O ile wyrażą zgodę… Chwila.
- Hej. Cholera, przepraszam. Zaraz… - Podpis.
Weźmie pan? Boże, jakie ciężkie.
13 MAJA 2020
- Miłego dnia. - Dzięki.
Co to?
Nie wiem. Mam wywiad w CNN… Teraz!
Amy, pobudka. Weź to, proszę.
Masz 10 sekund. Już zapowiada.
Dobra.
UŚCISKI, MILES
To od Milesa!
Witam gubernatorkę Connecticut, Claire Debellę,
która w kampanii senatorskiej
prezentuje się jako nietuzinkowa kandydatka.
Dziękuję, widzę, że pracuje pani z domu, jak my wszyscy.
Tak. Witam w biurze kampanii i przedszkolu w jednym.
Zwariować można.
Pani kampanię wspiera zamożny filantrop Miles Bron,
założyciel wszechobecnego giganta technologicznego Alpha, który ma pod sobą
firmy jak Alpha Cosmos, Alpha Car, Alpha Shop…
No wiem. Ale co mogę zrobić?
- Odmów mu! - Powiedz nie!
Lionel, jesteś naukowcem.
- Właśnie. - Nie usprawiedliwiaj
szalonych zachcianek Milesa Brona.
Geniusz rodzi się z szaleństwa.
Stąd właśnie wziął się Miles Bron. Mówię wam.
Przysyła mi faksy w środku nocy. To jego konik.
Nadsyła mi pomysły, żebym je…
Sami powiedzcie. Geniusz czy wariat?
Uber w biosferach.
No nie wiem. Może?
AI u psów równa się dyskurs.
I tak całą noc. W kółko…
Ale…
Pamiętacie „dziecko równa się NFT”?
Śmialiśmy się,
a apka Crypto Kids sfinansowała ten budynek.
- Dostawa. - Jak z tym dyskutować?
- No tak. - Odkaziłem.
Bron zawsze wygrywa, wiemy.
Ale chce umieścić substancję lotną w rakiecie z załogą.
Nie słucha. Rzuca tylko: „Ma się udać”.
I co, jak się uda?
To nauka, nie religia.
Nie zapominaj.
Jeśli podpiszesz się pod czymś, co nie wypali,
będziesz spalony na zawsze.
UŚCISKI, MILES
Zero kompromisów w sprawie klimatu.
Jeśli się boicie, wsadźcie głowę w piasek.
Moi wyborcy ufają…
Nudzi mi się.
Peg?
Idę.
Nie żonglujemy ogniem w domu.
Peg, błagam, umieram z nudów.
Nie. Żadnych telefonów.
Czemu nie da jej telefonu?
Bo jest wredna.
Nie. Bo boi się, że puszczę tweeta
z rasistowską obelgą…
jak poprzednio.
Tak. I zgodziłaś się na bana do końca tej kampanii.
Nie wiedziałam, że to słowo odnosi się do Żydów.
Myślałam, że tak się mówi na sknery.
„Żydusy”?
Wszędzie sami wokersi. Oszaleć można.
Właśnie.
Kocham cię. Właśnie.
Nazywam rzeczy po imieniu. Bez filtra.
Jak to kogoś boli, to jego problem. Co to?
Nie wiem. Ktoś to przyniósł.
Dobra, geniuszu, co to?
- Cóż… - Zaproszenie od Milesa.
Nie mów! Ja się pytam, co to ma być?
- To jakiś drewniany kloc. - Musi dać się jakoś otworzyć.
Lita bryła. Nie widzę żadnych złączeń.
Ale ten układ słojów coś mi przypomina.
Czekaj, mam Birdie.
No dobra, jak to otworzyć?
Cześć, Birdie. Lionel jest na dwójce. Cześć, Peg!
Peg poszła gasić pożar. Zaraz wróci.
Znowu, Bird? Co palnęłaś tym razem?
- Nie… - Nie tykaj Twittera.
Nic z tych rzeczy. Spoko. To kolejny wymysł Milesa?
Wiesz, jak to otworzyć, Lionel?
Rusz tą naukową łepetyną.
Pracuję nad tym. Bird, teraz urządzasz imprezę?
Są w mojej bańce, spoko. Miał ktoś wieści od Duke'a?
- Nie. - Nie.
Zrobiło się o tym głośno,
więc chciałbym się ustosunkować.
Odpowiedź brzmi nie, Jimmy Kimmel.
Nie nienawidzę cycuszków.
Cycuszki są pożyteczne. Dają nam mleko, ser.
Karmią młode, aż dojrzeją i można na nie polować.
Nie ukrywajmy. Cycuszki są ekstra. Nic w tym złego, co nie, buźka?
Uwielbiam swoje cycuszki. To sama frajda.
- Ups! Wybaczcie, feministki. - Wybaczcie.
Więc gdy mówimy o piersifikacji Ameryki…
Chodzi o zakłócenie naturalnego porządku.
Przedwiecznych praw ewolucji.
Gdy prosisz młodego Amerykanina, by zwolnił i dał kobiecie nadążyć…
Duke!
Od wieków stanowiska pracy są zdominowane przez mężczyzn…
- Dukey! - …bo natura nas do tego stworzyła.
Dukey! Wołam cię przecież. Odezwij się, kiedy cię wołam!
Mamo! Stul nadajnik! Tyle razy ci mówiłem.
Kiedy wchodzimy na żywo…
Każesz własnej matce się zamknąć?
- Przepraszam, ale kiedy… - Co?
- Kiedy… - Co?
Kurde, mamo. Przepraszam.
Dostałeś przesyłkę. Jest w kuchni.
Może reaguje na ciepło.
To Duke, chwila. Duke!
Co to za ustrojstwo?
- Mama już to popsuła. - To stereogram.
Pomajstrowała i się otworzyło. No popsuła to.
Stereogram!
Co-gram?
Stereogram!
- To takie… - Magiczne oko? Ja nigdy nic nie widzę.
Mamo! Miałaś nie ruszać moich rzeczy!
Pogrupować według kolorów czy…
Rozmiaru? Wagi? Zważyć je?
Osiem na osiem. To szachownica. Końcówka szachowa.
Ustawiona na mata w jednym ruchu. Mam to…
Dawaj, Kasparow.
Kółko i krzyżyk! To umiem!
Już rozwiązane, więc to nie to…
- To kółko i krzyżyk. - …ale dzięki za pomoc.
Chwila, to klucz do alfabetu Morse'a. Kółka i krzyżyki to kropki i kreski.
Kropki i kreski. Czyli O-U-R.
To kółko i krzyżyk.
Coś powinno się dziać?
„N”. Może to jakiś skrót do innych łamigłówek?
To kompas.
- Mamo! - To kompas!
Czyli północ, południe…
Dobra, N oznacza północ. Przekręćcie do góry.
Muzyczka! Mówię wam, muzyczka!
- Przedrzeźniasz mnie? - Tak.
Bardzo śmieszne. Potraktuję to Shazamem.
Co to?
Alexa, spytaj Shazama, co to za piosenka.
To Fuga „Mała” g-moll Bacha.
- Na pewno? - Tak.
Wyshazamuję to.
Fuga to urocza muzyczna łamigłówka oparta na melodii przewodniej.
Gdy ją rozwijasz, nakładając ją na siebie,
zaczyna się przeobrażać i przybiera nową, piękną formę.
Nici z Shazama. To tylko lampa.
- Kocham cię, Birdie. - A ja ciebie, Claire.
Rozwijasz, nakładając ją na siebie. Widzicie krążek pośrodku? Pociągnijcie.
Nowa melodia.
Skubany Miles. Geniusz.
Masz tam ciąg Fibonacciego.
Mamo!
Zabieraj łapę.
Na pewno 47?
Liczba atomowa srebra.
- To na pewno srebro? - Na pewno.
No to już.
Wszyscy razem. Raz, dwa, trzy.
O ja cię!
„Drodzy przyjaciele, piękni dysruptorzy, moje ścisłe grono”.
„Przyda nam się chwila normalności, więc serdecznie zapraszam”…
…„na długi weekend na mojej wyspie”…
…„gdzie uczcimy naszą więź.
Zaostrzyłem wasz apetyt na łamigłówki”…
…„bo będziecie rozwiązywać zagadkę”…
…„mojego morderstwa”.
„Szczegóły wkrótce. Podajcie wymagania dietetyczne”.
„Ściskam i całuję, Miles”.
Mamo! Gdzie moja kusza? Pakujemy się. Buzia, pakuj się!
Co to?
Nie wiem.
ZEBRANIE AWARYJNE
Chwileczkę.
Co się stało?
Blanc. Widziałam, jak wchodzisz do maszynowni.
Jesteś imposterem. To oczywiste.
Koniec. Po zawodach.
Nic nie rozumiem. Angie mnie przyłapała i już po grze?
Wybacz, Blanc, wyleciałeś przez śluzę. Co tu kombinować?
No cóż, najlepszy detektyw świata… Myślałem, że lepiej ci pójdzie.
Nie podchodzi mi ta gra.
Może spróbujmy Quiplash. Albo Tajniaków.
Nie…
Doceniam, co dla mnie robicie…
Martwimy się. Lockdown wszystkim dał się we znaki.
Ale Phillip mówi, że siedzisz w wannie od tygodnia.
Przesada.
Otwórz wreszcie!
Znów siedzisz w wannie?
Nie!
Tylko…
Źle znoszę przerwy w robocie.
Chyba tracę rozum.
Mój umysł jest jak zatankowana wyścigówka, którą nie mam dokąd jechać.
A próbowałeś krzyżówek?
Nie, Natasha.
Nie potrzebuję gier i łamigłówek. A już na pewno nie wakacji.
Mnie jest potrzebne niebezpieczeństwo. Polowanie. Wyzwanie.
Jakieś… fascynujące śledztwo.
Blanc? Ktoś do ciebie!
Z pudłem!
GLASS ONION: FILM Z SERII „NA NOŻE”
Claire, skarbie!
Cześć, geniuszu!
Cześć! Mój Boże!
- Możemy się chyba uściskać? Co? - Nie!
Cześć, Peg!
Łokcie!
- Pomóc ci? - Poproszę!
Spaliście w hotelu? Nie widziałam was.
Nie, dopiero tu dotarliśmy.
A ty… Witaj, groźny nieznajomy.
Panie Blanc! Pan jest groźny nieznajomy?
Nie przejmuj się, Nikos. Nawet nie wiem, co to znaczy.
Chwileczkę. Benoit Blanc?
O Boże. Benoit Blanc, ten detektyw?
Rozwiązał pan sprawę morderstwa… Jak jej tam?
Tej baletnicy z tamtym i siamtym. To pan?
Owszem. We własnej osobie.
Rzecz jasna, też nie jesteście mi obcy.
Pani gubernator. Dr Toussaint. Panna Birdie Jay.
