Poprzednio...
Sprawę przejęli federalni. Odsunęli mnie.
Przynajmniej podrzucę wam jakieś ciekawe informacje.
Znaleziono łuskę po naboju w mieszkaniu 14F
wynajmowanym przez niejakiego M. Dudenoffa.
Na grzejniku jest ślad buta.
Chodźcie tutaj!
- Ben Glenroy? - Jestem Glen Stubbins.
Dubler Bena.
Błagam, załatwisz mi robotę przy twoim filmie?
Przed wami Bracia.
Kiedy dziewczyny przeczytały cudowny scenariusz Marshalla Peepope’a...
Próbowałem was jak najlepiej oddać. To, jak sobie was wyobrażam.
Nie mówię, że masz sprzedać te prawa.
Ale jeśli to zrobisz, zażądaj od nich kupy forsy.
Zauważyliście intruza?
Ramię mężczyzny! Nie ufam jego zamiarom.
Sazz poświęciła dla mnie wszystko i nie zdążyłem się jej odwdzięczyć.
Kiedyś przestanę się do tego nadawać.
Otworzę park trampolin.
Co to ma być, jakaś kryjówka?
Stójcie albo odstrzelę wam te pieprzone łby.
O Boże!
Jaki powinien być prawdziwy pisarz?
Zacznijmy od wyglądu.
Powinien sugerować mądrość, pewność siebie, obycie.
Ważność, ale bez bycia ważniakiem.
Rzucam cytatami z Davida Fostera Wallace’a i Ace’a Ventury.
W porząsiu.
Najważniejsze to przekonać świat i szczerze mówiąc, samego siebie,
że masz to, czego trzeba.
Ale wygląd to nie wszystko.
Najważniejszy jest tekst.
A tekst musi olśniewać.
Tak bardzo, żeby wpaść w oko właściwej osobie.
Odbierasz telefon.
Nakręcą twój film.
Zostałeś prawdziwym scenarzystą.
Jesteś pewien, że głos w twojej głowie, który wyzywa cię od oszustów,
w końcu zamilknie.
Ale on nie znika.
Zaczynasz się zastanawiać, czy kiedykolwiek zniknie.
Stójcie albo odstrzelę wam te pieprzone łby.
Co za tragedia!
Śmierć zabiera Olivera Putnama w najlepszym momencie życia.
Dobrze. Zrób to.
Zduś mój płomień, ale zostaw moich przyjaciół.
O Boże, to wy!
Strasznie przepraszam.
Trochę się zestresowałam.
Nie znoszę być tak daleko od Los Angeles.
Mogłabyś odłożyć broń?
To? Nie jest naładowana.
Dobra, zabieram to.
Bev, co ty tu robisz?
I czyja to broń?
Pewnie twojej kumpeli Sazz.
Znalazłam ją w... nie wiem, jak nazywacie to miejsce.
Nędznej chacie? Bieda szopie?
Nie zmieniaj tematu.
Zabiłaś Sazz?
To dopiero mi się podoba.
Mabel detektywka wkracza w swoim patchworkowym płaszczu
i rozwiązuje zagadki jak milenialsowa Nancy Drew.
Nie mogę się doczekać naszego filmu!
Bev, zabiłaś ją?
Nie.
Ale myślę, że zrobił to ktoś związany z filmem.
ZBRODNIE PO SĄSIEDZKU
Odcinek Piąty – Sezon 4 Adaptacja
Bev, gdzie byłaś, gdy ją zamordowano?
Liczyłam, że o to zapytasz.
Oto ja w Los Angeles na imprezie Variety Power Women
dla stu najpotężniejszych kobiet poniżej setki.
Odbywała się w Power Room.
Byłam jak królowa świata, od stóp do głów w Chanel.
Z tą suką nikt nie zadrze, czaicie?
Dzwoniła Sazz, ale nie odbieram połączeń od obcych.
Ale nagrała mi na sekretarkę interesującą wiadomość.
Jestem Sazz Pataki. Mówili mi, że to z tobą trzeba gadać.
Nie powiem teraz, o co chodzi, ale musisz do mnie zadzwonić.
Jest problem z twoim filmem o podcaście.
