‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎(ต้นฉบับ SWEET HOME จากเว็บตูน ‎โดย Kimcarnby Youngchan Hwang)
‎คนที่ควรจะอยู่อย่างนายดันตาย
‎ส่วนคนที่ควรตายอย่างฉันดันอยู่ซะนี่
‎ผมกลัว
‎และตื่นเต้นมากครับ
‎ผมรู้ว่ามันดูบ้า ‎ที่พูดอะไรแบบนี้ตอนนี้
‎แต่ผมคิดว่าผมควรบอกเอาไว้ครับ
‎ผมชอบคุณจีซูครับ
‎เรื่องนั้น…
‎ก็เป็นพระประสงค์ของพระเจ้าเหรอคะ
‎เปล่าครับ
‎ของผมเองต่างหาก
‎กินซะ
‎ปกติก็น่าเกลียดอยู่แล้ว ‎ตอนนี้ยิ่งน่าเกลียดเป็นพิเศษเลย
‎เธอยังอยากอยู่ต่อใช่ไหม
‎ทำตัวเหมือนเดิมสิ
‎อยู่ข้างๆ ฉัน ‎เธอไม่ได้เห็นอะไรดีๆ หรอก
‎ถ้ายังอยากอยู่ต่อก็อยู่ห่างฉันไว้
‎ถ้าไม่อยากติดโรคซวยจากฉัน
‎โธ่เอ๊ย
‎เกลียดตัวเองมากเลยสินะ
‎ใครอยู่ข้างฉันก็ตายหมดเลย
‎ไม่ตายเอง
‎ก็ตายเพราะสัตว์ประหลาด
‎จะเอาแบบนั้นใช่ไหม
‎โอเค
‎เรื่องความซวยฉันก็ไม่แพ้ใครเลยนะ
‎เธอรู้ใช่ไหมว่าฉันกำพร้า
‎วันหนึ่งฉันไปดูการแสดงบัลเลต์
‎แต่ก็เกิดอุบัติเหตุ
‎พ่อกับแม่ที่ติดอยู่ในนั้นทั้งสองคน ‎ก็เลย…
‎วันนั้นพ่อบอกว่าเหนื่อย ‎แต่ฉันดื้อจะไปดูให้ได้
‎อีอึนฮยอกกลายเป็น ‎เด็กกำพร้าเพราะฉันไปด้วย
‎แล้วชีวิตอีอึนฮยอกก็พัง
‎เราสองคนไม่ได้เกี่ยวข้องกัน ‎ทางสายเลือดเลย
‎จริงๆ แล้ว ถ้าไม่มีพ่อแม่ ‎เราก็เป็นแค่คนแปลกหน้า
‎แต่เขาพักการเรียน ‎เพราะจะให้ฉันเรียนบัลเลต์
‎ไอ้บ้าเอ๊ย เขามันบ้าจริงๆ นั่นแหละ
‎เขาบอกว่าไม่ใช่ความผิดฉัน
‎เขาบอกว่าเขาไม่เป็นไร
‎ตัวเองไม่เป็นไร ‎ฉันก็ต้องไม่เป็นไรด้วยเหรอ
‎ฉันไม่อยากติดหนี้เขา
‎เลยตั้งใจเต้นบัลเลต์เอาเป็นเอาตาย ‎เพื่อเอาเงินมาคืนเขาให้ได้ แต่…
‎เวรเอ๊ย
‎ข้อเท้าฉันหัก ‎แค่หมุนตัวยังทำไม่ได้เลย
‎เป็นไง
‎น่าสงสารไหมล่ะ
‎เธอคงจะคิดว่าตัวเองเป็นคนแกร่งมาก
‎ขอโทษนะ แต่มันไม่ใช่
‎ฉันจะพิสูจน์เอง
‎ฉันจะรอดอยู่กับเธอ ‎ไปจนถึงตอนสุดท้ายเลย
‎ไม่มีอะไรทำอยู่พอดี ทำแบบนี้ก็ดีนะ
‎อย่าพยายามทำตัวให้โชคร้ายนักเลย
