‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪ชาฮยอนซู บอกอาการตอนนี้มา
‪ฉันชนะใช่ไหม
‪ฮยอนซูไม่เป็นอะไรครับ
‪ผิดคาดแฮะ
‪อยู่นิ่งๆ เถอะ
‪ของพวกนี้ไม่ทำให้ผมตายหรอกครับ
‪ห่วงเรื่องไม่เป็นเรื่อง
‪ถ้าต้องฆ่า ‪เดี๋ยวก็หาทางฆ่าได้เองแหละ
‪นาย ไม่เป็นอะไรใช่ไหม
‪มานี่สิ เร็วเข้า
‪มานี่สิ
‪เก็บปืนเถอะครับ
‪เขาช่วยผมเอาไว้
‪คิดถึงที่พวกมันทำกับเราไว้สิ
‪นี่ ฮยอนซู
‪มันฆ่าแม้กระทั่งพวกตัวเองนะ
‪- เชื่อได้เหรอ ‪- แล้วคุณเชื่อผมไหมครับ
‪คนคนนี้เป็นเหมือนผมครับ
‪เพราะฉะนั้นเอาปืนลงครับ
‪(ต้นฉบับ SWEET HOME จากเว็บตูน ‪โดย Kimcarnby Youngchan Hwang)
‪(สิบ)
‪ผมทำเองครับ
‪ผมเป็นคน…
‪ฆ่าป้าเองครับ
‪ฉันรู้ว่านายไม่มีทางเลือก
‪อดทนไปจนถึงวินาทีสุดท้ายนะ
‪เธอคงหวังไว้แบบนั้น
‪พอรู้แล้วล่ะว่านายอยู่มาได้ยังไง
‪แล้วคุณจะทำยังไงต่อไปครับ
‪ต้องตามหาคนที่เหมือนพวกเราสิ
‪ถ้าการล่าจบลงแล้ว
‪หมาล่าเนื้อก็จะตาย
‪เราต้องอยู่อย่างหมาป่าสิ
‪ไปกับฉันเถอะ
‪เพื่อนนายเหรอ
‪มานี่สิ ไม่เป็นไร
‪พี่ครับ เห็นลุงดูชิกบ้างไหม
‪ไม่
‪ขาทีราโน่หลุด
‪ลุงบอกว่าจะซ่อมให้
‪พี่ซ่อมให้ไม่ได้เหรอ
‪อือ
‪แล้วพวกเราล่ะ
‪คิดว่าเราจะซ่อมได้ไหม
‪ฉันเคยคิดแบบนั้นนะ
‪เพราะคิดว่ามันเป็นโรค
‪ฉันเลยอาสาเป็นหนูทดลอง
‪พวกเขาพยายามเอามัน ‪ออกมาจากตัวฉันให้ได้
‪เอาไปแช่แข็ง เอามาละลาย
‪เอามาตัด แทง แล้วก็รีด
‪สุดท้ายเป็นยังไงรู้ไหม ‪มันไม่หลุดออกมาเลย
‪ทำไมน่ะเหรอ
‪เพราะสัตว์ประหลาด ‪ไม่ได้อยู่ในตัวฉัน แต่มันคือฉันเอง
‪ฉันเลยคิดได้ว่า อ๋อ
‪มันคือวิวัฒนาการนี่เอง
‪ฉันเป็นคนที่ถูกเลือกนี่เอง
‪พวกมนุษย์พลาดแล้วล่ะ
‪ไม่ใช่แค่การทดลองล้มเหลวนะ
‪แต่พวกมันโดนคัดออกตามธรรมชาติไปแล้ว
‪ยอมรับซะเถอะ
‪ยังไงมนุษย์กับเรา
‪ก็อยู่ร่วมกันไม่ได้อยู่ดี
‪ลุงคะ
‪มาเร็ว มานี่เร็ว
‪- จะไปไหน ‪- โธ่เว้ย
‪พี่ นั่นเพื่อนผมนะ
‪เขาช่วยผมไว้นะ
‪อย่านะ
‪- หลบสิ ‪- ไม่ได้นะ