Duży problem.
Tyle mogę powiedzieć.
Siedem po jedenastej.
Tuż po tym, jak poszła po wino.
Nie oddzwoniłaś?
Jesteście nowi w Hollywood...
Nowi? Wiedz, że wyreżyserowałem Deszczową piosenkę 2 dla VH1 w 1988.
Do dziś się o niej mówi.
Grał w niej Gary Busey i ukradł kamery.
Słuchajcie, nikt nie chce dostać takiego telefonu.
Trudno jest dzisiaj nakręcić film.
Nie miałam ochoty słuchać o problemach.
Więc zamierzałam oddzwonić później.
A potem usłyszałam, że nie żyje.
Masz wyrzuty sumienia
i czujesz, że twój telefon mógł wszystko zmienić.
Prześladuje mnie strach o to, że ten film nie powstanie.
To dla mnie kluczowe. Zrezygnowałam z Barbie.
Muszę odkryć, co to za problem, zanim zrujnuje całą produkcję.
Więc przyjechałam tutaj i wszystko przeszukałam,
ale znalazłam tylko szkice trampolin i tę broń.
Nie wierzę, że to zrobiłam.
Broń niszczy nasze społeczeństwo.
Oddasz mi ją?
Co? Nie.
Proszę.
Aż mnie nakręciła. Nie wiem, po prostu z nią czułam się taka potężna.
Moje uwagi dla scenarzystów zrobią lepsze wrażenie z bronią.
„Doszlifujcie ten drugi akt” albo „Doszlifuj drugi akt”.
Którego posłuchacie?
Lepiej to zatrzymam.
Niech będzie.
Cieszę się, że na was wpadłam.
Badanie morderstwa jest wyczerpujące,
ale wy lubicie ganiać za mordercami.
Więc wy go szukajcie, a ja ocalę film. Mamy umowę?
Gotowa na olśnienie?
Co myślisz?
Że jak znowu każesz mi tu przybiec dla przełomu w sprawie,
to przygotuj coś lepszego od 20 tysięcy tablic zbrodni.
Są tylko trzy.
O trzy, kurwa, za dużo. Co to za amatorszczyzna?
Przypominam, że ci amatorzy
trzy razy prześcignęli nowojorską policję.
Coś tu jest na rzeczy.
Sazz zadzwoniła do Bev Melon i powiedziała, że jest problem z filmem.
Po chwili ktoś ją zastrzelił.
Czyli ktoś związany z filmem zabił Sazz, żeby ten problem pozostał tajemnicą.
Skoro to taka mocna teoria, czemu reszta ekipy za nią nie poświadczy?
Już jesteśmy!
Brukowce rozwiązały sprawę.
Zidentyfikowano biceps z Instagrama Loretty.
Należy do Jacka Jonka.
Ma wątek na cztery odcinki w Norop jako obiekt westchnień Loretty.
Brawo, Loretta! Wiecie, kto to, prawda?
Pływak z olimpiady.
- Tak. - Wiesz, co to oznacza?
Ogromniaste ramiona, ogromniaste nogi,
- ogromniasty... - O nie!
Jak dla mnie wygląda zupełnie normalnie.
Właściwie to wygląda jak ja, kiedy ćwiczyłem na orbitreku.
Nie słuchałam was. Widzieliście te czeki?
Czeki za nasze prawa.
- Mój wysłałem księgowej w Belize. - Co?
Gdzie moja księgowa wędruje po górach w Xunantunich,
ale wróci z czekiem i zrealizuje go tutaj,
żebym mógł zapłacić amerykańskie podatki.
Nie wierzę, że naprawdę nam płacą. To takie oficjalne.
To dlatego, że jesteśmy zawodowcami.
Właśnie, zawodowcami. Jestem zawodową...
Co ja właściwie robię?
Robisz to.
A co to konkretnie jest?
Bóg jeden wie.
No wiesz, nagrywamy podcast.
Jesteś pod-majsterką, zbrodnio-fluencerką.
Może producentką podcastów?
Jestem producentką podcastów.
Nie, powiedz to tak: „Jestem producentką podcastów”.
Bez szarżowania.