Cóż za niezwykły ansambl.
Ziomki! Mamy komplet.
Dysruptorzy znowu razem!
- Nie ma mowy. - Duke!
- Nasz Duke. - Witaj.
Hejka.
- Pamiętacie Whiskey? - Cześć.
Jasne. Whiskey. Cześć.
A to kto?
Co pan porabia w Grecji?
Zaprosił mnie Miles Bron.
Kumple?
Nie. Nie znamy się.
Już wiem. To przyjęcie z trupem.
Benoit Blanc pomoże rozwikłać zagadkę morderstwa Milesa.
- Będzie ubaw. - Uroczo.
To się okaże.
Panie i panowie, witajcie w Grecji.
Jacht zabierze was na wyspę pana Brona.
Podróż potrwa dwie godziny.
Kapitan, pan Andino, wniesie wasze walizki.
Poproszę, byście zdjęli maseczki i wystawili języki.
To tylko chwilowa niedogodność.
Panie Cody.
Byle nie ananas. Duke nie lubi się z ananasem.
Żaden ananas.
Wygląda na to, że jestem tu wyjątkiem.
Stanowicie paczkę.
Miles urządza te zjazdy co roku.
Cudaczne zaproszenie. Ekstrawagancki wypad.
Taka z nas menażeria.
Świetny akcent. Musiałam spróbować.
Pierwszy raz od ośmiu lat zaprosił kogoś nowego.
- Musi pan być wyjątkowy. - No cóż…
Co to za materiał? Kocham.
- Bawełna, zdaje się. - Proszę.
Co to takiego?
Usta, proszę.
- Już nie trzeba. - Nie?
Jest git.
Co to? Jakiś środek dezynfekcyjny czy…
Jest git. Przyjemnej podróży.
Andi! Cześć!
Ja pierdykam.
Nie da się ukryć, że jej przybycie wywołało poruszenie.
Tak. Poruszenie.
Nie jest w waszej paczce?
Była… Jest.
Dziesięć lat temu Andi założyła Alphę z Milesem.
To Cassandra Brand?
Czyli Andi.
Nie są już wspólnikami?
Wysiudał ją z interesu.
Puścił z torbami. Wyciął jej Social Network.
Boże. Mimo to zaprosił ją na weekend?
Pytanie nie brzmi: „Czemu ją zaprosił?”.
Tylko: „Czemu się zjawiła?”.
Ten pomost to Banksy?
Syfiosa.
- To grecka nazwa tej wyspy? - Syfiosa.
Syfiosa.
Miles!
Moja kochana Birdie!
Twoja wyspa!
- Moja piosenka! - Paul skomponował ją na tej gitarze.
Raczej sztos, co nie?
Twoja mina, warto było.
Przyjaciele! Moi starzy przyjaciele!
Możemy się uściskać? Facet w bieli nas…
- Możemy! - No to chodź tu.
Możemy się ściskać.
Duke!
Siemasz, ziomek. To chyba sen.
Żaden sen, tylko jawa jak marzenie.
Whiskey.
Podoba mi się ten naszyjnik.
- Piękny. Chodź tu. - Staroć.
- Jak się masz? - Wspaniale.
- Tak? - Fajna wyspa.
Grecka wyspa, co? Seksowna.
Benoit Blanc, tak?
Wiesz, jak wydać legitne przyjęcie z trupem w tle.
- Dukey. - Stary.
Siemka.
- Miło cię widzieć. - Ciebie też.
Witam.
Panie Bron, jestem niezmiernie wdzięczny…
Miło poznać…
Andi,
jednak jesteś.
Jestem.
To co, jedziemy z tym koksem?
Mój drogi, cierpliwości.
Słuchajcie. Wiem, że macie mnie za hippisa,
ale pozwólmy sobie
wspólnie winhalować tę chwilę.
Znamy się od dawna. Nadal się przyjaźnimy.
Kocham was.
Tyle chciałem powiedzieć.
Czeka nas wspaniały weekend. Tylko nasza paczka. Tylko my.
Hej, brachu.
Nie ma mnie tu.
Kto to?
Derol.
Mieszka tu, żeby sobie coś poukładać,
ale nie bierze w tym udziału.
Najpierw oprowadzę was po Glass Onion.
Czadówa.
O Boże! Glass Onion, jak nasz bar!
Uwielbiam!
Bierzemy bagaże czy…
Słońce mnie razi.
…ktoś je nam doniesie.
Usiadłabym gdzieś w cieniu.
- Bogacze są szurnięci. - Dziękuję.
Zdarza mi się strugać ważniaka, ale to…
Nie wiem, czy zdołam nadążyć.
Idzie panu doskonale. Jestem Andi.
Jakże miło z twojej strony. Benoit.
- Złapałeś gumę. - Dziękuję.
Nieźle.
Wygląda jak prawdziwa szklana cebula.
- No. - Przeszłość, teraźniejszość i przyszłość.
Co było dawniej, gdzie jestem teraz, co po sobie zostawię.
Nie zważajcie na mnie.
Szczytowa reklamacja moich dotychczasowych osiągnięć.
Ilu ludzi zatrudniasz, by to utrzymać?
Zwykle 50, ale odprawiłem wszystkich.
To zwykły weekend z kumplami. Jak za dawnych czasów.
Zrozumcie.
To nie jakaś odjebana chata.
To nawet nie jest dom.
To komuna. Artystyczna.
Cudownie.
Co to?
Cogodzinny dong. Phil Glass mi to skomponował.
- Co? - Jaki Phil Gas?
Skończmy gadać i zacznijmy się bawić.
Przydzieliłem wam pokoje zgodnie z waszymi czakrami.
No wiem. Zaufajcie mi.
Monitor biorytmiczny to klucz do pokoju.
- Rany! - Działa na zasadzie haptyki.
Rozpakujcie się, przebierzcie. Spotkamy się przy basenie.
Luźne popołudnie, a potem zaczniemy grę.
Sakralna! Znasz mnie, Miles.
Och, Miles.
Hej, Andi…
Sakralna!
Naprawdę się cieszę.
Proszę wybaczyć, ale to niesamowite.
Wiem. Panie Blanc, mogę prosić na słówko?
Oczywiście.
Wielkie nieba, to…
Mój Boże, to…
Zaraz, co to takiego?
Wielki Boże, ile tu gwiazd!
To jak 2010: Odyseja kosmiczna…
To niesamowite, wręcz niesamowite.
Tak się cieszę, że tu jestem.
Jeśli mogę wziąć udział w tej grze detektywistycznej,
może jako… sam nie wiem, detektyw, to całkowicie się na to piszę.
To zaproszenie… to spotkanie…
To samochód?
To mój Błękitny Porschak.
Jedyny egzemplarz. Wszędzie mi towarzyszy.
A co robi na dachu?
Po tej wyspie nie da się jeździć.
Ach tak, jasna sprawa.
Panie Blanc,
chciałem zapytać,
co pan tu robi?
Słucham?
Co pan tu robi?
Zaprosił mnie pan.
Nieprawda.
Przysłał mi pan pudełko.
- Dostał pan pudełko? - Tak.
Doręczono mi drewniane pudełko z dziecięcymi łamigłówkami
i jak je rozwiązałem, w środku znalazłem zaproszenie.
Ma je pan przy sobie?
Owszem.
Przepraszam, nic nie rozumiem.
Gra się już zaczęła?
Nie.
Wygląda jak pozostałe, ale ja go nie wysłałem.
Ile było tych pudełek?
- Pięć. Dla pięciu przyjaciół. - Żadnych próbnych? Prototypów?
Nie. Mój człowiek ledwo się wyrobił, a szkolił go sam Ricky Jay.
A po otwarciu i rozwiązaniu łamigłówek
da się znów je zamknąć? I zresetować?
Chwila.
Ktoś zresetował pudło.
Ktoś je zresetował i wysłał panu dla jaj.
„Miles urządza przyjęcie z trupem. Zaprośmy skubanego Benoit Blanca”.
Dobre!
Tak mi niezręcznie.
Czemu?
Odnotowany detektyw na moim przyjęciu z trupem.
Idealnie.
Gorzkie doświadczenie nauczyło mnie,
że anonimowe zaproszenie nie wróży nic dobrego.
No dobra. Bardzo bym chciał, by mnie pan odwiedził.
Proszę, zaprosiłem pana. Jest pan oficjalnym gościem.
Cieszę się, że pan tu jest. Luzik. Miłej zabawy.
Proszę spróbować rozwiązać zagadkę. Jeśli pan potrafi.
Nie chcę się chwalić, ale to wyższa szkoła jazdy.
Lecę. Będę przy basenie.
Lionel, nie ma takich seksownych naukowców.
Claire, wyglądasz słodko.
Dzięki, Bird.
Starasz się. To dobrze. Doceniam wysiłek.
Cóż, w końcu to Grecja.
I bez maseczek. Znów mogę oddychać.
Spójrzcie na ten basen. Chyba się zanurzę.
Może trochę później.
AK i Flea zbierają pochwały,
ale Frusciante to najważniejszy z Peppersów.
Hej, Blanc! Wskakuj.
Spróbuj kombuczy z prądem. Niezła.
Jared Leto mi przysłał. Chyba szuka inwestora.
- Jestem na urlopie… - Kopsnij!
Trzymaj.
Błękitny Porschak!
Klasyk.
Pamiętasz, prawie mnie rozplaskałeś na drodze do…
Andersona Coopera.
Coop urządza legendarne imprezy.
O Boże.
Serio, Duke?
O mój Boże!
Serio.
Dupek.
Impreza się zaczęła.
Imponująca sztuka.
Zawsze przy mnie.
- Widzę. - Nie wiesz, kiedy zrobi się chujnia.
Birdie. Powiedz mu.
- Musisz. - Powiem.
- Poważnie. - Dobrze.
- Błagaj. - Tak zrobię.
- Dobrze? - Boże.
Jak pójdzie do siebie, to idź za nim.
Zajmę się nim. Spokojnie.
Daj mi łyka dla ochłody.
- Oba mnie kręcą… - Ekstra.
Kiedyś, dawno temu…
to ja byłam na okładkach, on był nikim.
Nie wierzył, że w ogóle z nim gadam.
Tak powiedział:
„Birdie Jay z billboardów. Nie wierzę, że ze mną gadasz”.
Był zabaweczką w mojej dłoni.
Tak było lepiej.
Andi! Cześć!
Ile czasu minęło?
Od procesu. Parę miesięcy.
Proces. Co za kicha.
Dla wszystkich. Prawda, Peg?
Czuję się niezręcznie. Idę popływać.
Matisse'a w łazience jeszcze rozumiem,
ale… To telefaks?
Miles nie ma nawet telefonu.
Wygoda. Mam jeden numer
podłączony do faksów na całym świecie.
