‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪เขาอาจจะยังไม่ตายก็ได้
‪ไม่ได้ครับ
‪หลบไป
‪ลูกฉันตายเพราะนาย
‪ถ้าฉันออกไปก่อนหน้านี้…
‪เพราะนายนั่นแหละ
‪นายฆ่าลูกสาวฉัน
‪(ต้นฉบับ SWEET HOME จากเว็บตูน ‪โดย Kimcarnby Youngchan Hwang)
‪เชื่อแค่เสียงประกาศไร้สาระนั่น
‪จะไม่เป็นอะไรจริงๆ เหรอ
‪เรารบกวนคุณไปตลอดไม่ได้หรอกค่ะ ‪ต้องลองทำอะไรสักอย่าง
‪ขอบคุณสำหรับอาหาร ‪และของชิ้นนี้นะครับ
‪ขอให้พระเจ้าอวยพรคุณลุงนะครับ
‪ฉันนับถือศาสนาพุทธนะ
‪ถ้าชั้นหนึ่งปลอดภัย ‪ฉันจะขึ้นมารับนะคะ
‪อย่าพูดอะไรที่ทำไม่ได้ดีกว่า
‪ไม่รู้ทำไม
‪ตอนนี้เหมือนต้องบอกลากันมากกว่า
‪เขาว่ากันว่า ‪"แม้แต่ความมืดมิดที่มืดมนที่สุด
‪ก็ยังสลายไปด้วยแสง ‪ที่เลือนรางที่สุด"
‪คนที่พูดประโยคนั้นยังมีชีวิตอยู่ไหม
‪ไม่รู้สิคะ
‪ผม…
‪ขอไปด้วยได้ไหมครับ
‪สามคนดีกว่าสองคนอยู่แล้ว ‪ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ
‪ได้สิครับ
‪โอเค
‪ไปเถอะ
‪ไปให้หมดเลย ไปกันให้หมด
‪พี่ครับ ต้องกลับมาอีกนะ
‪ได้สิ
‪ขอบคุณที่ช่วยพวกเรานะคะ
‪ถ้างั้นเราออกไปกันเลยไหมครับ
‪ขอบคุณนะครับ
‪อยู่ดีๆ
‪ก็ได้เป็นผอ.โรงเรียนอนุบาลเฉยเลย
‪(วันที่ 18 สิงหาคม 2020 ‪ถูกขังวันที่สี่)
‪(ไม่เคยรู้สึกดีใจที่ได้ยินประกาศ ‪ของอะพาร์ตเมนต์เท่าวันนี้)
‪(ฉันอยากจะลงไปทันทีที่ได้ยินเขา)
‪(บอกว่าให้เรารีบลงไปที่ชั้นหนึ่ง)
‪(ฉันคิดว่าเราควรลงไปเพื่อยูรี)
‪น่าจะได้เวลาไปแล้วนะ
‪ยังหรอกค่ะ
‪ฉันตั้งใจด่าอยู่ในใจ ‪เพื่อให้คุณมีชีวิตยืนยาวอยู่ค่ะ
‪เปล่า ไม่ใช่เรื่องนั้น
‪ฉันหมายถึงที่นี่ ห้องเก่าๆ ที่สกปรก
‪และแคบเป็นรูหนูห้องนี้น่ะ
‪ห้องนี้น่าจะอายุน้อยกว่าคุณอีกนะคะ
‪อยู่ที่นี่มานานแค่ไหนแล้วคะ
‪เดี๋ยวนะ
‪รอแป๊บ
‪ตั้งแต่ประกาศอิสรภาพหรือเปล่านะ
‪หรือตั้งแต่สงครามเกาหลีนะ
‪เมื่อกี้ยืดชีวิตตัวเองอีกแล้วนะคะ
‪เพราะเธอ ฉันคงไม่มีวันตายแล้วล่ะ
‪ทำอะไรอยู่เหรอคะ