Po prostu: „Jestem producentką podcastów”.
Jestem producentką podcastów.
Dlaczego tak trudno to powiedzieć?
Może dlatego, że produkujesz podcast
o zbrodni z 40 tysiącami podejrzanych.
Już niedługo. Idziemy do biura produkcji,
będziemy węszyć i zdejmiemy z tych tablic więcej osób.
Super, brzmi dobrze.
Wy róbcie swoje, a ja dowiem się czegoś o tej broni.
W międzyczasie macie się skupić, jasne?
Pieprzeni amatorzy. Zdejmijcie to gówno.
Zrobiliśmy wrażenie.
O Boże.
Mam pomysł.
Ta trójka też powinna być na sesji.
Czemu nie notujesz?
Oliver Putnam kocha sesje zdjęciowe.
Mój fryzjer jest w domu opieki,
potrzeba jakichś papierów, żeby go wyciągnąć.
Co to za sesja?
Marketing do filmu. Chcecie usłyszeć koncept?
Pełna nagość od przodu. Dwa ciała zniszczone przez czas.
I jedno zroszone obietnicą.
Nie zgodzimy się na nagą sesję.
O tak! Powinno być na odwrót.
Ubierzecie stroje z pierwszego sezonu.
Zapisałeś? Stare stroje.
I aktorzy w identycznych ubraniach. Sobowtóry, iluzje.
Piękny banał.
Bądźcie na czas.
Cześć, Oliver.
Czytałam serwisy plotkarskie, Boże.
Twoja dziewczyna zostanie „wyjonkowana”.
Wolałbym, żebyś tak nie mówiła.
Powinieneś ją ostrzec.
Lepiej zawczasu zarezerwować dobrego chirurga ortopedę.
Będzie potrzebowała protezy biodra,
jak upuści na nią swojego „Jonka”.
Użyłaś jego nazwiska jako rzeczownika i czasownika
w odstępie 10 sekund.
Ma wiele znaczeń.
„Pan Jonk wyjonkował moją jonkę, aż jonknęłam” to poprawne zdanie.
Widać, że on i ja jesteśmy podobni.
Dbamy o ciało. Lubimy białko.
Wiele osób o tym nie wie,
ale też miałem kiedyś fazę na sterydy.
Prednizon na zapalenie zatok.
Fascynujące.
Zabawne, nie wyglądasz na kogoś,
kto „dbałby o swoje ciało”.
- Wybacz, szukam kogoś. - Właściwie...
W środowisku teatralnym jestem znany z atletycznej fizjonomii.
W softballu wybierają mnie jako drugiego, zaraz po inspicjentce lesbijce.
Nie chcę się chwalić,
ale wiele razy proszono mnie o poniesienie trumny.
Na czym ja stoję? Na lepie na muchy?
To mata klejąca. Używają ich na planie. Pracuję tu, znam żargon.
Comtex, przynieś, podaj, pozamiataj, grip. Mógłbym tak długo.
A ja nie.
Ściąga kurz z butów, żebyście nie zawlekli niczego do sióstr.
Powitalny prezent od Evy. Ma mnóstwo klejących produktów.
Taśmy na biust, klej na rany. Zna się na klejach.
W każdym razie na dzisiaj koniec.
Idę podać martini oświetlaczowi.
Tu się roi od podejrzanych.
Jak nazwała nas Williams? Amatorami?
O ile tego słowa użyła, nie pamiętam.
- Amatorami. - Właśnie.
Czy amator udawałby, że dzwoni,
robiąc ukradkiem zdjęcia na naszą tablicę?
Och, tak!
Mogę zaczekać. Zaczekam.
Tak, Martho, to ja. Cześć. Chciałem zamówić nachosy.
Chcesz nachosy?
Nie chcesz?
Dorzucisz tam papa de gallo...
- Pico de gallo. - Pico de gallo dla mnie?
No proszę, a to ciekawe.
Dobra robota moi drodzy. Tak, fantastyczne.
Mam nadzieję, że ustawiłeś dobry aparat.
O cholera.
Dobra, teraz.
Tak.
A to ciekawe. Tak.
Mogę zaczekać, Martho.