Analogi mają w sobie coś…
Spójrzcie na ten relikt.
Patrzcie.
Miles, po co to przechowujesz?
Mogę zapytać, o ile to nikogo nie urazi,
co was wszystkich łączy?
Eklektyczna z was grupa.
Dysruptorzy nawzajem się przyciągają.
Tak.
Już wcześniej użył pan tego słowa.
Co to znaczy?
Niektórzy twierdzą, że Birdie ma dysruptywną gadkę.
Ona po prostu mówi, co inni myślą,
ale boją się powiedzieć na głos.
To prawda. Kawa na ławę.
Słyszał pan o Sweetie Pants, prawda?
Przyznam się ze wstydem.
Uwielbiam te dresiki. Nic innego nie noszę…
Siedzi pan obok Birdie Jay. Była ikoną mody.
Najmłodszą redaktorką She She Magazine.
Wpływowe kręgi, królowa życia, aż nagle…
Wybuchła afera z kostiumem na Halloween.
To był ukłon w stronę Beyoncé, ale ludzie inaczej to odebrali.
Prawie nie ruszałam się z domu. Bez przerwy chodziłam…
W dresach.
Wypuściła dizajnerskie, luksusowe, wygodne dresy
na samym progu pandemii.
Dysrupcja dysrupcji. Rozbiła bank.
Spójrz na Duke'a. Myślisz, że widzieli w nim coś poza kupą mięśni?
Pierwszego influencera z milionem followersów na Twitchu?
Właśnie tak. To on. Diluj z tym.
- Heloł. - A Claire?
Przeciętna mamadżerka, która wali granatami w polityczną machinę.
Lionel nie czekał dziesięć lat, liżąc akademickie rowki,
by pozwolili mu poszerzać ramy nauki.
Nikogo nie pytał. Tak jak ja w Al…
Jak my w Alphie. Dysrupcja.
Zdradzę panu sekret. Rewolucja umysłu.
Już pan tego nie odsłyszy. Wyłączył pan telefon?
- Zostawiłem w pokoju. - Dobra.
Żeby namieszać, trzeba zacząć na małą skalę.
Złamać jakąś normę, pogląd, konwencję,
model biznesowy.
Coś, co ludziom i tak już obrzydło.
Zyskujesz poklask, bo rozwalasz coś,
co każdy i tak chciał rozwalić.
To punkt przepięcia.
Musisz zapytać samego siebie,
czy jesteś kimś, kto będzie parł naprzód.
Rozwalisz więcej rzeczy?
Coś większego?
Rzecz, której nikt nie chce rozwalić?
Bo w tym momencie ludzie nie będą po twojej stronie.
Nazwą cię szaleńcem.
Wandalem. Każą ci przestać.
Nawet własny wspólnik ci to powie.
Bo, jak się okazuje,
nikt nie chce, żebyś rozwalił system.
Ale na tym polega prawdziwa dysrupcja.
I to właśnie nas wszystkich łączy.
Wszyscy doszliśmy do tej granicy i ją przekroczyliśmy.
- Jasne? - Tak.
Dysruptorzy.
My wszyscy.
Pojechałeś jak po czerwonej pigułce.
Andi, z którą stworzyłem Alphę… Ona w to wierzyła.
Owszem, wierzyłam.
Wierzyłam w to.
Blanc, jest pan detektywem, prawda?
No tak.
Wyczaił pan to drugie coś?
Co naprawdę ich wszystkich łączy?
Andi, daj spokój.
Lionel. Wszyscy wiemy, dla kogo pracuje.
To żaden sekret.
I wiemy, kto sponsoruje kampanię Claire.
A gdy wszyscy…
Gdy wszyscy omijali Birdie wielkim łukiem,
bo podczas wywiadu z Oprah nazwała się bliźniaczką Harriet Tubman…
Duchową!
Który anioł biznesu zainwestował w Sweetie Pants?
A Duke?
Gdy dostał bana od Twitcha,
bo zalecał nastolatkom lek na potencję z rogu nosorożca…
- Nie z nosorożca. - Kto wkręcił go
do YouTube'a i promował mu streama przy pomocy swoich mediów?
Oto nasz wspólny mianownik.
Każde z was wisi kurczowo u złotych cycków Milesa Brona.
I każde z was
wbije przyjacielowi nóż w plecy, byle ssać dalej.
Oto w co wierzę.
Andi, zaczekaj.
To było mocne.
Kolacja jest o 20.
Widzimy się przy stole?
Miles ma rację.
Mówię samą prawdę. Nie wszystkim to odpowiada.
Niebezpiecznie jest mylić mówienie bez namysłu
z mówieniem prawdy.
Nieprawdaż?
Więc jestem niebezpieczna?
To się okaże. Przepraszam.
Coś jest nie tak.
Co masz na myśli?
Zmieniła się.
Co ona kombinuje?
Panie Bron! Chwila!
Dzień dobry.
Witam.
- Proszę tego nie robić. - Słucham?
Bird pokazała mi oświadczenie na temat Bangladeszu.
Jeśli każe je pan opublikować, jej reputacja
legnie w gruzach.
A mój życiorys to Birdie Jay, Birdie Jay, dział sprzedaży, a potem Birdie Jay.
Jeśli splami swoje imię, to moje imię…
Wybacz…
Peg.
Błagam. Namów ją na to oświadczenie.
To jej jedyna szansa.
- Co… - No dobrze.
Ale…
W tym ogrodzie nie wolno palić.
Proszę nie zaśmiecać wody.
Zrobisz to dla mnie?
Witajcie. Koktajle, zanim zostanę zamordowany.
Chyba pamiętam, co kto lubi.
Tamales. Mój chemiku.
- Lagavulin 16. - Mocno torfowa.
Czysta jak woda.
To moja Kubańska Bryza?
Zgotowała nam bana w Saint-Barthélemy. Nie inaczej.
Cóż, #byłowarto.
Claire. Białe nieschłodzone.
Pinot Gris.
Rety-kotlety! Daje kopa.
Limitowany ostry sos Jeremy'ego Rennera.
Dałem mu zainwestować. Co rok przysyła paletę. Proszę.
Dziękuję.
Przepraszam, nie wiem, co pan pije. Do wyboru.
Hej, Andi.
Ufam, że nadal pijesz whiskey z wodą sodową.
- Wiesz… - Dobra. Miles.
Wiem, że cię to kręci, ale…
Przecież to istne Tate Modern!
Po co na samym środku wieszasz sobie kopię Mona Lisy?
To jak plakat z Che Guevarą w akademiku.
Chyba że…
Bez jaj.
- Chwila… - To niemożliwe, Miles.
Proszę wybaczyć moje niedowierzanie, ale Mona Lisa
to własność państwowa, niemożliwe, żeby…
Podziękujmy pandemii.
Zamknęli Luwr, Francuzów przypiliło,
więc zaoferowałem im pożyczkę pod zastaw.
Najwięcej wybuliłem na transport i zabezpieczenia.
Patrzcie.
O Boże.
Ubezpieczyciel nic nie wie, ale zamontowałem guzik dezaktywujący.
- No jasne. - Zgadnij gdzie.
O Boziu! Jakie to proste.
Wrażliwy czujnik. Telefon dryndnie i już.
Przesada.
Nie chcę patrzeć jej w oczy przez szybę.
Byłem z mamą w Paryżu, gdy miałem sześć lat.
Widok tej damy odmienił moje życie.
Da Vinci umiał malować bez pozostawiania śladów pędzla.
Dlatego jej wyraz twarzy wydaje się zmieniać.
Raz się uśmiecha, raz nie. Wyraża szczęście? Smutek?
Może coś innego?
Ten pozornie prosty portret
nagle nabiera warstw i głębi tak złożonej,
że dostajesz zawrotu głowy.
Coś niezwykłego.
Klasyk.
Nie ma mnie tu.
Za każdym razem, gdy chcę cię udusić, wyskakujesz z czymś takim. Czysta magia.
- Dziękuję. - To jej zasługa.
Co wam mówiłem pierwszego wieczora w Glass Onion? No co?
Chcę, by wspominali mnie za każdym razem, gdy mówi się o Mona Lisie.
Po wieki.
Ale co to znaczy?
Nieśmiertelność. Chce zrobić coś, co zmieni…
Chwileczkę, Miles.
Po co ci Mona Lisa w salonie?
Za tydzień
na moje zaproszenie zjadą się tu przywódcy świata i media.
I właśnie tu dokonam odsłony przyszłości.
- Wiecie, co to jest? - Nie musisz pytać.
Co jest, Miles?
Ja nie wiem.
- Nie upuść. - O Boże!
Nowe stałe paliwo wodorowe. Niesłychana moc i radykalna wydajność.
Zerowa emisja dwutlenku węgla. Pozyskiwany z wody morskiej.
Nazwałem to Klear, przez K.
Na tym spotkaniu ogłosimy nasz produkt „Klear America”.
Przystępny domowy generator prądu Klear będzie napędzał ludzkie marzenia
w całym kraju przed końcem tego roku.
Nie.
Przecież ci tłumaczyłem.
Potrzebuję co najmniej dwóch lat,
żeby się upewnić, czy to bezpieczne i wykonalne.
Claire i ja nie podpiszemy się pod tym, dopóki nie poddamy tego testom…
O nie.
O tak.
Nie.
Zasilasz całą posiadłość tym czymś?
Calusieńką. Wyjechane oświetlenie.
Ogrzewanie i chłodzenie, wszystko łącznie z moim faksem.
Glass Onion w całości jedzie na Klear.
O Boże, Miles.
Udało się.
Wypisuję się.
To nieodpowiedzialne. Ktoś przypłaci to życiem.
Nie możesz się wypisać.
To już się dzieje.
Kocham cię. Chodźcie, zjedzmy coś.
Słuchajcie.
Ten weekend już stał się legendą, ale zabawa dopiero się zaczyna.
Mamy trzy dni na kąpiele w słońcu i w Morzu Jońskim.
Dobre jedzenie, wino i doborowe towarzystwo.
Ale oprócz gier i zabaw czeka was też poważne zadanie.
Bo dziś, w tym pokoju, popełnione zostanie morderstwo.
Moje.
Musicie bacznie obserwować zbrodnię.
Pamiętać, co o sobie wiecie.
Rozglądać się za wskazówkami, które ukryłem na wyspie.
Niektóre z nich są pomocne, inne mogą być mylne. Sami to rozwikłajcie.
Kto ustali sprawcę i sposób, w jaki popełniono zbrodnię,
a przede wszystkim jej motyw,
ten wygra naszą grę.
Pytania?
Tak… Co można wygrać?
Jak to co?
A co byś chciał?
Nie, nic. Ja tylko…
Myślałem tylko, że jest jakaś nagroda.
Jakiś iPad albo…
Dobrze. Jasne, iPad dla zwycięzcy.
