‪(ผลงานภาพยนตร์อนิเมะจาก NETFLIX)
‪เคยมีท่านลอร์ดคนหนึ่ง
‪ในป่ามืด
‪สวมเครื่องเงินประหลาด
‪อยู่รอบๆ มือของเขา
‪สร้อยข้อมือถูกประดับด้วยดวงดาว
‪ปัดเป่าอสูรร้ายให้ออกไป
‪ออกไป
‪ในคืนที่เงียบงัน
‪ท่ามกลางต้นไม้ใหญ่
‪เหล่าโจรเข่นฆ่าท่านลอร์ดที่แสนดี
‪และขโมยสร้อยเงิน
‪จากข้อมือของขุนนางผู้ล่วงลับ
‪เพราะโจรก็กลัว
‪อสูรร้ายเช่นกัน
‪ซูโก คอยเปิดหูเปิดตาเอาไว้
‪เพลงของเจ้าทำให้น้องๆ กลัว
‪น้องๆ คงไม่ต้องกลัว ‪ถ้าท่านพ่อไม่พาเราหลงทาง
‪จริงๆ นะ ท่านพ่อ ท่านโตที่เคดเวนแท้ๆ
‪เห็นๆ อยู่ว่ากษัตริย์สั่งขุดเส้นทางใหม่
‪จริงหรือ ท่านพ่อ
‪พวกโจรป่าดักฆ่าผู้บริสุทธิ์ตามเส้นทางพวกนี้หรือ
‪ลูกรัก
‪ไม่มีโจรป่าหรอก
‪ไม่นะ!
‪น้องข้า!
‪วิทเชอร์
‪ชุดแต่งกายแจ่ม
‪น่าไปออกงานวัดของพวกผู้วิเศษ
‪ปกติไม่ค่อยเห็นเผ่าพันธุ์เจ้าในแถบนี้
‪เข้าใจละ
‪เจ้าเป็นผู้บุกเบิกด้านแฟชั่นนี่เอง
‪ชอบนำเทรนด์สินะ
‪ใจถึงดี
‪ช้าก่อน ทำความรู้จักกันให้มากกว่านี้ก่อนสิ
‪คุยกันสักนิด เล้าโลมกันสักหน่อย
‪โดยเฉพาะตอนที่คนหนึ่งกำลังจะฆ่าอีกคน
‪แต่เลเชินอย่างเจ้าพูดไม่ได้นี่สิ ‪เราคงคุยกันลำบากแล้วละ
‪จะเป็นอสูรพงไพร ‪หรือจะเป็นฝูงค้างคาวกระพือปีก
‪เลือกเอาสักอย่าง
‪อย่าเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา
‪ตกลงเป็นฝูงค้างคาวมฤตยูสินะ
‪ถอยไป มันยังไม่ตาย
‪งั้นก็ฆ่ามันสิ ท่านเป็นวิทเชอร์
‪เราฆ่าเลเชินได้หลายวิธี
‪ตัดหัวมัน ‪เชือดสัตว์เลี้ยงปุกปุยของมันสองสามตัว
‪แม้แต่คาถาเก่าแก่ของนางไม้ก็ใช้ได้
‪ท่านจะใช้วิธีไหน
‪กาเรเอน บาฮาเอดาเฮบเม วาโฮเอเลนาธ
‪ไหนบอกว่ามันพูดไม่ได้ไง
‪กาเรเอน บาฮาเอดาเฮบเม วาโฮเอเลนาธ
‪มันพูดไม่ได้
‪เดี๋ยวก่อน
‪เดี๋ยว ข้ามีสายเลือดขุนนางนะ
‪ทิ้งข้าไว้ที่นี่ไม่ได้
‪ไม่งั้นจะให้ข้าทำยังไง
‪เขาพูดว่า "ฝึกตีหน้าเศร้าสิ
‪อาจมีคนใจดีให้เจ้าร่วมเดินทางด้วย"
‪แล้วพวกน้องสาวของเจ้าล่ะ
‪วิทเชอร์คนนั้นบอกให้ข้าตีหน้าเศร้า ‪กับเทศมนตรีด้วย
‪เผื่อจะยอมแบ่งลูกน้องบางส่วน
‪ให้ไปเก็บชิ้นส่วนของศพ
‪เลิกร้องไห้นะ เด็กน้อย
‪ข้าจะจัดการให้พ่อกับน้องๆ ได้กลับมาหาเจ้า
‪และได้รับการฝังอย่างเหมาะสม
‪พ่อของซูโกเป็นสมาชิกที่มีค่าของสภา
‪และเป็นผู้จงรักภักดีต่อกษัตริย์เรา
‪ข้ากับสานุศิษย์ได้ส่งคำร้องอีกครั้ง
‪ยึดสำนักวิทเชอร์ที่เคียร์มอเรนห์
‪แล้วเนรเทศคนที่นั่น ‪สำหรับอาชญากรรมที่กระทำต่อชาวเคดเวน
‪ฝ่าบาท จากคำบอกเล่าของเด็กคนนี้
‪วิทเชอร์ผู้นั้นสังหารเลเชินที่คุกคามป่าของเรา
‪เลดี้เซิบส์ พวกเลเชินเคยเข้ามาป้วนเปี้ยน ‪ในเคดเวนเมื่อไหร่
‪ไม่ต้องพูดถึงการคุกคามระดับนี้
‪ท่านจะบอกว่าพวกวิทเชอร์เป็นคนจัดฉาก ‪การโจมตีในป่าสินะ
‪อื้อฉาวเสียจริง มาดามกิลเครสท์
‪พวกวิทเชอร์ทำให้อสูรเผ่าต่างๆ จำนวนลดลง
‪พวกเขาหิวเงิน
‪บางคนไปเป็นทหารรับจ้าง ‪บางคนก่ออาชญากรรม
‪คนหนึ่งรับงานล่าหัวสามีที่นอกใจภรรยา
‪แล้วท่านมีหลักฐาน ‪สนับสนุนคำกล่าวหาของท่านงั้นรึ
‪หรือเราแค่ต้องเชื่อสัญชาตญาณวิเศษของท่าน
‪มันเป็นธรรมชาติของพวกเขา ท่านหญิง
‪พวกวิทเชอร์เป็นผลลัพธ์จากมนตร์ดำ
‪เตร่ทั่วแว่นแคว้นของเรา
‪แต่งตั้งตัวเองเป็นผู้ไล่ล่าอสูรร้าย
‪รีดไถเงินจากพวกหัวอ่อน
‪ตาสีตาสา ซื่อๆ เชื่อคนง่าย ที่คิดว่า ‪เคราะห์ร้ายทั้งหลายเกิดจากคาถาและพวกอสูร
‪ผู้วิเศษสร้างวิทเชอร์ขึ้นมา
‪จากนั้นก็คิดเอาเองว่าเรา
‪จะคอยตามล้างตามเช็ดความผิดพลาดให้
‪ข้าเห็นด้วยกับเลดี้เซิบส์ในเรื่องนี้
‪เหล่าวิทเชอร์จะอยู่ที่เคียร์มอเรนห์ต่อได้
‪อย่างน้อยก็จนกว่าจะมีหลักฐาน
‪ที่สนับสนุนสมมติฐานของท่าน
‪เมื่อวิทเชอร์สร้างความเจ็บปวดให้ผู้อื่น
‪ตัวเขาเองจะเกิดความรู้สึกสุขสุดยอด
‪คำพูดของอสูรตัวนั้นเป็นภาษาเอลีออน
‪ภาษาถิ่นที่ตายแล้วของเอลฟ์ซึ่งเชื่อมกับยุคทมิฬ
‪น้อยคนนักที่จะจำภาษาโบราณได้ ‪คนที่กล้าพูดยิ่งมีน้อย
‪แต่เลเชินรู้ภาษานี้ได้ยังไง
‪หรือกลัวรัง…
‪ข้าไม่ได้พูดว่ามันกลัว
‪ท่านพูดภาษาเอลีออนได้ใช่ไหม ฟิลาแวนเดล
‪วิทเชอร์อย่างเจ้าหิวเงินมากสินะ
‪ถึงกับต้องมาขอเบาะแสจากเอลฟ์
‪ความสุขพวกนี้ต้องใช้เงิน
‪เลเชินพูดว่ายังไง
‪"จงระวังรังแห่งความตาย"
‪สิ่งที่เราไม่อยากได้ยินขณะกำลังแช่น้ำ
‪สังเกตเห็นอะไรผิดปกติอีกไหม
‪มีพลังงานบางอย่างในป่า
‪อาจจะเป็นเวทมนตร์สักอย่าง
‪ที่ควบคุมหรือทำให้เลเชินตัวนั้นตกอยู่ในอำนาจ
‪ทำไมทำหน้าแบบนั้น
‪สี่คิมหันต์ที่ผ่านมา
‪ผู้หญิงพากันหายตัวไปจากหมู่ของเรา
‪ให้ตาย ไม่เอาเรื่องน้ำเน่าของเอลฟ์
‪กลุ่มแรกที่หาย เรานึกว่าพวกนางแค่ทิ้งเราไป ‪หลังการฆ่าล้างบางเอลฟ์ครั้งสุดท้าย
‪แต่กลับมีคนหายอย่างไม่หยุดไม่หย่อน
‪น่าเศร้า จริงๆ นะ เลวร้ายมาก
‪หนึ่งในคนแรกๆ ที่หายไป ‪เป็นผู้วิเศษอายุน้อย นามคิทซุ
‪นางพูดภาษาเอลีออน ‪เราควรกลับไปสำรวจป่าพวกนั้น
‪คืองี้นะ ข้าเป็นนักล่าอสูร ฟิล
‪ไม่ใช่นักล่าเอลฟ์ แม้แต่เอลฟ์ที่ฆ่าคนก็ตาม ‪โชคดีแล้วกันนะ
‪งั้นถือว่ามีน้ำใจช่วยเพื่อนได้ไหม
‪ทั้งน้ำใจ ทั้งเพื่อน ไม่ทำให้ได้เงิน
‪ตรงกันข้ามเลย
‪เจ้านี่หน้าไม่อายจริงๆ
‪ข้ามีชื่อเสียง
‪และข้ารู้จักประมาณตัวว่าทำได้แค่ไหน
‪ขอโทษที่พยายามช่วยไม่ให้เจ้า ‪เสียเวลาช่วงฤดูหนาวที่เคียร์มอเรนห์
‪เสียเวลารึ
‪มีเหล้าให้ดื่ม มีอาหารให้กิน มีที่ให้นอน
‪ไม่เสียเงินสักแดง
‪แต่เจ้าต้องฝึกแก๊งเด็กวิทเชอร์ที่กำลังร้อนวิชา
‪ข้าปล่อยให้เป็นธุระของเพื่อนๆ
‪ลองนึกดูสิว่าถ้าวิทเชอร์ยอมทำเพื่อสิ่งอื่น ‪ที่ไม่ใช่แค่ความตื่นเต้นกับเงินทอง
‪ลองนึกดูสิว่าถ้าพวกเอลฟ์เก่งเรื่องดาบ
‪พอๆ กับที่เก่งเรื่องทำให้คนรู้สึกผิด
‪ได้โปรด เอามันออก
‪เวเซเมียร์ มาตรงนี้
‪เอามันออกไป
‪มันกำลังแทะเล็มฉันแล้ว ไม่นะ
‪มันเลีย มันกำลังเลีย
‪ลิ้นเยอะแยะ!
