‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(ต้นฉบับ SWEET HOME จากเว็บตูน ‪โดย Kimcarnby Youngchan Hwang)
‪ขึ้นรถเร็วครับ
‪นายมีใบขับขี่เหรอ
‪- คะแนนข้อเขียนเต็มครับ ‪- แล้วปฏิบัติล่ะ
‪จับแน่นๆ นะครับ
‪คุณจีซู ผมขอโทษนะครับ
‪เสร็จฉันล่ะ
‪ลุงคะ
‪เรา เราควรออกไปไหมครับ
‪คุณออกไปเองแล้วกัน
‪ทำไมไม่ทำตามที่ซ้อมไว้ล่ะคะ
‪หุบปากซะ ไอ้ลูกหมา ‪เห่าเหมือนเจ้าของไม่มีผิดเลย
‪ขอทางหน่อยค่ะ
‪อยากตายกันหมดหรือไง
‪แล้วจะซ้อมกันไปทำไม
‪อยากอยู่กันแบบนี้หรือไง
‪- ลุงคะ ‪- หนีไป ไม่เป็นไร
‪เร็วเข้า
‪ไปตายซะ ไอ้สัตว์ประหลาด
‪หนึ่ง สอง…
‪ถ้าจะขังแบบนั้นอีก ‪เราจะช่วยเขามาทำไมครับ
‪คุณคะ
‪ขอโทษนะคะ
‪ที่ทำให้คุณลำบากกว่าเดิม
‪คราวนี้นายเลือกเลย
‪ขอบคุณครับ
‪ไม่เป็นไรค่ะ
‪ตอนนี้ใช่เวลารักษาคนอื่นเหรอคะ
‪เห็นเมื่อกี้คุณเหมือน ‪หายใจติดขัดเลยนะ
‪ฉันไม่เป็นไรค่ะ
‪ไม่ทราบว่าคุณอยากตายเหรอคะ
‪ฉันไม่รู้ว่าคุณยัง ‪อยากมีชีวิตอยู่ต่อไปหรือเปล่า
‪แต่ช่วยอย่าแสดงออกได้ไหมคะ
‪ต่อหน้าคนที่อดทนเพื่ออยู่ต่อน่ะ
‪ทำไมฉันต้องทำด้วย
‪มันเป็นมารยาทค่ะ
‪โลกเป็นแบบนี้แล้ว ‪ยังจะเรียกร้องเอาทุกอย่างอีก
‪ก็เพราะโลกเป็นแบบนี้
‪เพราะเรายังรอดมาได้
‪เราต้องอยู่ให้สมกับเป็นคนมากขึ้นค่ะ
‪เป็นหอบหืดใช่ไหม
‪จะตายไหม
‪ฉันไม่เคยคิดเรื่องนั้นเลยค่ะ
‪ทำแผลให้ฉันได้นะ
‪ถือว่าฉันขอ
‪คุณคะ คือว่า…
‪เอาของฉันไปเพิ่มไหมคะ
‪ไม่ครับ ไม่เป็นไร
‪ปัดโธ่เอ๊ย ช้อนนี่มีไว้ตกแต่งหรือไง
‪นั่นสิครับ ยกซดน่าจะไวกว่า
‪เดี๋ยวเถอะ ทำไมจ้อง ‪จนเขาดูออกอยู่เรื่อยเลย
‪ตามันไปเอง จะให้ทำยังไง
‪มีที่อื่นให้ไปเหรอ
‪นั่งลงสิ ยืนค้ำหัวอยู่ได้
‪อร่อยชะมัด
‪ไม่เจริญหูเจริญตาเลยแฮะ
‪คนที่คนอื่นเขาไม่สะดวกใจด้วย
‪ควรจะสนิทๆ กันเข้าไว้สิ
‪ปัดโธ่
‪ไอ้หน้าเหวอะ ทำไมชอบ ‪นั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่เรื่อย
‪ทำคนอื่นกินไม่ลงหมด
‪ไปทำอะไรมา ทำไมแขนมีรอยเย็บล่ะ