Skąd mamy wiedzieć, czy ktoś tutaj jest mordercą?
Szukamy kogoś, kto się zdenerwuje, gdy zobaczy, jak węszymy.
Jak on.
Marshall, prawda?
Musimy pogadać.
O kurde, trio w komplecie.
Dobrze, pogadajmy.
Mamy kilka pytań o Sazz Pataki.
- Czy widziałeś ją w noc... - Podejrzewacie mnie?
Dzięki Bogu!
Już myślałem, że macie uwagi do scenariusza.
Jesteście producentami, współproducentami,
a wszyscy mnie męczą o poprawki, więc pomyślałem...
Ale nie, jestem tylko podejrzanym.
Świetnie.
Spytajcie, gdzie byłem, gdy zamordowano Sazz.
Nie tutaj.
Porozmawiamy u mnie.
- Mabel! - Cześć.
Cześć.
Zjechałam do lobby cię szukać.
Możemy chwilę porozmawiać?
Usiądź. Sprawdźmy, czy zdamy test Bechdel.
Przy okazji, wysłaliśmy czeki. Na co go przepuścisz?
Pewnie zainwestuję w moją firmę.
Jestem producentką podcastów.
I nadzoruję troszkę... sporo projektów.
Na pewno robisz milion rzeczy naraz.
A tak się składa, że szukam nowego podcastu,
żeby przerobić go na film. Co dla mnie masz?
Mam mnóstwo pomysłów, tylko nie są dopracowane.
Mabel, nie muszą być dopracowane, potrzebujesz zajawki.
O czym będzie kolejny podcast? Dalej, zajaw mnie!
- Teraz? - A czemu nie?
Pierwszy jest o ludziach.
Wysokich ludziach, niskich, o ludziach we wszystkich rozmiarach.
A drugi jest o przyciskach...
O tym, jak trauma nas przyciska.
Podoba mi się.
Wiesz co, nieważne. To nie są prawdziwe pomysły.
Chcesz radę od starszej wicedyrektorki?
Te pomysły są fantastyczne. Każdy się w nich odnajdzie.
Proszę cię, kto nie miał do czynienia z ludźmi i przyciskami?
Już w szopie to zobaczyłam.
Powiedziałam sobie: „Postaw na dziewczynę poniżej osiemdziesiątki”.
Dzwonię do Billy’ego Billberga.
To szef działu podcastów w studiu.
Już widzę w tym potencjał!
Budowanie marki, szerzenie trendów.
Niech te zetki ruszą tyłki i zaczną słuchać!
Plan jest taki.
Ty doszlifujesz te pomysły,
a ja od razu ustawię ci spotkanie.
Nie, mam pełny kalendarz.
Nie słucham cię.
Nie chcę tego słuchać.
Posłuchaj mnie.
Oni nie tyle kupują pomysł, co kupują ciebie.
Nie pękaj. Temat zamknięty.
Robimy to.
Moje ulubione trio.
Ta broda to coś nowego, kotuś.
To nie Mabel.
Chciałem tylko zostawić prezent.
Proszę bardzo. Chleb sodowy mojej babci.
Powołałem się na ciebie, dostałem robotę.
Na razie dorywczo,
ale później będę cię zastępował na sesji.
Zastępował, to...
Glen!
Jako kaskader powiedziałbyś, że jestem wysportowany?
Jasne. Jak Conor McGregor.
Nie wierzę, że przesłuchuje mnie słynne trio.
Miesiącami wyobrażałem sobie wasze przesłuchania,
a teraz biorę w nim udział, odjazd.
Tak, spełnienie marzeń.
Powiedz nam, gdzie byłeś, gdy zginęła Sazz.
Zabawne, że pytasz...
Scenariusz jest rewelacyjny.
- Podoba się? - I to jak!
Jeszcze nikt mnie tak wiernie nie oddał.
„Charles wnikliwie ogląda dowody,
a jego analityczny umysł aż pulsuje od myśli”.
- Umysł pulsuje? - Najwyraźniej mój tak.
„Oliver śmiga po pokoju
jak siedemdziesięcioletni Piotruś Pan albo męski Dzwoneczek”.
To już słabe pisarstwo. Wybierz jedną metaforę.
