Wat voorafging:
Mag ik wel nog afscheid nemen?
Daar zijn ze.
Stop. Laat ze gaan, Silas.
Ik had geen keus met je pa. - Je haalde de trekker over.
Dat heb ik zo niet gewild.
Dit is je laatste kans. - Ze halen je neer, pa.
Niet schieten. Ik kom naar beneden.
Levi, nee. Iedereen in dat vliegtuig zal omkomen.
Wij gaan nergens heen.
Ze is dood.
Zie je wel dat pa niet komt? Nu zitten we hier vast, door jou.
Wat doe je daar? - Morgen wordt Diana begraven.
Dit is wel het minste wat ik kan doen.
Dit was jouw schuld niet.
We hebben het zo niet gewild. Zij heeft wel eerst gevuurd.
Nogal wiedes, ze zat hier ook al driejaar vast.
Als we het niet hadden gedaan, waren onze zonen en de rest nu dood.
Zo zien zij dat niet. - Nee, waarschijnlijk niet.
Daar kun je niks aan veranderen.
Zodra iemand je als de slechterik ziet, is er geen weg meer terug.
Waar gaan we heen? - Jullie zijn allemaal in paniek,
maar dit zal jullie zeker kunnen opvrolijken.
Dat lukt alleen nog met een andere uitweg.
Even geduld dan.
Is dat goud? - Ja, uit de burgeroorlog in 1863.
Hebben Lucas en ik gevonden. - Hoe komt dat hier terecht?
Mijn theorie is dat het door zo'n zinkgat in de jaren 1800 is gevallen.
En dat moet ons opvrolijken? - Denk eens goed na.
Een gat in 1863 en het zinkgat van Diana. Misschien zijn er nog meer.
En dan geraken we nog naar huis. - Ik zeg het vast uit wanhoop,
maar dat lijkt me eigenlijk wel logisch.
Nee, toch niet. We komen hier nooit meer weg.
Allemaal dankzij mijn ma. Hoe sneller je dat aanvaardt, hoe beter.
Kunnen we hier even over praten?
Ik weet dat je boos bent, maar ik wilde je gewoon beschermen.
Nee, we zitten hier nog omdat jij pa geloofde. En kijk nu.
Josh, anders wasje omgekomen in dat vliegtuig.
Dat risico wilde ik wel nemen. De anderen trouwens ook.
Maar je hebt ons de keus niet gegeven. - We moeten dit achter ons laten.
Ik denk niet dat ik dat kan.
Veronica, ben jij het?
Alsjeblieft, je moet me helpen.
Nee, wacht.
Nee, wacht. Niet weggaan.
Mijn handen.
Ik moet nu gaan. - Nee, wacht. Alsjeblieft.
Voor ze stierf, zei Diana dat ze zo graag haar partner Sophia wilde zien.
Sorry dat ik je niet naar haar heb kunnen brengen.
Rust in vrede.
Hoe gaat het met je? - Niet geweldig. En met jou?
Ik heb me al beter gevoeld.
Heb jij Ty gezien? Hij is niet teruggekomen.
Nee, hij had er al moeten zijn. We gaan hem zoeken.
Marybeth, we moeten eens praten.
De groep zou zich veiliger voelen als je je wapen afgeeft.
Dat is niet grappig, hoor. - Dan vergis je je.
Denk je dat ik zomaar mijn wapen ga afgeven?
Je hebt Diana gedood. - Uit zelfverdediging.
Dat heb ik nog al gehoord.
Ze doodt niet voor het eerst zogezegd uit zelfverdediging.
Zo is het niet gegaan. Zo was het niet.
Als je je wapen niet had getrokken, was dit nooit gebeurd.
Levi, niemand wilde dat Diana iets overkwam. Dat weet je.
Als dat vliegtuig was vertrokken, was iedereen omgekomen.
We hebben jullie gered. - Door jullie zitten we hier vast.
Wie weet wat ze nog van plan zijn. Jullie moeten hier weg.
Waar moeten we dan heen? - Zolang het maar niet hier is.
Ja, we sturen ze weg. - Oprotten.
Nee, we sturen hen niet weg. Dat is te gevaarlijk.