‪ฉันไม่ยอมแพ้หรอกนะ
‪เป็นไง ไม่น่ามองเลยเนอะ
‪ไอ้หมอที่บอกว่าเครื่องในในท้องฉัน ‪ไม่มีอะไรสมบูรณ์เลย
‪และฉันคงมีชีวิตอยู่ได้ไม่ถึงครึ่งปี
‪ฉันทำให้มันกลายเป็นหมอเถื่อนไปแล้ว
‪เพราะฉันอายุยืนมาก
‪ฉันบอกเคล็ดลับให้เอาไหม
‪เพราะกินข้าวเก่งยังไงล่ะพวก
‪ยัดเข้าไป ยัดไปเลย
‪เราดิ้นรนไปเพื่อกินเพื่ออยู่นะ
‪(ห้องรปภ.กรีนโฮม)
‪มานี่
‪พี่ เล่นด้วยกันนะ
‪พี่สัญญาแล้วไงว่าจะเล่นกับผม
‪นายอยากโดนดุจริงๆ ใช่ไหม
‪พี่ขี้โกหกเหมือนพ่อเลย
‪ไปไกลๆ เลย
‪พี่
‪(ท้องฟ้า)
‪เล่นเถอะ
‪เด็กๆ เล่นได้น่า
‪หนูขอปืนแทนของพวกนี้ได้ไหมคะ
‪ขออะไรก็ได้ที่ฆ่าสัตว์ประหลาดได้
‪ไว้วันหลังนะ รอเธอโตก่อน
‪แล้วถ้าหนูตายก่อนล่ะ
‪ถ้าหนูตาย ยองซูก็ตายค่ะ
‪ยองซูมีแต่หนูคนเดียวนะคะ
‪(กฎการใช้ห้องอาบน้ำ)
‪สามวันครั้งงั้นเหรอ
‪ถ้าผิวฉันพังขึ้นมาล่ะ
‪แล้วความฝันฉันล่ะ ฮะ ‪ความฝันฉันก็ดับน่ะสิ
‪โอ๊ย ไม่รู้แล้วเว้ย
‪(เครื่องใช้ไฟฟ้า)
‪แทงก์น้ำปนเปื้อนแล้วครับ
‪คิดว่าถ้าประหยัด ‪จะได้ถึงครึ่งเดือนซะอีก
‪เรื่องใหญ่แล้วสิ ‪น้ำสำคัญที่สุดเลยด้วย
‪ครับ
‪ขาเป็นอะไรไหมครับ
‪นี่เหรอ
‪ไม่รู้สึกอะไรเลย เลยไม่รู้น่ะ ‪ว่าเป็นอะไรหรือเปล่า
‪ต้องฆ่าเชื้อด้วยนะครับ ‪ไม่งั้นอาจจะติดเชื้อได้
‪อือ
‪ทำไมแว่นตาเป็นงั้นล่ะ
‪เอามานี่ ฉันซ่อมให้
‪ผมชอบแบบนี้มากกว่าครับ
‪ว่าแต่มาทำไมเหรอ
‪คุณต้องไปดูชั้นใต้ดินหน่อยครับ
‪เรียบร้อยดีใช่ไหมครับ
‪อ๋อ แหงสิ มาทำไม…
‪ระวังด้วยนะคะ
‪ทุกคนคงจะดีใจมากเลยนะครับเนี่ย…
‪อะไรครับ
‪บอกว่าชั้นใต้ดินปลอดภัยแล้วนี่
‪พอดีบางคนกำลังรอของอยู่น่ะ ‪ฉันก็เลย…
‪อย่าทำอะไรคนเดียวสิครับ
‪ใช่ๆ เลยลงไปด้วยกันสองคนไง
‪(ฮันดูชิก 1408)
‪เอ่อ เดี๋ยวครับ
‪น่าจะพอรับน้ำหนักได้อยู่
‪ถ้าทำให้กระจกทนทานขึ้น ‪แล้วติดอาวุธเอาไว้
‪ก็น่าจะพอต้านพวกข้างนอกได้อยู่
‪จะเสร็จเมื่อไหร่ครับ
‪เร่งกันใช่ไหมเนี่ย
‪ครับ
‪ไม่มีเวลาแล้ว สมาชิกเราก็เยอะ
