Poprzednio...
- Chcą zekranizować podcast. - Paramount?
Zapraszają nas do Los Angeles w przyszłym tygodniu.
Gra mnie Eva Longoria.
- Mnie Eugene Levy. - A mnie...
- Oliver, to Zach Galifian... - Zach Galifrangilistic, no jasne!
Rezygnuję. Mam dość.
Jesteś pewien, że celem zabójcy był Ben, a nie ty?
Co?
Wyczuwam dziwne wibracje i mam moją krótkofalówkę.
Słyszę tam ludzi, którzy woleliby, żebyś to ty zginął.
Minął tydzień, a bułgarskie lewe ramię
i kolano Sazz wciąż tkwią w piecu.
Witaj, Charles.
Uciekłam, bo martwię się o Sazz.
Bała się, że ktoś cię obserwuje.
Sprawdzała kogoś z lokatorów?
Podejrzewała, że w budynku jest inny morderca.
Zachodniacy.
Poznaliśmy wszystkich poza gościem od gwiazdki.
i tym od drzwi z zamkiem szyfrowym.
To mieszkanie Dudenoffa.
Dudenoffa?
O mamo, działa.
To tutaj czatował snajper.
Krótkofalówka.
Co to za błyskotka?
Oliver!
Jaki słodziak.
Świnka ucieka!
Pracowaliśmy razem prawie 40 lat.
Zaczynało się niebezpieczne ujęcie...
Napisała wiadomość własną krwią?
A Sazz mówiła...
- Wkraczam. - „Wkraczam”.
Charles, wiesz, co to znaczy?
Tak, wiem.
ZABÓJCA
Mój nauczyciel aktorstwa mawiał,
że aktor wcielający się w postać jest jak detektyw szukający zabójcy.
Chodziło mu o to, że tworzysz postać krok po kroku.
Jakie ma cechy fizyczne?
SILNY, UNIÓSŁ CIAŁO SAZZ
Jakie zdolności albo talenty?
SNAJPER? Zna się na broni!!!
Co nim kieruje?
Nienawidzi Charlesa???
Wielokrotnie zadajesz i odpowiadasz na miliony pytań,
aż zostanie tylko jedna osoba, która będzie pasować do tego opisu.
Twoja postać.
Oczywiście to bzdury.
Jako dumny Grek, rzekomo pochodzący od samego Tespisa,
mogę was zapewnić, że aktorstwo to łatwizna.
Zamknij drzwi.
Streszczam się, bo nie powinnam tu być, a sprawa jest niejawna.
Chcę, żebyście wiedzieli jedno...
Chwila moment.
Czyżby pani detektyw nam pomagała?
Bez pajacowania, skupcie się. Mówię do was.
Lubisz nas? Totalnie nas lubi.
Właśnie przestała.
Dziękuję, Mora.
Sprawę przejęli federalni. Nie chcą mnie tam, spoko.
Przynajmniej podrzucę wam jakieś ciekawe informacje...
- Lubi nas. - Totalnie!
Dacie mi mówić?
Chcę wygłosić policyjny monolog, jasne?
Udawajmy, że to Prawo i porządek, a ja jestem Olivią Benson.
Pozwolicie mi?
- Oczywiście. - Możesz też być Brazzosem.
Pojęcia nie mam, co to.
FBI sądzi, że Jan jest w to zamieszana.
Wtedy jeszcze siedziała, ale ich zdaniem kogoś wynajęła.
Podejrzewają, że zwiała na Florydę
bo mają tam w cholerę orkiestr i sex shopów.
Strzelec był niezły.
W West Tower znaleziono łuskę po naboju .300 Win Mag.
W mieszkaniu 14F wynajmowanym przez niejakiego M. Dudenoffa,
emerytowanego profesora, którego sąsiedzi wygodnie twierdzą, że wyjechał.
Do Portugalii.
Podejrzane.
Dokładnie, Mora. To zajebiście podejrzane.
Bo kto by, kurwa, leciał do Portugalii, kiedy obok ma Hiszpanię?
Co nie? Ale nieważne.
Sąsiedzi grali w karty, kiedy usłyszeli strzał.
Wszyscy poza jednym lokatorem.
Rudym Thurberem.
Gość ma odpał na punkcie gwiazdki.