A jak już będziesz martwy, będziemy mieć z tobą kontakt?
Nie będę udawał trupa przez cały weekend.
Będę w zasięgu,
ale żadnych pytań. Nie będę wam pomagał.
Nie potrzebuję iPada. Pragnę dodać. Ja tylko…
Powiedział pan, że ktoś coś wygra, więc tak mi się wyrwało.
Możemy współpracować?
Tylko jedna osoba rozwiąże zagadkę.
Jeśli macie jakieś podejrzenia, zachowajcie to dla siebie.
Zadanie jest podchwytliwe. Zajmie wam cały weekend.
To naprawdę wyśmienite.
Czy to już się rozpoczęło?
Morderstwa jeszcze nie było. Ale czemu nie? Jak powiedział Watson…
To Birdie. Podłączyła zdalny sterownik do kuszy
w ramach zemsty za kradzież jej wyjątkowego brylantu Ren.
Spójrzcie, gdzie siedzi.
Idealny kąt pomiędzy Birdie a kuszą
z napiętą tępą strzałą.
Wycelowaną prosto…
w pana Brona.
Bliższa inspekcja kuszy zapewne ujawni zdalny spust
i dalszy dowód obciążający, jakim jest zabytkowa marka Jayhawk.
Jayhawk, Birdie Jay.
Rzecz jasna mamy więcej zbędnych i oczywistych wskazówek.
Żywopłot w kształcie litery B.
Pokój Birdie ma czakrę sakralną, którą blokuje poczucie winy.
Bla, bla, bla. Za to motyw, o tak.
Na okładce sprytnie ulokowanego magazynu The Face z 1998 roku,
na której Birdie
miała na sobie słynny brylant Ren.
To rodzinna pamiątka, zdaje się.
Zaznaczam tylko, że nie wiedziałam, co znaczy „krwawy diament”.
Panie Bron, ten spory medalion, z którym się pan nie rozstaje,
niezbyt pasuje do pańskiego wyspiarskiego stylu.
Zechce go pan otworzyć.
Mój brylant Ren!
Dramatyczna, namiętna i widowiskowa zbrodnia fashionistki,
panny Birdie Jay.
Niestety intryga ta nie miała szans w obecności Benoit Blanca.
Tak… Widziałaś? Właśnie się… Nieźle.
Mój Boże, co za uczucie! Spełnienie. Pełna satysfakcja.
Jak te minikrzyżówki w Timesie.
Znajoma szefowa kuchni opowiada mi o wiecznej pogoni
za doskonałą przekąską i to było właśnie jak smaczna, mini…
Gniewa się pan.
Nie, Blanc, ja tylko…
Co, u diaska?
Nie było łatwo to wszystko ustawić.
Trudno. Nie szkodzi.
Gillian Flynn mi to wszystko rozpisała.
- Dobra jest. - Jest piekielnie droga.
I co teraz? Mamy grać w kości przez cały weekend?
Panie Bron, prawda jest taka, że celowo popsułem pańską grę.
Mam ku temu dobry powód.
Że co?
Podoba mi się metafora szklanej cebuli.
Pozornie złożona jest z wielu warstw,
tymczasem jej wnętrze widać jak na dłoni.
Pańskie relacje z tymi ludźmi mogą wydawać się skomplikowane,
ale intencja tego weekendu jest oczywista.
Zebrał pan siedem osób
mających realny powód, by źle panu życzyć,
ściągnął je na odosobnioną wyspę
i zasiał w ich głowach ideę morderstwa.
To jak położyć naładowany pistolet na stole i zgasić światło.
Bez takich.
Pogrywa pan ostro z Lionelem i grozi zniszczeniem mu reputacji,
jeśli nie zgodzi się, by Klear napędzał rakietę z załogą.
To samo z Claire.
Może groził pan, że wesprze jej przeciwnika
w nadchodzących wyborach, jeśli nie wyda zgody na elektrownię.
Zrobił pan rozeznanie.
A Birdie. Bangladesz.
Sweetie Pants produkowane są w fabrykach wyzysku.
Birdie ma się podłożyć, żeby ratować tyłek jej inwestora.
A Duke? Wszyscy wiemy, czemu chce pana zabić.
On nic nie wie.
Owszem, wie.
Moja obecność o czymś świadczy.
Dla co najmniej jednej osoby to nie gra.
To ta słynna serwetka!
Znam tę historię.
- Tak… - No proszę.
Naszkicowałem oryginalny pomysł na Alphę na serwetce
i pokazałem ją Andi w Glass Onion.
To był nasz lokalny bar.
To tam wszystko się zaczęło. Ale rok później go zburzyli.
Andi.
Tak, Andi.
Kiedyś mówiła mi prawdę.
Nikt już tego nie robi.
Same fałszywe uśmiechy i ukryte motywy.
Każdy sądzi, że mu się coś należy.
Nienawidzą cię, gdy im tego nie dajesz, bo taka jest twoja rola.
Pewnie trudno współczuć biednemu, udręczonemu miliarderowi.
Kurczę, tęsknię za tym barem.
Mógłbyś go wyłączyć.
Dostaję Alerty Google o was wszystkich.
Whiskey, sport, zainteresowania.
Ustawiłeś powiadomienie dla słowa „film”?
Lubię filmy. Nie hejtuj, nerdzie.
Dzięki Bogu za Benoit Blanca.
Nie musimy cały weekend literować żywopłotów.
Nic tu po mnie. Spadam rano.
Dopiero przyjechaliśmy.
Zostań, baw się dobrze.
Dobra. Zabijasz mój nastrój.
Zwykle bym tak nie powiedział,
ale Duke ma rację.
Albo upijmy się i rozkoszujmy tym rajem przez weekend.
Raczej też powinnyśmy się zwijać.
Nie. Nieszczęśliwi w raju. Należy nam się.
Owszem.
Porozmawiamy o słoniu w salonie?
Czy przykryjemy go kocem i przepchniemy przez weekend?
A ten słoń to ja?
Tak! Ty jesteś słoniem!
Nie aż tak.
Po co przyjechałaś?
W tych okolicznościach to chyba fair, że zapytam.
Fair?
O Boże. Dobra. Nic tu nie jest fair.
Gratulacje, teraz już wiesz.
Jesteśmy skazani na Milesa. Czego chcesz?
Chcesz wiedzieć, czemu to zrobiliśmy? Czemu? Oblicz to sobie.
Zjawiasz się tu w pantoflach od Gucciego
- i mówisz… - Valentino.
…że jesteśmy ci coś winni?
Przez lata zbijałaś forsę na Alphie.
Odbiłaś się, dostałaś swoje.
Ja?
Nie, to on dostał to ode mnie. Wszystko!
Odebraliście mi życie. Ktoś z was, każdy z was.
Moje życie! Rozumiesz, co to znaczy?
Claire próbowała powiedzieć, że nam przykro.
Współczujemy ci. Czego chcesz?
- Poważnie pytasz? - Tak. Co chcesz?
Czek? Udawaną litość?
Powiedz, co chcesz usłyszeć,
i miejmy to z głowy.
Chcesz się zemścić? Podciąć Milesowi gardło?
Pogrążyć nas? Wykrztuś to z siebie! Mów!
- Mów! - Żądam prawdy!
Chcę poznać prawdę.
Powiem ci prawdę.
Wezmę to na siebie.
Prawda jest taka, że wszyscy ssiemy ten złoty cycek.
Gramy w tę samą grę.
Ty przegrałaś.
Chcesz, to się ukrzyżuj,
jeśli uważasz, że popełniono na tobie straszliwą zbrodnię,
jaka nam by się nie śniła.
Jeśli chodzi o mnie, to mam dość traktowania cię jak ofiary.
Źle to ogarnęłaś.
Przegrałaś. Proszę. Taka jest prawda.
Stara, dobra Andi.
Rety, panie detektywie.
Pora wybadać, kto zabił atmosferę.
Co… No weźcie!
Blanc popsuł mi zabawę. Spoko. Alpha DJ, zapodaj coś żywego.
Miles, będę się zwijał rano.
Ja też.
Nie. Jutro mamy brunch z szampanem na plaży.
Spróbujesz foil surfingu,
a ty popracujesz nad opalenizną.
Wyborcy uznają, że lockdown ci służył.
Birdie, zatańcz ze mną.
Chodź, piękna, rozchmurz się.
Gdzie jest Andi?
Właśnie, gdzie?
Duke się uśmiecha. Tak, to mi się podoba.
Co tam? Dostałeś dobre wieści?
Już wiem, skąd ta masa alertów.
Skoczyły mi wyświetlenia na kanale. Chodź i zobacz.
Internet huczy. Spójrz na statystyki.
Sztos. To wszystko zmienia, co?
Jeszcze jak.
W takiej sytuacji może pogadamy o Alpha News?
Jasna sprawa. Chodź tu.
- Gratuluję. - Dukey! To cudownie! Pokaż.
W końcu wszystko się ułoży. Nie traćcie wiary.
Czy kiedyś was zawiodłem?
Czy kiedykolwiek nie wyszliśmy na swoje?
Zostajecie. Tak? Zostajecie. Super.
To nasza kolej.
Co zawsze mówiliśmy? Ciesz się sukcesem, zanim go osiągniesz.
I wreszcie go osiągnęliśmy. Zmieniamy świat, my wszyscy!
Zostawiamy po sobie ślad.
Dopiero co Blanc mówił mi, że ta impreza to ryzykowny pomysł,
bo tak mnie nienawidzicie, że jedno z was mogłoby mnie…
Nieważne. To bzdura.
Patrzcie, jak się kręci. Birdie, cudo.
Patrzcie na jej kieckę. Zakręć się jeszcze.
Miles kazał wam na mnie patrzeć!
Patrzcie. Ptaszyna.
Wznieśmy toast za Dysruptorów.
Moich ziomków. Kocham was. Wszystkich.
Dysruptorzy! Rozwalają i wymiatają!
Podkręćcie muzę, idziemy na basen!
Basen nocą, właśnie tak.
Miles.
Wstawaj, geniuszu, pokaż…
Miles, Duke.
Chryste.
Duke!
Zakrztusił się?
- Chyba… - Nie, to nie to.
- Trzymasz go? - Tak.
Duke.
Widzisz coś? On chyba…
Co?
Obawiam się, że pan Cody nie żyje.
Nie, Duke. Nie!
O Boże!
Co się stało? Zakrztusił się? Co się stało?
Nic nie blokowało dróg oddechowych.
Przyczyny śmierci nie poznamy bez autopsji.
Co się stało?
Moja droga, zrobisz coś dla mnie? Usiadłabyś tu obok,
żebym mógł się nim zająć?
Właśnie tak. Panie Bron.
Proszę wezwać łódź. Niech przypłyną natychmiast.
O Boże.
Panie Bron!
Ja to zrobię.
Jak to zrobić?