‪- หลบไปซะ ‪- อย่านะ
‪- หยุดก่อนครับ ‪- อย่าทำเขานะ
‪- มันไม่ทำร้ายเรา ‪- ถึงอย่างนั้นก็เถอะ…
‪ไม่รู้จะกลายร่างเป็นอะไรอีกนี่
‪ยิงเลยค่ะ มันเป็นสัตว์ประหลาดนะ
‪ไม่ได้นะ
‪อย่านะ
‪โธ่เว้ย
‪อย่านะ ไม่
‪อย่าทำเขา
‪- ไม่ได้นะ ‪- ไปเถอะ
‪ผมว่าคุณพูดถูก
‪ที่ว่ามนุษย์กับสัตว์ประหลาด ‪อยู่ด้วยกันไม่ได้
‪มันก็ช่วยไม่ได้นี่นะ
‪- ไม่ต้องร้องนะ ‪- ลุกขึ้นมา
‪นี่
‪ถึงจะไม่ค่อยมีใครคบ ‪แต่ก็ช่วยเลือกคบเพื่อนหน่อยเถอะ
‪นายดูเพื่อนเยอะจังเลยนะ
‪ไม่มีหรอกครับ
‪หมอนั่นจะทำอะไรฮยอนซูกันแน่
‪ไม่รู้
‪แต่เขาดูร่วมมือกันดี ‪กระตุ้นไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมาหรอก
‪แค่ดูก็รู้แล้วว่าเพี้ยน
‪ยิ่งไปกว่านั้น…
‪(วิธีแจ้งผู้ติดเชื้อพิเศษ)
‪นี่อะไร
‪จะทำอะไรกับมัน
‪น่าสนใจดีออก
‪ข้อตกลงใช้ได้เลย
‪แล้วยังไง
‪จะขายฮยอนซูเพื่อให้เรารอดงั้นเหรอ
‪- บ้าไปแล้วเหรอ ‪- ฉันไม่เคยพูดแบบนั้นนะ
‪เดี๋ยวนะ นี่เชื่อไอ้ใบนี้เหรอ
‪ใช้ชีวิตแบบยุ่งเหยิงต่อไปเถอะ
‪- อือ ก็ว่าจะทำแบบนั้น ‪- หือ
‪"แคมป์รักษาความปลอดภัย" ‪น่าขำจะตายไป
‪คนที่อยู่ในนั้นก็ไม่รู้ว่า ‪จะเป็นสัตว์ประหลาดอีกเมื่อไหร่
‪จะรับประกันความปลอดภัยได้ยังไง
‪การให้สัญญาอย่างแน่วแน่ ‪ในสถานการณ์ที่ไม่มีทางทำได้แบบนี้
‪มีความเป็นไปได้สูง ‪ว่าจะไม่ใช่ความจริง
‪แล้วจะเอายังไง
‪เราต้องลองคุยกับเจ้าตัวก่อน
‪ไม่เอาครับ
‪- ขอคุยด้วยแป๊บ… ‪- ก็ไม่อยากคุยไงครับ
‪เรื่องที่คุณพูด ‪ไม่เคยเป็นเรื่องดีสำหรับผมเลย
‪นี่ ชาฮยอนซู
‪ผมไม่ใช่หมาล่าเนื้อ ‪ของพวกคุณอีกต่อไปแล้ว
‪จะอยู่ที่นี่ต่อเหรอครับ
‪คงงั้นครับ
‪แต่อยู่ไม่นานหรอกครับ
‪เดี๋ยวก็ไปแล้ว
‪ก่อนหน้านี้คุณอยู่ที่ไหนเหรอคะ
‪รู้เรื่องที่ศูนย์วิจัยไหมคะ
‪คุณไม่น่าจะอยากฟังนะครับ
‪ไม่โทรแจ้งเหรอครับ
‪พอดีผมเป็นพวกขี้สงสัยน่ะ
‪หัวดีนี่
‪เพื่อเป็นการขอโทษคนที่อยู่ที่นี่
‪ผมจะบอกให้อย่างหนึ่ง