‪จับไว้
‪- ไม่ ‪- เวเซเมียร์
‪ไม่นะ!
‪ข้าบอกให้มัดสองทบ
‪ข้าทำแล้ว ท่านพ่อ เหมือนที่ท่านทำให้ดู
‪ดูซิว่าเจ้าเด็กนี่จะไปหาผ้าเปียกมาได้ไหม
‪ถ้าข้าเลวกว่านี้ ‪คงขายลูกเจ้าให้ครอบครัวอื่นไปแล้ว
‪ขอรับ
‪อย่างน้อยลูกข้าก็ช่วยให้เราได้เห็นว่า ‪ท่านจิตใจดีมีเมตตาแค่ไหน
‪ไปซื้อยูคาลิปตัสที่ตลาดมาทำให้นายหญิงสงบ
‪- ไม่ ‪- อย่าทำพลาดล่ะ
‪หยุดที ทำให้มันหยุดที
‪ไม่!
‪เลิกดิ้นซะที
‪น่าสงสารอิลียาน่า ‪ข้าไม่ต้องปาหิมะใส่เจ้าด้วยซ้ำ
‪เจ้าโง่ เจ้าเกือบฆ่าข้าแล้ว
‪มากวนข้าหรือ
‪ท่านลอร์ดขอให้ข้ามาคุมเจ้าที่ตลาด
‪เขาดูโมโหมาก
‪เราทำงานเยี่ยงทาสทั้งวี่ทั้งวัน แถมโดนตะคอก
‪แต่เรากลับได้เพียงเศษเงิน ‪เวลาถูกใช้ไปซื้อของเท่านั้น
‪จงดีใจซะเถอะที่มีหลังคาคุ้มหัว ‪และมีอาหารให้กินอิ่มท้อง
‪หลังคาแทบไม่คุ้มหัว อาหารแทบไม่อิ่มท้อง ‪แค่พอต่อลมหายใจเราได้
‪ก็ได้
‪โลกอยู่โน่น
‪เจ้าจะซื้ออะไรถ้ามีเงินใช้ไม่อั้น
‪ข้าจะเผ่นไปจากหมู่บ้านแห่งนี้ ‪และเดินทางไปทั่วมหาทวีป
‪- ผจญภัยเหรอ ‪- แน่นอน
‪- ชื่อเสียงเหรอ ‪- ใช่
‪สาวๆ ล่ะ
‪ข้าจะซื้อบ้านหลังงามริมทะเลสาบ
‪ข้ากับสามีรูปงามจะไปปิกนิกกัน และจิบไวน์ริมน้ำ
‪ระหว่างที่ลูกๆ ของเราเล่นหมากเก็บ
‪รู้ไหมว่าเราควรทำอะไรกัน
‪เอาเงินนี่ไปซื้อเค้กน้ำผึ้ง
‪แล้วเราจะซื้อสมุนไพรให้นายหญิงได้ยังไง
‪หยุดนะ ขโมย
‪นี่!
‪ทางนี้
‪หยุดเขาไว้
‪เจ้าบ้า
‪เหลือให้ข้ากินบ้าง
‪เห็นไหม มันได้ผล
‪ข้ารู้ว่ามันจะได้ผล
‪ในนิล์ฟการ์ด
‪พวกเขาจะตัดมือหัวขโมยทิ้งทันที
‪แล้วบังคับให้เอามือห้อยคอเจ้าไว้นานหนึ่งสัปดาห์
‪ลูกไม้แพรวพราว
‪แต่ดันขโมยของแปลกๆ
‪ใครป่วยรึ
‪สาวน้อยไปเอาความกล้าจากไหน ‪ทั้งที่อยู่ในตรอกกับผู้ชายอย่างข้า
‪ข้าขโมยมาจากพวกตาขาวตัวเหม็นโฉ่
‪ที่พยายามรังแกผู้หญิงสาวๆ
‪ท่านเป็นใคร
‪ผู้มีมนุษยธรรม
‪ที่หูดีได้ยินว่าหญิงท้องถิ่นคนหนึ่ง
‪กำลังคลุ้มคลั่งและมีไข้สูง
‪มองเห็นภาพลวงตาน่าสะพรึงกลัว
‪ยูคาลิปตัสจะช่วยบรรเทาอาการได้แน่ แต่…
‪ดาบจะฆ่ามัน
‪ข้าชื่อเดกลัน
‪และเจ้าจะพาข้าไปหานายหญิงของเจ้า
‪ไม่อย่างนั้นข้าจะพาเด็กแสบอย่างพวกเจ้า ‪กลับไปที่ตลาด
‪ปีศาจเข้าสิงหญิงคนนี้
‪เรียกว่ามาห์
‪ทำให้คนเห็นภาพหลอนน่ากลัว ‪และดูดกินความบ้าคลั่งของคนคนนั้น
‪แร่อุกกาบาตจะขัดขวางเวทมนตร์ของปีศาจ
‪เพื่อเราจะได้
‪ขับมันออกมา
‪ออกไป เดี๋ยวนี้
‪ออกไปให้หมด
‪ข้าอยากอยู่ต่อ
‪ลูกของท่าน ‪น่าจะเคยเห็นสัตว์ประหลาดมาบ้างแล้วเนอะ
‪ข้าจะร่ายคาถา
‪เจ้ามีหน้าที่จับมัน
‪แต่ข้านึกว่าวิทเชอร์ฆ่าสัตว์ประหลาดเสียอีก
‪การจะฆ่าอสูรได้นั้น
‪เจ้าต้องเข้าใจมันก่อน
‪ศึกษามัน
‪หาจุดอ่อนของมัน
‪ข้าต้องการไอ้นี่ตัวเป็นๆ
‪ถ้าเป็นไปได้
‪ยืนนิ่งๆ เจ้าหนู
‪ขออยู่ต่อเองแท้ๆ
‪อย่าให้มันหลอกเราได้
‪ฆ่าให้ตายดีกว่าปล่อยให้หนีไป
‪จะมีสัตว์ประหลาดตัวอื่นอีกเสมอ
‪เวเซเมียร์
‪เอาน้ำอุ่นมา
‪หัวข้า…
‪ข้าปวดหัวหนักมาก
‪หนักดีใช่ไหมล่ะ
‪เจ้าคิดว่าข้าได้เงิน ‪จากเจ้านายเฮงซวยของเจ้าเท่าไหร่
‪ความกลัวและความไม่รู้ดีต่อธุรกิจ
‪ค่าแรงของเจ้า เจ้าหนู
‪พาข้าไปด้วยสิ
‪มีเด็กไม่กี่คนที่อยากเป็นวิทเชอร์
‪ยิ่งน้อยกว่านั้น ‪ที่อยากไปหยิบกระโถนคนป่วยกับน้ำ
‪แล้วสาวคนนั้นล่ะ
‪สาวน้อยตาสีฟ้าของเจ้าน่ะ
‪เจ้าลังเลตอนเจอมาห์ด้วยเช่นกัน
‪วิทเชอร์ไม่ลังเล
‪- หยุดนะ ‪- วันนี้ไม่เล่นสนุกเหรอ
‪หรือยังสะเทือนขวัญ ‪จากคืนที่เจ้าอาจหาญช่วยฆ่าอสูร
‪นั่นเป็นครั้งแรกของเจ้า เวเซเมียร์
‪ขอโทษนะที่ข้าอยากทำอะไรสักอย่างได้ดี ‪นอกจากเป็นเด็กรับใช้
‪อ้อ ข้ามองเห็นชัดเจน
‪เจ้าสวมชุดเกราะออกรบ
‪ถือดาบเหล็กและดาบเงิน
‪กอบกู้มหาทวีปจากผีกูลกับผู้วิเศษบ้าคลั่ง ‪ของคิคามอร์
‪สิ่งชั่วร้ายจะกลัวจนตัวสั่น
‪- ต้องเป็นชุดเกราะเท่ๆ ‪- แล้วแต่จะจินตนาการเลย
‪ทางเดียวที่คนอย่างเราจะอยู่รอดได้ ‪ก็คือฝันว่าตัวเองเป็นอย่างอื่น
‪ใครจะไปรู้ สักวันหนึ่ง ‪ข้าอาจจะได้เป็นเจ้าหญิงที่ควบคุมหิมะ
‪เวเซเมียร์ ข้าแค่ล้อเล่น
‪เจ้าคิดว่าโชคชะตาของเราตลกหรือ
‪ทำไมข้าต้องถ่อมตัวและยากจน ‪เหมือนพ่อข้า หรือเจ้าเหมือนแม่เจ้า
‪- โมโหอะไรนักหนา ‪- เจ้าไม่มีทางเข้าใจ
‪เวเซเมียร์ ข้างนอกนั่น เราไม่มีค่าอะไรเลย
‪ยิ่งกว่าไม่มีค่า
‪อย่างน้อยที่คฤหาสน์นี่ เราก็มีสถานะ
‪แล้วถ้าข้าดูแลเจ้าได้ล่ะ
‪เงินที่วิทเชอร์เอาให้ข้าดู
‪ข้าอยากให้เจ้าได้เห็นนัก
‪ข้าจะซื้อบ้านริมทะเลสาบให้เจ้า
‪ซื้อไวน์ให้เจ้า
‪ทุกอย่างที่เจ้าต้องการ
‪จะเป็นของเจ้า
‪เปลี่ยนจากติดหนี้เจ้านายที่ข้าเกลียด
‪มาเป็นติดหนี้คนที่ข้ารักแทนงั้นหรือ
‪เดี๋ยว อิลียาน่า
‪อยู่ก่อน
‪เจ้านั่นแหละอยู่
‪ลอร์ดเวเซเมียร์