Tam jest dyżurka.
Niech sprowadzą pogotowie i policję.
Dobrze.
Bardzo proszę, żeby nikt nie dotykał ciała
ani niczego wokół niego.
Policję?
Traktujesz to jako miejsce zbrodni?
O Boże. Tylko nie to. Ja nie mogę.
Policja zjawia się według protokołu.
Już widzę nagłówki!
Podczas pandemii gubernatorka baluje w Grecji z YouTuberem, który zmarł.
O Boże, nie…
Bacardi…
Pan Blanc chyba…
Nie twierdzi pan chyba, że to było zamierzone?
Tego nie wiemy.
Ale jego śmierć była tak gwałtowna, że… owszem.
Zgaduję, że ktoś dodał mu coś do drinka.
Celowo.
Jak to „rano”? Co to ma być?
Syfiosa! Pomost Syfiosa!
Syfiosa. Syfio…
Łódź dotrze tu najwcześniej o szóstej rano, jak minie przypływ.
Pojmują wagę sytuacji?
Nie ma gdzie zacumować,
a durny pomost à la Banksy działa tylko podczas odpływu,
bo nie jest pływający. Zwykła syfioza.
Kurza twarz. W porządku.
Radzę wszystkim zamknąć się w swoich pokojach do 5.30.
Spotkamy się tu i wyjdziemy razem na pomost.
Zostanę przy ciele.
Przypilnuję, by nikt niczego nie ruszał.
Pójdźcie się przespać.
To jest…
Twoja szklanka, Miles.
On…
wypił z mojej.
Wypił z mojej szklanki.
On…
Możemy…
Daj spokój, Miles.
Miles, przecież to my!
Serio, kotku?
Miliard dolarów, jeśli powie mi pan, kto chciał mnie zabić.
- Miles! - Miles!
Wyciszę komórkę Duke'a.
Zostajemy tutaj.
Będę miał was na oku, dopóki nie przypłynie łódź.
- Właśnie tak. - Na litość boską.
Gdzie Whiskey? Gdzie Andi?
Gdzie telefon Duke'a?
Przed chwilą dingnął. Gdzieś tu jest.
Widziałem go tu.
Słyszeliśmy go.
Nie ma w kieszeniach.
Może gdzieś upuścił. Zaczekajmy, aż znów dingnie.
Pal sześć telefon. Patrzcie.
Gdzie ta głupia spluwa?
O pierunie. Kiedy zniknął jego pistolet?
Zawsze ma go przy sobie.
Zawsze go ma. Więc nie zwracaliśmy uwagi.
Ale w którymś momencie zniknął.
- Kiedy? - Andi.
Musimy znaleźć Andi.
Andi!
Panie Bron!
Spokojnie, to tylko ten cogodzinny dong.
Co?
- O nie! Cholera. - Miles, uspokój się.
- To już zaraz. - Panie Bron, o co chodzi?
Ta gra! Moja gra z trupem.
Miałem podać drinki i rzucić coś przejmującego o 22.
Przez 20 minut miało być…
Blanc, musi mi pan pomóc. Ratunku!
Co ma się stać o 22?
- Birdie, idź za moim głosem. - Boże!
- To ty? - Przestań krzyczeć.
- Coś mnie dotknęło! - Bez paniki!
- Ale ciemno. - Tu jestem.
- Gdzie mój telefon? Ma latarkę. - Nie widzę.
- Jak się to… - Lionel!
- Claire? - Słuchajcie…
- Tutaj! - Tu jestem!
Stójcie w miejscu. Spokojnie. Bez paniki.
To była Andi!
Zabiła Duke'a i zdemolowała nasz pokój. Widziałam ją!
- Co? - To kusza podwodna?
Nie… Nie dzisiaj!
Chwila.
- Panie Bron! - Co się dzieje?
Jasna choinka! Zostańcie tutaj!
Mam telefon!
Birdie? Lionel? Halo?
Andi?
Andi!
Kto to?
Słodki Boże.
Helen.
Posłuchaj. Wzięłaś pistolet Duke'a?
Niby po co? Czemu zgasły światła?
- Duke nie żyje. - Co?
Nie rozumiem.
Proszę. Zaufaj mi. Mamy to jak na dłoni.
Brakuje nam jednej rzeczy, ale tylko ty…
Lionel?
Gdzie jesteście?
Tu jestem! Co się stało?
Słyszeliście to?
Słyszałem. Wszyscy są cali?
Co to było?
Ktoś strzelił z pistoletu? Tak to brzmiało.
O Boże.
Wszyscy do środka.
- Może… - Nigdzie nie pójdzie.
Pora to zakończyć.
Peg. Zawiadom służby. Niech przyślą łodzie już teraz.
Chrzanić Banksy'ego. Niech cumują na plaży!
- Zabiła Duke'a. Czemu miałaby… - Nie.
To się nie dodaje.
Wręcz przeciwnie.
Duke, Andi, ten weekend,
ta niedorzeczna gra, która zaczęła się, zanim tu przybyliśmy.
Raczy nam to pan wyjaśnić?
Nie. Mogę wyodrębnić poszczególne warstwy,
przybliżyć rozwiązanie, ale odkryć samo sedno…
Tylko jedna osoba wie, kto zabił Cassandrę Brand.
Otwórz wreszcie!
Znów siedzisz w wannie?
Nie!
Tak?
Mogę w czymś pomóc?
Tak. Czy tu mieszka Benoit Blanc?
A o co chodzi?
Jego biuro jest nieczynne, a mam do niego sprawę.
To pilne. Proszę.
Blanc? Ktoś do ciebie!
Z pudłem!
Ojej.
Zacznijmy od początku.
Nazywam się Helen Brand. Przyjechałam tu prosto z Alabamy.
A co tam pani porabia?
Uczę. Trzecią klasę. Głównie przez Zooma.
Farbujemy koszulki, takie tam lockdownowe zajęcia.
To bez znaczenia.
Dwa dni temu odebrałam telefon.
Moja bliźniaczka popełniła samobójstwo.
W samochodzie.
We własnym garażu.
Przy włączonym silniku.
Moja siostra to Cassandra Brand. Słyszał pan o niej?
Tak, oczywiście. Przepraszam… Wiedziałem, że kogoś mi pani przypomina.
Niezwykła kobieta.
Prowadziła pamiętnik. Codziennie coś w nim pisała
od szóstego roku życia.
Wie pan, jak go zatytułowała?
„Notatki dla przyszłych biografów”. „Biografów”. W liczbie mnogiej.
Miała dopiero sześć lat.
Prosto po liceum
wyfrunęła do Nowego Jorku i już tam została.
Gdy byłyśmy małe, wygłupiałyśmy się i udawałyśmy Sytą Picz.
„O rety, pies znów zjadł kawior”.
A potem sama zaczęła tak mówić.
Jak Syta Picz. Myślę sobie: „Kogo próbujesz nabrać?”.
Miała odwagę i spryt za nas obie. Kibicowałam jej.
Zatem… Odebrała pani telefon…
Tak. Zadzwonili i przyleciałam. To było wczoraj.
Poszłam do Andi, żeby uporządkować jej dom. Co za bałagan.
Porozrzucane książki.
I myślę o tym, co jej odebrano.
Że nie było mnie przy niej.
I wzbiera we mnie złość, gdy nagle ktoś puka do drzwi
i widzę kuriera z tym czymś od Milesa Brona.
Pewnie był inny sposób, by to otworzyć.
Ale co tam, rozwaliłam to.
Okazało się, że to zaproszenie na jego grecką wyspę w przyszły weekend.
Jedna z tych wycieczek, które urządzał dla swojej grupy gnojków.
Mówią na siebie „Dysruptorzy”.
Ale ja wiem, kim oni są. I zawsze jej to mówiłam. Gnojki.
Panno Brand. Co mogę dla pani zrobić?
Andi nie popełniła samobójstwa.
Nie zostawiła listu pożegnalnego.
Przejrzałam maile w jej komputerze.
Chciałam sprawdzić, czy komuś coś pisała.
Proszę. Wysłała to o 16. W dniu jej śmierci. Cztery dni temu.
„Wreszcie to znalazłam.
Mam to tutaj i wykorzystam to, by spalić jego imperium.
Dam wam ostatnią szansę, by to naprawić.
Wiecie, gdzie jestem. A”.
UŚCISKI, ANDI
Domyślam się, że te nazwiska to…
Birdie Jay, Duke Cody, Claire Debella i Lionel Toussaint.
Gnojki.
Wysłała e-mail, nikt jej nie odpisał,
a na drugi dzień znaleźli ją martwą w garażu
nafaszerowaną tabletkami na sen?
Przeszukałam każdy zakamarek jej domu,
ale czego nie znalazłam?
Czerwonej koperty.
Fascynujące.
Według Google'a jest pan najlepszym detektywem na świecie.
Ktoś taki jak ja przeciwko
grupie bogaczy z armią prawników…
Chyba że zostaliby sami.
Odizolowani na cały weekend z, jak się pani wyraziła,
najlepszym detektywem na świecie…
Mam się udać na tę wyspę.
To głupi pomysł, prawda?
Powiedzmy to sobie jasno.
Żaden ze mnie Batman.
Mogę dotrzeć do prawdy, zgromadzić dowody
i przedstawić je policji i w sądzie,
ale to limit moich kompetencji.
Lepiej pan niż ja. Zaryzykuję.
Nie mówili w wiadomościach o śmierci pani siostry.
- Zgłosiła to pani mediom? - Nie.
Kurczę. A powinnam?
Nie znam się na tym.
I żaden inny członek rodziny nie wie…
Jeśli pociągnę za sznurki,
mógłbym powstrzymać wyciek do prasy przez jakiś… tydzień?
Może to…
Nie, to szalony pomysł. To się nie…
Serio…
Nie, to… Tak. Panno Brand.
Wszelki podziw i szacunek, jakim mnie pani darzyła,
przekraczając mój próg… Proszę podwoić te uczucia.
Podwoić.
Proponuję, by udała się pani ze mną na tę wyspę
jako swoja siostra.
Cassandra Brand.
Co? Nie. Zlecam to panu.
Ja nie… Oszalał pan?
Podwaja pani. Tak.
Jeśli zjawi się słynny detektyw
i ni stąd, ni zowąd zacznie wypytywać o pani siostrę,
nie puszczą pary z ust.
Pani obecność posłuży za katalizator.
- Nie ma mowy. - Proszę podwajać.
Staram się, jak mogę, ale to szaleństwo.
Tylko tak coś wskóramy.
Nie widzi pan? Od razu się połapią.
Zmieni pani fryzurę, włoży jej ubrania.
Już się widzę w takich ciuchach.
- Co z moimi włosami? - Polecę pani kogoś.
Czemu mieliby podejrzewać,
że udaje pani swoją siostrę, skoro nie wiedzą, że ona nie żyje?