‪ปล่อยไว้แบบนี้อาจตายหมดได้ ‪ไม่มีทางรอดได้ทั้งหมดแน่นอน
‪ต้องออกไปก่อนที่คนอื่นจะแตกตื่นครับ
‪คุณคิมจีอึน
‪- ค่ะ ‪- นี่ค่ะ
‪กล่องนี้ของฉัน
‪อันนี้ก็ของฉัน
‪ของฉัน
‪เอ่อ…
‪- ของฉัน ‪- อะไรของป้า ของตัวเองทุกกล่องเลย
‪ไหนดูซิ
‪ไม่ใช่สักหน่อย
‪ไม่ใช่ของคุณนี่
‪ห้อง 502 นัมซังวอน
‪คุณนัมซังวอนคือใครครับ หือ
‪ว่าที่สามีที่ตายไปแล้ว ‪ของคุณซออีกยองน่ะค่ะ
‪(เรียนเชิญทุกท่านในวันสำคัญของเรา ‪ซังวอนและอีกยอง)
‪เธอไปที่ไหนกันนะ
‪เธอคงไม่เป็นอะไรเนอะ
‪ออกไป
‪เราเรียกคนพวกนั้นว่า ‪"ผู้ติดเชื้อพิเศษ"
‪เราเจอพวกเขาบ้างแล้ว
‪แต่ก็กลายเป็นสัตว์ประหลาด ‪ไม่ก็คลุ้มคลั่งตายค่ะ
‪หลังเกิดอาการ 15 วัน ‪จะเป็นจุดวิกฤติค่ะ
‪แล้วที่เกิน 15 วันแล้วล่ะ
‪ก็มีค่ะ แต่ก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย
‪เด็กคนนั้นที่คุณพูดถึง
‪จะต้องทนมาได้เกิน 15 วันค่ะ
‪(ขาดแคลนน้ำและอาหาร)
‪(แยกเก็บอาหาร)
‪(เคลื่อนตัวโดยใช้คนน้อยที่สุด)
‪หยุดเดี๋ยวนี้
‪คิดว่าฉันไม่รู้เหรอว่า ‪พวกแกจะแอบหนีกันไป
‪เอาส่วนของฉันมา
‪หยุดก่อนครับ
‪โธ่เว้ย ตอนนี้ฉันเชื่อใครไม่ได้แล้ว
‪ใจเย็นก่อนครับ คุยกันก่อน…
‪ไอ้เวร อย่ามายุ่งกับฉัน
‪คิดว่าฉันจะตายอยู่ที่นี่แบบนี้เหรอ
‪ฉันจะออกไปคนเดียว
‪แก กุญแจรถล่ะ
‪ส่งกุญแจรถมา ‪ส่งมาเดี๋ยวนี้ ไอ้เฮงซวย
‪ส่งมาให้ฉันสิวะ ไอ้ชาติ…
‪ไอ้…
‪ก็ลองออกไปดูสิ
‪พวกแกไม่เข้าใจหรอก
‪ว่าการฝากชีวิตไว้กับคนอื่น ‪มันรู้สึกยังไง
‪ทำอะไรกัน
‪ไม่อายเด็กบ้างเลยเหรอ
‪จะเด็ก จะผู้ใหญ่ ‪แล้วเกี่ยวอะไรด้วยครับ
‪ยังไงพวกเราก็ตายกันหมดอยู่ดี
‪ไม่
‪ไม่ใช่ทั้งหมด
‪คนที่ทำอะไรโง่ๆ เพราะขี้ขลาดแบบนาย ‪จะตายก่อนเพื่อน
‪ตั้งสติซะ
‪ชีวิตของนาย นายต้องดูแลเอง
‪พวกเรา…
‪จะออกไปข้างนอกครับ
‪อาหารที่ตุนไว้ ‪อย่างมากก็ได้อีกแค่ห้าวัน
‪เราจะค้นหาร้านสะดวกซื้อแถวนี้ก่อน
‪จะไม่อันตรายเกินไปเหรอ
‪เลยต้องเตรียมตัวไงครับ
‪คุณตากิลซอบคอยตรวจตราให้