Wiecie, z tych, co jęczą „Boziu, jeszcze tylko 364 noce do świąt”.
Ten typ.
Ważny szczegół: telefon Sazz został wyłączony,
ale sprawdzamy nagrania z okolicznych kamer.
Z mojej strony to tyle.
A teraz odpowiem na wasze pytania.
Serio nie znasz Arystotelesa Brazzosa?
Tylko tyle zapamiętałeś?
To bez znaczenia, FBI się myli.
To nie była Jan, uwierz mi.
Wierzę, tylko...
Nie sądzę, żeby to Sazz była celem.
Mów szczerze.
Ktoś stamtąd aż tak mnie nienawidzi, że chciał mnie zabić?
Nie każ jej odpowiadać.
Jeśli próbujesz nas przekonać, żebyśmy nie badali tej sprawy,
to marnujesz czas.
Wiem, po trzech sezonach zdążyłam załapać.
Nawet jeśli jestem celem, muszę to rozwiązać dla Sazz.
Wkraczam.
O czym ty mi tu pieprzysz?
To poważna sprawa. Skupcie się. Boże święty!
No proszę.
To chyba sprowadza śledztwo na zupełnie nowe tory.
To Arystoteles Brazzos. Z Brazzosa, serialu, w którym grałem.
ZBRODNIE PO SĄSIEDZKU
Odcinek Trzeci – Sezon 4 Dwoje na drodze
Witamy gwiazdy Hollywood! Co tu robicie?
Nic nie zdradzimy pismakom, przyrzekam.
My, celebryci, cenimy prywatność.
Siostry Bracia pomyślały,
że powinniśmy was poobserwować przez jeden dzień.
Robiłam tak przy Dzieciak rządzi 2. Chodziłam za dzieckiem.
Do dzisiaj ze sobą piszemy.
Wspaniale.
Zach, chciałeś się czegoś dowiedzieć o Oliverze Putnamie?
Odebrać nauki od samego mistrza?
Pewnie, jest się czego uczyć.
Wcale nie wziąłem tej fuchy dla łatwej kasy.
Byłem za tym, żeby dorzucić jeszcze drugi dzień.
Żeby mieć więcej czasu na badanie tego skomplikowanego człowieka.
Eugene, wiesz, że grasz Charlesa?
Hejka, bliźniaczko. Ćwiczyłam moją Mabel.
To nie najlepszy moment. Doszło do kolejnego morderstwa.
Hurra!
Co tam badanie postaci, rozwiążemy morderstwo?
- Idę po żarcie. - Wy nie...
Galifianakis?
Ta pyszniutka, ruchaśna baklawa będzie grać ciebie w filmie?
O nie, ale to jest porąbane.
Nie wiedziałem, że gustujesz w kuchni śródziemnomorskiej.
- Przedstawić cię? - Nie.
Nie jestem gotowa.
Ale jeśli to słodkie ciacho ucierpi, sama cię zabiję.
Nie psuj mi dyspensy na Zacha.
Oni nie mogą tu zostać.
Właśnie, to śledztwo w sprawie morderstwa. A nie ćwiczenie scenek dla Evy Longorii.
Trzeba chronić Charlesa.
Tak, ale wysłuchajcie mnie.
Filmy biograficzne kręci się tylko raz.
Dwa, jeśli jesteś kimś wyjątkowym, jak Marilyn Monroe albo Jeffrey Dahmer.
Pierwsze 24 godziny pracy nad rolą są kluczowe.
Sprawię, że Zach Galifianakis zakocha się dzisiaj w swojej postaci.
Przegłosowaliśmy cię.
Ty to rozumiesz. Byłeś kiedyś aktorem.
Nie chcesz, żeby Eugene poznał prawdziwego ciebie?
Mnie? Antypatycznego gościa, którego każdy chce zabić? Nie.
Moje ego nie jest aż tak kruche, żebym musiał walczyć o uznanie
jakiegoś zdobywcy Emmy.
Charles.
Historia drewna?
Przystojny i inteligentny!
Eugene, masz komu dorównać.
W sumie, może aktorzy nam pomogą.
Tak!
No co?
Wpatrujemy się w pudła
i myślimy, jak by to było mieć własne mieszkanie
i poczucie stałości w życiu.
Co? Nie. Daj spokój z tą liczbą mnogą.