Dat meende je niet. - Toch wel.
Dit is onzin. Dat overleven ze nooit. Zeg dan toch iets.
We wilden niemand verbannen. We willen gewoon dat wapen weg.
Niemand vroeg mij wat. We zijn niet veilig met hen in de buurt.
Rustig, mensen. We moeten dit eerlijk afhandelen.
Dan gaan we stemmen. Ja, we stemmen gewoon.
Wie wil dat ze weggaan?
Alsjeblieft.
Luchtmachtbasis El Segundo, Californië
En mijn gezin dan? - Je kunt ze nog redden.
Ga terug naar het begin. Zestien november 1988.
Onthou die datum.
Wat is dat? - Een zwijgplichtovereenkomst.
Wat staat erin? - Datje dit moet loslaten
en nooit over dat zinkgat praat. - Mijn gezin is daar nog.
Moet ik dat zomaar vergeten? - Je vloog in een verboden zone,
je negeerde bevelen en zette miljoenen levens op het spel.
Je krijgt een vrijgeleide omdat iedereen dit wilt vergeten.
Ik zou dus maar tekenen.
Pap.
Ik ben zo blij dat ze je hebben vrijgelaten.
Ik moest een zwijgplichtovereenkomst tekenen.
Ik moet vergeten wat er is gebeurd. - En ma en Josh dan?
We doen het stap voor stap.
Het was een lange avond. Ga nu maar een beetje rusten.
Bedankt voor het komen.
Wat is er met Aldridge gebeurd? - Dat wilde ik van jou horen.
Wist je dat ze zou springen? Weet je wat ze daar gaat doen?
Nee, ik ben ook stomverbaasd. Heeft ze nog iets tegen je gezegd?
Dat er nog een manier moet zijn om Eve en Josh te redden.
Hoe dan? - Ga terug naar het begin, zei ze.
En toen riep ze een datum: 16 november 1988.
Toen werd ik geadopteerd.
Mijn verleden is hieraan gelinkt, ik moet alleen uitzoeken hoe precies.
En dan kan ik ze gaan redden. - Wat ga je nu doen?
Ik werd anoniem afgeleverd bij de Kinderbescherming.
Ik moet te weten komen door wie. Alleen is mijn dossier verzegeld.
Misschien ken jij wel iemand die ons daarmee kan helpen.
Zelfs als ik zou willen... Ik heb ook zo'n overeenkomst moeten tekenen.
Daar stond toch niet in
datje een vriend zijn biologische ouders niet mag helpen zoeken?
Wil je Diana naar huis halen? Dan is dit misschien onze kans.
Je hebt me gehecht. Dank je wel.
Je bent een medicijnvrouw.
Ik ben trouwens Ty.
Mijn vrienden hadden het over een dorp hier in de buurt. Woon jij daar?
Ze waren daar onuitgenodigd. - Ja, en ze hebben er spijt van.
Ze zochten gewoon antwoorden om weer naar huis te geraken.
Ze wilden jullie geen kwaad doen.
Ja, het Luchtvolk zegt dat wel vaker, maar dat is meestal niet waar.
Het Luchtvolk? - Jullie zijn hier niet de eersten.
Hoelang komen er hier dan al? - Zolang we ons kunnen herinneren.
Betekent dat dan dat we weer naar onze wereld kunnen?
Dat weet ik niet. Ik moet weg. - Nee, wacht.
Je kunt hier veilig aansterken. - Wacht, ga nu niet weg.
Ik heb antwoorden nodig.
Wat is er?
Er is storm op komst.
We kunnen hier niet weg.
Eve, jij gaat nergens heen, hoor. - Nee, ik ga beter weg.
Alsjeblieft. - Je vindt toch dat ik dit verdien?
Moet ik het echt uitspreken? Oké dan.
Ik ben razend. Het was de verkeerde beslissing.
Het was me wel gelukt. Maar ik wil niet dat je in het bos sterft.
Daar sta je dan alleen in. - Ze denken niet meer helder na.
Josh ook niet. - En net daarom moet ik hier weg.
Ik ga met Marybeth naar de grotten en als het weer wat rustiger is,
kom ik wel terug.