‪เมื่อกี้ไม่ได้ยินเหรอ ‪เราต้องไปช่วยชั้นหนึ่งสิ
‪จะช่วยได้เหรอคะ
‪ระวังนะ
‪จะเศร้าใจแค่ไหนนะ
‪ถ้าฉันคิดว่า…
‪คิดว่าบมตายไป ฉันคง…
‪น่าจะต่างกันอยู่นิดหนึ่งนะ
‪ต่างกันตรงไหนคะ
‪มันเป็นเหมือนครอบครัวสำหรับฉันนะ
‪แต่ถึงยังไง
‪ก็คงไม่เหมือนหัวอกแม่ ‪ที่เสียลูกไปหรอก
‪พี่ก็ไม่มีลูกนี่คะ
‪พี่ก็ไม่เข้าใจเธอเหมือนกัน
‪- นั่นสิ ‪- ฉันก็รู้สึกแย่เหมือนกันนะ
‪ทั้งผอ. ‪ทั้งนักดับเพลิงผู้หญิงคนนั้น
‪คนนั้นทำไมเหรอ
‪ว่าที่เจ้าบ่าวของเธอเคยอยู่ที่นี่ไง
‪ว่าที่สามีเธอตายแล้วค่ะ
‪จะแต่งงานกันมะรืนนี้แล้ว
‪ทำไมถึงตายล่ะ
‪ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ
‪ไปทำท่าไหนถึงตายนะ
‪ดูเธอออกจะสงบเยือกเย็น ‪ไม่รู้มาก่อนเลยนะเนี่ย
‪ว่าแต่ทำไมเธอถึงไม่มาสักที
‪ไม่ได้เกิดเรื่องอะไรใช่ไหม
‪(สามี)
‪พี่คะ
‪จะเอาอะไรกับมือถือที่ใช้ไม่ได้ ‪ให้ตายสิ
‪นั่นสิครับ
‪ว่าแต่ยัยป้าคนนั้นรู้ได้ยังไง ‪ว่าลูกสาวกำลังมา
‪น่าทึ่งชะมัด
‪เธอโดนผีเข้าหรือเปล่าครับ
‪ผีเข้าอะไรล่ะ ยัยนั่นบ้าต่างหาก
‪น่าสงสารจริงๆ
‪ยังไงลูกพี่ก็ต้องระวัง ‪ไอ้คนที่ชื่ออีอึนฮยอกไว้นะครับ
‪จากที่เห็นเมื่อกี้ ‪มันดูไม่มีความเมตตาอะไรเลย
‪พูดอะไรของแก ‪เรารอดได้เพราะเด็กนั่นนะ
‪หมายความว่ายังไงครับ
‪ถ้าเด็กคนนั้นไม่ห้ามไว้
‪แกคงเละเหมือนทหารคนนั้นไปแล้ว
‪ลูกพี่ก็
‪ผมรู้สึกมั่นใจ ‪เพราะมีพี่เป็นผู้นำต่างหาก
‪ผู้นำบ้าบออะไร ฉันไม่เอาด้วยหรอก
‪เดี๋ยวสิพี่ ‪ไอ้แว่นนั่นไม่ไหวจริงๆ นะ
‪ผมดีใจที่คุณปลอดภัยนะครับ
‪รู้อยู่แล้วใช่ไหม
‪ว่ามีสัตว์ประหลาด
‪คุณอีกยอง
‪ฉันไม่เห็นคุณเลยเป็นห่วงแทบแย่
‪ไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ
‪ประชาชนทุกท่าน ‪ตอนนี้ไม่ใช่การฝึกซ้อมครับ
‪(ข่าวด่วน)
‪ณ วันที่ 17 สิงหาคม 2020 ‪เวลา 24 นาฬิกา
‪สาธารณรัฐเกาหลีประกาศสภาวะฉุกเฉิน ‪ตามรัฐธรรมนูญมาตราที่ 77 วรรคหนึ่ง
‪และกฎหมายสถานการณ์ฉุกเฉิน ‪มาตราที่สอง วรรคสอง
