‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎(ต้นฉบับ SWEET HOME จากเว็บตูน ‎โดย Kimcarnby Youngchan Hwang)
‎ขึ้นรถเร็วครับ
‎นายมีใบขับขี่เหรอ
‎- คะแนนข้อเขียนเต็มครับ ‎- แล้วปฏิบัติล่ะ
‎จับแน่นๆ นะครับ
‎คุณจีซู ผมขอโทษนะครับ
‎เสร็จฉันล่ะ
‎ลุงคะ
‎เรา เราควรออกไปไหมครับ
‎คุณออกไปเองแล้วกัน
‎ทำไมไม่ทำตามที่ซ้อมไว้ล่ะคะ
‎หุบปากซะ ไอ้ลูกหมา ‎เห่าเหมือนเจ้าของไม่มีผิดเลย
‎ขอทางหน่อยค่ะ
‎อยากตายกันหมดหรือไง
‎แล้วจะซ้อมกันไปทำไม
‎อยากอยู่กันแบบนี้หรือไง
‎- ลุงคะ ‎- หนีไป ไม่เป็นไร
‎เร็วเข้า
‎ไปตายซะ ไอ้สัตว์ประหลาด
‎หนึ่ง สอง…
‎ถ้าจะขังแบบนั้นอีก ‎เราจะช่วยเขามาทำไมครับ
‎คุณคะ
‎ขอโทษนะคะ
‎ที่ทำให้คุณลำบากกว่าเดิม
‎คราวนี้นายเลือกเลย
‎ขอบคุณครับ
‎ไม่เป็นไรค่ะ
‎ตอนนี้ใช่เวลารักษาคนอื่นเหรอคะ
‎เห็นเมื่อกี้คุณเหมือน ‎หายใจติดขัดเลยนะ
‎ฉันไม่เป็นไรค่ะ
‎ไม่ทราบว่าคุณอยากตายเหรอคะ
‎ฉันไม่รู้ว่าคุณยัง ‎อยากมีชีวิตอยู่ต่อไปหรือเปล่า
‎แต่ช่วยอย่าแสดงออกได้ไหมคะ
‎ต่อหน้าคนที่อดทนเพื่ออยู่ต่อน่ะ
‎ทำไมฉันต้องทำด้วย
‎มันเป็นมารยาทค่ะ
‎โลกเป็นแบบนี้แล้ว ‎ยังจะเรียกร้องเอาทุกอย่างอีก
‎ก็เพราะโลกเป็นแบบนี้
‎เพราะเรายังรอดมาได้
‎เราต้องอยู่ให้สมกับเป็นคนมากขึ้นค่ะ
‎เป็นหอบหืดใช่ไหม
‎จะตายไหม
‎ฉันไม่เคยคิดเรื่องนั้นเลยค่ะ
‎ทำแผลให้ฉันได้นะ
‎ถือว่าฉันขอ
‎คุณคะ คือว่า…
‎เอาของฉันไปเพิ่มไหมคะ
‎ไม่ครับ ไม่เป็นไร
‎ปัดโธ่เอ๊ย ช้อนนี่มีไว้ตกแต่งหรือไง
‎นั่นสิครับ ยกซดน่าจะไวกว่า
‎เดี๋ยวเถอะ ทำไมจ้อง ‎จนเขาดูออกอยู่เรื่อยเลย
‎ตามันไปเอง จะให้ทำยังไง
‎มีที่อื่นให้ไปเหรอ
‎นั่งลงสิ ยืนค้ำหัวอยู่ได้
‎อร่อยชะมัด
‎ไม่เจริญหูเจริญตาเลยแฮะ
‎คนที่คนอื่นเขาไม่สะดวกใจด้วย
‎ควรจะสนิทๆ กันเข้าไว้สิ
‎ปัดโธ่
‎ไอ้หน้าเหวอะ ทำไมชอบ ‎นั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่เรื่อย
‎ทำคนอื่นกินไม่ลงหมด
‎ไปทำอะไรมา ทำไมแขนมีรอยเย็บล่ะ