‎แค่นี้ก็มากพอแล้ว
‎ประมาณ 30 ปีได้ครับ
‎งานวันเกิดปีแรกผมก็จับมีดเลย
‎(จองแจฮอน)
‎จองแจฮอน
‎ดื่มให้หนำใจไปเลยนะ
‎อีกห้าวัน
‎ฉันอดทนลำบากมาได้ตั้ง 30 ปี
‎แค่ห้าวันเอง ไม่เห็นยากตรงไหน
‎ผมจะหาให้เจอให้ได้ครับ
‎เผาทิ้งเลย
‎ฉันขออะไรอย่างหนึ่งสิ
‎ในตึกนี้มีอะไรบางอย่าง
‎- ต้องหาให้เจอ ‎- อะไรเหรอคะ
‎ไม่รู้สิ ไม่รู้ว่าเป็นอุโมงค์ใต้ดิน ‎หรือที่หลบภัย แต่มีแน่นอน
‎หาเจอแล้วจะทำอะไรเหรอคะ
‎ซ่อนตัวไงล่ะ
‎ถ้าสู้ก็มีแต่จะตายนี่นา
‎คนที่อนาคตสดใส ‎ตายไปอย่างหมดเรี่ยวแรง
‎ฉันคิดว่าเธอคงไม่ตายหรอก
‎โหงวเฮ้งมันบอก
‎คุณตาครับ ตรงโน้น
‎พวกทหารมาช่วยเราเหรอครับ
‎หือ
‎เธอแยกไปก่อนเลย
‎- เดี๋ยวฉันรับแขกเอง ‎- อะไรนะคะ
‎ตอนสถานการณ์วุ่นวาย ‎เราไม่ควรเชื่อพวกทหาร
‎ไม่เคยเจอเลยไม่รู้สินะ
‎ฉันรู้อยู่แล้วเหมือนกันค่ะ
‎นายมีรุ่นน้องแล้วล่ะ
‎ตอนนี้พี่สาวคนนี้ ‎เป็นเจ้าหน้าที่ลับของเราอีกคนแล้ว
‎มาแล้ว มันมาโน่นแล้ว
‎ซวยแล้วไง มันมาทางนี้แล้ว
‎สบายดีไหม หา
‎- จับมันไว้ ‎- ช่วยผมด้วยครับ
‎- หยุดนะ ‎- เอาล่ะนะ หนึ่ง สอง…
‎ไม่เปิดครับ
‎ไม่ได้อีกแล้วเหรอ
‎ไปลากพวกที่ซ่อนอยู่ออกมาให้หมด
‎ยิงให้ตายหมดเลยน่าจะง่ายกว่านะ
‎ไอ้นี่ จ้องแต่จะฆ่าอย่างเดียวเลย ‎เก็บไว้เล่นก่อนก็สนุกดีออก
‎ปล้นกันกลางวันแสกๆ เลยเหรอ
‎นี่นาย แม่ไม่ซื้อกระดาษให้เหรอ
‎ทำไมถึงวาดรูปเล่นบนหน้าล่ะ
‎โธ่เอ๊ย ตาแก่นี่
‎อยู่มานานพอแล้วก็ตายได้แล้วสิ
‎- โลกนี้มันน่าอยู่มากเหรอ ‎- แหม
‎ไอ้พวกกระดูกหมา บุกเข้ามาแล้วยัง…
‎ขืนพูดอีกคำ
‎จะดึงให้คางหลุดไปเลย
‎หน้าที่ในภารกิจครั้งนี้
‎คือการซ่อนตัวให้มิด
‎ห้ามออกมานะ
‎อย่าให้มันจับได้เชียว
‎ทำได้ใช่ไหม
‎แต่ว่า…
‎ยองซูล่ะคะ ยองซู…
‎ไม่เป็นไร ไม่มีอะไรหรอกน่า
‎เฮ้ย ใหญ่กว่าคราวก่อนไปนิดนะ
‎ฉันต้องกะพื้นที่ตลอดเลยหรือไง
‎นี่คือคุกของพวกแก
‎- ไม่นะ ‎- จีอึน
‎ฉันกลัวจังเลย
‎- ตายจริง ปวดขาจังเลย ‎- ลุง
‎ลุง