‪สหายสนิทคนใหม่ของข้า
‪เจอเลเชินตัวหนึ่งระหว่างทาง
‪เราได้ยินแล้ว
‪แล้วดูข้าสิ ปีนี้แทบหาเงินได้ไม่พอ
‪จะเอากับโสเภณีชายที่นกเขาไม่ขันด้วยซ้ำ
‪ทุกข์ของเจ้าทำข้าใจสลาย ลูก้า
‪ส่วนสเวนก็พาเด็กใหม่ๆ เข้ามาอีก
‪แค่นี้เราก็แทบจะตกงานกันอยู่แล้ว
‪เพราะแย่งกันฆ่าสัตว์ประหลาด
‪แล้วตอนนี้ยังจะมีคนมาเพิ่มอีก
‪ไม่ใช่ความผิดข้าที่คนทำลูกกันมากกว่าทำเงิน
‪แล้วก็
‪ขาดแคลนโสเภณีชายเหรอ
‪ไปเอากับตัวเองสิ
‪ส่วนเจ้า "ขาดแคลน" ความสูงเนอะ
‪หนุ่มๆ พวกสัตว์ประหลาดผสมพันธุ์กันช่วงฤดูหนาว
‪พอถึงฤดูใบไม้ผลิ ‪เราจะมีงานทำจากที่นี่ไปจนถึงนาเซียร์
‪จนกว่าจะถึงตอนนั้น เรามาหาความสุข
‪ร่ำสุรา
‪แล้วเจ้าสองคนก็พยายามสั่งสอนเด็กพวกนี้ ‪ให้รู้จักโลกของวิทเชอร์
‪"วิทเชอร์เป็นคนเถื่อนที่ไม่มีศีลธรรม
‪เป็นสิ่งมีชีวิตที่ชั่วร้ายอย่างแท้จริง ‪ซึ่งเกิดมาเพื่อฆ่าเท่านั้น
‪ในโลกของคนซื่อสัตย์ ไม่มีที่สำหรับพวกเขา"
‪ตายๆ ท่านคิดยังไงกับข้อความไร้สาระนี่
‪เด็กๆ บางคนเห็นพวกเขากำลังติดประกาศนี้ ‪ไปทั่วเมืองระหว่างเดินทางกลับมา
‪"เทตทรา กิลเครสท์" ชื่อเหมือนนักพฤกษศาสตร์
‪พวกหัวโบราณ
‪โม้ว่าเป็นผู้สืบทอดจากสายเลือดมนุษย์ ‪ที่เป็นผู้วิเศษคนแรก
‪ช่วยฝังศพให้น้องสาวไอ้เด็กนั่น ‪มันลำบากเจ้านักหรือ
‪เจ้าเปิดช่องให้คนเฮงซวยอย่างกิลเครสท์ ‪เล่นงานเราได้
‪นั่นฟันมังกร ไม่ใช่บาซิลลิสค์
‪ข้าจะเอามาปนกันยังไงก็ได้
‪ฟังนะ
‪- ท่านก็รู้ว่าข้าเข้ากับเด็กไม่ได้ ‪- ทำใจซะเถอะ พ่อหนุ่ม
‪เจ้าจะต้องสอนวิชาดาบให้เด็กใหม่
‪- นี่ข้าถูกลงโทษงั้นรึ ‪- ฤดูหนาวปีนี้ข้าเสียวิทเชอร์ไปสองโหล
‪พวกอ่อนแอก็ไปหางานบ้าบออย่างอื่น ‪ที่ได้ค่าตอบแทนมากกว่า
‪ดังนั้นเราทุกคนต้องทำงานกันหนักขึ้น
‪หมดกันฤดูหนาวแสนวิเศษ ‪ที่ไม่ต้องนึกถึงเรื่องเศร้า
‪เยี่ยมเลย
‪เอาละ เลเชินตัวนี้
‪เจ้าว่าไอ้ตัวนี้โดนมนตร์สะกด
‪ข้าไม่โง่
‪อาจเป็นการสะกดด้วยเสียงขับกล่อม
‪แวมไพร์ระดับสูงแน่ๆ
‪หรือไม่ก็เป็นเลเชินสายพันธุ์ใหม่
‪จริงๆ ก็แค่เอลฟ์สร้างภาพว่า ‪ตัวเองเป็นเหยื่อเหมือนเดิม
‪น่าเสียดาย
‪อสูรสายพันธุ์ใหม่ๆ จะดีต่อธุรกิจเรา
‪ทำไมวิทเชอร์ไม่จัดการเรื่องนี้
‪โกหก วางแผนลวง
‪อย่าไปมองใบหน้าพวกเขา
‪ข้าได้ยินมาว่าเลเชินถูกฆ่าไปแล้ว
‪บาซิลลิสค์หายใจฟืดเดียว ‪ก็ดมเจอบุรุษแกร่งกล้าถึงสิบคน
‪ท่านหาร่างของสัตว์ประหลาดตัวนั้นเจอไหม
‪วิทเชอร์ต้องการหลักฐานเพื่อเอาไปแลกเงิน
‪แต่ถึงอย่างนั้น…
‪อย่างน้อยช่วยข้ากล่อมกษัตริย์
‪ให้ส่งตัวแทนไปสืบสวนที่เคียร์มอเรนห์ด้วยเถอะ
‪สาวกของท่านเล่นกับความกลัวของคนมาพอแล้ว
‪การส่งตัวแทนไปที่นั่น ‪จะบอกเป็นนัยว่าเรากล่าวหาพวกวิทเชอร์
‪ไม่ว่าความจริงคืออะไรก็ตาม
‪ท่านรู้ไหมกระบวนการสร้างวิทเชอร์ไหม
‪พวกเด็กใหม่จะต้องเจอสิ่งน่ากลัวอะไรบ้าง
‪พวกเด็กผู้ชายที่อายุไม่มากไปกว่าเด็กกำพร้าที่นี่
‪สามีที่เสียไปแล้วของท่านคงจะเข้าใจ
‪ข้าชื่นชมลอร์ดเซิบส์ยิ่งนัก
‪เขาเป็นคนใจกว้าง
‪มีหัวคิดก้าวหน้า
‪อย่างไรเสียเขาก็แต่งงานกับท่าน
‪ระวังคำพูดหน่อย
‪เทตทรา
‪ไม่ก็เงียบไปเลย
‪กฎหมายของเคดเวน ‪อนุญาตให้แม่ม่ายได้ตำแหน่งในราชสำนักแทนสามี
‪กฎหมายไม่ได้พูดถึงการลบอดีตของนาง
‪โชคดีจังนะ ท่านหญิง
‪ที่แทบไม่มีใครอยากร้องเรียนเรื่องนี้
‪ท่านไม่ให้อาหารเรามาหลายวันแล้ว
‪เราไม่ได้นอน ยืนก็แทบไม่ไหว
‪แล้วตอนนี้ท่านให้เราเล่นกับดาบงั้นหรือ
‪ข้าเองก็ไม่อยากอยู่ที่นี่พอๆ กับข้า
‪ให้เดานะ
‪พวกเจ้าคิดว่าชีวิตที่ดีกว่านี้รอเจ้าอยู่ข้างนอก
‪แต่ข้างนอกนั่น
‪เจ้าไม่มีอะไรเลย
‪แต่ที่นี่ เจ้าจะได้ความแกร่ง
‪ได้จุดมุ่งหมาย
‪ได้ความนับถือ
‪โอกาสที่จะรอดชีวิต ‪จากสิ่งเลวร้ายที่รออยู่ข้างนอก
‪ถ้าเจ้าไม่อยากได้สิ่งนั้น งั้นนี่…
‪ก็เสียเปล่าไปกับเจ้า
‪"ถ้าเจ้าไม่อยากได้สิ่งนั้น
‪งั้นนี่ก็เสียเปล่าไปกับเจ้า"
‪ไอ้ครูนั่นพูดไร้สาระชะมัด
‪ท่านเดกลันฝึกให้เรา ‪พร้อมออกสู่หนทางแห่งวิทเชอร์
‪ลำบากตอนนี้ดีกว่าไปลำบากข้างนอก
‪คืนนี้หนาวจะแย่
‪หุบปากแล้วนอนได้ก็นอน
‪อย่าไปถือสาโทมัสเลย
‪แทนคุณไร้เงื่อนไข
‪ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นของวิทเชอร์ ‪จนวิทเชอร์มาเคาะหน้าประตู
‪แทนคุณไร้เงื่อนไขเหรอ
‪คำหรูๆ เอาไว้เรียกเวลาที่ไม่มีเงินจ่ายวิทเชอร์ ‪เลยต้องยกลูกให้แทน
‪เจ้าถูกขายหรืออาสามาเอง
‪พ่อแม่เอาข้ามาทิ้งไว้ที่นี่ เหมือนพวกเราส่วนใหญ่
‪ใครจะเลือกมาอยู่ในเล้าหมูนี่เองล่ะ
‪อย่ากลัวไปเลย
‪พวกเขา…
‪- พวกเขาจะวางยาพิษเรา ‪- ใคร
‪ที่นี่มีผู้วิเศษ
‪เป็นผู้เฒ่า
‪การสร้างวิทเชอร์ พวกเขา…
‪พวกเขาจะฆ่าเราก่อน แล้วค่อยนำเรากลับมา
