artık üstüne olmuyor."
Karım tüm eşofmanlarımı attı.
"Neden atıyorsun?" dedim. "Çünkü eşofmanlar sana yalan söylüyor.
Eşofmanlar yalancıdır.
Ne kadar şişmanladığını göstermezler.
Bilemezsin. Ta ki bir gün iki ip de gözden kaybolana kadar.
Sonra sikik bir şişman olursun.
Çok geç. Onları attım."
Ama haklı. 50'lerinizde bir erkekseniz
eşofman giymek tehlikelidir. Gerçekten öyle.
Çünkü sikinizi çıkarmanız çok kolaydır.
Kendimi sikimi sallarken buldum. Daha tuvalet yolunu yarılamamıştım bile.
Sonra bir şey dikkatimi dağıttı.
Karımın bağırdığını duydum: "Sikin dışarıda ne yapıyorsun?
Daha tuvalete bile girmedin."
Dedim ki: "Hey,
Olive Garden'da salata barı olduğunu bilmiyordum.
Bilmiyorum ama iyi bir feminist değilim. Hâlâ R. Kelly dinliyorum.
O belgesel çıkana kadar bu müziğin ne kadar güzel olduğunu unutmuştum.
İnsanlar şöyle kafayı yiyor: "Müziği ne olacak?"
"Bak, yeni çıkardığı hiçbir şeyi desteklemem.
Tabii harika değilse." derim.
Ama açıkçası eski müziğine laf edilmemeli.
Eski müziğini dinlemiyorsanız
o çocukları boşuna sikmiş demektir.
Bakın çocuklar…
Savaşı desteklemeyebilirsiniz ama askerleri hep desteklersiniz.
Dostum!
O kızlar bu ülkeye hizmet etti.
Evet, gazilerle aynı haklara sahip olmalılar.
Okulları ücretsiz olmalı ve uçaklara ilk onlar binmeli.
Neden büyükannelerimiz uçağa ilk biniyor?
Bizim için hiçbir şey yapmadılar.
O kızlar sayesinde "Ignition"a remiks yapıldı.
Dostum! Gerçi belgeseli izlediniz mi?
Çocuklarla seks yapıp onları evinde tuttuğunu bilmiyordum.
Şöyle dedim: "Kelly, yakalayıp bırak.
Tüm gençler basketbol takımını bodrumunda saklayamazsın."
Onlar da şöyle der: "Çok maç kaybettik.
Point guardlar nerede?"
Bilmem ki. Bence onunla aynı okuma düzeyinde
oldukları için çocuklarla seks yapıyordu.
Buna gülüp gülmemeniz umurumda değil.
Çocukluğum boyunca görmezden gelindim.
Evet, R. Kelly'nin evinde olmayı çok isterdim.
Tanrım. Oyun oynayacak bir sürü çocuk olurdu.
Dostum! Çok fena ebelemece oynardık.
R. Kelly, "I Believe I Can Fly" isimli bir şarkı çıkardı sonuçta.
Uçabileceğini düşündüyse çocukları sikip bundan sıyrılabileceğini de düşünmüştür.
Armonyum.
Bir anda belirdi!
Dostum, armonyum çok iç karartıcı bir enstrüman.
İnsan nefret de edemiyor. Astımlı yaşlı bir amcaya benziyor.
Gitar da genç bir ergene benziyor. "Evet, hadi haplanalım kanka!"
Armonyum ise şöyle: "Beni tapınağa bıraksan yeter."
İlk defa biri armonyuma
yaklaşıyor diye heyecanlanan insanlar görüyorum.
Bu genelde cenazelerde çalınır.
Armonyum harikadır. Çalışması için elektriğe ihtiyaç yok.
Yani çevre dostu.
Ayrıca fakir korumalıdır. Devlete yakınamazsınız.
"Evde elektrik olmadığı için sanat icra edemiyoruz." diyemezsiniz.
Devlet de şöyle der: "Armonyum."
Elektrogitar, elektrikli piyano gibi batı enstrümanları elektrik kullanır.
"Anne, elektrogitar çalabilir miyim?" "Hayır, çarpılırsın."
Ne?
Yapılışı da çok ilginç. Ahşaptan ve depresyondan yapılıyor.
Aynı zamanda "hayır" sesi çıkaran tek enstrüman.
Her tonda "hayır" diyebiliyor.
Öğretmenime şöyle sorardım: "Bugün gitar çalsam?" Ama o…
Bundan iyi bir şey nasıl çıksın ki?
Sadece İngilizce de değil, her dilde söylüyor.
Nahi
İnanılmaz. Ağlamaya başlasam aradaki farkı anlayamazsınız.
Nahi
"Ne alap ama!" Hayır, ağlıyor.
Ağlıyor.
%100 DOĞAÇLAMA KOMEDİ
-Sizi hüsrana uğratır mıyız? -Kim bilir?
Ne olacağını bilmiyoruz.
Hayır. Neden Thomas?
Çünkü bu %100 doğaçlama komedi.
-Bu ne demek? -Her şey uydurma.
-Ne demek uydurma? -Sen bir şey dediğinde "Evet ve…" derim.
Yani "Bu köfteler çok lezzetli." dersem?
"Evet ve etten yapılmışlar." derim.
İşte bu doğaçlama.
Lütfen dostum. Son seferinde sikildim.
-Evet, sikildin. -Evet.
Yani nasıl olduğunu biliyorsun. Tekrar yaparsın.
Biliyorum.
Bizi sikiştirecek mi bilmiyorsun.
-Evet, dön o zaman. -Hadi.
Taş, kâğıt, makas. Tek el.
-Tek el mi? -Aynen.
-Taş, kâğıt, makas, göster. -Tamam.
-Hey, onu mu yapacaksın? -Hayır.
-Hazır mısın? -Evet.
Hadi. Ne yapacağını biliyorum.
-Tamam. -Çünkü gösterdin.
-Kazanacağıma eminim. -Tamam.
-Seni yeneceğime yüzde 100 eminim. -Tamam.
Gerçekten seni yeneceğim.
-Tamam. Evet. -Cidden.
-Çok eminim. -Aslında ben de öyle düşünüyorum.
-Çünkü şu an kafanın içindeyim. -Evet.
-Hazır mısın? -Muhtemelen bu yüzden sikileceğim.
Biz hayvanız. Birbirini siken insanlar değil. Rızasız yapmayız.
Evet, kimin sikileceğine
taş, kâğıt, makasla karar vermeye çalışan iki ceylanız.
Hazır mısın?
-Pekâlâ. -Kaybedeceksin.
-Cidden. -Bence de.
Neden korkuyorum?
-Önemi yok gerçi. -Hem de hiç.
Ama kaydedilecek, kaybedersen herkes bilir.
Herkes taş, kâğıt, makasta berbat olduğumu bilir.
Cevabını değiştirebilirsin. Ben de değiştiririm. Değiştirirsen söyle.
-Hayır. -Zaten değiştirmeyecektim mal.
-Hazır mısın? -Evet.
Taş, kâğıt, makas, göster.
Sağ olun! Bizden bu kadar!
Sağ ol New York! Harikaydın!
-Çok sağ olun. -Çok teşekkürler.
Teşekkürler. Gracias.
Bu siktiğimin komedisini özel kılan sizdiniz!
Harikaydınız. İyi geceler.
Çok sağ olun hanımlar ve beyler.
-Çok teşekkürler. -Sağ olun millet.
Alt yazı çevirmeni: Sencer Coşkun