‎ไม่ได้ครับลุง ‎เดี๋ยวก็ได้ตายกันพอดีหรอก
‎ทำอะไรของแก
‎มาพาไปสิ
‎ทำกับชีวิตคนแบบนี้ได้ยังไง
‎ช่วงนี้จะมีอะไร ‎ไร้ค่าไปกว่าสิ่งนี้อีกล่ะ
‎อ่อนไหวจังนะ หือ
‎จะนั่งเศร้าไปทำไมทุกเรื่อง
‎ลุง ออกมานอกเส้นแล้ว เข้าไปเลย
‎ลุงครับ
‎กลมเกลียวกันเข้าไว้นะ มันก็แค่
‎แคบกว่าเดิมนิดเดียวเอง
‎โอ๊ย เริ่มกันไปแล้ว
‎อดดูของดีเลย
‎ปัดโธ่
‎เฮ้ย
‎จะไปไหน
‎เหม็นขี้หน้า จะอ้วก
‎ไอ้เวรนี่…
‎ผู้หญิงนี่นา
‎ผู้หญิง
‎บาดเจ็บเหรอ
‎หยุดเถอะครับ
‎ไสหัวไป
‎- คุณจุงซอบตามหาอยู่นะ ‎- ปัดโธ่
‎เลิกเรียกชื่อเขาสักที ไอ้เวรเอ๊ย
‎สถานที่ผมไม่รู้นะ ‎แต่ควรเลือกเวลาหน่อยสิครับ
‎เดี๋ยวก็ตายหรอกครับ
‎ด้วยมือคุณจุงซอบน่ะ
‎ผมชื่อชินจุงซอบครับ
‎จากนี้เรามาอยู่ร่วมกัน ‎อย่างเป็นสุขเถอะครับ
‎ทั้งที่ทำแบบนี้แล้วน่ะนะ ‎จะให้พวกเราทำได้ยังไง
‎ทำไมทำกับคนแบบนี้ ‎เห็นเราเป็นสัตว์ป่าหรือยังไง
‎พอดีผมเรียนรู้มาแค่นี้
‎ถ้าพวกคุณทำตามผม
‎ผมก็จะไม่ฆ่าพวกคุณอีก
‎แล้วไงต่อครับ
‎ต่อไปจะทำอะไรครับ
‎คงต้องค่อยๆ เรียนรู้กันไปทีละนิด
‎พวกแกก็น่าจะอยากรู้เรื่องพวกเรานะ
‎งั้นก็บอกมาสิครับ
‎ที่ที่พวกคุณไปมาก่อนหน้านี้
‎ตรงนั้นเป็นยังไงบ้างครับ
‎ตายหมดเลย ทุกคน
‎ตายเหรอครับ
‎หรือว่าถูกฆ่าตายกันแน่
‎ที่นั่นเป็นโบสถ์เล็กๆ
‎เห็นปิดสนิทไม่มีช่อง ‎เลยเข้าไปด้วยความคาดหวัง
‎แต่ทุกคนในนั้นตายอยู่ก่อนแล้ว
‎ที่น่าสนุกก็คือ
‎ในนั้นไม่มีร่องรอย ‎ของสัตว์ประหลาดเลย
‎ทุกคนรุมทึ้งกัดกินกันเองต่างหาก
‎ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาห่วง ‎เรื่องสัตว์ประหลาดหรอกนะ
‎สิ่งที่น่ากลัวที่สุด
‎คือมนุษย์ต่างหากล่ะ
‎มีอะไรครับ
‎อะไร
‎จองอึยมยองบอกว่าพี่เรียกหาผม
‎หือ ไม่ได้เรียกนะ
‎แม่งเอ๊ย
‎เจออะไรบ้างไหม
‎ผู้หญิงหนึ่งคนครับ
‎เป็นคนป่วย
‎ทำหน้าให้มันดีๆ หน่อยสิ
‎ยังไงนายก็อยู่ต่อหน้าพวกคน ‎ที่กำลังหวาดกลัวนะ
‎ปล่อยผู้หญิงทิ้งไว้เฉยๆ เลยเหรอ
‎ทำไม ไม่ถูกใจเหรอ
‎ให้ฉันฆ่าให้ไหม