Oké, maar dan ga ik met jullie mee. - Nee, ik moet dit alleen doen.
Wil je voor Josh zorgen?
We moeten eens praten. - Waarover dan?
Over hoe je je ma en Marybeth het bos in stuurt.
Ik was heus niet de enige.
Bedankt. Dat hout moet droog blijven als we vuur willen maken.
Zijn jullie gek? Waarom doen jullie alsof er niks is gebeurd?
De emoties lopen te hoog op. We moeten eerst alles laten bekoelen.
We moeten eens praten. - Nu even niet.
Het is nogal tijdsgebonden. - Wat is er dan?
In 10.000 v.C. was het klimaat in LA helemaal anders. Zoals je wel merkt.
Dit is de IJstijd, met zware winterstormen
die vaak uit het niets kwamen. Echt heuse sneeuworkanen.
Als ik die wolken daar zo zie, wordt het snel dramatisch.
We moeten ons voorbereiden. - Oké, maar paniek is ook niet nodig.
Zij weten duidelijk beter.
Moet jij niet vertrekken? - Je mag me nog zo haten,
maar niks praat dit gedrag goed. - Je hangt altijd het slachtoffer uit.
Diana stierf omdat ik jou wilde redden. Kan er geen bedankje af?
Zijn we uitgepraat?
Ik heb mijn best gedaan met jou, echt waar.
Wil je niks met mij te maken hebben? Prima dan.
Mooi zo.
Het weer is aan het veranderen, we moeten nu weg.
Ik was net onderweg.
Kijk uit.
Gelukkig.
Help. Help ons. We zitten hier vast.
Horen jullie ons?
Alles oké? - Marybeth en Lucas zitten hieronder.
Snel, we moeten puin proberen weg te halen.
Voorzichtig of alles stort in.
Het gaat niet. - Het is te zwaar.
We hebben materiaal nodig voor dat beton.
Ik heb gisteren een vrachtwagen gezien onderweg.
Misschien ligt daar wel materiaal in. - Weet je nog waar?
Een paar kilometer ten oosten van hier.
Dat is niet ver. Ik ga wel met de Jeep.
Ik ga wel mee om te helpen. - Zeker weten?
Ja, maar snel dan. Voor ik me bedenk.
Hé, meid. Wat kunnen slapen? - Niet echt, nee.
Maar dat houdt me niet tegen. Wat is ons plan?
Een eitje koken en je naar school brengen.
Dat is toch een grapje?
Ik ga echt niet naar school.
Ik weet dat het moeilijk is, maar weer naar je routine is beter voor je.
Zo wordt het weer wat normaal. - Maar niks is nog normaal.
We moeten echt de draad weer oppikken.
Dan ga ik me maar klaarmaken, anders komen we nog te laat.
Nog eens bedarikt dat je wilt helpen. - Waar is je maatje?
Op school. Ik wil haar geen valse hoop geven als het toch niet lukt.
Ze heeft al genoeg meegemaakt.
Ik heb je dossier kunnen bemachtigen.
Er is veel gewist, maar je werd bij de Kinderbescherming gedropt
door geestelijken uit een kerk in Topanga.
Misschien weet iemand van die kerk nog iets.
Ik vraag me al mijn hele leven af waar ik echt vandaan kom
en wie mijn biologische ouders zijn.
Misschien krijg ik daar ook eindelijk een antwoord op.
Dan gaan we op onderzoek uit.
Gaat het?
Die foto gaf me een visioen. - Wat heb je gezien?
Diana.
Ze was bij Eve. Maar ik denk dat er iets mis was.
Wat is er? - Ik weet het niet goed.
Ik heb maar een fragmentje gezien.
We gaan naar die kerk. Zo weten we wat Aldridge van me wilde
en kunnen we naar ze toe.
Woont jouw volk hier al lang?
Altijd al.
En jullie spreken allemaal Engels? Van wie heb je dat geleerd?
Rust maar wat. Je moet weer op kracht komen.
Het is nog ver naar je kamp en ik kan je niet brengen.
Ik begrijp dat je buitenstaanders niet vertrouwt.