‎ฉันไม่ยอมแพ้หรอกนะ
‎เป็นไง ไม่น่ามองเลยเนอะ
‎ไอ้หมอที่บอกว่าเครื่องในในท้องฉัน ‎ไม่มีอะไรสมบูรณ์เลย
‎และฉันคงมีชีวิตอยู่ได้ไม่ถึงครึ่งปี
‎ฉันทำให้มันกลายเป็นหมอเถื่อนไปแล้ว
‎เพราะฉันอายุยืนมาก
‎ฉันบอกเคล็ดลับให้เอาไหม
‎เพราะกินข้าวเก่งยังไงล่ะพวก
‎ยัดเข้าไป ยัดไปเลย
‎เราดิ้นรนไปเพื่อกินเพื่ออยู่นะ
‎(ห้องรปภ.กรีนโฮม)
‎มานี่
‎พี่ เล่นด้วยกันนะ
‎พี่สัญญาแล้วไงว่าจะเล่นกับผม
‎นายอยากโดนดุจริงๆ ใช่ไหม
‎พี่ขี้โกหกเหมือนพ่อเลย
‎ไปไกลๆ เลย
‎พี่
‎(ท้องฟ้า)
‎เล่นเถอะ
‎เด็กๆ เล่นได้น่า
‎หนูขอปืนแทนของพวกนี้ได้ไหมคะ
‎ขออะไรก็ได้ที่ฆ่าสัตว์ประหลาดได้
‎ไว้วันหลังนะ รอเธอโตก่อน
‎แล้วถ้าหนูตายก่อนล่ะ
‎ถ้าหนูตาย ยองซูก็ตายค่ะ
‎ยองซูมีแต่หนูคนเดียวนะคะ
‎(กฎการใช้ห้องอาบน้ำ)
‎สามวันครั้งงั้นเหรอ
‎ถ้าผิวฉันพังขึ้นมาล่ะ
‎แล้วความฝันฉันล่ะ ฮะ ‎ความฝันฉันก็ดับน่ะสิ
‎โอ๊ย ไม่รู้แล้วเว้ย
‎(เครื่องใช้ไฟฟ้า)
‎แทงก์น้ำปนเปื้อนแล้วครับ
‎คิดว่าถ้าประหยัด ‎จะได้ถึงครึ่งเดือนซะอีก
‎เรื่องใหญ่แล้วสิ ‎น้ำสำคัญที่สุดเลยด้วย
‎ครับ
‎ขาเป็นอะไรไหมครับ
‎นี่เหรอ
‎ไม่รู้สึกอะไรเลย เลยไม่รู้น่ะ ‎ว่าเป็นอะไรหรือเปล่า
‎ต้องฆ่าเชื้อด้วยนะครับ ‎ไม่งั้นอาจจะติดเชื้อได้
‎อือ
‎ทำไมแว่นตาเป็นงั้นล่ะ
‎เอามานี่ ฉันซ่อมให้
‎ผมชอบแบบนี้มากกว่าครับ
‎ว่าแต่มาทำไมเหรอ
‎คุณต้องไปดูชั้นใต้ดินหน่อยครับ
‎เรียบร้อยดีใช่ไหมครับ
‎อ๋อ แหงสิ มาทำไม…
‎ระวังด้วยนะคะ
‎ทุกคนคงจะดีใจมากเลยนะครับเนี่ย…
‎อะไรครับ
‎บอกว่าชั้นใต้ดินปลอดภัยแล้วนี่
‎พอดีบางคนกำลังรอของอยู่น่ะ ‎ฉันก็เลย…
‎อย่าทำอะไรคนเดียวสิครับ
‎ใช่ๆ เลยลงไปด้วยกันสองคนไง
‎(ฮันดูชิก 1408)
‎เอ่อ เดี๋ยวครับ
‎น่าจะพอรับน้ำหนักได้อยู่
‎ถ้าทำให้กระจกทนทานขึ้น ‎แล้วติดอาวุธเอาไว้
‎ก็น่าจะพอต้านพวกข้างนอกได้อยู่
‎จะเสร็จเมื่อไหร่ครับ
‎เร่งกันใช่ไหมเนี่ย
‎ครับ
‎ไม่มีเวลาแล้ว สมาชิกเราก็เยอะ