Nie powinieneś drukować zdjęć
z biura produkcji?
Niech będzie.
Ale Marshall, spójrz jeszcze raz na mój opis,
bo ja tak nie chodzę.
Klasyczna sprzeczka tria.
To moja ulubiona część podcastu. Boże, uwielbiam was.
Wracając do pytania o to, gdzie byłem, gdy zginęła Sazz,
prawdę mówiąc,
to próbowałem swoich sił w stand-upie obyczajowym.
Gawęda idzie mi lepiej niż puenty.
Łączę Jonathana Wintersa z Ali Wong.
Tamtej nocy miałem set w Śmiechoterii.
Pokażę wam na YouTubie. To się przyda.
Pierwszy raz gadałem godzinę...
- Aż godzinę! - Nie trzeba.
Niech chłopak wraca do pracy.
Jest winny wyłącznie świetnego pióra.
Przepraszam, muszę zapytać. Czy to sztuczna broda?
Boże, aż tak widać?
To miały być ludzkie włosy dla kostiumologów.
Broda jest świetna.
Tylko... powiesz mi, dlaczego ją nosisz?
To żenujące, ale nie mogę wyhodować własnej.
To mój pierwszy raz na planie i chciałem być jak prawdziwy scenarzysta.
A oni tak wyglądają.
One też nie są prawdziwe. Mam świetny wzrok.
Taki zdolny scenarzysta cierpi na syndrom oszusta?
Ja go rozumiem.
Serio?
Nie jesteś oszustką.
Czasem tak się czuję.
Niemożliwe. Jesteś moją inspiracją. Przyciągnęłaś mnie do waszego podcastu.
Nigdy nie próbujesz udawać, że nie jesteście...
- Amatorami. - Hola!
Miałem powiedzieć: amatorami prącymi do sukcesu.
Udało wam się.
Spójrzcie tylko na te tablice.
Małe, domowej roboty,
a mimo to jesteście pewnie o krok od przełomu.
W końcu ktoś to dostrzega. Opowiedzieć o nich?
- To może pomóc w pisaniu. - Byłoby cudownie.
Zauważ, że informacje są pogrupowane wokół pytań.
Kto, jak, dlaczego i dlaczego teraz?
Naprawdę powinniśmy z tego zrobić kurs online.
Czyli nie wiecie, kto był celem?
Na to nie patrz, to jeszcze niegotowe.
- W sekcji „dlaczego” jest dużo... - To nie jest...
Ale to!
To moje opus magnum. Tablica „jak”.
Zwróć uwagę na chronologię.
Nie do podważenia.
Piękne.
Z tym że... Nieważne.
- Nie, mów. - To nic...
Chodzi o chronologię.
Sazz zostawiła wiadomość o 23:07, ale ciało trafiło do pieca o 23:19.
Ktoś strzelił z West Tower, przybiegł tu, posprzątał miejsce zbrodni
i pozbył się ciała w 12 minut?
To możliwe.
Nie patrzysz na to tak jak ja.
To właśnie sekret mojego rozwiązywania zagadek.
Jestem w stanie wejść w umysł zabójcy.
Wykorzystaj to w scenariuszu.
Wciąż nie łapiesz? Nie szkodzi.
Oto mój pomysł na morderstwo.
Wyobraź to sobie.
Zabójca zajmuje pozycję.
Albo zabójczyni. Czeka, aż ukaże się cel.
Pierwsza minuta: zabójca oddaje strzał.
Użyję męskich zaimków, tak będzie łatwiej.
W każdym razie – bum!
Druga minuta: schodzi po schodach.
Żeby nie wpaść na nikogo w windzie.
Ale musi się spieszyć.
Następne trzy minuty:
zabójca wychodzi z West Tower
i przemierza pół przecznicy do wejścia Arconii.
Kolejna twarz w nowojorskim tłumie.
Siódma minuta: zabójca wchodzi do lobby
i fachowo rozprasza odźwiernego.
Dokładnie taki dźwięk wydaje sikora jasnoskrzydła.
Co leśny ptak robiłby w moim lobby?
Minut od 9 do 11:
wchodzi do mojego mieszkania i usuwa ślady zbrodni.
