Poprzednio...
- Kim jest Dudenoff? - Kto chce mnie zabić?
Ostatnia osoba, która o to pytała, nie żyje.
Nielegalnie podnajmujemy mieszkania objęte kontrolą czynszów.
Dudenoff wyjechał do Portugalii. Wysyłamy mu czynsz.
- Głos w radiu mówił... - To moja była, Helga.
Twoja była-wariatka.
Słyszeliście o incydenciku z bronią w czasie sesji.
Glen oberwał. Wciąż żyje.
Dostałem w sadło!
Dudenoff realizuje czeki z rentą w spożywczym przy 125. Ulicy.
Miała dwa lewe ramiona?
Sazz nie była jedynym ciałem w piecu.
To ramię należy do Dudenoffa.
Chcę za ciebie wyjść.
Ten, kto realizuje czeki Dudenoffa, poluje na was.
Wasz kolega Howard mówi, że wie, kto zabił Dudenoffa.
Czeków nie realizowała jedna osoba.
Znalazł pięć różnych podpisów.
- Z jednym numerem telefonu. - Halo?
Oni wiedzą.
Film Alfreda Hitchcocka Łódź ratunkowa w całości rozgrywa się na małej łódce
pełnej różnorodnych bohaterów, którzy odkrywają, jak daleko się posuną,
aby przetrwać na wzburzonych wodach w swoim beznadziejnym położeniu.
W Nowym Jorku
łódź ratunkowa może wyglądać jak tanie mieszkanie
w ładnym budynku na Upper West Side.
Mogę tędy wejść?
Serdecznie zapraszam na niespodziankę – Dudenoff
Mogę nagrać drugą taśmę...
- Cześć. - Cześć...
Oddzwonię.
Też dostałeś to dziwne zaproszenie?
Tak, jak z zagadki kryminalnej.
Jakby dostarczył je kruk.
Coś z twoim okiem?
To pewnie alergia.
Też dostaliście zaproszenie!
Tak, obczaj ten karton.
Wie, że istnieją SMS-y, prawda?
Ktoś zapuka?
Czekajcie na mnie! Jeszcze ja!
- Helga! - Wzięłam nową koleżankę.
- To chyba nie problem? - Skąd.
Nikt nie przepędzi Hammy Faye Baker.
Świnka pod pierzynką.
No proszę, kogo ja widzę.
Zapraszam, rozgośćcie się.
Zaraz odmienię wasze życie.
ZBRODNIE PO SĄSIEDZKU
Odcinek Ósmy – Sezon 4 Łódź ratunkowa
Jedyna zaleta ukrywania się u swojej rodziny?
No jaka, Charles?
Zaczynasz tęsknić za swoim blokiem pełnym morderców.
Kalifornia APHR0DYTA
No bez jaj.
Dobrze, po prostu...
Nie, użyj bioder.
Dokoła, jakbyś kręcił hula-hoop. Tak zrób.
- Nie pomagasz. - Ja to zrobię.
Dam radę, chodzi o to, że nawalił...
kadłub.
Czemu nie wiecie, jak otworzyć maskę?
Prawdziwi faceci płacą za to innym. Mechanik będzie za 15 minut.
Lepiej zostawić mu coś do roboty, ucieszy się.
Filantrop z ciebie.
Czekajcie.
Znowu wydzwaniają. Zignoruj.
Skoro i tak czekamy, zróbmy podsumowanie.
Oto co wiemy.
Dudenoff miał kilka mieszkań z niskim czynszem.
Ulokował w nich Zachodniaków.
Mimo że ci potrzebują go żywego, żeby zachować mieszkania,
zabijają go, palą ciało i realizują jego czeki, żeby to zataić.
Gdy Sazz wpadła na ich trop, zastrzelili ją z jego mieszkania.
A potem strzelali do mnie,
niemal eliminując najważniejszą osobę w śledztwie.
Nie wierzę, że Vince to zrobił.
To mój kumpel od Wordle!
Czekajcie.
Dzwonią na FaceTime.
- Cześć. - Hejka.
Seksowna część detektywistycznego sekstetu ma coś do powiedzenia.
Nie mieliście jechać na próbę?
Skoro wiemy, że jesteśmy niezbędni, nie porzucimy was.
Jesteśmy zawodowcami.
I to dlatego macie nas zagrać w filmie.
Damy sobie radę sami.
Możemy was na chwilę wyciszyć?
Zróbcie to, a my wyciszymy was.
Wszyscy się wyciszamy.
Te głąby wszystko popsują.
Nie wyciszyłeś nas.
Wybaczcie. Już wyciszamy.
- Przecież nas wyciszyłem. - Wciąż was słyszymy.
Wiecie co, nikogo nie wyciszajmy.
Potrzebujemy gdzieś przemyśleć plan.
Byle nie w Arconii.
Znam idealne miejsce.
Jak ich zmusić, żeby się przyznali?
Mam pomysł, ale wymaga pomocy pewnej osoby.
Jeśli powiesz Tony Danza...
Tony’ego Danzy.