‪โดยหน่วยทหารจะเป็นผู้ดูแล ‪ความเรียบร้อยและพลเรือนทั้งหมด
‪ภายใต้กฎอัยการศึก
‪ทางทหารได้ตรวจสอบแล้วว่า ‪มีประชาชนจำนวนมาก
‪กลายร่างเป็นสัตว์ประหลาด
‪ถึงแม้จะยังไม่มีสาเหตุที่แน่ชัด
‪แต่เราคาดการณ์ว่าเกี่ยวข้องกับ ‪ความโลภของมนุษย์ค่ะ
‪ไม่ได้ติดต่อทางลมหายใจหรือเลือด
‪ผู้ที่มีอุณหภูมิร่างกายต่ำ ‪เลือดกำเดาไหล หมดสติ
‪หูแว่ว ตาฝาด กรุณากักตัวเองทันที
‪สัตว์ประหลาดสามารถฟื้นฟูร่างกาย ‪และฟื้นขึ้นมาได้
‪แต่พวกมันไม่สามารถฟื้นฟูแผลฉีกขาด ‪หรืออาการบาดเจ็บ
‪ที่เกิดขึ้นก่อน ‪กลายร่างอย่างสมบูรณ์ได้
‪ดังนั้นจึงเป็นช่วงเวลาเดียวที่จะ ‪สามารถกำจัดสัตว์ประหลาดพวกนั้นได้
‪และเราเรียกเวลานั้น ‪ว่า "โกลเด้นไทม์" ค่ะ
‪หากจับสัตว์ประหลาดได้
‪กรุณาเผาพวกมันค่ะ
‪นี่เป็นเพียงวิธีเดียว ‪ที่ประชาชนทุกคนสามารถทำได้
‪ทางทหารมีความสามารถ ‪และความตั้งใจที่จะแก้ไขสถานการณ์นี้
‪ขอให้ทุกคนมีชีวิตรอด
‪โชคดีค่ะ
‪ได้แล้วนี่ไง เรียบร้อยแล้ว
‪ถ้าเราอดทน เดี๋ยวทหารก็มาช่วยนี่ไง
‪คิดไว้อยู่แล้วเชียว
‪เขาบอกให้เราหาทางรอด ‪ด้วยตัวเองต่างหากล่ะ
‪เขาว่าอย่างนั้นเหรอครับ
‪เป็นสัตว์ประหลาดเพราะโลภงั้นเหรอ
‪- เป็นไปได้เหรอ ‪- เห็นที่เลื้อยอยู่ข้างนอกแล้วนี่
‪เธอบอกให้เราอดทนไง
‪- ทนอะไรล่ะ ‪- ใช่ไหมครับ แบบนั้นใช่ไหม
‪หมายความว่าอย่างนั้นแหละ
‪- ประธานาธิบดีตายแล้ว ‪- เธอว่าแบบนั้นจริงเหรอครับ
‪- ใช่น่ะสิ ‪- เราจะอดทนได้ยังไงกัน
‪- อะไร ‪- เชื่อจริงๆ น่ะเหรอ
‪- เราก็เห็นกันหมด ‪- จ่ายหนี้มาเลยนะเว้ย
‪โธ่เอ๊ย
‪เดินลงไปเฉยๆ เลยเหรอครับ
‪เดินวนดูเผื่อมีของที่มีประโยชน์…
‪ของที่มีประโยชน์ที่สุดก็ชีวิตเราไงคะ
‪คนค่ะ
‪เห็นศพแล้วสบายใจจังครับ
‪ตัวยังอุ่นอยู่เลย
‪เพิ่งตายได้ไม่นานค่ะ
‪โอ้ พระเจ้า
‪ถ้าไม่ชอบก็ฝากคืนเจ้าของหน่อย
‪- นิสัยไม่ดีเลยนะครับ ‪- ใช่ ฉันนิสัยไม่ดี
‪ถ้าเลวแล้วจะรอด ‪เรื่องที่เลวกว่านี้ฉันก็ทำได้