‪แต่เราจะไม่ใช่มนุษย์ปกติอีกต่อไป
‪- พวกเขาเรียกมันว่า… ‪- พิธีกรรมการกลายพันธุ์ ข้ารู้
‪ข้าเองก็กลัวเหมือนกัน
‪แต่พอคิดว่า "เดี๋ยวข้าจะได้ออกไป ‪สู่หนทางแห่งวิทเชอร์
‪แข็งแกร่งกว่าแทบทุกคน ไม่ขาดเหลืออะไรอีก"
‪ข้าก็ไม่กลัวอีกเลย
‪เจ้าจะกลับออกมาจากพิธีกรรม ‪ในสภาพที่ดีกว่าปกติ โทมัส
‪เชื่อข้าสิ
‪- อะไรเนี่ย ‪- นั่นเวเซเมียร์
‪เกิดอะไรขึ้น เราอยู่ที่ไหน
‪เงียบ พ่อข้าเคยพูดถึงที่นี่
‪มันคือหนองน้ำสีแดง
‪มันต้องสาป
‪มันเต็มไปด้วยวิญญาณร้ายและเหล่าอสูร
‪กริฟฟิน
‪นี่คือการทดสอบ
‪เหมือนการทดสอบอื่นๆ
‪ในหนทางแห่งวิทเชอร์ ‪สัญชาตญาณแรกคือต้องเอาตัวรอด
‪มันเป็นเรื่องของไหวพริบ ไม่ใช่ดาบ
‪เราจะตามพระจันทร์ไปจนกว่าจะออกสู่ที่โล่ง
‪ถ้ามีสัตว์ประหลาดอยู่แถวนี้ เหรียญของเจ้าจะ…
‪เจตภูต
‪ใจเย็นๆ
‪เกาะกลุ่มกันไว้
‪ทางนี้
‪บางครั้งเหรียญก็สัมผัสได้ถึงห้องเก็บอสูร
‪โดยเฉพาะเวลาที่มันเต็ม
‪ท่านคือหนึ่งในนั้น
‪ผู้วิเศษที่โทมัสพูดถึง คนที่สร้างวิทเชอร์
‪ท่านดูไม่เหมือนผู้เฒ่าเท่าไหร่
‪ผู้เศษแก่ตัวค่อนข้างช้า
‪วิทเชอร์ก็เหมือนกัน
‪เราทั้งคู่มีเวลาหลายสิบปี ‪ในการฝึกฝนทักษะต่างๆ ของเรา
‪การทดสอบเป็นเพียงส่วนหนึ่งของหน้าที่ข้า
‪ไม่ต้องกลัว
‪มันเป็นแค่ผลข้างเคียงของยีนลูกผสม
‪ครอลักส์
‪ข้าตรวจพบสามสายพันธุ์ในตัวมัน
‪เป็นการผสมข้ามสายพันธุ์ที่น่าสยดสยอง
‪ท่านเดกลันบอกว่าสัตว์ประหลาด ‪ผสมพันธุ์กับสายพันธุ์อื่นไม่ได้
‪จริง
‪แต่เราดัดแปลงพันธุกรรมได้
‪ลองนึกภาพกองทัพอสูร
‪ที่ถูกออกแบบให้ฆ่าล้างเอลฟ์กับเผ่าพันธุ์เก่า
‪เพื่อยึดดินแดนและอาหารสิ
‪แต่การเล่นแร่แปรธาตุนี่
‪ไม่ค่อยประณีตเท่าไหร่
‪ลูกผสมส่วนใหญ่จะตายในทันที
‪ผู้วิเศษสร้างสัตว์ประหลาด
‪จากนั้นก็สร้างวิทเชอร์ให้ฆ่าพวกมันหรือ
‪วันนี้ ข้ากับผู้วิเศษของข้าปกป้องความลับ
‪การสร้างสัตว์กลายพันธุ์ด้วยวิธีเล่นแร่แปรธาตุ
‪เพื่อไม่ให้ใครนำไปปฏิบัติอีกต่อไป
‪ข้าชื่อไรดริก
‪เจ้าโง่รึไง ไรดริก
‪วิทเชอร์ควรได้เข้าใจ ‪ประวัติศาสตร์ที่มาที่ไปของเขา
‪ผู้ส่งสารแวะมาตอนที่เจ้ายังเลียแผลอยู่
‪ทิ้งจดหมายไว้ให้เจ้าฉบับหนึ่ง
‪ท่านรู้อยู่แล้วรึเปล่าว่า ‪โทมัสกับคนอื่นๆ จะตายที่หนองน้ำ
‪ใครโชคดีก็รอด เจ้าหนู
‪มีผู้รอดจากการทดสอบเหล่านี้กี่คน
‪เอาแน่เอานอนไม่ได้
‪โลกนี้มีวิทเชอร์กี่คนล่ะ
‪จดหมายอยู่ที่ข้างเตียงเจ้า ‪ไปอ่านซะ ก่อนที่ข้าจะเก็บไปเผา
‪"เวเซเมียร์
‪เจ้าคงไม่มีกะจิตกะใจจะอ่าน ‪ดังนั้นข้าจะรวบรัดให้สั้นๆ
‪พ่อเจ้าตายแล้ว
‪เคดเวนบุกยึดหมู่บ้านของเรา เขาถูกฆ่า ‪ระหว่างช่วยท่านลอร์ดกับนายหญิงให้หนีไป
‪แต่ทั้งคู่ก็ถูกฆ่าตายเหมือนกัน
‪อย่ากลับมาบ้าน เวเซเมียร์
‪ถ้าที่นี่ยังเป็นบ้านสำหรับเจ้า
‪ข้าหวังว่าเจ้าจะได้พบ ‪ความอบอุ่นสบายในโลกที่เปราะบางนี้
‪และโลกนี้อ่อนโยนต่อเจ้า ‪และเหนือสิ่งอื่นใด ยุติธรรมต่อเจ้า
‪ตัวข้านั้น ตระกูลขุนนางจากเคดเวน ‪มารับข้าไปอยู่ด้วย
‪พวกเขาเป็นเจ้านายที่ใจดีกว่าคนเก่า
‪พวกเขาให้ข้าระบายสี และสอนให้อ่านเขียน
‪ข้ากินอิ่ม มีความสุขดี
‪ไม่ค่อยมีอะไรให้คิดถึง ‪ในหมู่บ้านที่ถูกเผาไปของเรา
‪และการปาหิมะเล่น กินขนมเค้กในตรอก
‪ก็เป็นเพียงความทรงจำอันหนักอึ้ง ‪ที่ข้ายินดีลืมไปเสีย
‪จงหาการเกิดใหม่ของเจ้าให้เจอ เวเซเมียร์
‪เป็นอิสระจากภาระและความเจ็บปวดในอดีต
‪และใช่
‪เป็นอิสระจากข้า
‪มันดีที่สุดแล้ว
‪จงอยู่ดีและมีรัก
‪อิลียาน่า"
‪(จับเป็นหรือตาย 400 เหรียญ)
‪เอาละ
‪ใครอยากขี่ม้าไปหาอะไรดื่ม ‪ในที่เงียบๆ ดีๆ บ้าง
‪เราจะอยู่ดูว่าใครรอดบ้าง
‪อาจใช้เวลาหลายวัน
‪จะมีเอสเกล แลมเบิร์ท
‪อาจจะรีมัส
‪เราไปเมาหัวราน้ำกันได้หรือยัง
‪ปล่อยพวกเขานั่งเศร้าไปเถอะ
‪เราจะไปดื่มกัน
‪หมอตำแยแทบเป็นลมตอนข้ามารับค่าจ้าง
‪ข้าดูน่าสยดสยองมาก
‪เลือดเหนียวๆ ท่วมตัวข้า
‪แต่งานก็คืองาน
‪แล้วสตริกาตัวนั้นล่ะ
‪นางหายเป็นปกติไหม
‪หายสิ หาย
‪เราต้องไปเอามาเพิ่มก่อนจะเริ่มเรื่องต่อไป
‪รู้ไหม หมอตำแยคนนั้นน่าจะจ้างคนที่ดีกว่าเจ้า
‪คนที่มีศีลธรรมและมีเกียรติ
‪ลูกผู้ชายตัวจริง
‪ไม่ใช่พวกกลายพันธุ์
‪อัศวินที่เรียนเกี่ยวกับสตริกาในโรงเรียน ‪ด่าเป็นแล้วรึ
‪คาบไหนล่ะ ระหว่างวิชาถอนสายบัว ‪กับวิชาสู้บนหลังม้ารึ
‪เราต่างก็มาที่นี่เพื่อดื่มและสนุกกัน ‪แบบไม่ใช้ความรุนแรง
‪เจ้าชอบ "แบบนี้" ใช่ไหม
‪เจ้าทำให้คนพวกนี้หวาดกลัว
‪เหมือนอย่างที่เจ้าทำให้หมอตำแยที่เจ้ารีดไถกลัว
‪ออกไปซะ
‪เดี๋ยวนี้
‪ข้าเคยเห็นอัศวินพยายามทำงานของเรา
‪กวาดล้างพวกสัตว์ประหลาด
‪กลายเป็นนิทานเตือนใจไปหมดทุกคน
‪โดยเฉพาะพวกที่หล่อๆ
‪วิทเชอร์ทั้งสองควรถูกตัดสินโทษประหาร
‪ไม่ต้องไต่สวนอะไรทั้งนั้น