Over een paar duizend jaar pakt dat ook niet zo best uit voor jullie.
Dat heb ik gehoord, ja.
Heeft iemand van je groep je aangevallen?
Ja, maar ze heeft al veel meegemaakt.
Er zijn hier ook zoveel gevaren. Iemand van onze groep werd vermoord.
Wat naar voor jullie.
In jullie dorp woont een oude man met een handafdruk op zijn kledij.
Ken je hem? - Ja, Silas. Waarom vraag je dat?
Een jong meisje heeft hem in het bos gezien toen het gebeurde.
Dat zou Silas nooit doen. - Sorry, ik wil jullie niet beledigen.
We proberen hier te overleven tot we naar huis kunnen.
Kun je ons iets vertellen over dat licht in de lucht?
Komt het nog terug?
Niemand weet waarom dat licht komt en gaat.
Heb jij familie thuis? - Alleen mijn vrouw.
Ze zal je wel missen.
Dat weet ik nog zo niet. We zijn gescheiden.
Ik heb haar nog gezien voor ik hier belandde.
Ik voelde me niet best en ik smeekte om het nog eens te proberen samen.
En wilde ze dat?
Wat jammer voor je.
En weet je wat nu zo raar is?
Toen ik besefte dat het voorbij was, had ik niks meer om voor te leven.
Maar deze plek heeft me veranderd.
Het is bijna alsof ik door te proberen overleven
weer ben moeten gaan leven.
Onze thuis kan echt geweldig zijn.
Het is fijn om iemand te ontmoeten die voorbij de gevaren kan kijken.
Wat doen jullie nu? - Een tunnel graven om hen te redden.
Het is hier helemaal niet veilig. - Jullie moeten gaan schuilen.
Verdomme, dat is niet best. - Ik breng iedereen in veiligheid.
Eve, dit is gekkenwerk. Het duurt gewoon nog uren
en we weten niet eens of ze nog in leven zijn.
Ik ga hier niet weg. - Luister toch. Je moet ophouden.
Dat kan ik niet.
Je bent niet voor iedereen verantwoordelijk.
Je hoeft niet te blijven, maar ik ga hier niet weg.
Wat doe jij nu? - Gaat het met je?
Wat is er gebeurd? - Er is een paal neergevallen
en alles is ingestort. - Verdorie, we moeten hier weg.
Ik probeer.
Nee, hou daarmee op. Straks stort het helemaal in.
Ik zie daar licht.
Help, kan iemand me horen?
Heb je dat gehoord? - Hoort iemand mij?
Dat is Marybeth. Ze leeft nog.
Marybeth, hoor je mij? - Ja, we zitten hier.
Volhouden, we komen jullie redden.
Bedankt om ons te helpen, dominee. - 33 jaar is lang geleden.
Gelukkig was dominee Harmon hier toen al.
Dominee Harmon, dit is meneer Gavin Harris.
De man uit uw verleden waarover ik u heb verteld.
Fijn om jou nog eens te zien. - Herinnert u zich mij nog?
Ik was hier nog maar enkele weken.
We kwamen van de voedselbank en zagen je toen op straat.
Op straat? Wat deed ik daar?
Je stapte daar gewoon. Je zag er verdwaald en bang uit.
Er was een huis in de buurt, maar daar herkenden ze jou en het meisje niet.
Welk meisje? - Ze was een jaar of twaalf.
Jullie konden je niks meer herinneren. Je wist zelfs je naam niet meer.
Weet u waar zij terecht is gekomen? - Nee, sorry.
We belden de Kinderbescherming en ze namen jullie mee.
Ik hoopte dat ze jullie samen zouden plaatsen, maar helaas dus.
Meer weet ik niet, sorry.
Bedankt, dominee.
Weet je niet wie dat meisje is? - Nee, ik herinner me niks meer.
Aldridge wist hiervan. Misschien kan dat meisje ons helpen.
Ik probeer uit te zoeken hoe ze heet.
Snel naar binnen. - Hier moet toch wel iets liggen.
Dit meen je niet. - Hier ligt duidelijk geen drilboor.
Dat zijn kostuums. Dit is een kostuumwagen van een film of zo.