Racja.
Nie wiedzą, że Andi nie żyje.
Czemu mieliby coś podejrzewać?
- A pan będzie robił dochodzenie? - Tak. Wystarczy tylko pani obecność.
Panie Blanc, czy to… bezpieczne?
Nie.
Jedna osoba będzie znała prawdę.
Jej zabójca od początku będzie znał pani tożsamość
i intencje.
I nie zawaha się ponownie zabić, by zatrzeć ślady.
Jestem detektywem. Nie ochroniarzem.
Przykro mi. Nie pomogę.
Nie.
Jeden z tych gnojków zabił moją siostrę.
Sądzi pan, że dorwiemy tego sukinsyna?
A niech mnie.
Nie wiem, czemu tu jestem. Oszalałam. Ale jestem. Zróbmy to.
- Coś do picia? - Napij się.
Nie piję. Poproszę kawę.
Dobrze.
Pamiętniki Andi.
Przyswajaj je sobie. Zatem… jutro.
Zjawię się wcześnie.
Będę strugał ekscentryka z Południa, zbiję ich z tropu.
Na łodzi… bądź nieprzystępna.
- Nie wdawaj się w rozmowy. - Nie lubię łodzi.
Dasz radę.
Pamiętaj tylko: głos Sytej Piczy i postura Andi.
Uczę się z jej prelekcji w TED-zie.
Świetnie.
Pies pożarł kawior.
Otóż to!
Mówiłeś, że prześledzisz ich motywy.
Znalazłeś coś?
Owszem.
Ale każdy ma motyw, by uśmiercić Milesa Brona.
Czemu mieliby ją zabić, by go chronić?
Nie pojmuję.
A Miles? Może on to zrobił.
Nie wykluczałbym tego, ale Miles Bron nie jest głupi.
Ryzykując morderstwo po głośnym procesie
i po tym, jak Andi wysłała ten e-mail,
wykazałby się nieprzeciętną głupotą.
Zwłaszcza że ktoś mógłby go wyręczyć.
Streść mi te pamiętniki.
Dobrze.
Dziesięć lat temu, zanim się wybili,
spotykali się w barze.
I przewodził im Miles?
Nie. Andi.
Wszyscy przyjaźnili się z Andi.
Birdie była przebrzmiałą modelką.
Duke nerdem urządzającym turnieje gier komputerowych.
Claire przegrała wybory do ratusza.
Lionel był nauczycielem z doskoku.
Ich kariery osiadły na mieliźnie.
Ale Andi odkryła ich potencjał.
A potem odkryła Milesa i zapoznała z resztą.
To Miles.
- Miło was poznać. - Siemasz.
Fajne pióra.
- Na początku go nie lubili. - …przeżyją wynalazcę…
Mówił rzeczy w stylu…
Chcę, by wymieniali moje imię
za każdym razem, gdy mówi się o Mona Lisie. Po wieki.
Co to w ogóle znaczy?
Nieśmiertelność.
Chce stworzyć coś o trwałej wartości.
Jego pierwszy biznes to katalog masaży stóp.
- Wypalił? - Nie.
Słuchajcie, warto spróbować.
Dajmy mu szansę. Zobaczymy, co się stanie.
- Hej, drużyno. - No i zaczęło się dziać.
Załatwił Birdie pokaz jej projektów. Udał się.
Lionel zaczął publikować. Duke dostał kanał na Twitchu.
Claire wygrała lokalne wybory.
Ja też cię kocham!
Drobne osiągnięcia, ale istotne.
Aż przyszła pora na coś większego.
Nad czym pracujesz?
Pomysł z serwetki przerodził się w Alphę.
Odnieśli sukces i wciągnęli resztę.
Miles miał coraz większe aspiracje.
Dwa lata temu
skumał się z dziwnym norweskim naukowcem na ceremonii z ayahuaską w Peru,
który nakręcił go na to całe paliwo wodorowe.
Całkiem go to opętało.
Był gotów przeznaczyć na to cały kapitał firmy.
UMOWA INWESTYCYJNA 100% WKŁAD FIRMY ALPHA W KLEAR
Nie.
Andi, daj spokój. To jest to!
Nie. To żaden start-up. Rozwalisz cały świat.
No raczej.
Nie! Dosłownie. Świat wyleci w powietrze!
Pole zaburzonej rzeczywistości zostaje tutaj. Nie pozwolę ci na to.
Jak to nie pozwolisz?
Odejdę.
Z połową firmy, by cię przed tym powstrzymać.
Tak też zrobiła. I kocham ją za to.
A potem Miles z pomocą prawników odebrał jej resztę firmy.
Wtedy wytoczyła mu proces?
Jej pozew dotyczył
prawa własności intelektualnej do pomysłu na firmę.
Tego na serwetce.
Której nie zachowała.
Miles był bardzo poruszony. Wpadł na pomysł.
Złapał serwetkę
i nabazgrał coś na niej, żeby nam pokazać.
- Łże! - Cisza!
- Wysoki Sądzie, to kłamstwo. - Proszę upomnieć…
Spójrz mi w oczy, Claire! Wiesz, że to kłamstwo!
To kłamstwo.
Pamięta pan, panie Cody, kto pisał na serwetce?
Tak. Miles.
To był Miles.
Miles.
To było w marcu.
Zaraz po werdykcie
Miles nagle znalazł „swoją” serwetkę…
SERWETKA ZA MILIARD DOLARÓW: GENEZA IMPERIUM
…i opowiadał o tym w wywiadach.
Zuchwałe fałszerstwo.
Wierutne kłamstwo. Które zadziałało.
TEMAT: ZNALAZŁAM JĄ.
Zatem każdy z Dysruptorów popełnił krzywoprzysięstwo,
by zniszczyć Andi i chronić Brona.
Musimy się dowiedzieć dlaczego. Ustalić motyw.
Komu aż tak zależało, by popełnić zabójstwo.
A potem, co nie będzie łatwe,
ustalić, gdzie każde z nich przebywało w noc zabójstwa.
Kto mógł być wtedy u Andi? Wykorzystał okazję.
Podejrzani, motyw, okazja…
- To wygląda jak Cluedo. - No tak.
Pewnie zawsze wygrywasz.
Wcale mi nie idzie. To moja pięta Achillesa.
Bieganie z notesem po wszystkich pokojach.
Okropna gra.
Moim uczniom się podoba.
Boję się.
Rozumiem.
Ostatnia szansa, by się wycofać.
O Boże. Łodzie.
Kozaczka.
Nie powinno cię tu być.
Duke i Birdie. Przejrzeli mnie. Albo po prostu są wredni.
Jedno nie wyklucza drugiego.
Podejrzewam, że jak już się rozgościmy,
Bron weźmie mnie na bok, by wypytać, co tu robię.
Będziesz miała okazję powęszyć.
Powęszyć?
Powęszyć.
Mam powęszyć.
Dobra.
Andi.
Tak.
Whiskey. Jeszcze się nie znamy.
- Szukasz basenu? - Tak.
- Pójdziemy razem? - Pewnie.
Chcesz? Nie smakuje mi. Pachnie jak ten Derol.
Piękny naszyjnik. Jesteś spod Byka?
Tak. To prezent od Milesa.
Zrobił mi niespodziankę na urodziny.
Zasypał cały penthouse różami.
Uroczy gest.
To dobry gość. Skomplikowany.
Chociaż…
Uważam, że zrobili ci świństwo.
Źle cię potraktowali.
Czytałam transkrypty z procesu. Wydymali cię.
Dzięki, Whiskey.
To mój drugi raz. W zeszłym roku byliśmy na jachcie.
Musiało być fajnie.
Nie.
Gdy się zbierają, robi się kwas.
Duke traktuje mnie jak cizię, reszta mnie ignoruje.
- Czemu to znosisz? - Duke'a?
Buduję sobie markę, a on daje mi wstawki na swoim kanale.
Choć zbytnio się angażuje w manosferę.
Jeśli kiedyś pójdę w politykę,
to raczej nie z tej platformy.
To szybka piłka, ale ogólnie chujnia.
- Basen. - Jeszcze się przejdę.
Spotkamy się później.
Miło było z tobą porozmawiać.
Nawzajem.
O mój Boże!
Serio.
Dupek.
Impreza się zaczęła.
Zrobiłam to. Dwa tygodnie temu.
Zatwierdziłaś elektrownię.
Tak. Jak nawali…
Stracę żelazny elektorat, szeregowych lewaków. Koniec.
Ja też.
Co?
Zatwierdziłem użycie Klear w locie załogowym.
- Personel jeszcze nie wie. - Ja chromolę.
Miejmy nadzieję, że Andi się myliła.
Nie myliła się.
W warunkach domowych gaz wodorowy wycieka z rur.
- Cząsteczki są za małe. - Gaz wodorowy?
Lionel. Sprzedałam za to duszę.
Mówisz, że to zgotuje ludziom w domach powtórkę z Hindenburga?
Zajmę się nim. Spokojnie.
Kiedyś, dawno temu…
to ja byłam na okładkach, on był nikim.
Był zabaweczką w mojej dłoni.
Tak było lepiej.
Andi! Cześć!
Świetnie ci idzie.
Ciekawa rzecz na temat Whiskey i mamy motywy
dla Lionela i Claire.
Brawo!
To motywy? Nie bardzo mogłam to pojąć.
Nadstawili karku i stracą wszystko, jeśli Milesowi się nie powiedzie.
Muszą go chronić za wszelką cenę.
Nie wyobrażam sobie, by mogli ją zabić.
Weź pod uwagę naturę tej zbrodni.
Przyszli, by przeprosić. By się pogodzić.
A samo zabójstwo popełniono bez przemocy.
Wręcz łagodnie.
Nawet nie musieli tego oglądać.
Po prostu zasnęła.
Nie.
Jak najbardziej ich na to stać.
Mówiłaś, że nie pijesz.
To nie alkohol. To jakiś napój zdrowotny.
Daj mi to.
To kombucza z prądem. Jareda Leto.
Ile ma? Dziewięć procent alkoholu!
Zostaw. Ile już wypiłaś?
Nie wiem, ale czuję się świetnie.
Jasne? Musimy się skupić.
Skupmy się na naszych O, na okazjach.
Musimy to z nich wycisnąć. Już czas.
Nie. Teraz niczego nie będziemy wyciskać.
Słuchaj. Czuję się świetnie.
Może się połóż.
- Kończy nam się czas! - Helen!
Helen…
Proszę.
Weź pod uwagę ryzyko.
Daj mi się tym zająć.
Niczego nie wyciskaj.
Każą ci przestać.
Nawet własny wspólnik ci to powie.
Bo, jak się okazuje,
nikt nie chce, żebyś rozwalił system.
Ale na tym polega prawdziwa dysrupcja.
I to właśnie nas wszystkich łączy.