‪ส่วนลุงดูชิกเริ่มปรับแต่งรถแล้ว
‪ไอ้แว่น เดี๋ยวก่อนนะ
‪แล้วใครจะเป็นคนออกไปล่ะ
‪จับฉลากอีกเหรอ
‪ภารกิจนี้สำคัญครับ
‪ต้องให้คนที่น่าจะทำสำเร็จออกไป
‪- ทำไมต้องเป็นฉัน ‪- เพราะคุณเป็นคนดูแลอาหาร
‪และเป็นคนที่มีโอกาสทำสำเร็จ ‪สูงที่สุดด้วย
‪นายคิดว่าฉันเป็นคนยังไง
‪ผมไม่สนใจหรอกครับ
‪ว่าแต่
‪คุณเคย
‪ช่วยชีวิตคนไหมครับ
‪ที่ผมก่อเรื่องจนโดนต่อย
‪ผมขอโทษนะครับ
‪ผมก็เหมือนกัน
‪ขอโทษนะ
‪ที่ต่อยคุณ
‪นิสัยน่าคบขึ้นนี่ครับ
‪ไม่ไปเหรอ
‪ดื่มให้หมดก่อนค่อยไปครับ
‪คอยังไม่แข็งพอน่ะ
‪ไม่ได้ฟังเพลงมานานแล้วแฮะ
‪เจอมันอยู่ตรงซอกตึกน่ะ
‪เพลงอะไรเหรอครับ
‪ฉันแค่ ดีดไปตามที่มือมันไปน่ะ
‪สายก็เหลืออยู่แค่สี่เส้นด้วย
‪ทำนองน่าเบื่อล่ะสิ
‪ผมอยากฟัง
‪จนจบเพลงครับ
‪งั้นเหรอ
‪เจ็บตรงไหนหรือเปล่าครับ
‪ไม่มีอะไรหรอก ฉันโอเค
‪"สวีทโฮม"
‪หือ
‪เพลงนี้
‪รู้สึกเหมือนได้กลับบ้านเลยครับ
‪ขอบใจนะ
‪เรื่องอะไรเหรอครับ
‪เพลงนี้
‪ไม่มีชื่อเพลงน่ะ
‪แต่นายตั้งชื่อเพลงให้ฉันเมื่อกี้
‪"สวีทโฮม"
‪(กรีนโฮมแมนชันอะพาร์ตเมนต์)
‪(ห้องสมุดเด็กเล็ก)
‪อีกนานเหรอ
‪อือ
‪อีกสักพักเลย
‪นี่
‪เวรเอ๊ย จะตายอยู่แล้วเนี่ย
‪ตายจริง ให้มันน้อยๆ หน่อย
‪ถ้ารีบขนาดนั้นก็มาตั้งแต่เมื่อวานสิ
‪นี่ อยากตายหรือไง
‪หือ ฉันอึเพื่อที่จะมีชีวิตอยู่นี่ไง
‪นี่ อึนยูๆ
‪เฮ้ย อึนยู นี่
‪เฮ้ย
‪เป็นอะไรเนี่ย ฟื้นสิ
‪แกจะเป็นสัตว์ประหลาดเหรอ
‪เพราะไม่ได้อึเนี่ยนะ
‪นี่ ฟื้น ฟื้นสิ ยุนจีซู
‪เป็นอะไรของแกเนี่ย ฟื้นขึ้นมาสิ
‪เจ็บมาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ
‪ฉันไม่เป็นไร
‪ลองดูนะครับว่าตอนปล่อยเจ็บไหม
‪น่าจะไส้ติ่งอักเสบครับ
‪"ไส้ติ่งอักเสบ" เหรอ
‪- ไส้ติ่งน่ะครับ ‪- ทำไงล่ะเนี่ย
‪ว่าแต่เขารู้ได้ยังไง
‪เรื่องแบบนี้ต้องรู้สิ
‪บ้านจนแต่ก็ยังจะเรียนหมอ
‪พี่จีซูจะทำยังไงล่ะคะ
‪ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ
‪ทั้งตรงนี้และตรงนั้น