‎ไม่ต้องยุ่ง ฉันเก็บเอาไว้ก่อน
‎บ้าไปแล้วเหรอ ‎ทำตัวบ้าบิ่นใส่มันทำไม
‎อยากตายจนสมองกลับไปแล้วเหรอ
‎อยากอยู่จนสมองกลับต่างหาก
‎- เราต้องรอไปก่อน ‎- จนถึงเมื่อไหร่ครับ
‎พวกมันน่าจะเป็นคนร้ายที่จับตัวทหาร ‎แล้วขโมยอาวุธมา
‎มีสัตว์ประหลาดตั้งเยอะแยะ
‎พวกมันมีแค่ปืนติดตัวไม่กี่กระบอก
‎แต่จะอยู่เฉยๆ แบบนี้เหรอครับ
‎เดี๋ยวโอกาสก็มาถึง
‎ฉันมั่นใจ
‎เราไม่ได้มีนายเป็นอาวุธ ‎แค่ชิ้นเดียว
‎เฮ้ย
‎แกยิงปืนไม่เป็นใช่ไหม
‎อือ ฉันไม่ต้องเกณฑ์ทหารน่ะ
‎ไอ้เวรนี่
‎ไหนว่าเป็นนักดับเพลิง
‎ก่อนหน้านั้นอยู่หน่วยรบพิเศษค่ะ
‎หาปืนเจอได้ยังไงคะ
‎เห็นตอนเธอซ่อนน่ะ
‎พยายามเอาตัวรอดกันจังแฮะ
‎ใครเป็นหัวหน้าที่นี่
‎ใครเป็นคนวาดผังนี้
‎ผมเองครับ
‎ได้ยินว่าที่นี่ผ่าตัดคนได้ด้วย ‎ใครทำเหรอ
‎ผมครับ
‎พวกที่อยู่ที่นี่ ‎ไร้ประโยชน์กันทุกคนเลย
‎ไหนจะตาแก่ ไหนจะขาพิการ
‎แถมยังมีผู้ป่วยผ่าตัดอีก
‎ที่นี่ตัวถ่วงเยอะที่สุดที่เคยไปมา ‎แต่ก็รอดกันมาเยอะมาก
‎ไอ้หนุ่มคงมีความสามารถพอตัวเลยนะ
‎ฉันถูกใจนายนะ นายล่ะ
‎ทิ้งไอ้พวกนี้ไว้แล้วมาอยู่กับฉันไหม
‎หรือว่า
‎อยากตายล่ะ
‎อ้าว
‎อะไร…
‎คิดดีแล้วล่ะ หือ
‎ฉลาดนี่
‎พี่ครับ
‎ที่นี่มีสัตว์ประหลาดครับ
‎พี่ครับ
‎คุณลุง
‎มานี่มา
‎ทำไมไปอยู่ตรงนั้นได้ล่ะ
‎คือว่า หน้าที่ผมคือต้องซ่อนตัวอยู่
‎แต่ผมเห็นพี่เขา
‎พี่เขาก็เป็นเจ้าหน้าที่ลับเหมือนกัน
‎คุณตาไม่มาสักที แล้วผมก็กลัวด้วย
‎อย่านะ
‎มันช่วยผมไว้
‎อาจจะไม่อันตรายก็ได้ครับ
‎เธอยังเป็นคนอยู่
‎- มีสัตว์ประหลาดที่ไม่ทำร้าย… ‎- แล้วไง
‎ยังไงก็เป็นสัตว์ประหลาดไปแล้วนี่
‎แต่ว่า…
‎พวกแกก็ขังไว้เพราะกลัวเหมือนกันนี่
‎ปลอมเปลือกสิ้นดี
‎นึกว่าจะฉลาดสมบูรณ์แบบซะอีก ‎เด็กยังไงก็คือเด็กเนอะ
‎ผมชื่อชินจุงซอบครับ
‎ผมไม่ได้โกรธเกลียดอะไรคุณ ‎เป็นการส่วนตัวนะครับ
‎มีอะไรอยากพูดทิ้งท้ายไหม
‎- ไอ้เฮงซวยเอ๊ย ‎- เฮ้ย
‎เดี๋ยวสิ เดี๋ยว
‎โหดที่สุดในบรรดาพวกโง่ที่นี่เลยแฮะ