‪รู้จัก "ยุทธศาสตร์โกลเด้นไทม์" ‪ไหมครับ
‪มันคืออะไรเหรอครับ
‪เป็นยุทธศาสตร์สุดท้ายของพวกทหาร ‪สำหรับเหตุการณ์นี้ครับ
‪ผมได้ยินมาจากพวกทหารครับ
‪"ถ้าไม่สามารถแยกแยะ ‪มนุษย์กับสัตว์ประหลาดได้
‪และถ้าไม่สามารถเดาได้ว่ามนุษย์ ‪จะเป็นสัตว์ประหลาดแบบไหน เมื่อไหร่
‪ก่อนที่จะหมดหน้าที่ของทหาร ‪โดยสิ้นเชิง
‪เราจะต้องทำความสะอาดพื้นที่ ‪ให้ได้มากที่สุด"
‪หรือว่า…
‪พวกทหารไม่ช่วยเราหรอกครับ
‪เขาจะกำจัดเราทั้งหมดต่างหาก
‪หาทางรอดเอาเองนะครับ
‪ตอนนี้โลกมันก็เป็นแบบนั้นล่ะ
‪ฉันมีเรื่องจะคุยกับนาย
‪- โอ๊ย ‪- เอาล่ะ
‪นี่
‪เฮ้ย ไอ้ฟันทอง
‪ถ้าล้ำเส้นออกมา ตายสถานเดียวนะ
‪เกือบจะพาไปรู้จักกับยมบาลซะแล้ว ‪ดีนะที่อดทนไว้ก่อน
‪คุณไม่กล้าทำแบบนั้นหรอกค่ะ
‪อะไรนะ
‪กินข้าวหม้อเดียวกันมาตั้งนาน ‪ยังไม่รู้จักผมอีกเหรอ
‪โนบยองอิลคนนี้ ‪ถึงเวลาก็ทำได้ทุกอย่าง
‪- พูดอย่างเดียวน่ะเหรอ ‪- โอ๊ย ยัยป้านี่
‪ช่างมันเถอะค่ะ
‪เห็นบมไหมคะ
‪บมเหรอ
‪ไม่นะครับ ผมไม่ได้ฆ่าใครเลย ‪ผมแค่ทำตามที่เขาสั่งเฉยๆ
‪ผมเป็นอาชญากรด้านการเงินครับ ‪ใช้สมองน่ะ
‪มือผมไม่เคยเปื้อนเลือดเลยครับ
‪ปล่อยไว้ข้างนอกนี่แหละค่ะ ‪เดี๋ยวก็มีตัวอะไรมากินเอง
‪- บมจ๋า ‪- อ้าว คุณอึยมยอง
‪ช่วยคุยกับคนพวกนี้ให้หน่อยสิครับ
‪เดี๋ยวสิ อึยมยอง…
‪- อะไรเนี่ย ‪- เราเคยสนิทกันครับ
‪- เท้า ‪- ครับ ยกค้างไว้อยู่
‪แปลว่าถ้ากดปุ่มนี้ ‪แล้วทหารจะมาใช่ไหมครับ
‪ไม่ยุติธรรมเลยนะ
‪ผมบอกคุณทุกอย่างไม่มีตกหล่นเลย
‪เพราะฉันเชื่อใจนายไม่ได้
‪แล้วตอนนี้เชื่อไหมครับ
‪มากกว่าทหารกับผู้ชายคนนั้นแล้วกัน
‪ควรจะดีใจไหมเนี่ย
‪นายคิดว่ายังไง
‪ผมแค่ฟังอย่างเดียว
‪ความคิดเห็นของคนที่เห็นกับตา ‪สำคัญกว่าครับ
‪ผมบอกแล้วใช่ไหม
‪ว่าถ้าไม่มีคุณ
‪ผมก็คงปกป้องเด็กๆ ไว้ไม่ได้หรอก
‪แต่ว่า
‪ผมอยากทำให้ได้ครับ
‪ผมอยากทำให้ได้จริงๆ
‪น่ากลัวจังแฮะ
‪ถ้าฉัน…
‪กลายเป็นตัวอัปลักษณ์ขึ้นมา ‪จะทำยังไงดีนะ
‪น่ากลัวชะมัด