‪เหลือโกลเด้นไทม์อีกไม่นานแล้วแฮะ
‪ถ้าไส้ติ่งแตกจะสาหัสเลยล่ะครับ
‪จะเกิดการติดเชื้อในเยื่อบุช่องท้อง
‪เชื้ออาจจะไปตามเลือด ‪และกระจายไปทั่วร่างกายครับ
‪งั้นต้องผ่าตัดเหรอ
‪เราทำอะไรที่นี่ไม่ได้เลยครับ
‪ผมไม่มีความสามารถพอด้วย
‪แล้วยังไง
‪จะไม่ทำอะไรเลย ‪แล้วเอาแต่พูดไปเรื่อยงั้นเหรอ
‪ทำอะไรสักอย่างสิ
‪ทำอะไรสักอย่าง ‪ฉันต้องแก้แค้นยัยนั่นให้ได้
‪แปลว่าอาจจะถึงตายสินะ
‪ครับ
‪โอกาสตายสูงกว่าโอกาสรอดครับ
‪ยังจะทำอยู่ไหมครับ
‪อือ
‪ถ้าไม่ทำ ฉันก็ไม่มีโอกาสรอดเลยนี่
‪ผมจะผ่าตัดเธอครับ
‪ผมต้องการยาสลบ ยาปฏิชีวนะ
‪น้ำเกลือและอุปกรณ์ผ่าตัดครับ
‪ผมไปเอง
‪ไปตายเหรอ
‪ออกไปสภาพนี้มีแต่จะเป็นภาระ
‪ฉันก็
‪จะออกไปด้วยค่ะ
‪ไปไหน
‪อุปกรณ์ผ่าตัดมีตั้งหลายสิบประเภท
‪ถ้าเอาหมดทั้งโรงพยาบาลกลับมาไม่ได้
‪ก็ต้องให้คนที่รู้ว่าต้องใช้อะไร ‪ไปด้วยค่ะ
‪ช่วยหน่อยนะครับ
‪(เส้นประสาทบริเวณเยื่อหุ้มปอด)
‪(ลำไส้เล็ก)
‪โอ๊ย หนัก
‪ถ้าสถานการณ์ไม่ดี ‪ก็แวะแค่โรงพยาบาลนะ
‪อาหารเป็นแค่เรื่องรองลงมา
‪เป้าหมายหลักคือพี่จีซู
‪จับดาบตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอคะ
‪ประมาณ 30 ปีได้ครับ
‪ผมพูดจริงครับ
‪งานวันเกิดปีแรกผมก็จับมีดเลย
‪โธ่เอ๊ย ไส้ติ่งเกือบแตก
‪คุณจีซูล่ะ ตอนขวบแรก ‪จับอะไรเหรอครับ
‪ฉัน
‪จับเส้นด้ายค่ะ
‪ดีจังครับ
‪เส้นด้าย
‪วันที่ 25 สิงหาคม
‪ที่จริงฉันตั้งใจจะตายวันนี้
‪นายเพิ่งย้ายมาวันนี้ใช่ไหม
‪ทำไมยืนเหม่ออยู่ล่ะ
‪ไม่รู้ว่านายขาดอีกเท่าไร ‪เอาอันนี้ไปหยอดนะ
‪ไม่ต้องคืนก็ได้
‪อวดดีจังเลยนะ
‪หือ
‪ตอนนั้นฉันทำอะไรผิดไปนะ
‪ระวัง
‪ระวังหน่อยสิวะ
‪เฮ้ย ขอโทษที เป็นอะไรหรือเปล่า
‪เป็นอะไรหรือเปล่า
‪ถ้าตอนนั้นฉันไม่ยื่นมือออกไป
‪ชีวิตฉันจะต่างไปจากเดิมสักนิดไหม
‪นายไม่รู้สินะ ‪ว่าทำไมฉันถึงทำกับนายแบบนี้
‪แต่ฉันมีเหตุผลพอก็แล้วกัน
‪ไอ้เวรเอ๊ย
‪ฮยอนซูของเราตาแข็งจังนะ
‪ยังโดนน้อยไปสินะ
‪(คิมโดฮุน)