‪นายเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดแล้วนะ
‪ไปเถอะครับ
‪ห้ามตายสิ ตายทำไม
‪ทิ้งผมไว้คนเดียวได้ยังไง
‪อย่าตายนะ ได้โปรด ขอร้องล่ะ
‪(มุนฮยอนซุก ชาซูอา)
‪- ตายแล้วเหรอ ‪- เปล่า
‪ยังไม่ตาย
‪คิดว่าตายแล้วซะอีก
‪- รู้จักเหรอ ‪- เปล่า ไม่รู้จัก
‪อย่าเข้าไปใกล้
‪- ให้ผู้ติดเชื้ออยู่ตรงนี้ไม่ได้นะ ‪- ลากสัตว์ประหลาดตัวนี้ออกไป
‪พ่อ…
‪ร่วงลงมาจริงด้วยแฮะ
‪ที่ฉันบอกว่าห้ามตายที่นี่ ‪คือรวมในตึกนี้ด้วยนะ
‪ที่นี่คือ…
‪ที่ที่ทุกคนรวมตัวกันรอวันตายไงล่ะ
‪แล้วสองคนนั้นล่ะครับ
‪ปลอดภัยดี
‪แต่นิสัยนายก็คงไม่ได้ห่วยแตก ‪ขนาดนั้นสินะ
‪เป็นห่วงคนอื่น ‪ไม่ดูสภาพตัวเองเอาซะเลย
‪อะไรนะครับ
‪อีอึนยู
‪ปกติดีนี่
‪นายตกลงมาจากชั้นเก้า ‪และฟื้นหลังจากผ่านไปสามชั่วโมง
‪โกลเด้นไทม์ช่วยเอาไว้งั้นเหรอ
‪แปลกเนอะว่าไหม
‪แต่ก่อน "โกลเด้นไทม์" คือ ‪ช่วงสุดท้ายที่จะสามารถช่วยคนได้
‪แต่ตอนนี้กลายเป็น ‪ช่วงสุดท้ายที่จะฆ่าคนได้เฉยเลย
‪เป็นไงบ้าง
‪น่าจะโอเคอยู่ครับ
‪ค่อยยังชั่ว
‪ต่อจากนี้นายคงต้องลำบากแล้วล่ะ
‪มีอะไร
‪อะไร เรียกทำไม
‪- อะไรเหรอ ‪- รีบไปสิ
‪เสียสติไปแล้วหรือไง
‪ลากไอ้สัตว์ประหลาด ‪เข้ามาในนี้เนี่ยนะ
‪ลองกลายร่างดูสิ
‪เข้าใจหรือเปล่า ‪ไอ้สัตว์ประหลาดตัวน้อย
‪ผู้ใหญ่พูดก็ควรตอบสิวะ
‪ครับ
‪- ว่าไงนะครับ ‪- จะให้ทำอย่างนั้นได้ยังไงคะ
‪ฉันไม่คิดจะพลาดโกลเด้นไทม์หรอกนะ
‪- พระผู้เป็นเจ้าตรัสว่า… ‪- พระเยซูไม่เคย
‪ใช้ชีวิตอยู่บนโลกแบบนี้ไม่ใช่เหรอ
‪เพื่อความปลอดภัยของทุกคนนะ
‪เอาล่ะ
‪อะไรน่ะ
‪ทุกคนหยิบกระดาษตรงนี้ไปคนละแผ่นครับ
‪คนที่คิดว่าเราควรไล่ ‪ชาฮยอนซูออกไป ให้เขียนวงกลม
‪ถ้าคิดว่าไม่ควร ให้กากบาท
‪แล้วเอากระดาษมาใส่ในกล่องนี้ครับ
‪ยังไงเขาก็โดนเนรเทศออกไปอยู่ดี ‪จะทำไปเพื่อ
‪แค่ยกมือก็พอแล้ว ฉันเห็นด้วย
‪เห็นด้วยๆ
‪ทำไมไม่ยกมือล่ะ
‪ฉันไม่เห็นด้วย
‪เด็กมัธยมปลายไม่เกี่ยว
‪เลือกประธานาธิบดีกันอยู่เหรอคะ
‪เรื่องนั้นเกี่ยวอะไรด้วย