‎ปล่อยไว้แบบนี้อาจตายหมดได้ ‎ไม่มีทางรอดได้ทั้งหมดแน่นอน
‎ต้องออกไปก่อนที่คนอื่นจะแตกตื่นครับ
‎คุณคิมจีอึน
‎- ค่ะ ‎- นี่ค่ะ
‎กล่องนี้ของฉัน
‎อันนี้ก็ของฉัน
‎ของฉัน
‎เอ่อ…
‎- ของฉัน ‎- อะไรของป้า ของตัวเองทุกกล่องเลย
‎ไหนดูซิ
‎ไม่ใช่สักหน่อย
‎ไม่ใช่ของคุณนี่
‎ห้อง 502 นัมซังวอน
‎คุณนัมซังวอนคือใครครับ หือ
‎ว่าที่สามีที่ตายไปแล้ว ‎ของคุณซออีกยองน่ะค่ะ
‎(เรียนเชิญทุกท่านในวันสำคัญของเรา ‎ซังวอนและอีกยอง)
‎เธอไปที่ไหนกันนะ
‎เธอคงไม่เป็นอะไรเนอะ
‎ออกไป
‎เราเรียกคนพวกนั้นว่า ‎"ผู้ติดเชื้อพิเศษ"
‎เราเจอพวกเขาบ้างแล้ว
‎แต่ก็กลายเป็นสัตว์ประหลาด ‎ไม่ก็คลุ้มคลั่งตายค่ะ
‎หลังเกิดอาการ 15 วัน ‎จะเป็นจุดวิกฤติค่ะ
‎แล้วที่เกิน 15 วันแล้วล่ะ
‎ก็มีค่ะ แต่ก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย
‎เด็กคนนั้นที่คุณพูดถึง
‎จะต้องทนมาได้เกิน 15 วันค่ะ
‎(ขาดแคลนน้ำและอาหาร)
‎(แยกเก็บอาหาร)
‎(เคลื่อนตัวโดยใช้คนน้อยที่สุด)
‎หยุดเดี๋ยวนี้
‎คิดว่าฉันไม่รู้เหรอว่า ‎พวกแกจะแอบหนีกันไป
‎เอาส่วนของฉันมา
‎หยุดก่อนครับ
‎โธ่เว้ย ตอนนี้ฉันเชื่อใครไม่ได้แล้ว
‎ใจเย็นก่อนครับ คุยกันก่อน…
‎ไอ้เวร อย่ามายุ่งกับฉัน
‎คิดว่าฉันจะตายอยู่ที่นี่แบบนี้เหรอ
‎ฉันจะออกไปคนเดียว
‎แก กุญแจรถล่ะ
‎ส่งกุญแจรถมา ‎ส่งมาเดี๋ยวนี้ ไอ้เฮงซวย
‎ส่งมาให้ฉันสิวะ ไอ้ชาติ…
‎ไอ้…
‎ก็ลองออกไปดูสิ
‎พวกแกไม่เข้าใจหรอก
‎ว่าการฝากชีวิตไว้กับคนอื่น ‎มันรู้สึกยังไง
‎ทำอะไรกัน
‎ไม่อายเด็กบ้างเลยเหรอ
‎จะเด็ก จะผู้ใหญ่ ‎แล้วเกี่ยวอะไรด้วยครับ
‎ยังไงพวกเราก็ตายกันหมดอยู่ดี
‎ไม่
‎ไม่ใช่ทั้งหมด
‎คนที่ทำอะไรโง่ๆ เพราะขี้ขลาดแบบนาย ‎จะตายก่อนเพื่อน
‎ตั้งสติซะ
‎ชีวิตของนาย นายต้องดูแลเอง
‎พวกเรา…
‎จะออกไปข้างนอกครับ
‎อาหารที่ตุนไว้ ‎อย่างมากก็ได้อีกแค่ห้าวัน
‎เราจะค้นหาร้านสะดวกซื้อแถวนี้ก่อน
‎จะไม่อันตรายเกินไปเหรอ
‎เลยต้องเตรียมตัวไงครับ
‎คุณตากิลซอบคอยตรวจตราให้