‎เรียนรู้ไว้นะ
‎อะไรน่ะ นี่ใคร…
‎ไอ้แว่นเหรอ
‎เขาเปลี่ยนฝั่งไปแล้วนี่ พี่ซอนยอง…
‎คนอื่นไม่เหมือนกับนาย
‎ถ้าทำพลาดก็จะตายกันไปหมด
‎ฮยอนซู…
‎เดี๋ยวโอกาสก็มาถึง
‎ฉันมั่นใจ
‎มัวทำอะไรอยู่
‎เป็นหมอไม่ใช่เหรอ แจ้งเวลาตายสิ
‎ราคาความปลอมเปลือกมันแพงเนอะ
‎ถ้ายื้อเวลาไว้ จะมีคนตายเพิ่มอีกค่ะ
‎แล้วคิดจะทำยังไง
‎ฉันรู้ว่าคุณยิงปืนไม่เป็น
‎แล้วคุณหนีเก่งไหมคะ
‎ฉันเป็นฝ่ายวิ่งไล่ซะส่วนใหญ่
‎ตอนนี้ต้องทำให้ดีแล้วล่ะค่ะ
‎เพราะคุณไม่ได้ตัวคนเดียวแล้ว
‎"จัดการตรงนี้ก่อน ‎แล้วจะไปนะครับ คุณจุงซอบ"
‎โอ๊ย ทำตัวเป็นคนดีไปได้
‎ถ้าจะขนาดนี้ ‎ทำไมไม่จัดงานศพให้ซะเลยล่ะ
‎พี่ ไอ้จองอึยมยองอะไรนั่น ‎เข้ากับพวกเราไม่ได้จริงๆ นะครับ
‎จับตัวมันมา
‎(กรีนซูเปอร์มาร์เก็ต)
‎อะไรวะนั่น โธ่เว้ย
‎ชาฮยอนซู ตอนนี้แหละ
‎เอาเลย
‎เดี๋ยวก่อนๆ
‎หลับตาซะ
‎ส่วนแกลืมตาไว้ ไอ้เบื๊อก
‎- จับมันไว้ ‎- จับไว้สิ
‎หยุด อย่าขยับ
‎ปล่อยซะ
‎ก่อนที่ฉันจะยิงกบาลไอ้หัวโจกนี่
‎พี่ครับ
‎ไม่ได้นะครับ ป้า
‎ขอโทษนะครับ
‎เลี้ยงของแปลกไว้นี่
‎พี่ครับ อีกเดี๋ยวมันก็ฟื้นนะครับ
‎สัตว์ประหลาด
‎จะต้องโดนประหารชีวิต
‎โธ่เอ๊ย
‎คราวนี้ได้ตายจริงแน่
‎ยังไม่หุบปากอีกเหรอ ไอ้เวรเอ๊ย
‎เฮ้ย ไอ้พวกนี้ ไปมุดหัวที่ไหนกันมา
‎หุบปากสักที ปากเหม็นอย่างกับขี้
‎- ว่าไงนะ ‎- ไอ้เวรนี่มัน…
‎เธอมีกลิ่นยาฆ่าเชื้อแฮะ
‎คงต้องไปดูตรงโน้นแล้วล่ะ
‎ผู้ป่วยดูอาการหนักนะ
‎เหมือนใกล้ตายเลย
‎ไม่นะ
‎ฉันก็บาดเจ็บนะ อยากดูไหม
‎อีเวรนี่
‎ทำไม เริ่มจากเธอก่อนเลยไหม หือ
‎ยูรี…
‎ด่วนเลยค่ะ
‎ไอ้พวกเวรเอ๊ย คิดไว้ไม่มีผิด
‎ทิ้งปืนซะ
‎พนันกันไหมว่าใครจะฆ่าได้มากกว่ากัน
‎ฝั่งที่กลัวก็ควรจะยอมซะสิ
‎ทิ้งปืนซะ
‎ทิ้งปืนสิวะ นังบ้าเอ๊ย
‎นี่เพิ่งเริ่มต้นเว้ย ไอ้เวรเอ๊ย
‎เวรเอ๊ย
‎แม่เจ้า…
‎รอตรงนี้ก่อนนะ
‎ฉัน…
‎ฆ่าคนตายค่ะ
‎ไม่เป็นไรหรอก
‎มันไม่ใช่คน
‎นี่
‎เผาทิ้งไปเถอะครับ
‎แบบนั้นมันน่าเบื่อเกินไป