‪ยัยเด็กไม่มีสัมมาคารวะ
‪ผู้ใหญ่พูดต้องตอบว่า ‪"เข้าใจแล้วค่ะ" สิ
‪(เศษสวะอย่างแกเหมาะกับคำว่า ‪"ไปตายซะ" ที่สุด)
‪เมื่อกี้ด่าฉันใช่ไหม
‪ปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมเลย ‪กล้าดียังไงมาด่าฉัน
‪เปล่าสักหน่อย
‪"สุดยอด" ต่างหาก
‪(เศษสวะอย่างแกเหมาะกับคำว่า ‪"ไปตายซะ" ที่สุด)
‪เราต้องโหวตอย่างลับๆ ‪เพื่อความเป็นส่วนตัวของทุกคนครับ
‪อะไรนะ
‪เพราะอันที่จริง
‪นี่เป็นการร่วมกันฆ่าครับ
‪"ความเป็นส่วนตัว" งั้นเหรอ บ้านแกสิ
‪ฉันเห็นด้วย เห็นด้วย
‪ร่วมกันฆ่างั้นเหรอ
‪เราตัดสินใจเพื่อให้เราทุกคนรอดนะ
‪ไม่เห็นต้องคิดมากเลย
‪เฮ้ย ไม่ยกมือเหรอ
‪อะไร เอ่อ
‪รีบยกมือสิวะ นังเมียหน้าโง่
‪แต่เขาก็พูดถูกนะคะ
‪ในความเป็นจริง ไม่ให้ใครรู้ว่า ‪ใครเห็นด้วยบ้างน่าจะดีกว่าไหม
‪และการใช้การโหวตในประเทศ ‪ประชาธิปไตยก็เป็นสิ่งที่สมควรแล้ว
‪รักประชาธิปไตยสินะ โลกมันพังหมดแล้ว
‪และการที่คุณเรียกภรรยาว่า ‪"นังเมีย" อะไรนั่น
‪หยุดพูดอะไรที่มันหยาบคาย ‪สักทีเถอะค่ะ
‪ฉันไม่ปลื้มมากเลยน่ะค่ะ
‪ยัยคนนี้นี่
‪- แกเป็นใครถึงมาสอด… ‪- พอเถอะค่ะ
‪(เห็นด้วย แปด)
‪(ไม่เห็นด้วย เจ็ด)
‪เห็นด้วยแปดคะแนน ‪ไม่เห็นด้วยเจ็ดคะแนน
‪ถ้าอีกสองใบ มีใบหนึ่งเห็นด้วย ‪ก็ได้ข้อสรุปแล้วครับ
‪ไม่เห็นด้วยตั้งเจ็ดคนเลยเหรอ
‪ทุกคนสติดีกันอยู่ไหมเนี่ย
‪ไม่เห็นด้วย
‪แปดต่อแปด
‪เวรเอ๊ย
‪เธอโหวตไม่เห็นด้วยเหรอ
‪เปล่า เปล่านะคะ
‪ไอ้พวกที่ปกป้องพวกเดียวกัน
‪ก็สมควรโดนไล่ออกไปด้วย
‪ไอ้ลุงคนนี้นี่
‪รอผลออกก่อนค่อยโมโหครับ
‪ทีนี้ใบสุดท้าย ‪ก็สำคัญขึ้นมาแล้วสินะครับ
‪บัตรเสีย
‪เป็นไปไม่ได้
‪เฮ้ย ไปเอาตัวไอ้เด็กนั่นมา
‪ผมเหรอครับ
‪ใช่น่ะสิ ต้องรีบกำจัดให้เร็วที่สุด
‪ชอบโหวตกันมากสินะ
‪บ้ากันไปหมดแล้วเหรอ
‪ลืมไปแล้วเหรอว่ามีคนตายไปน่ะ
‪ไม่ยอมรับผลที่ออกมาเหรอครับ
‪ว่าไงนะ "ร่วมกันฆ่า" งั้นเหรอ
‪คำว่า "ฆ่า" หมายถึงฆ่าคนต่างหาก
‪ไม่ใช่สัตว์ประหลาดซะหน่อย ‪คนต่างหากเล่า