‪โธ่เอ๊ย เจ้าพวกนี้
‪ตายแล้วก็ยังออกไปจากที่นี่ไม่ได้
‪ฉันไม่ยอมตายที่นี่หรอก
‪ทำอะไรอยู่เหรอคะ
‪- ขุดดิน ‪- อันนั้นฉันรู้ค่ะ
‪คุณตา อย่าหักโหมสิคะ
‪ฉันไม่เป็นไรหรอกน่า แค่นี้เอง
‪มัวแต่ขุดหาอุโมงค์ ‪เดี๋ยวก็ได้ขุดอุโมงค์เองหรอกค่ะ
‪อย่างนั้นก็ดีนะ
‪คุณตาป่วยนะคะ
‪ถ้ายังทำต่อ เดี๋ยวก็…
‪ตายงั้นเหรอ
‪เอ้อ ก็ไม่เลวนะ
‪แค่กลบดินทับก็เรียบร้อยแล้ว
‪หลบไป
‪ทำไมเหรอครับ
‪- เขาจะออกไปข้างนอก ‪- ไม่เป็นไรนี่ครับ
‪ถ้าเขาแจ้งเบาะแส พวกทหารจะมานะ
‪ตอนนั้นเราคงไม่อยู่ที่นี่แล้วครับ
‪เพราะผมจะไปกับคุณ
‪จะออกไปข้างนอกทำไมเหรอครับ
‪ปล่อยเขาออกไปเถอะครับ
‪ยังไงก็ตายอยู่ดี
‪- อะไร… ‪- วิ่ง
‪อย่าหันกลับไปมองเลยค่ะ
‪ได้สิ
‪อีกแค่นิดเดียวนะ
‪ช่วยหน่อยเร็ว ช่วยหน่อย
‪โธ่ ไอ้เวรเอ๊ย
‪คุณคะ
‪คนอย่างผม
‪ถ้าทำอะไรที่ไม่เคยทำก็มักจะตายตลอด
‪ผมบอกคุณแล้วไง
‪ว่าถ้าถึงเวลาผมก็จะทำ
‪เพิ่งจะได้รู้เอาตอนสุดท้ายเนอะ
‪ทำไงดี
‪ทำยังไงดี ทำไงดีคะ
‪คุณ
‪ตื่นขึ้นมาสิคะ ตื่นขึ้นมา
‪ตื่นสิคะ นี่คุณ
‪คุณคะ
‪ฉันน่าจะรู้ตั้งแต่ตอนที่นายซึม ‪หลังจากที่ฆ่ายัยป้านั่น
‪ฉันเล่าเรื่องสนุกๆ ให้ฟังเอาไหม
‪ที่จริงแล้วนายไม่ได้ฆ่าใครเลยนะ
‪เพราะที่จริง นั่นคือฉันต่างหากล่ะ
‪ไม่มีใครออกไปได้ทั้งนั้น
‪(กรีนโฮมแมนชันอะพาร์ตเมนต์)
‪- ปล่อย ‪- จะทำอะไรของเธอ
‪- มันเป็นสัตว์ประหลาด ‪- เขายังเป็นฮยอนซูนะ
‪เขายังเป็นฮยอนซูอยู่ อย่า
‪ไม่เป็นไรนะ ฮยอนซู
‪ไม่เป็นไร
‪ไม่ใช่ความผิดนาย
‪ฮยอนซู ไม่เป็นไรนะ
‪ไม่เป็นไร
‪ไม่เป็นไรนะ
‪ฮยอนซู
‪ไม่ใช่ความผิดของนายนะ
‪มันไม่ใช่ความผิดนาย
‪ฉันฆ่าคนตายค่ะ
‪ไม่หรอก
‪ที่เธอฆ่า
‪มันไม่ใช่คน
‪ฉันกลัวว่ามันจะเป็นความทรงจำสุดท้าย
‪ฉันกลัวมากเลยค่ะ
‪อย่าไปคิดถึงมัน
‪ลืมมันไปซะ
‪ลุงก็เหมือนกันนะคะ
‪อือ
‪ตายงั้นเหรอ
‪เอ้อ ก็ไม่เลวนะ
‪แค่กลบดินทับก็เรียบร้อยแล้ว
‪แค่กลบดิน…
‪คนนี้เป็นใครเหรอครับ
‪ทำไมผมถึงน้ำตาไหลล่ะ