Wszyscy doszliśmy do tej granicy i ją przekroczyliśmy.
Andi…
Czekaj!
„Czekaj”? Nie. Sama czekaj!
W sądzie nawet nie spojrzałaś mi w oczy.
Co robisz?
Chcesz pogadać o tym mailu?
Teraz chcesz o nim rozmawiać? Nawet nie odpisałaś!
Siedzę w polityce.
Nie wysyłam e-maili,
których wolę nie widzieć na okładce Timesa.
Dlatego dzwoniłam.
Wszyscy dzwoniliśmy. W kółko.
Miałaś wyłączony telefon. Przez cały następny tydzień też.
Mam nowy numer.
Nie mogliśmy się dodzwonić, więc do ciebie pojechaliśmy.
Lionel i ja dotarliśmy równocześnie. Duke już tam był.
- Andi! - Hej, Andi?
Światła były pogaszone. Waliłem z całych sił.
Andi!
Pukaliśmy, wołaliśmy cię. Po godzinie odjechaliśmy.
Birdie przyjechała później i zastała to samo.
- Gdzie byłaś, Andi? - O której tam byliście?
Nie wiem. Było już ciemno.
A ty, Duke,
już tam byłeś?
Prawie się rozbił na motorze.
- Aż tak zasuwał. - Byłbym rozplaskany.
Dobrze. Możecie to powtórzyć?
Słuchaj.
Nie wiem, co knujesz, będąc tutaj,
ale musimy o tym pogadać.
Gdybym wtedy otworzyła drzwi,
powiedziałabyś: „Przepraszam. Wesprę cię”?
Czy zależało ci tylko na tym,
by powstrzymać mnie przed użyciem tej koperty?
Coś jest nie tak.
Nie podoba mi się to.
Co ona kombinuje?
Proszę nie zaśmiecać wody.
Blanc!
Proszę nie zaśmiecać wody.
To wszystko, co powiedziała. Tak myślę.
A ja myślę, że powinnaś zacząć pić. Wymiatasz.
Lionel i Claire byli tam razem. Ale Duke był wcześniej, a Birdie później.
Jedno mogło przyjechać wcześniej, zabić Andi,
a potem czekać, aż dojedzie drugie.
FITNESS Z SERENĄ
Cholera.
Coś mi świta, ale ta sprawa całkiem zbija mnie z tropu.
Zbija mnie z tropu.
Brak nam motywów dla Duke'a i Birdie…
Robimy tę sesję czy nie?
Zegar tyka.
Nie, nie teraz.
Może później.
Spoko, wasza kasa, nie moja.
Ten Jared Leto dostałby ode mnie wciry za tę kombuczę.
Ten sam numer do wszystkich faksów.
Ja pierdykam.
Z datą zaraz po tym, jak Andi wysłała ten e-mail.
Lionel to przefaksował…
To jeszcze nie znaczy, że on… Schyl się.
Natychmiast. Idź do niego.
Zrób, co trzeba, przyciśnij gnoja.
Wyduś z niego odpowiedź.
Słuchaj, buzia. Zależy nam na tym. Zrób to dla mnie ostatni raz.
Dobra. Kocham…
Chodź tu.
Zrobisz to dla mnie?
Nie to.
No weź.
Tylko tego chce.
Jego kanał wysycha, musi się promować.
Wkręć go do Alpha News, kotku. Choćby na koniec ramówki.
Wiesz, że zasłużył. Po tym, co zrobił.
Posłuchaj.
Rzeźbię przyszły profil newsowy.
Nie będę psuł karmy nosorożcowymi pigułkami na wzwód.
Rozumiesz?
To mój wierny kumpel, ale nie nadaje się do Alpha News.
Nic nie poradzę, Peg.
Mam tego dość. Odchodzę.
- Peg! - Daj mi spokój!
- Czekaj! - Dziesięć lat…
Terapeuta nazwał to toksycznym związkiem.
- Nie bądź taka! - Nie idź za mną.
Odchodzę!
To był ukłon w stronę Beyoncé, ale ludzie…
Czemu mówił, że to twoja jedyna szansa?
Czemu ludzie mówią różne rzeczy?
Birdie, zaraz cię palnę, jeśli mi nie powiesz.
Podpiszę to oświadczenie.
Nie! Będzie po nas…
To i tak się wyda! Nic nie poradzimy!
Zrobimy to, co zawsze.
Zaprzeczymy, przeprosimy i zaszyjemy się na jakiś czas.
Zostaw to mnie.
Co to?
Mój sekretny telefon.
A to co?
E-mail od kontrahenta Sweetie Pants sprzed dwóch lat.
„Panno Jay, pragnę poinformować, że w szwalni w Bangladeszu
panują spartańskie warunki.
Czekam na instrukcje”.
Odpisałaś: „Idealnie. Dzięki”.
Z dabującą memotką.
Birdie…
nie mów, że myślałaś, że „spartańskie” znaczy to samo
co „sportowe”.
O Boże.
Miles mnie spłaci.
Mówi, że jeśli wezmę to całkiem na siebie,
to wypłaci mi wartość moich udziałów.
To 30 milionów.
Zrobię wszystko, żeby nie utonąć,
a on jest moim kołem ratunkowym.
- Oddasz mi sekretny telefon? - Nie.
W Cluedo tak nie ma.
Bo to beznadziejna gra.
Wszyscy mieli motyw, by chronić Milesa.
I wszyscy tam wtedy byli. Co teraz, detektywie?
Koperta.
Zabójca twojej siostry zabrał ją, by chronić Milesa.
Nie zniszczyłby jej.
Chciałby mu pokazać, co dla niego zrobił.
Zabrał ją ze sobą. Jest gdzieś tutaj.
Jak ją znaleźć?
Ktoś musiałby przyjść na kolację z teczką,
żeby mieć przy sobie kopertę tego rozmiaru…
Inaczej musi być w czyimś pokoju.
Więc dziś podczas kolacji…
Andi. Ufam, że nadal pijesz whiskey z wodą sodową.
Zachowaj trzeźwy umysł.
Bo musisz znaleźć sposób.
Żądam prawdy!
Powiem ci prawdę.
Na tyle bolesny,
by nikt za tobą nie poszedł.
Sprowokuj kłótnię i przegraj. Musimy znaleźć tę kopertę.
Przegrałaś. Taka jest prawda.
Stara, dobra Andi.
To dupek, Whiskey. Rzuć go w diabły.
Przeszukaj ich pokoje. Przetrząśnij je szybko i dokładnie.
Nie przejmuj się bałaganem.
Cześć. Wybacz.
Klapniesz tu sobie czy…
Psiakrew.
37 WIADOMOŚCI 21 NIEODEBRANYCH POŁĄCZEŃ
Co u licha?
WSPÓŁCZUJĘ. WŁAŚNIE SIĘ DOWIEDZIAŁEM…
CASSANDRA BRAND NIE ŻYJE PRAWDOPODOBNE SAMOBÓJSTWO
POLICJA ZAKŁADA ŚMIERĆ WSKUTEK SAMOBÓJSTWA
O cholera.
Andi?
Wszystko wyjaśnię.
Czekaj. Przyjęcie się skończyło?
Nie. Wyszłam stamtąd.
Duke…
Zostawiłam go, bo nie mogłam… Nie zasłużył na to.
Co powiem jego mamie?
Owszem, zasłużył sobie. To kawał drania. Nie żal mi go.
Należało mu się. Bez niego będzie ci lepiej.
Co, kurwa?
- Nie zabijaj! - Co?
- Nie zabijaj mnie! - Nie mam zamiaru, stuknięta suko!
Andi?
Andi!
Blanc!
Blanc, gdzie jesteś?
Helen! Zrobiło się niebezpiecznie. Wzięłaś pistolet Duke'a?
Niby po co? Czemu zgasły światła?
Duke nie żyje.
Co?
Nie teraz. Znalazłaś kopertę?
Nie. Przeszukałam wszystkie pokoje.
Głupiec ze mnie! Został jeszcze jeden pokój.
Ktoś dał ją Milesowi. Jest w Glass Onion.
Odwrócę ich uwagę, a ty ją znajdź…
Ale nie dowiemy się, kto mu ją dał.
Blanc, nie rozumiem.
Proszę. Zaufaj mi. Mamy to jak na dłoni.
Brakuje nam jednej rzeczy, ale tylko ty…
Ja pierdzielę!
Blanc, za nim!
Co z tobą? Nie daj mu uciec.
OSTRY RENNING!
Zabójca myśli, że nie żyjesz.
To nasza przykrywka.
Ugram ci pięć minut w Glass Onion, ale musisz…
- Dawaj. - Musisz znaleźć tę kopertę.
- Znajdę. - Świetnie. Daj mi to.
W sam raz.
O w pizdu!
Blanc…
Tak.
O Boże.
Boże, Andi.
Wszyscy do środka.
- Może… - Nigdzie nie pójdzie.
Do środka.
Pora to zakończyć.
O w pizdu.
To się nie dodaje.
Wręcz przeciwnie.
Duke, Andi, ten weekend,
ta niedorzeczna gra, która zaczęła się, zanim tu przybyliśmy.
Raczy nam to pan wyjaśnić?
Nie. Mogę wyodrębnić poszczególne warstwy,
przybliżyć rozwiązanie, ale odkryć samo sedno…
Tylko jedna osoba wie, kto zabił Cassandrę Brand.
Kto?
Prześladuje mnie w myślach owa szklana cebula.
Z pozoru wielowarstwowa, zagadkowa i nieprzenikniona.
Tymczasem wnętrze widać jak na dłoni.
Gdzie?
Dlatego właśnie ta sprawa tak bardzo zbiła mnie z tropu.
Pod każdą złożoną warstwą ukazywały się
kolejne złożone warstwy i do niczego nie mogłem dojść.
Tu właśnie był pies pogrzebany.
Otóż spodziewałem się czegoś skomplikowanego,
czegoś błyskotliwego, jakiejś zagadki, szarady.
Tymczasem sedno sprawy leży gdzie indziej.
Nie ukrywa się w złożoności,
lecz w bolesnej do bólu oczywistości.
Tak naprawdę wcale się nie ukrywa.
Miałem ją tuż przed oczami.
Zabójca niemal trafił w moją piętę Achillesa.
Ale na całe szczęście w ostatniej chwili
uświadomiłem sobie, co tak bez przerwy nie dawało mi spokoju…
„Winhalować”.
Nie ma takiego słowa.
Co?
Pozwólmy sobie wspólnie winhalować tę chwilę.
Nie ma go w słowniku.
Brzmi, jakby było, ale jest całkiem zmyślone.
Z kolei „reklamacja”, owszem,
to poprawne słowo, ale w złym kontekście.
To szczytowa reklamacja moich dotychczasowych osiągnięć.
Przez cały dzień…
Odnotowany detektyw.