‎ส่วนลุงดูชิกเริ่มปรับแต่งรถแล้ว
‎ไอ้แว่น เดี๋ยวก่อนนะ
‎แล้วใครจะเป็นคนออกไปล่ะ
‎จับฉลากอีกเหรอ
‎ภารกิจนี้สำคัญครับ
‎ต้องให้คนที่น่าจะทำสำเร็จออกไป
‎- ทำไมต้องเป็นฉัน ‎- เพราะคุณเป็นคนดูแลอาหาร
‎และเป็นคนที่มีโอกาสทำสำเร็จ ‎สูงที่สุดด้วย
‎นายคิดว่าฉันเป็นคนยังไง
‎ผมไม่สนใจหรอกครับ
‎ว่าแต่
‎คุณเคย
‎ช่วยชีวิตคนไหมครับ
‎ที่ผมก่อเรื่องจนโดนต่อย
‎ผมขอโทษนะครับ
‎ผมก็เหมือนกัน
‎ขอโทษนะ
‎ที่ต่อยคุณ
‎นิสัยน่าคบขึ้นนี่ครับ
‎ไม่ไปเหรอ
‎ดื่มให้หมดก่อนค่อยไปครับ
‎คอยังไม่แข็งพอน่ะ
‎ไม่ได้ฟังเพลงมานานแล้วแฮะ
‎เจอมันอยู่ตรงซอกตึกน่ะ
‎เพลงอะไรเหรอครับ
‎ฉันแค่ ดีดไปตามที่มือมันไปน่ะ
‎สายก็เหลืออยู่แค่สี่เส้นด้วย
‎ทำนองน่าเบื่อล่ะสิ
‎ผมอยากฟัง
‎จนจบเพลงครับ
‎งั้นเหรอ
‎เจ็บตรงไหนหรือเปล่าครับ
‎ไม่มีอะไรหรอก ฉันโอเค
‎"สวีทโฮม"
‎หือ
‎เพลงนี้
‎รู้สึกเหมือนได้กลับบ้านเลยครับ
‎ขอบใจนะ
‎เรื่องอะไรเหรอครับ
‎เพลงนี้
‎ไม่มีชื่อเพลงน่ะ
‎แต่นายตั้งชื่อเพลงให้ฉันเมื่อกี้
‎"สวีทโฮม"
‎(กรีนโฮมแมนชันอะพาร์ตเมนต์)
‎(ห้องสมุดเด็กเล็ก)
‎อีกนานเหรอ
‎อือ
‎อีกสักพักเลย
‎นี่
‎เวรเอ๊ย จะตายอยู่แล้วเนี่ย
‎ตายจริง ให้มันน้อยๆ หน่อย
‎ถ้ารีบขนาดนั้นก็มาตั้งแต่เมื่อวานสิ
‎นี่ อยากตายหรือไง
‎หือ ฉันอึเพื่อที่จะมีชีวิตอยู่นี่ไง
‎นี่ อึนยูๆ
‎เฮ้ย อึนยู นี่
‎เฮ้ย
‎เป็นอะไรเนี่ย ฟื้นสิ
‎แกจะเป็นสัตว์ประหลาดเหรอ
‎เพราะไม่ได้อึเนี่ยนะ
‎นี่ ฟื้น ฟื้นสิ ยุนจีซู
‎เป็นอะไรของแกเนี่ย ฟื้นขึ้นมาสิ
‎เจ็บมาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ
‎ฉันไม่เป็นไร
‎ลองดูนะครับว่าตอนปล่อยเจ็บไหม
‎น่าจะไส้ติ่งอักเสบครับ
‎"ไส้ติ่งอักเสบ" เหรอ
‎- ไส้ติ่งน่ะครับ ‎- ทำไงล่ะเนี่ย
‎ว่าแต่เขารู้ได้ยังไง
‎เรื่องแบบนี้ต้องรู้สิ
‎บ้านจนแต่ก็ยังจะเรียนหมอ
‎พี่จีซูจะทำยังไงล่ะคะ
‎ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ
‎ทั้งตรงนี้และตรงนั้น