‎ถ้าตกลงไปจากตรงนี้จะตายไหม
‎เอ่อ ไม่ดีกว่า
‎ควักเครื่องในออกมาดีไหม
‎หรือจะตัดหัว ‎แล้วห้อยไปไหนมาไหนเป็นที่ระลึกดี
‎- ต้องขนาดนั้นเลยเหรอครับ ‎- ยังไงมันก็ไม่ใช่คนอยู่แล้ว
‎ถึงจะเป็นคนฉันก็ไม่สนใจหรอก
‎ยังอยากจะอยู่ต่ออีกเหรอ
‎ไม่มีใคร
‎ลงไปได้ทั้งนั้น
‎โอ้โฮ
‎โหดใช้ได้นี่
‎แต่เหมือนยังไม่เข้าใจสถานการณ์นะ
‎ฉันจะค่อยๆ ฆ่านายหลายๆ รอบเอง
‎คราวนี้เกินไปนะครับ คุณจุงซอบ
‎เอาด้วยไหม
‎ไม่ๆ ไม่เอาล่ะ
‎ไม่เป็นไรครับ
‎ขอบคุณครับ
‎แววตาดูดีนี่
‎ยินดีที่ได้เจอนะ
‎(วิธีแจ้งผู้ติดเชื้อพิเศษ)
‎เจ็บใช่ไหม
‎ฉันเข้าใจ
‎ไม่ชินเลยใช่ไหมล่ะ
‎ฆ่าเขาทำไมครับ
‎นึกว่าจะขอบคุณซะอีก
‎คุณเป็นพวกเดียวกันนี่ครับ
‎หมาป่ากับกระต่ายที่ไหน ‎จะอยู่ฝ่ายเดียวกัน
‎เห็นกระต่ายทำตัวเป็นหมาป่า ‎ฉันเลยทำตัวเข้าพวกไปด้วย
‎แต่ตอนนี้ไม่ต้องแล้ว
‎หมาป่าจะเล่นกับกระต่ายแล้วฆ่าทิ้ง ‎ก็ไม่เห็นจะผิดตรงไหน
‎มันคือความจริงของโลกใบนี้ ‎ณ ตอนนี้น่ะ
‎มีสัตว์ประหลาดที่ไม่ทำร้ายคน…
‎ด้วยนะครับ
‎ทำไมคุณมาคนเดียวล่ะ
‎ฮยอนซูล่ะ
‎ตอนนี้ไม่ใช่เวลา ‎ที่เราจะมาทำอะไรแบบนี้กันนะ
‎เป็นโรคอะไรอีกล่ะเนี่ย
‎ถ้าไอ้พวกนั้นลงมา ‎พวกเราจะตายกันหมดนะ
‎หมายความว่าอะไร
‎โธ่เอ๊ย
‎เรามารอดไปด้วยกันเถอะ นะ
‎เพิ่งเคยเจออะไรแบบนี้แฮะ
‎สภาพแบบนี้ไปฆ่าใครไม่ได้หรอก
‎ยอมรับก็ได้ ‎ว่ามีสัตว์ประหลาดที่ไม่ทำร้ายคน
‎จะมีคนที่ไม่ทำร้าย ‎สัตว์ประหลาดบ้างไหมนะ
‎นี่ ดูนี่สิ
‎"วิธีแจ้งผู้ติดเชื้อพิเศษ
‎รับประกันร่างกายและความปลอดภัย
‎ของผู้แจ้งเบาะแสผู้ติดเชื้อพิเศษ
‎และสัญญาว่าจะส่งตัวไปยัง ‎แคมป์รักษาความปลอดภัย"
‎- หมายความว่าอะไรครับ ‎- ให้เราแจ้งเบาะแสไง
‎เห็นไอ้นี่แล้ว ‎พวกคนที่นายพยายามจะปกป้องอยู่ตอนนี้
‎จะยังต้อนรับนายด้วยความยินดีอยู่ไหม
‎ว่าไง
‎จะเลือกทางไหน
‎มาแล้ว พวกมันมาแล้ว
‎ยองซู
‎(ต้นฉบับ SWEET HOME ‎โดย Kimcarnby Youngchan Hwang)
‎คำบรรยายโดย สุวาณี ท้วมประถม