‪หัวใจผม
‪เจ็บปวดมากเลยครับ
‪ฮยอนซูเป็นยังไงบ้าง
‪เขาจำอะไรไม่ได้เลยครับ
‪จำได้ถึงตอนไหน
‪ไม่แน่ใจเหมือนกันครับ
‪ไหนๆ ก็จำอะไรไม่ได้แล้ว
‪ถ้าเขาลืมความทรงจำ ‪ที่เจ็บปวดไปด้วยก็คงดีเนอะ
‪(วันอังคารที่ 25 สิงหาคม ฆ่าตัวตาย)
‪แค่นี้เอง
‪แบบนี้ดีกว่าเยอะเลย
‪หือ
‪อดทนนะ
‪เพื่อตัวนายเอง
‪ตอนนี้นายสัญญากับฉันแล้วนะ
‪และเพื่อพวกเราด้วย
‪คิมยองซู
‪บอกแล้วไงว่าอย่าไปไหนคนเดียว ‪รู้ไหมว่าพี่ตามหานานแค่ไหน
‪ไปเลย ผมเกลียดพี่
‪ทำไมล่ะ ทำไมถึงเกลียดพี่
‪เขาอาจจะเป็นพ่อก็ได้นะ
‪เมื่อกี้เขามาหาเพราะเขาอยากเจอผมนะ
‪แต่พี่พูดว่า "นั่นสัตว์ประหลาด
‪ฆ่ามันเลย" นี่
‪ไม่ใช่พ่อหรอก
‪พ่อตายไปแล้ว
‪จะนอนอีกกี่สิบกี่ร้อยคืน
‪นายก็ไม่ได้เจอพ่อหรอก
‪ไม่จริง พี่นี่ซื่อบื้อจริงๆ เลย
‪เธอก็ซื่อบื้อนะ
‪ผมไม่ได้ซื่อบื้อนะ
‪เห็นที่เธอทำตัวไม่ดีกับพี่แล้ว
‪สุดจะซื่อบื้อเลยล่ะ
‪ถ้าร้องไห้แบบนี้
‪จะไล่ออกจากตำแหน่งเจ้าหน้าที่ลับนะ
‪ปู่ซานต้าก็จะไม่ให้ของขวัญ…
‪ของขวัญเหรอ
‪อะไรเหรอ
‪(สองวันก่อน)
‪หลอกใช้คนแก่เหรอ
‪ฝากด้วยนะครับ
‪ต้องไปจริงๆ เหรอ
‪ลุงดูชิกฝากฉันไว้
‪ของขวัญของพวกเธอล่ะ
‪แต่นแต๊น
‪สิ่งนี้เรียกว่า "เข็มเกียรติยศ"
‪รางวัลแก่คนที่ปกป้องคนอื่นยังไงล่ะ
‪(คิมยองซู)
‪เอาล่ะ
‪ได้ไปแล้ว ต่อไปนี้
‪อย่าทะเลาะกันอีกนะ
‪ต้องปกป้องกันและกันนะ หือ
‪คุณตา ตื่นได้แล้วค่ะ
‪(พ่อ แม่ กาโป)
‪คุณตาคะ
‪ตาคะ
‪คุณคะ
‪คุณตาไม่ยอมตื่นค่ะ
‪คุณตาคะ คุณตา
‪คุณตา ไปเล่นกันเถอะ
‪ขอบคุณนะคะ
‪คุณบยองอิล
‪นี่มัน นี่มันอะไรกันเนี่ย
‪คุณตาหาเจอจนได้
‪หลับให้สบายนะครับ
‪หิมะนี่นา
‪พวกคุณถูกล้อมเอาไว้หมดแล้ว
‪ส่งตัวผู้ติดเชื้อออกมาเดี๋ยวนี้
‪ส่วนผู้รอดชีวิตจะถูกส่งตัว ‪ไปยังแคมป์รักษาความปลอดภัย
‪พวกคุณถูกล้อมเอาไว้หมดแล้ว
‪ส่งตัวผู้ติดเชื้อออกมาเดี๋ยวนี้
‪ส่วนผู้รอดชีวิตจะถูกส่งตัว ‪ไปยังแคมป์รักษาความปลอดภัย
‪ไปไหนเหรอ
‪พี่ มือเย็นมากเลย
‪หนาวเหรอ