Wytrzymasz jeden dzień bez mówienia o tym gościu?
KTO ZABIŁ TIMA KONO?
Jak moja postać może tu żyć?
Albumy nie są w kolejności alfabetycznej.
Nieźle.
Pierwsze wydanie obok drugiego wydania.
Cudownie, istny geniusz.
Poważnie?
No dobrze.
Dwójka celebrytów i Eugene naskoczą na Zachodniaków.
A potem co?
Zaraz zaczynamy zdjęcia, więc trochę powyciskam i dyskutujmy.
Możemy wrócić do mojego pomysłu?
Jest taki prosty.
Zaprosimy Zachodniaków
na 35. doroczną potańcówkę w białych spodniach u Tony’ego Danzy.
Tony Danza był gwiazdą telewizji lat 80., grał w Who's the Boss?
Nieważne.
Potem powiemy rodzince sosiarzy,
że Tony chce założyć swoją markę sosów
„Co za sos!”.
Zachodniacy do wszystkiego się przyznają
oczarowani jego charyzmą lokalnego mafioza.
Danza to dopiero plan-za.
Cudowny pomysł.
Trochę bym go zmieniła i porzuciła.
Zamiast tego zaskoczmy ich ding-dongiem.
Mów dalej.
W telenowelach ding-dong to ekscytujący zwrot akcji.
Na przykład: wraca zaginiony brat
albo sparaliżowany wujek zaczyna chodzić po 40 latach.
Przekombinowane.
Jedno z nich zabiło Dudenoffa, a reszta go kryje.
Trzeba ich przycisnąć.
Proponuję zaprosić Zachodniaków na gwiazdorską,
powiększoną partyjkę Oh, hell u Olivera.
- Dobre. - Świetnie.
Na naszym terenie. Wystarczy zachować spokój.
Precyzyjne kontrolowanie emocji to specjalność aktorów.
Pytanie, czy wy dacie radę.
- Ja też jestem aktorem. - Już nie przesadzajmy.
Oczywiście, że dam radę schwytać mordercę mojej przyjaciółki,
która marzyła tylko o otwarciu parku trampolin...
Muszę się położyć.
Kurwa mać, gdzie moja sypialnia?
Oby potrafił się opanować.
Konfrontacja z zabójcą przyjaciółki potrafi sponiewierać.
Wybaczcie, zwężam pory.
Za pomocą narzędzia wielofunkcyjnego Lady Longoria 19 w 1.
Tryb na podczerwień.
Ma też gwoździarkę, śrubokręt i masażer.
- Halo? - Cześć!
Cześć, kotku.
Moja narzeczona.
W ten weekend bierzemy ślub!
Witaj, moja miłości.
W ten weekend?
Jest trochę za stary na ślub przez wpadkę.
Może to ślub przez bajpasy.
Pójdę już.
Patrz, ma też funkcję dyktafonu.
Evo, jesteś geniuszką!
Z Auto-Tune.
- Chcesz wypróbować. - Nie.
Nie chcę tego dotykać.
Tak.
- Kotku, ja się wszystkim zajmę. - Aż nie mogę uwierzyć.
Wiem, tak się cieszę. Wszystko załatwię. Ja też cię kocham.
Pa.
To moje krzesło.
Rzeczywiście.
Ciągle zapominam.
Dobrze.
- W weekend bierzesz ślub? - Tak.
Nie mów, że pójdziecie do urzędu.
Ślub musi być uroczysty.
Z muzyką, przemowami, salwą z karabinów w powietrze.
Nie wiedziałem, że też jesteś romantykiem.
Ślub to najważniejsza część małżeństwa.
Z żoną powtarzamy go co kwartał.
Miejsce ślubu nada ton waszemu związkowi.
Gdy pragniemy zabawy, bierzemy go na plaży.
Po kłótniach wybieramy miejsce podpisania ważnego rozejmu.
Jałta, Poczdam, Camp David.
Sporo tego było.
- Loretcie urząd pasuje. - Ma rację.
Jest idealny, bo zaraz wrócicie tam po rozwód.
- Zach? - Tak?
Ćwiczymy scenę 13.
- Która to? - Oliver wyjaśnia,
czemu jego małżeństwo się rozpadło.
Wszystko dobrze?
Chyba nigdy nie widziałem cię wkurzonego.
Mój występ zyskałby więcej głębi,
gdybym mógł cię wtedy poobserwować.
Owszem, jestem wkurzony,
ale nie będę tego pokazywał,
bo przy ludziach nie wypada.
Eugene, poćwiczysz obracanie omletów?
Przeklęta scena z omletem. Dobrze, poćwiczę.
Tak się zastanawiam. Jesteś z tych, co krzyczą?
- Robisz się agresywny? - Gorzej.
Ale od lat mi się to nie zdarzyło dzięki mojej technice duszenia emocji.
Polega ona na oddychaniu
i intensywnych porządkach.
Proszę bardzo.
Przeszkadza ci to?
- Nie. - A to?
- Nie. - A czy to ci przeszkadza?
Dlaczego to robisz?
A czy to...
Mogą przyjść w każdej chwili.