‪ที่รัก
‪ฉันแค่…
‪ฉันแค่เหนื่อยน่ะ
‪- อย่าเข้ามาใกล้นะ ‪- อย่านะ
‪ฉันแค่เหนื่อย
‪ทำจิตใจให้เข้มแข็งครับ
‪อะไรนะ
‪ถ้าไม่อยากถูกสัตว์ประหลาดกลืนกิน
‪ไอ้เด็กเวรนี่
‪ผมมีสิทธิ์โหวตด้วยไหม
‪ถ้าผมหย่อนใบนี้ลงไป ‪ลุงคนนั้นก็จะออกไปกับผมใช่ไหมครับ
‪ถูกไหมครับ
‪ภายนอกเหมือนเด็กธรรมดาเลย
‪หล่อด้วย
‪ไม่เห็นที่เลือดไหลไม่หยุด ‪แต่ก็ไม่ตายเหรอ
‪คนเรามองแค่หน้าไม่รู้ใจหรอกครับ
‪ถ้าโดนยิงที่หัวก็ไม่ตายเหรอ
‪แล้วจะฆ่ายังไงล่ะ
‪- ฆ่าไม่ได้เหรอ ‪- พูดออกมาได้ยังไงกัน
‪เมื่อกี้วงกลมไปใช่ไหมคะ
‪- คนร่วมกันฆ่าอยู่ตรงนี้นี่เอง ‪- โธ่เอ๊ย
‪แล้วถ้ามันเป็นสัตว์ประหลาดขึ้นมาล่ะ
‪จะปล่อยไว้แบบนั้นเหรอครับ
‪ว่าแต่
‪ทำไมถึงเป็นแบบนั้นได้ล่ะครับ
‪เพราะไวรัสเหรอ
‪ก็บอกว่าเพราะรังสีไง
‪โธ่เว้ย ทำอย่างกับ ‪มีฉันดูทีวีอยู่คนเดียว
‪เขาบอกว่าไม่ใช่โรคติดต่อ ‪แต่เพราะความโลภ
‪อ๋อ ลุงเจ้าของร้านก็เลย ‪เป็นอย่างนั้น เพราะโลภมากนี่เอง
‪ถ้างั้นแล้วฮยอนซูล่ะ
‪มันโลภอะไรนัก
‪ลุงต้องระวังตัวแล้วล่ะ
‪เมื่อกี้เห็นโลภเรื่องกิน ‪เหมือนระเบิดลงเลย
‪- เพราะกัมมันตภาพรังสีไง ‪- รังสีเหรอ
‪เรากำลังถูกลงโทษค่ะ
‪บทลงโทษที่พระเจ้าให้กับมนุษย์
‪อือ เห็นด้วย
‪เท่าที่ฟังมา อันนี้ฟังขึ้นที่สุดเลย
‪เพราะพวกเราทุกคนเป็นมนุษย์
‪ไม่มีใครรู้สินะ…
‪ว่าต่อไปจะเป็นตาใคร
‪อะไรเนี่ย
‪ทำไมฉัน…
‪เลือดกำเดาไหล แถมยังหมดสติอีก
‪ผมว่าชัดเลยนะครับ
‪ไม่มีทาง
‪ทำไมเพิ่งมาเป็นเอาป่านนี้
‪ทำไม
‪ว่าแต่
‪นายฝืนมันอยู่เหรอ
‪ทำยังไงเหรอ
‪หือ
‪หน้าไม่อายเลยนะครับ
‪ฉันต้องรอดสิ ฉันยังอยากมีชีวิตอยู่
‪ตั้งสติเอาไว้ครับ
‪ว่าไงนะ
‪ผมไม่มีอย่างอื่นจะบอกแล้วครับ
‪ดีแล้วล่ะ เป็นอะไรไป
‪พี่โดนซ้อมมาตลอดเลยนี่คะ
‪ทำไม ฉันพูดอะไรผิดเหรอ
‪พี่ กลับมาโสดกำลังอินเทรนด์นะ
‪ชีวิตใหม่เริ่มแล้วจากนี้
‪ขอโทษนะคะ
‪ฉันไม่เห็นคุณซูอุงเลย
‪ตายจริง ยังไม่รู้เรื่องเหรอคะ
‪ลูกสาวผอ.