‪ข้านี่โง่จัง
‪ข้านึกว่าการพิจารณาคดีเป็นเรื่องของการไต่สวน
‪สองคนนี้ฆ่าทหารยามสองคน ฝ่าบาท ‪ท่านจะปล่อยไปหรือ
‪ฝ่าบาท เจ้าของร้านเหล้าอ้างว่า ‪พวกอัศวินเป็นฝ่ายยั่วยุก่อน
‪วิทเชอร์สองคนนี้แค่ป้องกันตัว
‪ความศรัทธาที่ประชาชนมีต่อสถาบันกษัตริย์ ‪เริ่มสั่นคลอนเพราะเหตุโจมตีในป่า
‪ตอนนี้พวกเขาจะได้ยินว่ากษัตริย์ทำเชือนเฉย ‪หลังปีศาจสองตนสังหารอัศวิน
‪แปลว่าเราควรทำสงครามกับวิทเชอร์หรือไง
‪พวกเขาจะได้กลายเป็นสิ่งที่ท่านกลัวสมใจ
‪พวกเขาอันตราย ‪เราเห็นตรงกันเรื่องนั้น เทตทรา
‪การทำสงครามกับพวกเขา ‪จะทำให้แผ่นดินเคดเวนนองเลือด
‪สภาอย่าลืมว่า ‪ที่นั่งของนางในห้องนี้เป็นเพียงการให้เกียรติ
‪แต่ก็ยังเป็นที่นั่งของข้า
‪แลกมาด้วยเรือนร่าง
‪ไม่ใช่ด้วยสายเลือดหรือยศศักดิ์
‪ให้ตาย เงียบซะที
‪ข้าจะให้อัศวินฆ่าเจ้าทั้งสองคน ‪จะได้ไม่ระคายหูอีกต่อไป
‪เทตทราพูดถูก ฝ่าบาท
‪ประชาชนคาดหวังให้ฝ่าบาททำอะไรสักอย่าง
‪หากฝ่าบาทแก้ไขสองเรื่องได้ในคราวเดียวล่ะ
‪จัดการอสูรในป่า ‪ในขณะเดียวกันก็หลีกเลี่ยงสงครามกับวิทเชอร์
‪ยาม
‪ว่าไง
‪ได้ยินเสียงนั่นไหม
‪- เหมือนเสียงอะไรดังกริ๊งๆ ‪- นี่
‪อยากโดนอัดรึไง
‪ไอ้มนุษย์กลายพันธุ์
‪ข้าขอกระโถนฉี่กับขนมปังแบบไม่ต้องดีมากสักก้อน
‪ใจดีนะ แต่…
‪คราวนี้ไม่ต้องแบ่งใคร
‪ไม่เหมือนสมัยที่เรายังเด็ก
‪ข้ารู้ว่าวิทเชอร์แก่ช้ากว่ามนุษย์ แต่ว่า
‪ดูเจ้าสิ
‪อิลียาน่า
‪เจ้าคงนึกว่าข้าเป็นยายแก่ทึนทึก ‪เป็นทาสไปจนตาย
‪หมายถึงว่าถ้าข้านึกถึงข้าบ้างน่ะนะ
‪เจ้า… จดหมายของเจ้า
‪- เจ้าถูกขายให้คฤหาสน์อีกหลัง ‪- ใช่
‪ตระกูลเซิบส์แห่งเคดเวน
‪พวกเขาใจดีอยู่นะ
‪แต่ลูกชายของเขาต่างหากที่รักข้าจริง
‪แม้ข้าจะมีสถานะต่ำต้อย
‪เราไม่เจอกันนาน ‪ตกลงเจ้ามีบ้านริมทะเลสาบไหม
‪บ้านริมทะเลสาบหรือ
‪อ๋อ บ้านริมทะเลสาบ
‪ไม่มีทะเลสาบ ไม่
‪แต่ข้ามีบ้านที่น่าอยู่
‪ข้าเปลี่ยนมันให้กลายเป็นบ้านเด็กกำพร้า ‪หลังจากสามีข้าเสีย
‪เรามีลูกๆ ด้วยกันด้วย ลูกสาว
‪ซนมากทั้งสามคน
‪คนหนึ่งทำให้ข้ากลายเป็นคุณยาย ‪ทั้งที่ข้าขอร้องว่าอย่า
‪แต่พวกนางเป็นเจ้าตัวแสบที่หัวรั้นจริงๆ
‪ทำให้ข้านึกถึงเจ้าบ่อยๆ
‪ตายละ
‪ข้าพล่ามไม่หยุด
‪เจ้าคงเบื่อแย่
‪ไม่ เจ้าไม่ได้พล่าม
‪เจ้าไม่น่าเบื่อ
‪นี่เป็นเรื่องไม่นึกไม่ฝัน ใช่
‪น่าแปลกใจ
‪แต่ก็น่ายินดีมาก
‪เจ้ามีครอบครัว…
‪เจ้าอยากฆ่าสามีที่ตายไปแล้วของข้า ‪และเผาบ้านเด็กกำพร้าให้ราบสินะ
‪ข้าคงไม่ใช้คำพูดแบบนั้นตรงๆ
‪ลอร์ดเซิบส์ดีต่อข้ามาก
‪ไม่ได้สมบูรณ์แบบ แต่
‪เขาเป็นคนแบบที่เราจะคิดถึงมากเมื่อจากไป
‪แต่เรื่องราวของเจ้าที่ข้าได้ยินเนี่ยสิ
‪วิทเชอร์ผู้กล้าหาญสำหรับจ้างวาน
‪"มือสังหารเวเซเมียร์
‪รับจัดการแต่สัตว์ประหลาดที่ชั่วร้ายที่สุด"
‪ไม่นานมานี้ เจ้าเป็นคนพูดใส่หัวข้าเอง
‪เวลาของเจ้ากับข้าไม่เหมือนกัน
‪ว่าแต่เวลาคืออะไร
‪ทุกสิ่งทุกอย่าง
‪กษัตริย์เต็มใจจะอภัยโทษ ‪ให้เจ้ากับสหายสำหรับความผิดที่เจ้าก่อ
‪ขอเตือนว่าข้าทำหน้าที่
‪แทนสามีผู้ล่วงลับ ลอร์ดเซิบส์ผู้สูงศักดิ์ ‪ที่ปรึกษาของกษัตริย์
‪ทุกข้อตกลงมีราคาของมัน
‪ฆ่าอะไรก็ตามที่สังหารประชาชนของเรา ‪ในป่านอกอาร์ดคาเรห์
‪แล้วลูก้า สหายร่วมงานข้าล่ะ
‪เขาจะอยู่ในความดูแลของข้า
‪เงื่อนไขสมเหตุสมผล
‪เจ้าเองจะมีผู้ติดตามเช่นกัน
‪เรื่องนั้นน่ะ
‪น่าจะเป็นปัญหา
‪หนทางแห่งวิทเชอร์นั้นอันตรายถึงชีวิต
‪และท่านเป็นผู้หญิงนะ ท่านหญิง
‪แถมข้าไม่อาจให้ผู้สูงศักดิ์อย่างท่าน
‪เป็นที่พบเห็นว่าสุงสิงกับพวกกลายพันธุ์อย่างข้า
‪งั้นเจ้าน่าจะดีใจที่ได้รู้ว่า ‪ข้าไม่ใช่ผู้ติดตามของเจ้า
‪ข้าไม่คิดจะเป็นผู้นำทาง ‪หรือผู้ดูแลเจ้าหรอกนะ แม่มด
‪ข้าไม่สนว่าบรรพบุรุษของเจ้าเป็นใคร
‪ข้าสัญญา
‪ข้าจะสังหารอสูรตัวนี้
‪เพื่อเจ้า อิลียาน่า
‪อาจไม่ใช่สัตว์ประหลาดด้วยซ้ำ
‪เลเชินที่ฆ่าคนของเจ้าที่ชื่อคาร์ไลส์ ‪ถูกมนตร์สะกด
‪โดยเอลฟ์
‪"ทำไมถึงเป็นเอลฟ์"
‪ดีใจที่ถาม
‪คืองี้ เอลฟ์แก่แต่หน้าละอ่อนมากตนหนึ่ง
‪ขอให้ข้าช่วยเขาตามหากลุ่มหญิงสาวที่หายตัวไป
‪ประเด็นคือวิทเชอร์ทำงานแลกเงิน
‪เราต้องรักษาชื่อ
‪เราไม่มีทางได้งานใหญ่ ถ้ามีคนรู้ว่า ‪เราตีนิมฟ์เหมือนตีแมลงวันกับช่วยเอลฟ์ฟรีๆ
‪ผู้วิเศษที่ดีงามห้ามใช้มนตร์อัคคีไม่ใช่หรือ
‪ตราบเท่าที่มีผู้วิเศษที่ควบคุมไฟได้ ‪เพียงไม่กี่คน
‪งั้นท่านก็พิเศษมากๆ
‪ข้าคงดูโง่ในสายตาเจ้ามากสินะ
‪แต่พลังโกลาหล มัน…
‪หาคำบรรยายไม่ได้
‪วิทเชอร์ก็เชื่อมโยงกับพลังโกลาหลเช่นกัน
‪เพียงแต่ความเชื่อมโยงของเจ้านั้น ‪เสื่อมทรามและกัดกร่อน
‪และน่าตำหนิน้อยกว่ามาก
‪มีเรื่องราวเกี่ยวกับวิทเชอร์ ‪ที่ช่วยเหลือนักบวชป่วยคนหนึ่ง