‎เหลือโกลเด้นไทม์อีกไม่นานแล้วแฮะ
‎ถ้าไส้ติ่งแตกจะสาหัสเลยล่ะครับ
‎จะเกิดการติดเชื้อในเยื่อบุช่องท้อง
‎เชื้ออาจจะไปตามเลือด ‎และกระจายไปทั่วร่างกายครับ
‎งั้นต้องผ่าตัดเหรอ
‎เราทำอะไรที่นี่ไม่ได้เลยครับ
‎ผมไม่มีความสามารถพอด้วย
‎แล้วยังไง
‎จะไม่ทำอะไรเลย ‎แล้วเอาแต่พูดไปเรื่อยงั้นเหรอ
‎ทำอะไรสักอย่างสิ
‎ทำอะไรสักอย่าง ‎ฉันต้องแก้แค้นยัยนั่นให้ได้
‎แปลว่าอาจจะถึงตายสินะ
‎ครับ
‎โอกาสตายสูงกว่าโอกาสรอดครับ
‎ยังจะทำอยู่ไหมครับ
‎อือ
‎ถ้าไม่ทำ ฉันก็ไม่มีโอกาสรอดเลยนี่
‎ผมจะผ่าตัดเธอครับ
‎ผมต้องการยาสลบ ยาปฏิชีวนะ
‎น้ำเกลือและอุปกรณ์ผ่าตัดครับ
‎ผมไปเอง
‎ไปตายเหรอ
‎ออกไปสภาพนี้มีแต่จะเป็นภาระ
‎ฉันก็
‎จะออกไปด้วยค่ะ
‎ไปไหน
‎อุปกรณ์ผ่าตัดมีตั้งหลายสิบประเภท
‎ถ้าเอาหมดทั้งโรงพยาบาลกลับมาไม่ได้
‎ก็ต้องให้คนที่รู้ว่าต้องใช้อะไร ‎ไปด้วยค่ะ
‎ช่วยหน่อยนะครับ
‎(เส้นประสาทบริเวณเยื่อหุ้มปอด)
‎(ลำไส้เล็ก)
‎โอ๊ย หนัก
‎ถ้าสถานการณ์ไม่ดี ‎ก็แวะแค่โรงพยาบาลนะ
‎อาหารเป็นแค่เรื่องรองลงมา
‎เป้าหมายหลักคือพี่จีซู
‎จับดาบตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอคะ
‎ประมาณ 30 ปีได้ครับ
‎ผมพูดจริงครับ
‎งานวันเกิดปีแรกผมก็จับมีดเลย
‎โธ่เอ๊ย ไส้ติ่งเกือบแตก
‎คุณจีซูล่ะ ตอนขวบแรก ‎จับอะไรเหรอครับ
‎ฉัน
‎จับเส้นด้ายค่ะ
‎ดีจังครับ
‎เส้นด้าย
‎วันที่ 25 สิงหาคม
‎ที่จริงฉันตั้งใจจะตายวันนี้
‎นายเพิ่งย้ายมาวันนี้ใช่ไหม
‎ทำไมยืนเหม่ออยู่ล่ะ
‎ไม่รู้ว่านายขาดอีกเท่าไร ‎เอาอันนี้ไปหยอดนะ
‎ไม่ต้องคืนก็ได้
‎อวดดีจังเลยนะ
‎หือ
‎ตอนนั้นฉันทำอะไรผิดไปนะ
‎ระวัง
‎ระวังหน่อยสิวะ
‎เฮ้ย ขอโทษที เป็นอะไรหรือเปล่า
‎เป็นอะไรหรือเปล่า
‎ถ้าตอนนั้นฉันไม่ยื่นมือออกไป
‎ชีวิตฉันจะต่างไปจากเดิมสักนิดไหม
‎นายไม่รู้สินะ ‎ว่าทำไมฉันถึงทำกับนายแบบนี้
‎แต่ฉันมีเหตุผลพอก็แล้วกัน
‎ไอ้เวรเอ๊ย
‎ฮยอนซูของเราตาแข็งจังนะ
‎ยังโดนน้อยไปสินะ
‎(คิมโดฮุน)