‪เฮ้ย ไอ้แว่น
‪เฮ้ย
‪นายนั่นแหละ
‪ถึงตานายแล้ว
‪แต่ตอนนี้หมอนั่น…
‪ทำไม
‪เคยสนิทกับมันมากเหรอ
‪ไอ้พวกนี้ก็เคยสนิทกับมันเหมือนกัน
‪ไม่อยากทำก็ไม่ต้องทำ
‪ไม่ได้บังคับให้ทำซะหน่อย
‪ช่างมันเถอะ
‪ว่าแต่นายสนิทกับใครบ้างนะ
‪(พัคจูยอง)
‪ขอโทษนะ
‪ไอ้เวรเอ๊ย
‪ตายจริง ทำไงดีเนี่ย น่าสงสารจัง
‪ทำไมทำกับฉันแบบนี้
‪ฉันจะบอกให้ ‪ถ้านายกระโดดลงไปจากตรงนี้
‪ตั้งแต่วันนี้ไปใครคุยกับชาฮยอนซู ‪ฉันจะฆ่าทิ้งให้หมด
‪พ่อแม่นายรู้ว่านายโดนแบบนี้ ‪แต่ทำไมยังเฉยอยู่ล่ะ
‪งานยุ่งมากเลยเหรอ
‪พ่อนายเป็นหัวหน้าฝ่ายในบริษัทฉันนี่
‪ให้ฉันไล่ออกเลยดีไหม
‪คนที่โดนไล่ออกตอนอายุปูนนั้น
‪ฆ่าตัวตายกันเยอะเลยนี่
‪ไอ้เวรเอ๊ย
‪ถ้าจะหาเรื่อง ‪ก็หาเรื่องฉันคนเดียวสิวะ ไอ้ห่า
‪รู้สถานะตัวเองดีนี่
‪ฉันจะบอกให้
‪ว่าทำไมฉันถึงทำกับนายแบบนี้
‪วันที่นาย
‪ยื่นเหรียญสกปรกนั่นให้ฉัน
‪ท้องฟ้าสดใสมากเลยนะ
‪เพราะแบบนั้นแหละ
‪เพราะท้องฟ้าสดใส
‪น่านับถือแฮะ
‪ไม่ให้แตะต้องครอบครัวงั้นเหรอ
‪ว่าแต่ว่า
‪ครอบครัวนายจะทำอย่างนายไหมนะ
‪ให้อภัยเขาเถอะ
‪ฉันเกลียดพ่อ
‪พ่อเขาทำไปเพื่อปกป้องครอบครัวเรานะ
‪เข้าใจใช่ไหม
‪เกลียดแม่ด้วย
‪ชาฮยอนซูคือพี่ชายฉันเหรอ
‪ใครบอกกัน ใครหน้าไหนมันพูด
‪จียอนเหรอ
‪พี่ชายอะไรล่ะ ฉันไม่มีพี่ชาย
‪เกลียดน้องสาวด้วย
‪หลังจากที่พ่อมาที่โรงเรียน
‪พวกนั้นก็เลิกรังแกฉัน
‪แต่ฉันไม่สามารถ
‪กลับไปเป็นฉันคนเดิมได้อีกต่อไป
‪และฉัน
‪โกรธเรื่องนั้นมากที่สุด
‪ฉันจะจ่ายค่าผ่าตัดให้แม่นายเอง
‪เข้าใจไหม พอรถมาก็กระโดดลงไปเลยนะ
‪นายลงไปเองแล้วกัน
‪วันต่อมา พ่อถูกไล่ออกจากบริษัท
‪ฮยอนซู เพื่อนลูกมาหาน่ะ
‪เพราะนายนั่นแหละ
‪แม่ฉันตายเพราะนาย
‪ฉันก็แค่
‪อยากเป็นคนที่ดีกว่าเดิมก็เท่านั้น
‪แต่ฉันทำอะไรไม่ได้เลย
‪นอกจากตายไปซะ
‪แต่ว่าวันนี้
‪ฉันออกไปจากที่นี่
‪เพื่อมีชีวิตอยู่
‪(ต้นฉบับ SWEET HOME ‪โดย Kimcarnby Youngchan Hwang)
‪คำบรรยายโดย สุวาณี ท้วมประถม