Stamtąd ktoś strzelał.
Każdy z tamtego piętra mógł użyć kodu do drzwi.
Pijesz o 10.00 rano?
- Wczuwam się w rolę. - Ale ja nie piję o 10.00 rano.
Ale moja Mabel tak. To rogata dusza.
No dobra.
Według Williams pocisk to Winchester .300 Magnum z lat 60.
To najpopularniejsza amunicja wśród myśliwych.
Wiem to z Brazzosa.
Wiem, odcinek 403. „Dama z lugerem”.
Czyli morderca to myśliwy?
Nie mieli pojęcia, że wkrótce myśliwy stanie się zwierzyną.
- Zapisujesz sobie? - O tak.
Co kilka minut rzucić sucharem. Coś tam, coś tam, Zsa Zsa Gabor.
Ile niuansów.
Błyskotliwy jak ja.
Jak można aż tak nienawidzić tej ikony Ameryki, żeby chcieć go zabić?
Aż trudno uwierzyć.
To proste.
Zrozumiałbyś, gdybyś zobaczył, jak je krewetki w pancerzykach.
Taki pocisk daje duży odrzut.
Czy ta opaska zasłania zapalenie spojówek
czy może siniak po szarpnięciu broni?
Mnie to wystarczy.
Mamy naszego zabójcę.
- Moja Mabel jest pewna siebie. - Okej.
Proszę nie dotykać mojej tablicy.
Poznaliśmy Vince’a, nie dałby rady przenieść ciała Sazz.
Z kolei Rudy Thurber, gość od wiecznej gwiazdki,
jest napakowany.
Mnie to wystarczy.
Mamy naszego zabójcę.
Moja Mabel potrafi przyznać się do błędu.
Czy ten człowiek ma powód, by cię nienawidzić?
Nie.
Chyba że chodzi o choinkę.
Zbierałem podpisy pod zakazem żywych choinek.
- Zagrożenie pożarowe! - To prawda.
Kto by zabił za coś takiego?
Ktoś, kto z kochania gwiazdki zrobił swoją tożsamość?
Nie było go w mieście, gdy zabito Sazz.
Na pewno?
Znaleźliśmy to u Dudenoffa. Wygląda jak łańcuch na choinkę.
To może znaczyć, że Rudy był w mieście.
Tak!
- Zabójca. - Powtarzam, bez dotykania.
Czyli Rudy Czerwononosy został złapany na gorącym uczynku.
Ple, ple, Bea Arthur.
Wciąż jestem za Vince’em Fishem.
Po co wybierać? Podzielmy się.
Ty i Eugene pójdziecie do Vince’a.
A Mabel i Eva do Rudy’ego.
Idę zwolnić agenta i odwiedzić dzieciaki. Dziękuję.
Nie! W sensie...
Nie, musimy zrobić coś bardzo ważnego w moim mieszkaniu.
Monitorować krótkofalówkę Dudenoffa.
A jeśli chcesz się we mnie zakochać dzięki mojemu nieustępliwemu urokowi,
to się nie krępuj.
Chodźmy.
Zapalenie spojówek czy odrzut broni?
Jak mu ściągnąć tę opaskę?
Już wiem.
Wiem.
Poprosisz o szklankę wody. Ja opowiem żart.
Oplujesz się ze śmiechu i zalejesz mu twarz.
Żeby ją wytrzeć, będzie musiał zdjąć opaskę.
To najgłupsze, co w życiu wymyśliłem.
Wybacz, Charles.
Wciąż się denerwuję.
Bo gram ciebie.
Rozumiem, to nie lada wyzwanie.
Dotąd grałem zawsze ludzi niezbyt lotnych na umyśle,
bo byli dla mnie najzabawniejsi. Ale ty nie jesteś zabawny.
Tak, wyczuwam w tobie pewną ociężałość umysłową,
ale to, co zrobiłeś z Brazzosem...
Stworzyłeś nieustraszoną i złożoną postać.
Sam zastanawiałem się, czy to jeszcze telewizja,
czy może wykład doktora fizyki.
Przestań.
Chyba że chcesz coś dodać.
Nie, to wszystko.
Ja zestresowany, ty nieustraszony.
To tyle.
Mam.
Wiem, jak ściągniemy mu opaskę.