Istne pole minowe malapropizmów…
Punkt przepięcia.
…i błędów merytorycznych.
Kąpiele w słońcu i w Morzu Jońskim.
To Morze Egejskie.
No tak. Tak jest.
Jego pomost nie pływa. Cudowne paliwo to niewypał.
Jego pojęcie teorii dysrupcji jest co najwyżej pobieżne.
To nie on zaprojektował łamigłówki czy tę grę.
Et voilà! Wszystko się zgadza. Oto klucz do rozwiązania.
Miałem go tuż przed sobą.
Jak reszta świata zakładałem, że Miles Bron to skomplikowany geniusz.
Ale dlaczego?
Zajrzyjcie do wnętrza tej szklanej cebuli…
Miles Bron to debil.
Błagam. Proszę wreszcie powiedzieć, kto próbował mnie zabić.
Nikt nie próbował cię zabić, ty zadufany błaźnie.
Duke wziął moją szklankę!
Tak nam wmówiłeś.
„Wziął ją przez pomyłkę”, powiedziałeś tuż po tym.
Patrzcie, jak się kręci. Birdie, zakręć się jeszcze. Patrz.
I gdy to powiedziałeś,
wydało nam się, że to widzieliśmy. Ale pomyślcie.
Nie zważajcie na jego kłamstwa i pomyślcie na trzeźwo.
Co tak naprawdę widzieliśmy?
Patrzcie, jak się kręci. Birdie, cudo.
Podałeś Duke'owi swoją szklankę.
Jasne jak kryształ. Na naszych oczach.
Przy wszystkich. A potem sfałszowałeś fakty.
A my to łyknęliśmy.
Twierdzi pan, że Miles zabił Duke'a?
- Tak. - Czemu?
Bo tego wieczora, gdy Andi wysłała wam e-mail,
gdy Duke pojechał do niej motorem…
po drodze minął Milesa.
Prawie się zderzyli.
Wręcz sam nam o tym powiedział. Wprost.
Klasyk.
Pamiętasz, prawie mnie rozplaskałeś na drodze do Andi?
Andersona Coopera.
Tamtego wieczora u Andi.
Duke mówił, że prawie miał wypadek.
Że byłby… rozplaskany?
Przecież Miles od pół roku mieszka w Grecji.
Nie. Whiskey.
Miles był z tobą w twoje urodziny w Nowym Jorku.
Podarował ci ten naszyjnik. Jesteś spod Byka.
Jestem.
Dwa tygodnie temu.
- Pal licho wodór. - Dziewiątego maja.
Szwalnie i dobrowolne przyprawianie sobie rogów za występy w newsach.
Co takiego?
Skupcie się raczej…
na kopercie.
O w mordę!
I w co tu wierzyć?
Andi?
Kto bał się tej koperty?
Miles Bron.
Tamtego wieczora Lionel przefaksował e-mail Andi
Milesowi, który odebrał go w Nowym Jorku.
Jedyną rzecz, która mogła zburzyć imperium kłamstw,
prawdę w rękach jedynej osoby, która nie bała się jej ujawnić.
Wsiadł więc w Błękitnego Porschaka
i pojechał na miejsce zbrodni. A Andi go wpuściła.
Czemu nie?
Zaplecze prawników i pomagierów Milesa
zmiażdżyłoby ją zwykłą siłą bezwładności.
Ale sam Miles? Miała na tyle rozumu, by się go nie bać.
Ale nie dostrzegła prawdziwego, oczywistego zagrożenia, nim było za późno.
Duke wiedział, że tam byłeś, ale nie wiedział, że Andi nie żyje.
Dowiedział się o tym dopiero dziś.
Właśnie tutaj, gdy otrzymał Alert Google na telefonie,
który, o dziwo, teraz zamilkł.
I który pokazał tobie…
bo ty nie masz telefonu.
Duke! Nie!
Naprawdę myślał, że pozostali nie dowiedzą się o śmierci Andi?
Mają telefony.
- Gdzie mój telefon? - Peggy.
Telefon!
Nie ma mowy.
Nie musiał ukrywać, że umarła.
Tylko to, że Duke pokazał mu, że ona nie żyje,
na chwilę przed własną śmiercią.
Duke pokazał mu to przy wszystkich.
To wszystko zmienia, co?
Jeszcze jak.
I powiedział, czego chce w zamian za milczenie.
W takiej sytuacji może pogadamy o Alpha News?
Jasna sprawa. Chodź tu.
Co zatem zrobił Miles?
Trzyma trutkę w zębie? Jakaś sztuczka w stylu bogacza?
Nie. To dużo głupsze zagranie.
Birdie, podaj składniki Kubańskiej Bryzy.
Wódka, amaretto.
O Boże.
SOK ANANASOWY
I… sok ananasowy.
Byle nie ananas. Duke nie lubi się z ananasem.
Uczulenie.
Nie wolno mu ani kropli.
Sok ananasowy!
Wlał mu sok z ananasa do whiskey.
Jakie to głupie.
Takie głupie, że aż genialne.
Nie! Po prostu głupie.
„Prawdopodobne samobójstwo. Pozostawiła siostrę, Helen”.
Helen.
Mówiłaś mi o Helen. Twojej siostrze…
Moment!
Helen Brand, panie i panowie.
Przejdźmy do nieudanego zabójstwa Helen,
które, muszę przyznać, było całkiem dobrze przemyślane.
Dojrzałeś nadarzającą się okazję.
Masz dom na odosobnionej wyspie,
pełen ludzi gotowych na wszystko,
którzy mają konkretne powody, by źle jej życzyć…
Co więcej, masz naładowany pistolet tuż pod ręką.
Do tego zgasły światła.
Zebrał pan siedem osób
mających realny powód, by źle panu życzyć,
ściągnął je na odosobnioną wyspę
i zasiał w ich głowach ideę morderstwa.
To jak położyć naładowany pistolet na stole i zgasić światło.
Na Boga…
Ty przymulony, bezmózgi
palancie!
To jedyne morderstwo z namiastką polotu,
bo wziąłeś ten pomysł ode mnie.
I po tym wszystkim zachowałeś tę kopertę?
Nie spaliłeś jej?
Rozpoznajesz to?
Pismo Andi.
Mam cię, skurwysynie.
Nie rozpędzaj się, siostrzyczko.
Po pierwsze, jak udowodnisz, że to oryginał?
- Mogła skopiować to ode mnie. - Nie.
Bar został zamknięty dziewięć lat temu,
a jej serwetka ma coś, czego twoja nie ma.
Dobra, ale po drugie…
- Co on zrobił? - Spalił ją!
- Co spaliłem? Nic nie widziałem. - Spaliłeś ją!
- Ktoś robi tosty? - To ci się nie uda.
A widziałeś dowód? Tę płonącą serwetkę?
Nie. Ktoś ją widział?
No to… padły tu ciężkie oskarżenia.
Ale wygląda na to, że nikt nie wie, co tak naprawdę widział,
i mamy tu jedynie dowody poszlifowe.
Gdyby to była moja zabawa w szukanie mordercy,
jak planowałem na ten weekend,
Blanc wygrałby teraz iPada Pro.
Ale to nie zabawa.
W życiu potrzeba więcej niż zgrabnej historyjki kryminalnej.
Potrzeba dowodów.
A wy macie… zero.
Prawda?
Ma rację.
Zawartość tej koperty i fakt, że ją posiadał,
były jedynymi namacalnymi dowodami.
Właśnie.
Chcecie pójść na policję? Do sądu?
To wasz wybór.
Cokolwiek byście nie robili, macie tylko wasze słowo przeciwko mojemu.
I jak się to skończy?
Myślę, że podobnie jak dla Andi.
Chryste.
Chcę tylko dodać,
że twoja siostra była skomplikowana, ale wiele dla mnie znaczyła
i współczuję straty.
Nikt nic nie powie?
Podnieś rękę, powiedz: „Widziałam, wziął pistolet”.
„Widziałam go wtedy u Andi”.
„Widziałam serwetkę, zanim ją spalił”.
Nie…
Nie widzieliśmy.
Kłamiecie w imię kłamstwa. Ale nie w imię prawdy.
Wciąż wisicie u jego cycka.
Gnojki.
Blanc.
Musisz coś zrobić.
Przykro mi, Helen. Odkryłem prawdę.
To granica moich kompetencji.
Mam nad sobą policję, sąd, system.
Nic nie poradzę.
Mogę tylko…
dodać ci nieco odwagi.
I przypomnieć, czemu twoja siostra odeszła z firmy.
Tak jest!
Czemu nie?
Dajesz, Helen! Tak jest!
Rany, jak mi ulżyło.
Serio?
- Ty też? - Tak.
- O tak. - Dawaj.
Tak, warto… Hej, Miles!
No dobra.
Spoko. Ulżyjcie sobie.
Mazeł tow!
Żywa torpeda.
Helen, spokojnie!
Grał na nim Liberace.
No dobrze… starczy już?
Widocznie nie.
Czemu…
Dobra. Co?
No co? Czego chcesz?
Nie…
O Boże!
Miles! Masz gaśnicę?
Andi?
Helen!
- Gaśnica? - Czekaj…
O Boże!
Na litość boską!
Przestań, Helen!
O Boże!
Dobra, dość!
Dość. Wystarczy.
Helen, odejdź.
Jasne.
Pamiętając o tym, czemu moja siostra odeszła z firmy.
Szlag!
Hindenburg.
W tym ogrodzie nie wolno palić.
Dysrupcja.
Zajebioza!
Fantastycznie! Zadyma!
Myślisz, że mnie załatwiłaś?
Rozwaliłaś mnie jak gangster? Nie!
Jak mała dzidzia!
Jak dziecko!
Lepiej ci teraz?
Mam nadzieję, że chociaż się wyżyłaś,
bo nic nie wskórałaś!
Twoje paliwo przyszłości usmażyło właśnie
najsłynniejszy obraz świata, ty jełopie.
Gratuluję publicznej premiery Klear
i zakończenia kariery Milesa Brona.
Już po tobie. Spełniło się twoje życzenie.
By wspominali o tobie za każdym razem…
gdy mówi się o Mona Lisie.
Nie.
Wszyscy to widzieliśmy. Wiemy, co się stało. Prawda?
Widziałam, jak spalił serwetkę.
Rety, przypomniało mi się, że widziałam, jak zabrał pistolet Duke'a.
Widziałem, jak odjeżdżał od Andi w dniu jej śmierci.
Wy gnojki.
Załatwiłaś sukinsyna?
Tak.
Wracamy do domu?
GLASS ONION: FILM Z SERII „NA NOŻE”
WDZIĘCZNI ZA ŻYCIE PEŁNE INSPIRACJI DEDYKUJEMY TEN FILM
ANGELI LANSBURY I STEPHENOWI SONDHEIMOWI
Napisy: Ewa Nowicka