Gelukkig, iets warms. Dank u, God. - We moeten verder gaan zoeken.
Scott had gelijk, het wordt erger. Zo jagen we ons alleen de dood in.
Jij mag gerust blijven, maar ik vertrek.
Je bent boos op je ma en wilt jezelf bewijzen.
Helemaal niet. - Je zou eerder dankbaar moeten zijn.
Je ma houdt zoveel van je dat ze alles op het spel zet om je te beschermen.
Jij haatte haar toch? - Ik was boos omdat ze pa achterliet,
maar we hebben hier al veel meegemaakt.
Ze is duidelijk een goede moeder.
Je bent een idioot als je dat niet ziet.
Ik blijf hier tot de storm gaat liggen. Jij ook, hoop ik.
Verdomme, wat doen ze daar, zeg? - Ons proberen te redden.
Zeg maar dat ze harder hun best doen.
Gaat het wel? - Ja, het gaat prima.
Rustig maar. Je houdt niet van enge ruimtes. Als kind al niet.
Je durfde zelfs niet in de lift.
Herinner je je die oefeningen nog als we in een kleine ruimte moesten zijn?
Concentreer je op één ding. - Ik ben geen bang jongetje.
Op één ding dat je kunt zien.
Goed zo. Blijven ademen.
En nu iets watje kunt aanraken.
En iets watje kunt horen.
Toe maar, je hoort vast wel iets. - Ik hoor alleen jouw gekwek.
Blij dat je weer de oude bent.
Lucas, we moeten toch eens over je pa praten.
Daar wil ik niet over praten. - We doen het toch.
We hebben misschien niet veel tijd meer. Je moet het wel weten.
Ik deed het om jou te beschermen. - Hou op met liegen.
Ik lieg niet. Ik probeer je eindelijk de waarheid te vertellen.
Wat nu?
Ik hoor je. We graven zo snel mogelijk.
Graaf dan wat sneller. Het gaat hier instorten.
Haal ons hier meteen uit.
Kom net van school waar ben je?
Boodschappen doen zo thuis
Ja, graag. Dat zou geweldig zijn. Hartelijk bedankt.
Ze zijn aan het rondbellen. Hopelijk levert het iets op.
Ik kan je niet genoeg bedanken. - We hebben daar allebei iemand.
Ze is dood.
Wat is er?
Ik heb Diana weer gezien. - En?
Ze is dood, hè?
Hoe? - Dat heb ik niet gezien.
Sophia, ik vind het zo erg voor je.
De wind heeft het gedestabiliseerd. Alles gaat instorten.
Ze moeten er nu uit. - Hoe dan?
Weet je nog, dat luik in Lost?
Ze vonden dynamiet op het eiland en ze hebben dat opgeblazen.
Ik zwijg al.
Dat is eigenlijk geen slecht idee. - Nee?
Wat doe je nu? - Een bom maken.
Daar blazen we dat beton mee op. - Ga je nu echt naar me luisteren?
Heb je dat al eens gemaakt? - Nee, maar ik heb er wel ontmanteld.
De stroom komt van de defibrillator en de kabels zijn de geleiders.
Nu alleen nog een explosief. - Buskruit of zo?
Ja, perfect.
Ik ben natuurlijk wel fan van MacGyver,
maar zo'n zelfgemaakte bom maakt me nerveus.
Mij ook. Hoe weet je dat die niet dodelijk is?
Dat weet ik niet.
Lucas, je had gelijk.
Ik schootje pa niet dood uit zelfverdediging.
Ik wist het wel. - Ik deed het om jou te redden.
Ik weet waarom je van hem hield. Ik hield ook van hem.
Hij was grappig en charmant
en hij gaf je het gevoel datje zo belangrijk was.
Maar dat was niet echt.
Dat hij drugs stal van de politie vond ik nog het minst erge.
Maar hij moest er jou ook bij betrekken.
Schoot je hem daarom dood? Omdat hij met mij samenwerkte?
Nee, ik wilde hem aangeven, maar Interne Zaken had hem door.
En hij had intussen al een deal met ze gesloten.
Wat dan?
Hij wilde jou verraden.
Hij gaf jou van alles de schuld.