Zwolnij! Jaki mamy plan? Jak podejdziemy Rudy’ego?
Obezwładnimy go? Oskarżymy? Będziemy patrzeć, jak się wije?
Wolę unikać manipulacji seksualnej.
Nie wykluczam jej, w końcu wychodzi mi nieźle...
Dobra, Mabel, chyba źle się zrozumiałyśmy.
Bardzo jesteśmy przywiązane do „Mabel”?
Raczej tak.
To imię dla starszej osoby, czyli nie dla nas.
Mierzmy wyżej.
Co powiesz na...
Mabél?
Tak.
Jest w tym coś ulotnego i tajemniczego.
Od razu pytasz: „Skąd jesteś i czy mogę tam pojechać”?
Bayport, Long Island. I nie.
W kryjówce snajpera znaleźliśmy z Oliverem kawałek łańcucha.
Muszę sprawdzić, czy pasuje do tych w mieszkaniu Rudy’ego,
nie zdradzając się.
Co? Będziemy węszyć wokół świra od gwiazdki?
Jesteśmy dziewczynami czynu.
Lepiej powierćmy mu dziurę w świątecznym brzuchu,
aż sam się przyzna.
Albo nas zabije. Bo może być zabójcą?
Powiedzieć ci coś o Mabel?
Mabel pracuje sama.
Jak chcesz.
Mabél wie, gdzie jej nie chcą.
Nazywam się Mabel!
Co?
Zach.
Czuję, że źle zaczęliśmy. Spróbujemy jeszcze raz?
Spoko.
Mój tyłek wygląda bosko. Patrzcie tylko.
Widzę, że już opanowałeś moją poranną mantrę.
Putnamowie słyną z pokaźnych kuperków. Nic dziwnego, że cię wybrali.
Osobiście wolę zaczynać pracę od fasady.
Co włożyłaby twoja postać? Co czujesz na myśl o jej strojach?
Preferuję podejście „na wylot”.
Najpierw skupiam się na scenariuszu,
a potem słowa wylatują z moich ust.
- Rozumiem. - Łatwizna.
Nie mieliśmy coś działać z tą krótkofalówką?
Nie, to robota głupiego.
Dzień dobry!
Aż mnie uszy pieką.
To ciebie wybrali.
Nie dziwi mnie to.
Gdzie mieli szukać chodzącego dowcipu z brodą?
Zazdrość i żółć ci nie pasują. A skąd ta świnka?
Wałęsała się smutna po korytarzu.
Wymyślimy coś, żebyś się rozchmurzyła.
Prawda, Natalie Prośman?
Sprawdzam, jak reaguje na imiona.
George Szynburne.
To samiczka, śmieszku.
No to Gloria Schabnem.
Howard, doglądaj tej krótkofalówki, pomogę Zachowi wczuć się w rolę.
Mnie już starczy.
Jasne. Szybki quiz, mądralo.
Jesteś Oliverem Putnamem.
Jesteś po szóstym drinku, a Frank Rich garnie się do kłótni.
Kto jest najlepszą panią Lovett? Lansbury czy LuPone?
LuPone.
- Chryste Panie. - Boże!
Idź. Czeka was kupa pracy.
MIEJSCE ZBRODNI
Co ty tu robisz?
A co ty tu robisz?
Rozwiązuję sprawę.
Mabél pracuje sama.
Kto przyszedł?
Mamy towarzystwo, Evo?
No chyba.
Witaj.
Co to ma być?
Przyprowadziłem legendę komedii, Eugene’a Levy’ego,
żeby pomógł lokatorom pozbierać się po morderstwie.
Może dzięki mnie ktoś się uśmiechnie.
- A opaski po co? - Miło, że pytasz.
Tak się składa, że Eugene i ja
jednocześnie złapaliśmy nieznośne zapalenie spojówek,
ale na szczęście mamy nowe świetne krople.
Pomyśleliśmy, że jeśli twoja opaska skrywa to samo,
czyli zapalenie spojówek,
to może ją zdejmiesz...
A ja podzielę się kroplami.
Wiecie co, podziękuję.
Próbowałem już wszystkich kropli na rynku. Proszę.
Zaczekaj. Rozumiem.
Próbowałeś już wszystkiego,
ale zmienisz nastawienie, kiedy wysłuchasz jego historii.