‪นักฆ่าอสูรเชื่อว่า ‪ความเจ็บป่วยนั้นแท้จริงแล้วเป็นคำสาป
‪และสามารถถอนคำสาปได้ ‪ด้วยการฆ่าคนที่วางคำสาป
‪นักบวชคนนั้นรีบกล่าวหา ‪ผู้วิเศษในเมืองนั้นทันที
‪เด็กสาวโง่ๆ ที่ก่อปัญหาให้เขาเสมอ
‪วิทเชอร์ฆ่านาง
‪แล้วก็ได้ค่าตอบแทนสมน้ำสมเนื้อ ‪เป็นเพชรนิลจินดา
‪- นักบวชอาการดีขึ้นเลยสินะ ‪- ใช่
‪แล้วไม่กี่วันต่อมา
‪เขาก็เจออัญมณีเม็ดงาม ‪ปะปนกับข้าวของของพ่อครัวเขา
‪เหมือนเม็ดที่ให้เจ้าวิทเชอร์หัวหมอไปเปี๊ยบ
‪วิทเชอร์สั่งให้พ่อครัวใส่ยาพิษ ‪ในอาหารของนักบวช แล้วให้ส่วนแบ่งเขา
‪กลฉลาดมาก เสียดายที่ข้าคิดไม่ได้มาก่อน
‪ก็อย่างที่บอก
‪เสื่อมทราม
‪เยี่ยมไปเลย
‪- เจ้าให้เราเดินวนเป็นวงกลม ‪- ไม่
‪ข้ารู้จักป่าแห่งนี้
‪ลอร์ดคาร์ไลส์ก็เช่นกัน
‪ที่อาเรทูซ่า
‪เราร่ายมนตร์มายาใส่อาหารแย่ๆ
‪เพื่อให้อาหารรสชาติดีขึ้น
‪แต่รสชาติหลังมนตร์เสื่อมแล้วน่ะหรือ
‪ขม
‪พลังโกลาหลทำให้จิตและใจของเรากระจ่าง
‪ทำให้เรามองเห็นสิ่งที่ถูกต้องและแท้จริง
‪ขับไล่หมอกที่บดบังจิตของเราออกไป
‪ภาพมายานั้นไร้ที่ติ
‪ต้องมีพลังกล้าแกร่งถึงจะคุมมายาระดับนี้ได้
‪แล้วก็สะกดเลเชินได้ด้วย
‪กาเรเอน บาฮาเอดาเฮบเม วาโฮเอเลนาธ
‪คิทซุ
‪เพื่อนเจ้าหรือ
‪เพื่อนของเพื่อนน่ะ
‪กาเรเอน บาฮาเอดาเฮบเม วาโฮเอเลนาธ!
‪ใช่ งั้นบอกมาก่อนสิว่า ‪รังของเจ้าอยู่ที่ไหน ถ้าจะให้ข้าหลีกเลี่ยง
‪โดยเฉพาะในเมื่อเจ้าเล่นเข่นฆ่าทุกคนที่เข้าใกล้
‪วิทเชอร์
‪ข้าไม่เคยเห็นบาซิลลิสค์สายพันธุ์นี้มาก่อน
‪- ภาพมายาอีกหรือ ‪- เดี๋ยวก็รู้
‪ข้ารู้ ใครๆ ก็ฆ่านางแบบเจ้านี่แหละ
‪แต่ยังไงก็ช่วยมีมารยาทหน่อย
‪ไม่!
‪- ไม่ใช่ภาพมายา ‪- ข้าอาจจะประเมินเจ้าต่ำไปนิด
‪นิดนึง
‪คิทซุ ไม่จำเป็นต้องทำให้เรื่องมันบานปลาย
‪วิทเชอร์!
‪พลังภาพมายาของนางนั้นไม่ปกติ
‪สัตว์ประหลาดตัวแรกที่ข้าเจอในชีวิตคือมาห์
‪ทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งเห็นฝันร้าย ‪ที่ไม่มีอยู่จริง เป็นภาพลวงตา
‪- คิทซุเป็นเอลฟ์ ‪- งั้นทำไมนางมีกลิ่นเหมือนมาห์
‪โรงเรียนเอลฟ์
‪พวกเขาเคยส่งเอลฟ์เด็กๆ มาที่นี่ ‪ช่วงกลางฤดูร้อน
‪ก่อนจะเปลี่ยนให้กลายเป็นป้อมปราการ ‪ช่วงการล้างบางครั้งสุดท้ายของพวกเจ้า
‪ไม่มีรอยเลือด
‪แต่ข้ายังได้กลิ่นนาง
‪ใช่
‪นางเคยอยู่ที่นี่
‪ก่อนที่เราสู้กัน
‪วิทเชอร์
‪ข้ามีชื่อนะ รู้ไหม
‪เกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา
‪ทุกคนเป็นเอลฟ์
‪ผู้หญิง
‪ทางนี้
‪ช่วยด้วย
‪ให้ตาย ติดหนี้บุญคุณอีกแล้ว
‪นี่ใคร
‪เพื่อนที่ข้าเคยเล่าให้ฟัง
‪เขามาตามหาผู้หญิงเหล่านั้น
‪ข้าคงจะช่วยชีวิตพวกนางไว้ได้บ้าง ‪หากเจ้าไม่โลภมากและยอมช่วยดีๆ
‪คิทซุลักพาตัวพวกนางมา
‪ใช่ ทำการทดลองกับพวกนาง
‪นางใช้การเล่นแร่แปรธาตุแปลกประหลาด ‪ในการพยายามเปลี่ยนพวกนาง
‪เปลี่ยนให้เป็นอะไร
‪ให้เป็นอะไรก็ตามที่นางเป็น
‪ข้าแกะรอยนางมาถึงที่นี่ ‪พยายามหยุดนาง แต่พลังของคิทซุนั้น…
‪นางแค่ปล่อยให้ท่านมีชีวิตอยู่งั้นรึ
‪ข้าเข้าใจว่านั่นเป็นแนวคิด ‪ที่เผ่าพันธุ์ของท่านไม่คุ้ยเคย
‪หากคิทซุใช้วิชาเวท ‪พยายามทำให้เด็กสาวพวกนี้กลายพันธุ์
‪ใครทำให้นางกลายพันธุ์
‪ยีนของนางมีการตัดแต่งยีนของมาห์เข้าไป
‪นี่อธิบายพลังที่ไม่ปกติของนาง
‪นางเป็นลูกผสม
‪เรื่องแบบนั้นเป็นไปได้ยังไง
‪แบบเดียวกับที่เขาถูกสร้างขึ้นมา
‪ศาสตร์การสร้างสิ่งกลายพันธุ์
‪เป็นศาสตร์ลับ ‪ที่มีแต่ผู้วิเศษที่เคียร์มอเรนห์เท่านั้นที่รู้
‪เจ้าอยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้
‪บ้าไปแล้ว
‪แค่ล่าสัตว์ประหลาดเพื่อแลกเงินยังพออีกหรือ
‪ต้องสร้างขึ้นมาเองเลยหรือ
‪วิทเชอร์ปากกัดตีนถีบก็จริง แต่…
‪น่าเสียดาย
‪อสูรสายพันธุ์ใหม่ๆ จะดีต่อธุรกิจเรา
‪ยิ่งมีสัตว์ประหลาดมากเท่าไหร่ ‪ก็ยิ่งมีงาน ยิ่งมีเงิน
‪หัวหมออีกแล้ว
‪สาบานได้ ฟิล ข้าไม่ได้…
‪อสุรกายอีกตัว
‪นางยังเป็นเอลฟ์
‪เจ้าเห็นนี่ว่าเจ้าพวกนี้ทำอะไรได้บ้าง
‪ฟิล ถ้าเด็กคนนี้มีพลังแบบคิทซุแม้แต่ครึ่งหนึ่ง
‪นางเป็นตัวอันตราย
‪แม่มดคนนี้ก็พูดอย่างเดียวกันเรื่องเจ้าไม่ใช่รึ
‪ข้าจะพานางกลับไปอยู่กับคนของข้า ‪เราจะเลี้ยงนางให้เป็นเอลฟ์
‪พ่อนักบุญ
‪แต่ข้าคิดว่าอีกไม่นาน ‪ท่านคงปล่อยนางให้มาโจมตีเรา
‪ท่านชนะไปแล้ว
‪ท่านเอาชนะเราได้แล้ว
‪อย่างน้อยก็ให้เราเหลือศักดิ์ศรี
‪ในการรวบรวมสิ่งที่เหลืออยู่ของเผ่าพันธุ์เราบ้าง ‪ถึงจะกลายพันธุ์ก็ตาม
‪ข้าขอในฐานะเพื่อน
‪พาเด็กไปซะ เดี๋ยวนี้
‪เจ้าทำผิดพลาดมหันต์
‪หากเด็กคนนี้ทำร้ายใครแม้แต่คนเดียว ฟิล…
‪ถึงตอนนั้นข้าจะฆ่านางเอง
‪แล้วรอให้เจ้าเอาดาบมาฆ่าข้าอย่างเงียบๆ