Hij zou vrijuit gaan en jij zou levenslang krijgen.
Dat zou hij me nooit aandoen. - Alles was al geregeld.
Ik heb hem gesmeekt en gezegd wat opsluiting voor jou betekent.
Dat was je doodsvonnis. Maar hij wilde niet luisteren.
Jongen, hij wilde jouw leven opofferen om vrijuit te kunnen gaan.
Hij wilde je gaan aangeven. Ik moest hem wel tegenhouden.
Waarom heb je dat niet eerder verteld? - Wanneer moest dat dan?
Heb je sinds je vijftiende ooit nog naar me geluisterd?
En als je het ontdekte, zou het je hart breken.
Want toen ik het ontdekte, brak het mijn hart ook.
Waarom zou ik jou geloven? - Kijk dan waar we zitten.
Ik heb geen reden om te liegen.
We gaan het beton opblazen met een bom en dan halen we jullie eruit.
Wat? - Ben je gek? Dat overleven we niet.
Ga zo ver mogelijk achteruit.
Vooruit, iedereen uit de weg.
We leven nog.
Het gaat instorten.
Dat was maar op het nippertje.
Dat het zo ver is moeten komen, zeg.
Mag ik iets vragen?
Waarom ben je gestopt met studeren? - Is dat je vraag?
Je bent slim, je presteert goed onder druk.
Je patiëntencontact is wel niet altijd optimaal.
Volgens mij zou jij een prima pooier zijn.
Ik weet eerlijk gezegd niet wat ik met mijn leven wil.
Het moet wel mijn eigen keus zijn. - Dat snap ik wel.
Voor dit gebeurde, was ik me aan het aanmelden bij universiteiten.
Mijn eerste keus was de UCLA.
Misschien waren we elkaar daar wel tegengekomen.
Ik praat meestal niet met eerstejaars.
Grapje.
Voor jou had ik wel een uitzondering gemaakt.
Wacht. - Wat is er?
Hoor je dat? - Ik hoor helemaal niks.
Het waait niet meer.
Kom, snel wegwezen.
Ja, top.
We hebben een naam. Ella Jones. Ze is kunstenares.
En een adres van haar galerie in Silver Lake.
Dank je wel.
Ik zet je thuis af en dan ga ik eens kijken.
Zonder Diana is het geen thuis meer.
Ik ga met je mee.
Dat hoeft echt niet. - Ja, toch wel.
Diana was ontzettend sterk. Zij zou het nooit opgeven.
Dus geef ik het ook niet op.
We moeten iedereen weer naar huis brengen.
Er is niemand.
Beeldentuin achterom
Gavin, kijk. Kom mee.
Niet te geloven.
Dat heb ik in mijn visioenen gezien. Dat is een handafdruk.
Wie die Ella ook is, ze heeft een link met die plek.
Hoe voel je je? - Beter.
Als ik je ooit kan terugbetalen voor je hulp...
Dat hoeft niet.
Ik ken je naam nog steeds niet. - Ik heet Paara.
Succes, Ty.
Wacht.
Je weet de weg niet.
Nee, eigenlijk niet. Kun jij me misschien op weg helpen?
Misschien wel, ja.
Eindelijk. - We zaten vast. We hebben niks mee.
Marybeth en Lucas zijn bevrijd. - Ja, het is ons gelukt.
Dankzij Eve.
Ze heeft ons gered. - Iedereen heeft geholpen.
Tof, waar heb je dit vandaan? - Het was eigenlijk een kostuumwagen.
Het wordt hier koud, dus wat extra jassen zijn wel welkom.
Ma, ik weet dat je boos bent. En terecht.
Het spijt me.
Ik ga dan maar. Je zal een poosje voor jezelf moeten zorgen.
Niks van, jij gaat nergens heen. Mensen?
We moeten opnieuw stemmen.
Helemaal mee eens. - Ik ook.
Alleen als Marybeth haar wapen afgeeft.
Meen je dat nu? Jullie zijn toch niet te geloven,
Kom op nu.
Geef gewoon je wapen af.
Wie stemt ervoor dat Eve en Marybeth op de open plek mogen blijven?