Mojej?
Tej, którą opowiadałeś w zeszłym tygodniu na improwizacji.
Ach, tak! Moja historia jest prosta.
- Mam kuzyna okulistę. - Dr Salazar Savage.
Tak, i jego ojciec, mój wuj,
w latach 40. wyjechał na misje do Paragwaju,
aby nawracać rdzenną ludność w Montaguayo
i wychować tam syna.
Mowa o genialnym, ale niezbyt znanym doktorze Salazarze Savage’u.
- Tak, i... - Przepraszam, do czego zmierzasz?
Zaraz ci powiem.
Mój kuzyn opracował wyspecjalizowany lek na zapalenie spojówek
z lokalnego kaktusa Álava.
Jakieś błahe regulacje rządowe nie dopuściły go u nas do sprzedaży.
Nie będę się zagłębiał w szczegóły.
Chodzi o to...
Boże, tak! O co chodzi?
Chodzi o to,
że niedawno wysłano mi buteleczkę tego cudownego specyfiku z Asunción.
Prawdziwej stolicy Paragwaju.
Niech będzie, przetestuję go.
Będziesz musiał...
odciągnąć opaskę i wpuścić 16 kropli.
Wiem, jak się zakrapla oko.
Nie, musisz zrobić to tutaj, bo chcemy to nakręcić
i wysłać taśmę doktorowi Salavar...
- Savage’owi. - Tak.
Zaraz wrócę.
Ho, ho, ho, proszę bardzo.
Dwa proteinowe egg nogi. Pychota!
Z własnego przepisu. Patent w toku.
Wiesz, Eva, też zajmuję się biznesem.
Jaki gęsty.
Dziękuję. Mój sekret? Więcej jaj niż mleka plus mielone kopyto jelenia.
Przepraszam, że tak tutaj wparowałam.
Nie wiem, co powiedziała ci Eva Longoria, ale...
Że badamy sprawę morderstwa.
Oczywiście.
I że szukamy wskazówek.
Do końca dnia to rozgryziemy.
Zmieniając temat, Rudy, masz bardzo przytulne mieszkanie.
Uwielbiam świąteczne ozdoby.
Ale przyznam, że mojej ulubionej tu brakuje.
Czyli? Kalendarza adwentowego? Mam pięć.
Dziadka do orzechów? Mam całą rodzinkę.
Trzymetrowy bałwan? Postawiłem go w sypialni.
Te gabaryty i poprawność anatomiczna przerażały ludzi.
To ma sens.
Chodziło mi o łańcuchy. Masz jakieś?
To czołówka z Larry i Balki?
Masz krótkofalówkę?
Tak, kolega mi dał. Wyłączę to.
Mabél, rozejrzyj się, tu nie ma łańcuchów.
Sama się rozejrzyj. Ma strzelbę na ścianie i drugą krótkofalówkę.
Musi mieć łańcuchy.
Pewnie je ukrył, bo wypaplałaś, że szukamy wskazówek.
Odpuść te łańcuchy.
Wymuśmy na nim jakąś reakcję,
żeby się przyznał przed moją kolacją o 19.30.
Naprawdę idę na kolację
i chcę móc mówić, że rozwiązałam morderstwo.
Eva, mój przyjaciel jest w niebezpieczeństwie.
Nie będę prowokować zabójcy, żebyś miała uroczą anegdotkę dla...
Federera, Andersona Coopera, Michelle Obamy
i jakiejś Barb z Shark Tank.
Dobrze, spróbujemy zdążyć przed szóstą.
Świetnie.
Pewnie wyda ci się to głupie, ale kiedy byłem dzieckiem,
marzyłem o tym, by wieść życie,
na podstawie którego ktoś kiedyś nakręci film.
A teraz chcę tylko, żeby to był najlepszy film w historii.
Takie wyznanie wymaga odwagi, chociaż z innych powodów, niż myślisz.
Okej... Przepraszam.
Łapię, nie chcesz, żeby cię zapomniano.
Kto mógłby zapomnieć Olivera Putnama?
Właśnie.
Uwolnijmy tę czuprynę. O rany.
Czeka nas ciężka przeprawa.
Mam tylko jedno pytanie.
Daj mi sekundkę.
Te twoje anegdotki...
Nie mogą być prawdą.