Zadanie ułatwiają mu porządne środki do czyszczenia,
które schludnie poukładałem w mojej szafce na chemię gospodarczą.
SPRAY NA DOWODY
A w końcu, używając, jak podejrzewam, zaginionego pokrowca na garnitury,
zabójca przenosi ciało na ramieniu i pozbywa się go.
Przez co wywołuje przepięcie dokładnie w dwunastej minucie.
Stylowa akcja.
Ale żeby mu się to udało w 12 minut,
sprawca musiałby być wyjątkowo sprawny.
Jak zdolny sportowiec w szczytowej formie.
Właśnie opisałeś zabójcę.
Nie, opisał mnie.
- Ja to zrobię. - Co?
Morderstwo.
Odtworzę je w 12 minut.
To nie jest dobry pomysł.
Mabel.
Nie wiesz, co potrafi to ciało.
W 1981 roku brałem udział w maratonie tańca z wykopami.
- Jak Rockette? - Dokładnie jak Rockette.
Nazywał się „Wykopmy krzywicę precz,
a jak coś zostanie, rzucimy na AIDS”.
Starczyło tylko na krzywicę.
Ja albo Marshall sprawdzimy tę teorię. Nie musisz niczego udowadniać.
Kto tu co udowadnia?
Jestem tylko facetem w kwiecie wieku, który używa swojego boskiego ciała,
żeby sprawdzić chronologię.
Powiem tylko, że masz wiele cech, których Jack Jonk nie ma.
Jesteś uroczy.
Masz swoje szaliczki i...
Tak! I choćby tylko 10% twoich historii było prawdziwych,
to miałeś ciekawe życie.
Dziękuję, ale to nie ma z nim żadnego związku.
Oto wasze zdjęcia.
Muszę znaleźć strój sportowy
i zaliczyć ten morderczy tor przeszkód.
Pif-paf!
Mam tu tak sterczeć?
- Zatrzymać zegar? - Pomóżcie mi.
Wybuliłem 20 tysięcy na te kolana.
Widzimy się na mecie, smarkacze.
Z drogi!
Powinni zakazać smyczy dla dzieci! Ja tu coś robię, poszła!
Ej! Niezłe wdzianko, dupku!
Wrzeszczysz na dzieci? Normalny jesteś?
Chyba sobie żartujesz!
- Jak mi poszło? - Minęło 38 minut.
- Co? - Co ci się stało?
Cóż...
- Zacząłem nieźle. - Wcale nie.
Dobra, może nie.
Odbyłem podróż.
Widziałem rzeczy.
Robiłem rzeczy.
Zawiodłem.
Zawiodłem jako sportowiec, jako bohater filmowy, jako ikona mody...
jako obrońca fauny w mieście.
Nie będę o tym opowiadał.
- Uderzyłeś ptaka? - Nie będę opowiadał!
To nie twoja wina.
Tylko superczłowiek zdążyłby z tym w 12 minut.
Tylko chronologia miała sens na tej tablicy, a teraz nie pasuje.
Co ty wyprawiasz? O Boże, przepisujesz moją postać.
Zostaw mój pulsujący umysł.
Nie, ja tylko... Dzięki Bogu. Otworzę.
Jeden mały błąd i koniec pulsowania!
Wszyscy tu jesteście.
Mam wasze stroje.
Jejku, sesja!
Przypomina mi się, jak pozowałem dla Roberta Mapplethrope’a.
Wygooglujcie sobie „Robert Mapplethrope, odźwierny Lester”.
Nie rozpoznacie mnie za skórzaną maską,
ale to ja.
Bawcie się dobrze.
Nie sądziłem, że to powiem,
ale Oliver Putnam nie jest gotowy na sesję.
Ja też nie.
Słuchajcie, musimy iść na tę sesję.
Rety, pieniądze naprawdę cię zmieniły.
Jeden czek i już gwiazdorzysz.
Nie, spójrzcie.
To przez zdjęcia z biura produkcji.
Odcisk buta z maty z klejem pasuje do tego z mieszkania Dudenoffa.
Zabójca był w biurze produkcji,
więc na sesji też pewnie będzie.