‎เฮ้ย ไอ้แว่น
‎เฮ้ย
‎นายนั่นแหละ
‎ถึงตานายแล้ว
‎แต่ตอนนี้หมอนั่น…
‎ทำไม
‎เคยสนิทกับมันมากเหรอ
‎ไอ้พวกนี้ก็เคยสนิทกับมันเหมือนกัน
‎ไม่อยากทำก็ไม่ต้องทำ
‎ไม่ได้บังคับให้ทำซะหน่อย
‎ช่างมันเถอะ
‎ว่าแต่นายสนิทกับใครบ้างนะ
‎(พัคจูยอง)
‎ขอโทษนะ
‎ไอ้เวรเอ๊ย
‎ตายจริง ทำไงดีเนี่ย น่าสงสารจัง
‎ทำไมทำกับฉันแบบนี้
‎ฉันจะบอกให้ ‎ถ้านายกระโดดลงไปจากตรงนี้
‎ตั้งแต่วันนี้ไปใครคุยกับชาฮยอนซู ‎ฉันจะฆ่าทิ้งให้หมด
‎พ่อแม่นายรู้ว่านายโดนแบบนี้ ‎แต่ทำไมยังเฉยอยู่ล่ะ
‎งานยุ่งมากเลยเหรอ
‎พ่อนายเป็นหัวหน้าฝ่ายในบริษัทฉันนี่
‎ให้ฉันไล่ออกเลยดีไหม
‎คนที่โดนไล่ออกตอนอายุปูนนั้น
‎ฆ่าตัวตายกันเยอะเลยนี่
‎ไอ้เวรเอ๊ย
‎ถ้าจะหาเรื่อง ‎ก็หาเรื่องฉันคนเดียวสิวะ ไอ้ห่า
‎รู้สถานะตัวเองดีนี่
‎ฉันจะบอกให้
‎ว่าทำไมฉันถึงทำกับนายแบบนี้
‎วันที่นาย
‎ยื่นเหรียญสกปรกนั่นให้ฉัน
‎ท้องฟ้าสดใสมากเลยนะ
‎เพราะแบบนั้นแหละ
‎เพราะท้องฟ้าสดใส
‎น่านับถือแฮะ
‎ไม่ให้แตะต้องครอบครัวงั้นเหรอ
‎ว่าแต่ว่า
‎ครอบครัวนายจะทำอย่างนายไหมนะ
‎ให้อภัยเขาเถอะ
‎ฉันเกลียดพ่อ
‎พ่อเขาทำไปเพื่อปกป้องครอบครัวเรานะ
‎เข้าใจใช่ไหม
‎เกลียดแม่ด้วย
‎ชาฮยอนซูคือพี่ชายฉันเหรอ
‎ใครบอกกัน ใครหน้าไหนมันพูด
‎จียอนเหรอ
‎พี่ชายอะไรล่ะ ฉันไม่มีพี่ชาย
‎เกลียดน้องสาวด้วย
‎หลังจากที่พ่อมาที่โรงเรียน
‎พวกนั้นก็เลิกรังแกฉัน
‎แต่ฉันไม่สามารถ
‎กลับไปเป็นฉันคนเดิมได้อีกต่อไป
‎และฉัน
‎โกรธเรื่องนั้นมากที่สุด
‎ฉันจะจ่ายค่าผ่าตัดให้แม่นายเอง
‎เข้าใจไหม พอรถมาก็กระโดดลงไปเลยนะ
‎นายลงไปเองแล้วกัน
‎วันต่อมา พ่อถูกไล่ออกจากบริษัท
‎ฮยอนซู เพื่อนลูกมาหาน่ะ
‎เพราะนายนั่นแหละ
‎แม่ฉันตายเพราะนาย
‎ฉันก็แค่
‎อยากเป็นคนที่ดีกว่าเดิมก็เท่านั้น
‎แต่ฉันทำอะไรไม่ได้เลย
‎นอกจากตายไปซะ
‎แต่ว่าวันนี้
‎ฉันออกไปจากที่นี่
‎เพื่อมีชีวิตอยู่
‎(ต้นฉบับ SWEET HOME ‎โดย Kimcarnby Youngchan Hwang)
‎คำบรรยายโดย สุวาณี ท้วมประถม