W mojej historii kluczowe jest to, że chcesz, żeby były prawdziwe.
Powinny się rozgrywać między 1960 a 1980 rokiem.
Powinna w nich wystąpić gwiazda, która o dziwo wciąż żyje.
A najlepsze dzieją się w klubie, który dzisiaj jest knajpą,
albo mówią o jakichś starych dragach.
Dobrze, a teraz zamknij oczy.
Ktoś właśnie wrócił z Ibizy.
Gdzie paliłem opium z Barbarą Eden w tawernie?
Nikomu nie wychodzi od razu.
- Okej. - Chodź tutaj.
Cokolwiek robicie,
to okropne.
W każdej chwili może wyjść.
W każdej chwili. Masz alternatywny plan?
- Mam. - Dobrze.
- Mam... - Dobrze.
Polega na...
Boże drogi, jestem w mieszkaniu mordercy, a ty nie masz planu!
No dobrze, dziękuję.
Proszę. Oby podziałało.
Zanim pójdziemy, zastanawiałem się,
czy mógłbyś dać mojemu przyjacielowi, Charlesowi, szklankę wody.
Pewnie.
- Jestem restauracją. - Dzięki.
- Nie robimy akcji z pluciem! - Nie mamy wyboru.
Opowiadam żart, ty go opluwasz i zajrzymy pod opaskę.
Jeśli mnie nienawidzi, jest mordercą i może strzelić do mojego mieszkania,
to może lepiej go nie opluwać?
Słuszna uwaga.
- Ale może zabić mnie. - Proszę.
Tak.
Twoja woda.
Dwa ślimaki jadą na wakacje do Beverly Hills...
Masz, ty wypij. Ksiądz i kaczka...
Nie, ty to wypij.
Do rzeczy, para kanibali siada do kolacji
z pieczonego tyłka klauna...
Co do...
I jeden mówi do drugiego: „Śmiesznie smakuje, co?”.
Nie masz siniaka. Tylko zapalenie spojówek.
Tak.
Odporne na antybiotyki!
Nic.
Możesz pomóc?
Nie, zajęta jestem.
Co ty robisz?
Nic, podziwiałam tego słodkiego...
Nie, proszę.
- Nie dotykaj go. - Dobrze.
Pani Mikołajowa to ma szczęście.
Świetnie.
Kolacja przeniesiona na 18.30. Przechodzimy do rzeczy.
- O nie. - Hej, Rudy.
Nie.
Czy to cię wkurza?
- Co... - Albo...
- Nie. - A to?
Przy okazji, paskudny egg nog.
I co, rozpłaczesz się? Będziesz beksą?
Bo plotkują, że włączasz mordercze zapędy,
gdy ktoś ci niszczy gwiazdkę.
Nie dotykaj tego.
To cię na pewno rozjuszy.
- Boże! - Co ty wyprawiasz?
Rozwiązuję sprawę.
Przyznaj, masz tylko gwiazdkę.
Właśnie, gwiazdkę i fitness.
Nie umknęło mi, że fitness jest dla ciebie ważny.
Ale najbardziej kochasz gwiazdkę.
Więc kiedy twój sąsiad Scrooge próbował zakazać żywych choinek,
coś w tobie pękło.
- Odłóż broń. - A kiedy postanowiłeś się zemścić...
- Eva Longoria jest walnięta. - Zgadzam się.
Strzeliłeś!
- To zabawka. - Wiem!
Miałbym zabić Charlesa, bo kocham gwiazdkę?
Tak.
Ja nienawidzę gwiazdki!
Przecież...
No dobra.
Jestem fit-influencerem.
Nagrałem jeden świąteczny trening i stał się viralem.
Przypięli mi łatkę sexy pomocnika Mikołaja.
Bez świątecznego motywu moje filmy nie przekraczają stu lajków.
Mój własny sukces mnie więzi!
A te ozdoby, renifer, strzelba z Prezentu pod choinkę
to moi klawisze!
Ludzie wciąż pytają, czy są na liście niegrzeczniuchów.
Długa ta lista.
- Hejka. - Niezły sześciopak.
Dzięki.
Wiecie, jak trudno pisać po sobie od tyłu?
Cały czas wymyślam świąteczne treningowe hasełka.
Zdziwisz się, co potrafi twoje ciało.