‪พี่ต้องออกไปข้างนอก
‪ถ้าอยู่ด้วยกันจะไม่หนาวนะ
‪อยู่ในนี้แหละ
‪อยู่กับพวกเราเถอะ
‪เวรเอ๊ย
‪ปัดโธ่เอ๊ย ทำไมทางตันล่ะเนี่ย
‪โธ่เอ๊ย
‪เวรแล้วไง
‪เกือบปลิวแล้วไหมล่ะ
‪เหมือนพวกเขาจะมีอาวุธนะครับ
‪เกิดอะไรขึ้น
‪เร็วเข้า
‪จะไปไหน
‪ฮยอนซู
‪ฮยอนซูหายไป
‪เดี๋ยวฉันไปพาเขามาเอง
‪ฉันจะกลับมาให้ได้
‪ไม่ต้องห่วง
‪ฉันจะกลับมาอย่างปลอดภัย
‪พูดจริงใช่ไหม
‪อือ
‪ควรเอาไปคืนแท้ๆ
‪ตอนนี้ก็ยังไม่สายนะ
‪พบความเคลื่อนไหวในตึกครับ
‪รีบเข้ามาเร็วเข้า
‪อีอึนฮยอกยังไม่กลับมาเลย
‪ฮยอนซูก็ด้วย
‪แต่เมื่อกี้เขาสัญญากับฉันแล้ว ‪ว่าเขาจะกลับมาให้ได้
‪การให้สัญญาอย่างแน่วแน่ ‪ในสถานการณ์ที่ไม่มีทางทำได้แบบนี้
‪มีความเป็นไปได้สูง ‪ว่าจะไม่ใช่ความจริง
‪ฉันจะกลับมาให้ได้
‪ไม่ต้องห่วง
‪ฉันจะกลับมาอย่างปลอดภัย
‪ไม่นะ พี่
‪พี่ๆ
‪ไม่นะ ปล่อยฉัน
‪ไม่นะ ลงมาเร็วเข้า
‪พี่ ทำไมยังไม่มาอีก
‪สัญญาแล้วไงว่าจะกลับมา
‪พี่
‪ไม่เจ็บเหรอ
‪ไม่รู้ว่าเจ็บตรงไหนบ้าง ‪เอาไปติดเองแล้วกัน
‪ทำให้คนอื่นเห็นบ้างสิ
‪"ฉันบาดเจ็บเพราะพวกแก ‪แม่งเจ็บจะตายอยู่แล้ว"
‪ขอโทษนะคะ
‪ที่ทำให้คุณลำบากกว่าเดิม
‪อดทนได้ยังไงกันนะ
‪ขอบคุณที่ช่วยพวกเรานะคะ
‪ไม่ใช่ความผิดนาย
‪รอดไปให้ได้นะ
‪คราวนี้นายเลือกเลย
‪"สวีทโฮม"
‪รู้สึกเหมือนได้กลับบ้านเลยครับ
‪เป็นอะไรหรือเปล่า
‪เราจะหลงอยู่ในนี้จนตายเลยเหรอ
‪เลิกพูดเป็นลางได้แล้ว
‪ฉันไม่ใช่คนที่จะยอมตายในนี้ ‪แบบนี้หรอกนะ
‪บม
‪บมจ๋า บม
‪ไปอยู่ไหนมาเนี่ย
‪ไปไหนมาลูก
‪บมลูก
‪บม
‪เจอแล้ว
‪ผมเป็นคนแจ้งเองครับ
‪โอ๊ย ตายแล้วๆ
‪คุณไม่ได้กดเองสินะ
‪ตอนนี้ไม่สนใจว่านัมซังวอน ‪จะเป็นตายร้ายดียังไงแล้วเหรอคะ
‪ข้อตกลงยังไม่จบนะคะ
‪เดี๋ยวก่อนค่ะ ยังมีคนไม่ได้ขึ้นมา…
‪ยังเหลืออีกคนหนึ่งที่ยังไม่ขึ้นมานะ
‪รอดไปให้ได้นะคะ
‪ชาฮยอนซู
‪ไม่เจอกันนานเลยนะ
‪(ต้นฉบับ SWEET HOME ‪โดย Kimcarnby Youngchan Hwang)
‪คำบรรยายโดย สุวาณี ท้วมประถม