O kurczę.
Jakbym oglądał sequel do mojego filmu.
Jesteście!
To może być stresujące.
Kręć to.
To nie wszystko.
To zaszczyt cię dublować, Putnam.
Pana też, panie Anafilaksja.
Przyszliście, ale się cieszę!
Cudowny koncept, prawda?
Wszystkich was rozmnożyliśmy i dodaliśmy lustra.
To będzie tak zagmatwane jak wasz podcast.
Tylko spójrzcie.
Aniołki Charliego.
Ron, Harry, Hermiona.
- Harry Potter. - A, tak.
Ojciec chrzestny. Raz, dwa, trzy!
- Jesteś pewna, że to zadziała. - Ani trochę.
Ale tak na szybko nie wymyśliłam nic lepszego.
Pięć minut przerwy. Charles, idź na make-up.
Powiedz im, że masz wyglądać mniej...
Zrozumieją.
Maty Evy Longorii
Howard!
Dlaczego to pudło klejących mat Evy Longorii stoi nierozpakowane?
Myślisz, że chcę mieć kurz w nosie?
Co kręcimy, Diunę?
Pani Longorio, już rozkładam pani klejące maty,
ale proszę mnie nie traktować jak podrzędnego asystenta.
Jestem dokumentalistą i koordynatorem ds. artystów.
Świetnie, to skoordynuj te maty.
Asystent. Rozkładaj maty. Migusiem.
Dzięki, że odgrywasz szaloną celebrytkę.
Miałam gorsze zachcianki. W ósmym sezonie Gotowych na wszystko
powiedziałam, że nie wrócę bez legalizacji małżeństw jednopłciowych.
I co? Zalegalizowali je. Nie ma za co, geje!
Już rozumiem twój plan!
Jestem wzrokowcem.
Gdzie moi Oliverowie?
Oliver.
I Glen Stubbins.
Stubbins, spadaj.
Zach i Oliver, na miejsca.
Stójcie! Narada.
No dobra.
Czytałeś zmiany w scenariuszu? Okropne.
- Jakie zmiany? - Z jakiegoś powodu
Marshall zrobił z twojej postaci jakiegoś zalęknionego typa.
„Oliver niepewnie patrzy na tablicę, rozmyślając, kim jest zabójca.
Śmiga po pokoju jak zalękniony Piotruś Pan albo zalękniony Dzwoneczek”.
To wszystko przez Jonka.
Jacka Jonka?
Ten to potrafi wyruchać. Ostro.
Kręciliśmy Królewnę Śnieżkę z odwróconymi płciami i wyjonkował krasnoludki.
Słychać było „Hej ho!” z jego przyczepy.
W serialu mojej dziewczyny gra jej ukochanego.
Przykro mi.
Może nie wyjonkował całej siódemki.
Może tylko...
Może tylko piątkę.
Jedno plecami do siebie.
Dzielicie część kręgosłupa i wstydliwą tajemnicę.
Wstydliwą tajemnicę, dobra.
Odwróćcie się.
Siusiakami do siebie.
Stubbins, pokaż im.
Penis?
Dziękuję.
- Charles. Wybacz. - Przepraszam.
- Co? - Moja wina, sorki.
Muszę...
Będziemy tańczyć?
Dwie osoby.
O to chodzi.
Mój umysł znowu pulsuje.
W porządku.
Jedyny sposób, by pozbyć się syndromu oszusta,
to skupić się na rzeczy, w której chcesz być lepszy.
Mabel, wymyśliłem, jak to zrobił.
Za morderstwem nie stoi jedna osoba, tylko dwie.
Jedna strzelała, druga sprzątała.
Jaka dwójka mogłaby to zrobić?
Łączyć ze sobą pomysły, aż zaczną nabierać sensu.
Aż w końcu samodzielnie do czegoś dojdziesz.
Chyba że to nie będzie się kleić. Wtedy należy wprowadzić poprawki.
Trina, zszedł ze znacznika. Przesuniesz go?
O mój Boże, masz rację.
To mogły być one.
Gdzie druga siostra?
O Boże, ktoś oberwał!
Napisy: Magdalena Adamus