Ćwicz ze mną, żeby się zaprezentować na s-elf-ikach
Rozczarowałem swoich rodziców.
Dobrze to z siebie wyrzucić.
Mogłybyście nie mówić nikomu o tym, że nienawidzę gwiazdki?
Pewnie, żaden problem.
Mam tylko jedno pytanie.
Jak wyjaśnisz to?
Znaleźliśmy łańcuch tam, skąd strzelano,
i pomyśleliśmy o tobie.
To nie jest łańcuch.
One są łatwopalne. Świąteczny cichy zabójca.
Dobrze. Dzięki.
Wybacz, że Eva Longoria chciała strzelać w twoim mieszkaniu.
Mój błąd.
Jeśli cię to pocieszy,
Michelle Obama zobaczy dzisiaj twojego tiktoka.
W jakim sensie Michelle Obama zobaczy mojego...
To jakiś eufemizm?
Wesołych Świąt!
- Oliverowie wrócili! - Oliverowie wrócili!
Spędziłem długi dzień ze świnią i radiem.
A jak u was?
Zależy, jak byś nazwał branie ludesów z Vingiem Rhamesem
i wykopanie nas z Klubu Playboya.
Czekajcie.
- Mój agent, sekundę. - Jasne.
Widać dobrze się bawiliście.
Pełen sukces. Gigantyczny.
Ten sukces ma słoniowaciznę.
A ja prowadziłem szczegółowy rejestr zdarzeń.
Kilka znaków wywoławczych, czołówka z Larry i Balki,
dużo pogaduch o pogodzie.
Mnóstwo.
Większość tych czubków tylko czeka na apokalipsę,
w tym Kristen Kwiik,
którą tylko jedno otwarte okno dzieli od zostania latającym boczkiem.
Dobrze, że mnie do tego zmusiłeś.
O tak, totalnie.
Świetnie się bawiliśmy, było sporo wygłupów,
poznaliśmy się lepiej i teraz wszystko gra.
No jasne, że to sarkazm!
Nie rozumiesz, co znaczy „zwrot w karierze”?
Mówiłem, że chcę soczystą, psychoseksualną główną rolę ze scenami dramatycznymi.
A ty mi załatwiłeś znerwicowanego mini Willy’ego Wonkę.
Ten facet to monotonny narcyz.
Pod tymi szaliczkami jest tylko więcej pierdolonych szaliczków.
Muszę kończyć.
Dzięki, będę się zbierał. Świetnie się bawiłem.
Naprawdę.
Ty, Galifianakis.
Spędziłeś z nim cały dzień i wciąż nic nie łapiesz?
Powiem ci coś o panu Oliverze Putnamie.
Ten człowiek
to mój bohater.
Oliver nie wie, co to znaczy odpuszczać.
Nie ma takiej przeszkody ani tragedii, po której by się nie podniósł.
Pomyśl o tym, ile przeszedł.
Klapa za klapą klapę pogania.
Na scenie, poza sceną.
- No tak. - Każdy człowiek z odrobiną,
opiłkiem godności już by się poddał,
ale nie on.
Zawsze gdy upadnie, zbiera się na nogi
ze śpiewem na ustach, prawda?
Prawda.
Nawet kiedy wie, że znowu nawali.
Howardzie, chyba dam sobie radę...
Spójrzmy na jego obecny związek na odległość.
Daję im pół roku. Większość dałaby mniej.
A mimo to został tutaj i rozwija twoją żałosną karierkę,
zamiast cieszyć się swoimi ostatnimi godzinami
w tym fatalnym związku.
To nieprawda! W życiu nie byliśmy z Lorettą bliżej.
Z mojej strony to wszystko.
To dopiero psychoseksualne!
To jest soczyste!
Nie jesteś żadnym błaznem.
Tylko królem Learem.
Howardowi chodziło chyba o to...
O nie.
Jesteś eleganckim robalem.
Wystrojoną wycieraczką.
Wymalowanym karaluchem, który nie chce zdechnąć!
Nienawidzę cię,
ale cię kocham.
W końcu zaczną traktować mnie poważnie.
Uczynię cię nieśmiertelnym.
Prawdziwego,
tragicznego,
rozdzierającego,
samotnego,
żałosnego ciebie.