‪ข้าน่าจะเสนอเงินให้เจ้า ‪เจ้าจะได้จัดการเรื่องนี้ให้จบไป
‪มันไม่เกี่ยวกับเงิน
‪จู่ๆ วิทเชอร์ก็มีศีลธรรมขึ้นมางั้นหรือ
‪เจ้าคิดว่าเจ้าบริสุทธิ์ผุดผ่องนักสินะ เทตทรา ‪ไม่แปดเปื้อนเลยสินะ
‪เปิดตาดูข้างนอกบ้าง
‪นั่นไงละศีลธรรมของเจ้า
‪ซากเน่าเหม็นผุพังที่ส่งกลิ่นความเกลียดชัง
‪ไปกำจัดความโสโครกนั่นเถอะ ‪แล้วข้าจะกำจัดของข้า
‪ทำแบบนี้ไม่เกิดประโยชน์
‪ความกลัวและความไม่รู้ดีต่อธุรกิจ
‪เดกลันเคยพูดเอาไว้ในครั้งแรกที่เราเจอกัน
‪แล้วดูสิ
‪ข้าจำเป็นต้องรู้แน่ๆ
‪ข้าอยากขอให้เจ้าหนีไปกับข้า
‪แต่ข้ารู้ว่าเจ้าต้องทำอะไร
‪และข้าจะไม่ทำให้เจ้ารู้สึกราวกับว่า ‪เจ้าทอดทิ้งข้าอีกครั้ง
‪ข้าพยายามห้ามเขาแล้ว
‪แต่พวกวิทเชอร์ไม่เคยลังเล
‪มาดามกิลเครสท์มอบหลักฐานแก่เรา
‪เจ้านี่สร้างอสุรกาย
‪คุกคามอาณาจักรของข้า
‪แล้วก็ต้มตุ๋นประชาชน
‪ท่านพูดเรื่องบ้าอะไร
‪ฝ่าบาท วิทเชอร์ไม่ได้รู้เห็น ‪เรื่องลูกผสมพวกนี้กันทุกคน
‪เลดี้เซิบส์ ท่านคือหลักฐานของความพินาศ
‪จากการไว้ใจคนรับใช้
‪ฝ่าบาท…
‪หากฝ่าบาทไม่ว่ากระไร
‪ข้าขอถามว่าตอนนี้มาดามกิลเครสท์อยู่ที่ไหน
‪สัตว์ประหลาดกำลังจะสูญพันธุ์
‪ข้าต้องปกป้องวิถีชีวิตของเรา
‪คิดถึงเงินทั้งหมดที่เจ้าจะหาได้สิ เจ้าหนู
‪- อย่าเรียกข้าอย่างนั้น ‪- สำนึกบุญคุณกันหน่อย เด็กน้อย
‪เจ้ามาหาข้าเอง
‪ข้าจะส่งเจ้ากลับไปเก็บกระโถนคนป่วยก็ได้
‪อย่าทำเป็นไม่รู้ว่าท่านกำลังทำอะไร
‪ตอนที่โยนเศษเงินนั่นให้ข้า
‪ท่านรู้ว่าข้าจะมา
‪เราถูกสร้างขึ้นมาให้ฆ่าสัตว์ประหลาดพวกนี้
‪ไม่ใช่สร้างพวกมัน
‪ข้าจะไม่เสียใจที่ทำในสิ่งที่จำเป็นต้องทำ
‪บอกแล้วไง
‪วิทเชอร์ไม่เคยลังเล
‪ข้ารู้
‪แล้วเอลฟ์นั่นล่ะ
‪ท่านได้ให้ทางเลือกแก่คิทซุไหม ‪ก่อนที่จะทำให้นางกลายพันธุ์
‪ไม่ เรานึกว่าเราฆ่านางไปแล้ว
‪การกลายพันธุ์นั่นไม่เสถียร ทรงพลังมากเกินไป
‪เห็นชัดว่านางใช้เวทมายาแสร้งทำเป็นตาย
‪ทั้งหมดนี้ก็เพื่อเงิน
‪เจ้ามัวแต่สนใจทองในมือ
‪ไม่เคยเงยหน้าขึ้นมองคนที่จ่ายเจ้า ‪เห็นแววตาพวกเขา
‪พวกเขากลัวเรา
‪สิ่งเดียวที่ทำให้มนุษย์ไม่ล่าเรา
‪ก็คือพวกอสูรที่น่ากลัวกว่าซึ่งเราคอยกันเอาไว้
‪มนุษย์ตายเร็ว
‪พวกเขาเลยใช้เวลาในชีวิต
‪ไปกับความกลัวและความเกลียดชัง
‪ถามพวกคนแคระหรือสหายเอลฟ์ของเจ้าสิ
‪มนุษย์จะต้องการสัตว์ประหลาดเสมอ
‪ตอนนี้เราเองก็เช่นกัน
‪เราทุกคนเป็นเด็กกำพร้า
‪เราหวังให้ท่านปกป้องเรา
‪ท่านต้องเผาที่นี่ทั้งหมด
‪ไม่งั้นข้าจะเผาเอง
‪ข้าไม่อยากสู้กับท่าน
‪เราต้องปกป้องตัวเอง เวเซเมียร์
‪ต้องปกป้องเจ้า!
‪ถ้าพวกเจ้าสองคนจะเลิกฆ่ากันเสียที
‪เรามีแขกมาเยือน
‪นางกำลังมา
‪กำจัดพวกวิทเชอร์ให้หมด!
‪เทตทราไม่ยอมเสียเวลาเลย
‪ข่าวแพร่ออกไปอย่างรวดเร็ว
‪ไม่เพียงแต่เรื่องลูกผสม ‪ยังเรื่องที่วิทเชอร์ปกป้องเอลฟ์อีกด้วย
‪แล้วลูก้าล่ะ
‪เป็นเพราะท่านทั้งสองคน
‪พวกมนุษย์กระสันจะมาอยู่แล้ว ไม่ช้าก็เร็ว
‪หึ
‪แต่เราตายอย่างมีเกียรติกว่านี้ได้
‪ข้ากับผู้วิเศษของข้าเท่านั้น ‪ที่รู้ศาสตร์ลับแห่งการสร้างสิ่งกลายพันธุ์
‪เทตทราจะต้องการหัวเรามากที่สุด
‪ถ้าเราตาย
‪จะไม่มีวิทเชอร์อีก
‪ขังตัวเองไว้ในห้องทดลองของท่าน
‪พวกเราที่เหลือจะรวมตัวกันสู้ ‪และจบลัทธิเล็กๆ ของนาง
‪นังนี่จะไม่อยู่เห็นรุ่งสาง
‪หากท่านประมาทเทตทรา ‪ท่านเองนั่นแหละที่จะไม่อยู่เห็นรุ่งสาง
‪บางทีนางอาจจะฟังเหตุผล
‪เขาอาจจะเลว
‪แต่เดกลันพูดถูก
‪ยังไงเรื่องนี้ก็ต้องเกิด
‪ทำไม
‪เพราะเจ้าแตกต่าง
‪และการฆ่ามันง่ายกว่าการต้องทน
‪ข้าอยากให้เจ้าไปจากที่นี่ให้ไกลที่สุด
‪ที่นี่มีเด็กๆ
‪- พวกเขาฝึกมาแล้ว ‪- เด็กๆ เวเซเมียร์
‪เหมือนกับเจ้าตอนที่เขารับเจ้าเป็นศิษย์
‪ข้าจะนำพวกเขาลงไปห้องใต้ดิน ‪จนกว่าเจ้าจะชนะศึก
‪ขอสักครั้งในชีวิต
‪ให้ข้าได้เลือกที่ของตัวเอง
‪เจ้ามีไฟในตัวมากเกินไปเสมอ
‪และงดงาม
‪ขอละ ข้าอายุจะ 70 อยู่แล้ว
‪ข้าก็เหมือนกัน
‪ยอดเขาแสนงดงาม
‪บริสุทธิ์เกินกว่าจะทำสงคราม
‪รีบไสหัวไปซะ ‪และคืนศพของชายที่เจ้าสังหาร นังแม่มด
‪เขาถูกประหารในนามของผู้คน ‪ที่ถูกอสูรดัดแปลงของเจ้าฆ่า
‪จะไม่มีการสร้างขึ้นมาอีกแล้ว เทตทรา
‪ข้าสัญญา
‪พวกวิทเชอร์อย่างเจ้าเชี่ยวชาญเรื่องราคา
‪คำพูดของเจ้ามีค่าเท่าไหร่ เวเซเมียร์
‪บางอย่าง
‪ก็ไม่อาจประเมินค่าได้
‪แล้วท่านล่ะ
‪ท่านจะให้คำมั่นแก่ข้าด้วยไหม
‪ข้าจะไม่ให้อะไรทั้งนั้น
‪ยกเว้นโอกาสที่จะสุมหุบเขางดงามของเรา ‪ด้วยศพของพวกเจ้า
‪เราคือกองทัพวิทเชอร์
‪พวกเจ้าคือมนุษย์
‪คิทซุ
‪นางเสียใจที่ได้ยินว่าเจ้าปล้นรังของนาง
‪ทำลายผลงานของนาง
‪และฆ่าเด็กสาว ลูกคนเดียวของนาง
‪ใช้อสูรสู้กับอสูร
‪ช่างแตกต่างจากบรรพบุรุษของเจ้า
‪รวมพล! รวมพล!