‪รอดกลับมาได้จริงๆ ค่ะ
‪ตอนที่คุณซูอุงออกไปช่วย…
‪เขาไปได้แค่ไม่กี่ก้าว
‪แล้วก็ซวก
‪เราโดนขังอยู่ที่นี่ห้ามไปไหนไงล่ะ
‪(ร้านเสริมสวยกรีนโฮม)
‪(สามี)
‪พี่คะ
‪นี่ค่ะ
‪คุณคงไม่ได้กินอะไรมาสักพักแล้ว
‪ขอบคุณนะคะ
‪กินแล้วเข้มแข็งไว้นะคะ
‪ขอโทษค่ะ ฉันเผลอน่ะ
‪กินเถอะค่ะ
‪ทำไมคะ
‪ทำไมคะ มันแปลกเหรอคะ
‪ก็โอเคนี่คะ
‪ท้องฉันไม่ค่อยดีน่ะค่ะ
‪สวยจังเลยนะคะ
‪มีรูปเยอะไหมคะ
‪ฉันมีแค่ไม่กี่รูป
‪เลยแอบเสียดายน่ะค่ะ
‪เขาเป็นคนดีค่ะ
‪จะคิดถึงใครก็ต้องมีพลังนะคะ
‪ชอบนักเหรอ
‪นี่ เลิกเล่นดนตรีแล้วไปเป็นตลกเถอะ
‪งั้นนายก็สอนหน่อยสิ
‪ก่อนอื่นเลย อย่าเกร็งตัว
‪แยกขาให้เท่าช่วงไหล่
‪มือสองข้างจับไม้ใกล้ๆ กัน
‪มองลูกบอลจนวินาทีสุดท้าย
‪เล่นบทคนดีเก่งจังแฮะ
‪ให้ของพวกนั้นแล้วบอกให้สู้ๆ ‪คนฟังคงมีกำลังใจขึ้นมาเป็นกองเลยล่ะ
‪ทำเพื่อให้ตัวเองสบายใจไม่ใช่เหรอ
‪เธอเป็นนังบ้าแถวนี้เหรอ
‪ได้สิ งั้นเป็นไปนะ นังบ้าน่ะ
‪ไม่ตายงั้นเหรอ
‪สวัสดีครับ
‪ไหนบอกว่าเจอกันใหม่ไง ไอ้เวร
‪เดี๋ยวก่อนครับ
‪เดี๋ยวก่อน ผมมีอะไรจะบอก
‪ผม…
‪ผมเหมือนจะเป็นสัตว์ประหลาดเลยครับ
‪ช่วยขังผมทีครับ
‪ลุงมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ
‪ว่าแต่ได้ดูทีวีไหมคะ
‪เขาบอกว่าโรคนี้ไม่ติดต่อ
‪แต่ยังไงเราก็จบเห่แล้วล่ะ
‪เพราะโลกพังหมดแล้ว
‪ไอ้โรคจิตเอ๊ย
‪ดูยังไงก็เหมือนโดนซ้อมมามากกว่านะ
‪เขาขอให้เราขังเขาเองนะครับ
‪คนดีแบบนั้นไปทำท่าไหน…
‪ให้ตายเถอะ ถ้ารู้สึกไม่ดี ‪ก็เข้าไปด้วยกันเลยสิ
‪มีเหตุผลอื่นใช่ไหมครับ
‪โอ๊ย ตกใจหมด
‪อรุณสวัสดิ์
‪หิวใช่ไหม
‪ไม่เป็นไรครับ
‪ทำไมล่ะ
‪เป็นสัตว์ประหลาดแล้วกินไม่ได้เหรอ
‪นายนอนหลับสบายจะตายไป
‪รู้สึกยังไงบ้างเหรอ
‪พลังเหลือล้นเลยใช่ไหม
‪ต้องทำยังไงถึงจะเป็นแบบนั้นได้
‪บอกมาสิ
‪บอกฉันมา
‪ฉันทำได้ดีจริงๆ นะ
‪ฉันต้องทำยังไง
‪อันนี้
‪ฉันพกติดตัวเอาไว้
‪(แฮปปี้ไทม์ ที่ตรวจการตั้งครรภ์)
‪ไม่เป็นไรค่ะ
‪ใครจะไปรู้ล่ะ
‪แค่เผื่อไว้
‪นะ
‪(แฮปปี้ไทม์ ที่ตรวจการตั้งครรภ์)
‪อาเมน
‪เสียงคุณใช่ไหมครับ
‪"อย่างน้อยก็มั่นใจได้ว่า ‪ชั้นหนึ่งปลอดภัย"
‪อะไรนะครับ
‪ผมฟังผิดไปเหรอครับ
‪โล่อันนั้น
‪ใครทำเหรอครับ
‪คุณลุงคะ
‪ว่าไง
‪คุณป้าเขา…
‪ไม่ออกมาจากห้องน้ำสักทีค่ะ
‪ปวดอึเหรอ
‪นานแค่ไหนแล้ว
‪หนึ่งชั่วโมงได้แล้วค่ะ
‪เข้าใจแล้ว หลบไปก่อนแป๊บหนึ่งนะ
‪(ต้นฉบับ SWEET HOME ‪โดย Kimcarnby Youngchan Hwang)
‪คำบรรยายโดย สุวาณี ท้วมประถม