To bardzo miłe, dziękuję.
To do roboty!
Cześć, kolego. Ale ci krew z nosa poszła.
Kiedyś ciągle tak miałem z nerwów.
Tak.
Ja to mam od ciosu w gębę.
Wybacz prawy sierpowy.
Nie szkodzi, przyjmuję przeprosiny.
Właśnie coś do mnie dotarło.
Ty nie jesteś skomplikowany.
Jesteś takim cykorem jak ja i przez to jesteś śmieszny.
Dam radę cię zagrać.
To już coś.
Jak mogłeś myśleć, że zabiłem twoją przyjaciółkę?
Nie potrafię się pozbyć nawet przeciągłego zapalania spojówek.
Ktokolwiek ją zastrzelił,
musiał mieć jakiś problem z oczami,
bo chyba chodziło mu o mnie.
I zawsze sądziłem, że mnie nie znosisz.
Co? Ja ciebie? Myślałem, że ty nie znosisz mnie.
Zawsze gdy widziałem cię w oknie, odwracałeś wzrok.
Nie, po prostu jestem dziwny.
Ja też jestem dziwny.
Ty jesteś dziwny?
I to bardzo, owszem!
Vince.
Charles.
Tak.
Eugene.
Wiesz co.
Za mocno mnie ściskasz.
Zdecydowanie za mocno.
Wystarczy.
Jakbyś trzy osoby ściskał.
Już dość.
Wystarczy. Już? No to cześć.
Urocze mieszkanie.
Pominę część o mojej koszmarnej pomyłce, kiedy będę o tym opowiadać.
Jak się nad tym zastanowić, to trochę mi pomogłaś.
Przez całe tygodnie myślałabym, że gość ma motyw.
Może twoje podejście do Mabel nie jest takie złe. Czy tam Mabél.
Mabél jest charakterna i trafi na koszulki.
Zostanę tu jeszcze chwilę. Spróbuję czegoś w twoim stylu.
Rozumiemy się, Mabél.
Wyszukaj lub wpisz nazwę strony
prawa skłotersów w Nowym Jorku
Skłoters zostaje uznany za legalnego lokatora już po 30 dniach.
MABEL Wpadniesz na parapetówkę?
- To my! - Cześć!
Gosposia!
Nie wierzysz, że Dudenoff jest w Portugalii?
Nie jestem przekonana.
- Nie ucieszy się, że tu jesteś. - Na to liczę.
Jeśli dowie się, że tu pomieszkuję, będzie musiał się ujawnić.
To może być zabójca.
Super pomysł z tym skłotingiem.
W lecie 1977 przez trzy miesiące mieszkałem na dziko
w domku basenowym Sonny’ego Bono w Palm Springs.
To się przysłuży sprawie
i potrzebowałam mieszkania.
Będę się o ciebie martwić.
Ja się o ciebie martwię bez przerwy.
Teraz będziemy mogli się obserwować.
Czemu aktorzy nie przyszli na żaden z naszych finałów?
Kiedy nagle spływa na nas olśnienie?
Co się tutaj dzieje?
Co to? Wpada w ucho.
Usłyszałam to przez radio Rudy’ego.
Nie znasz czołówki z Larry i Balki?
A ty znasz?
Czołówka z Larry i Balki!
Howard też ją usłyszał przez radio.
Daj ten rejestr.
Ktoś zjawił się na linii i powiedział „Spotkajmy się na 445”.
O co chodzi z tymi krótkofalówkami?
To jakaś sekta czekająca na apokalipsę?
Vince miał zdjęcie wszystkich lokatorów z piętra.
Ktoś tam trzyma Rudy’ego za rękę i nosi świnkę,
i miał zamazaną twarz.
Może to ten ktoś z radia.
Czym jest 445? To adres, godzina?
Częstotliwość!
O rany!
Pomożesz mi?
Mam cię. Już.
Halo?
ZBS do Larry i Balki. Odbiór.
Halo?
Nie powinniście tu nadawać.
- Kim jest Dudenoff? - Po co wam to radio?
Kto chce mnie zabić?
Ostatnia osoba, która o to pytała, nie żyje.
Kocham cię, Schabik Faye Bakker!
Jedna zagadka rozwiązana.
Odpuśćcie albo będziecie następni.
Napisy: Magdalena Adamus