‪ตั้งสติให้ดี ทุกคน เราจะบุก
‪- เก็บดาบก่อนๆ ‪- เราไม่มีเวลามาลังเล
‪แค่เชื่อข้าสักครั้งเถอะ
‪ขอร้อง
‪วิทเชอร์ รอสัญญาณจากข้า
‪เอาเลย!
‪ไม่ต้องกลัวนะ ไม่ต้องกลัว
‪พวกเจ้าปลอดภัย
‪พวกวิทเชอร์จะต้องถูกกวาดล้างไปจากโลกนี้
‪และร่องรอยทั้งหมด ‪จะถูกกลบด้วยเกลือกับดินประสิว
‪มันจะไปเล่นงานไรดริก
‪ข้ากับคนอื่นๆ จะต้านไว้ที่สะพาน ‪ทิ้งสะพานเพื่อลดจำนวนพวกมันลงครึ่งหนึ่ง
‪พวกเจ้าสองคน หยุดนางให้ได้
‪เจ้าให้อภัยข้าได้นานพอไหม เจ้าหนู
‪ถ้านางไปถึงตัวไรดริก พวกเราก็ถึงจุดจบ
‪หานางให้เจอ!
‪หยุดนางให้ได้!
‪มีประตูเล็กในยุ้งฉาง
‪เปิดออกไปสู่เส้นทางด้านหลัง
‪เจ้ารู้ได้ยังไง
‪เขาเคยพยายามจะหนีน่ะสิ
‪หนีไปให้ไกลที่สุด
‪พวกเจ้าทุกคน
‪วิ่งจนส้นเท้าแตก กระดูกโผล่ ถ้าจำเป็น
‪อย่าหยุด
‪ลดดาบลง
‪นี่คือการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ เทตทรา
‪พวกเขาสร้างอสูรขึ้นมาก็เพราะเจ้า ‪ประเทศนี้ไม่มีอะไรบริสุทธิ์
‪มีแต่ความกลัวและความเกลียดชัง
‪พอได้แล้ว
‪ได้โปรดเถอะ
‪นังคนรับใช้ผู้นี้ทรยศเคดเวนไปสมคบกับวิทเชอร์
‪ให้ตายตกตามกันไป
‪เทตทรา!
‪ข้าฆ่าคนของเจ้าได้ก่อนที่พวกเขาจะทันขยับดาบ
‪ฝันไปเถอะ
‪วันนี้ไม่เล่นสนุกเหรอ หรือยังสะเทือนขวัญ
‪จากคืนที่เจ้าอาจหาญช่วยฆ่าอสูรอีกคืน
‪ขอโทษนะที่ข้าอยากเป็น ‪มากกว่าแค่คนรับใช้บ้านนอก
‪แต่ดูเจ้าสิ
‪เจ้าเป็นถึงวิทเชอร์
‪เจ้าร่ำรวย
‪เราจะไม่ขาดเหลืออะไรเลย
‪และเจ้าจะดูแลข้า เวเซเมียร์
‪เหมือนที่เจ้าเคยบอก
‪เจ้ารักษาสัญญา
‪มองข้าสิ
‪บ้านริมทะเลสาบ
‪ไวน์ อาหาร
‪ลองนึกภาพตัวเราแหวกว่ายในกองเงินกองทอง
‪เจ้าไม่เคยต้องการอย่างนั้น ‪เจ้าพอใจกับทุกอย่างเสมอ
‪ไม่นะ!
‪เลือดแกะ 40 ตันรึ
‪หมอตำแยที่น่าสงสารนั่น
‪เล่าให้พวกเขาฟังสิ ‪ตอนที่เจ้าหลอกเอาเงินจากนักบวชเรดาเนีย
‪ทำให้เขาคิดว่าเขาถูกสาป
‪- เจ้าได้เงินจากไอ้โง่นั่นเท่าไหร่ ‪- เจ้าอยู่ที่นี่ไม่ได้ เจ้าตายไปแล้ว
‪เจ้าพล่ามเรื่องอะไรน่ะ
‪ปลุกบ๋อยขึ้นมา ‪ดื่มเหล้าให้หมดถัง ทุกคนดื่ม!
‪ไม่ต้องจ่ายสักสตางค์เดียว
‪เยี่ยม!
‪พอที!
‪ทุกคนนั่นแหละ
‪เลิกหัวเราะกันเสียที
‪เวเซเมียร์ มาดูนี่สิ
‪บอกข้าตามตรง
‪อย่ามัวยืนเฉย
‪พูดมาสิ
‪เจ้าไม่ชอบใช่ไหมล่ะ
‪ข้า…
‪ข้ากำลังชั่งใจว่า ‪เจ้าวาดข้าได้หล่อเหลาสมจริงไหม
‪ตายจริง
‪เจ้าทำให้ข้ากลัว
‪สายตาของเจ้า ช่างหม่นหมองและ…
‪มันสมบูรณ์แบบ อิลียาน่า
‪ไร้ที่ติ
‪อย่ามัวชักช้า ข้าคอแห้งแล้ว
‪ท่านแม่ ห้ามโบยันที
‪เขาเอาหมากเก็บข้าไป
‪เป็นอะไรไป ท่านพ่อ
‪ท่านทำหน้าเศร้า
‪ไม่
‪นี่ไม่ใช่ความจริง
‪เลิกป่วนจิตข้าได้แล้ว คิทซุ ‪เลิกสร้างภาพมายาได้แล้ว
‪แต่เจ้าสาบานว่าจะดูแลข้าไม่ใช่หรือ
‪สัญญาว่าจะปกป้องข้า
‪เจ้าไม่ใช่ความจริง
‪ความจริงหาใช่ภาพมายา
‪ไม่มีทางหนีมันได้
‪ไปให้พ้นจากข้า
‪เจ้าทิ้งข้าไว้ที่นี่ ยอดรัก
‪ทิ้งข้าไว้กับความหวัง ทอดทิ้งฝันของตัวเอง
‪แล้วตอนนี้เจ้าพยายามจะทิ้งข้าไปอีก
‪เพียงแต่ครั้งนี้
‪ข้าจะไม่จมอยู่ในเสื้อผ้าอาภรณ์ ‪ราชสำนัก และยศฐาบรรดาศักดิ์
‪ข้าจะเป็นเหมือนเจ้า
‪หลงทางและเปล่าเปลี่ยว
‪ไม่มีใครรัก
‪ไม่นะ อิลียาน่า ข้ารักเจ้า
‪เจ้ารักเงินต่างหาก
‪มีให้กอบโกยอีกมากใช่ไหม
‪หยุดนะ
‪ณ ที่แห่งนี้เราเป็นอะไรก็ได้ ‪ที่เราต้องการ เวเซเมียร์
‪เรารวยได้
‪ด้วยกัน
‪ที่นี่ เวลาไม่สำคัญ
‪แต่ข้างนอกนั่น ข้าช่วยนางได้
‪นั่นมีค่ามากกว่า
‪ออกไปจากหัวข้าเดี๋ยวนี้
‪ข้ารู้ว่าเจ้าไม่เคยอยากให้เป็นแบบนี้
‪ตอนนั้นเจ้ายังเด็ก
‪เจ้าจะไปรู้ได้ยังไง
‪เวเซเมียร์
‪ไปหลบ
‪เจ้าโจมตีข้าด้วยเวทมนตร์หรือ
‪ไม่…
‪ไม่นะ ไม่
‪ไม่ๆๆๆ
‪เวเซเมียร์
‪นี่…
‪นี่มันไม่จริง
‪สมัยเด็กๆ ข้าไม่รู้เกี่ยวกับวิทเชอร์มากนัก
‪ข้าไม่รู้ว่าเจ้าจมูกดีกว่า หูดีกว่า
‪ข้าไม่รู้ว่าวิทเชอร์สัมผัสได้ว่าข้าแอบอยู่ในตู้
‪ตัวสั่นเทา แทบไม่กล้าหายใจ
‪ได้แต่มองขณะที่เขาใช้ดาบแทงแม่ข้า
‪ผู้วิเศษโง่ๆ ที่มีเรื่องกับนักบวชหูเบา
‪อสูรย่อมฆ่าอสูร
‪ใช่
‪ดังนั้น…
‪พานางไปซะ
‪สเวนล่ะ
‪คนอื่นๆ ล่ะ
‪ตายหมดแล้ว
‪ศิษย์ของข้าทุกคน
‪ยกเว้นเจ้า
‪พวกเด็กๆ
‪หนีไปได้
‪เก็บแรงไว้
‪พวกเขาเป็นศิษย์ของเจ้าแล้ว เจ้าหนู
‪ทำให้พวกเขาเป็นวิทเชอร์
‪ทำให้พวกเขา
‪ยอดเยี่ยมกว่าเรา
‪เป็นคนที่ดีกว่าเรา
‪นางไม่ได้อยากให้เป็นแบบนี้
‪เราอยู่ที่ไหนกัน
‪สวยมาก
‪ราวกับไม่ใช่ความจริง
‪เรารู้หรือเปล่าเนี่ยว่ากำลังไปไหน
‪นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่ข้าจะอนุญาตให้เจ้าลังเล
‪ตัดสินใจซะ
‪แต่พวกเขาเกลียดเรา
‪จะมีสัตว์ประหลาดตัวอื่นอีกเสมอ
‪เกรอลท์
‪(อิงจาก "THE WITCHER" ‪โดย อันเดร ซาพคอฟสกี)
‪เคยมีท่านลอร์ดคนหนึ่ง
‪ในป่ามืด
‪สวมเครื่องเงิน
‪ประหลาด
‪อยู่รอบๆ
‪มือของเขา
‪เพราะโจรก็
‪กลัว
‪อสูรร้ายเช่นกัน
‪คำบรรยายโดย ต้องตา สุธรรมรังษี