Wiem, że mamy dużo na głowie. Mamy podcast, dwa morderstwa, ślub.
Ale zachowamy spokój.
My możemy zachować spokój lepiej niż wy.
To nie zawody.
Od teraz to zawody.
Ustawiam zwieracze na zaciskanie, rozluźnianie i znowu zaciskanie.
Już są.
Dobra.
Może wyprawię nam popijawę na jachcie.
To ma być wzór dla waszego związku?
Marzniecie w środku niczego, a druhna dyma kapitana?
- Chodź. - Już.
Witanko karcianko!
Przywieźliśmy przekąski.
Nie ma kart bez wędlinki.
Zgadza się, Mami.
Miło, że jesteście. Stwierdziliśmy, że tutaj się zmieścimy.
Spokojnie, wasi przyjaciele to nasi przyjaciele,
zwłaszcza jeśli to gwiazdy filmowe.
Nie widać tego przez opaskę,
ale puszczam do was oko.
Tak.
Do roboty.
Wiemy, że wiecie o czekach.
Oddawać telefony, już!
I co teraz zrobisz, Vince?
Macie się nie ruszać i wysłuchać naszej historii.
Moja drużyno, tylko spokojnie.
Chociaż morderca zwykle lubi się wygadać, zanim cię zabije.
Spróbują się wybielić przydługimi historyjkami z przeszłości.
Dokładnie. Że niby na ich miejscu też zabilibyśmy i zjedli Dudenoffa.
- Nie zjedliśmy go. - Ale zabiliście?
W porządku.
Dudenoff odwiedzał naszą restaurację.
Byli z żoną stałymi klientami, dopóki nie zmarła.
Zaczął zamawiać z dostawą.
Gdy brakowało nam personelu, dowoziliśmy mu jedzenie po drodze z pracy.
Oh, hell!
Był taki samotny w tej kawalerce.
Zapraszał nas do środka i graliśmy w karty.
Oh, hell w piątkowe wieczory.
Zrobiliśmy z tego nasz zwyczaj.
- Proszę. - Dobra.
Sekretny składnik to jamón ibérico.
Nikt go nie gotuje tak jak wy.
Dzięki. Naszym marzeniem jest założenie własnej marki sosów.
To zabrzmi nieprawdopodobnie, ale naszym inwestorem byłby Tony Danza.
Czyli zabiliście go,
bo nie dostarczył wam brakującej części marzenia?
Nie mów o Tonym Danzie.
Sosowy tatko zaczął!
- Nie zabiliśmy go. - W życiu!
- Nie zabiliśmy go. - Kochaliśmy go.
- Więc zrobił to Szalony Rudy. - Szalony? Ja?
Nie wiem, czemu wymieniam tę baterię.
Uroczo.
Poznałem profesora Dudenoffa osiem lat temu.
Chciałem zostać aktorem.
Żonglowałem pięcioma fuchami i poszedłem na jego zajęcia.
- Pamiętam swoje lekcje aktorstwa. - To było filmoznawstwo.
W kanciapie w podziemiach stacji metra.
Ćwiczyłem razem z pracownicami seksualnymi.
Jasne.
Pewnego razu na zajęciach oglądaliśmy Ludzi honoru.
Później na ulicy powiedziałem mu,
że nauczyłem się monologu z tego filmu na mój poprzedni kurs.
Kazał mi go zagrać, więc zagrałem.
Wygłosiłem cały monolog na przystanku.
Szło to mniej więcej tak.
„Chcesz odpowiedzi? Mam do nich prawo.
Chcesz odpowiedzi?
Chcę prawdy. Nie zniesiesz prawdy!
Synu, nasz świat otaczają mury, których muszą bronić mężczyźni z bronią.
Kto się tym zajmie? Ty? Pan, poruczniku Weinberg?
- Nie wyobra...” - Przepraszam.
Chcesz zagrać cały monolog?
Taki miałem zamiar. Jest tego wart.
„Nie wyobrażasz sobie, jak wielką dźwigam odpowiedzialność.
Płaczesz nad Santiago!
Całe moje życie, dla was niezrozumiałe, polega na ochronie innych.
Nie chcesz prawdy, bo w głębi serca,
czego nigdy nie przyznasz,
wiesz, że muszę stać na tym murze.
Potrzebujesz mnie tam!
Bo inaczej sam musiałbyś tam stanąć.
Mam gdzieś, do czego niby masz prawo.
Czy wydał pan rozkaz? Zrobiłem, co trzeba.
Czy wydał pan rozkaz? Dobrze wiesz, że tak!”.
To było wspaniałe.
Wyrwało go z kapci.
Zaprosił mnie do swojego mieszkania w Arconii.
A co to jest?
Krótkofalówka.
A co się z tym robi?
- To takie hobby. - Jasne.
- I... - Oczywiście kupiłem sobie własną.
Jak w końcu wszyscy.
Profesor Dudenoff spojrzał na mnie i powiedział...
Naprawdę masz talent, Rudy.
Dziękuję, to wiele dla mnie znaczy.
Zadam ci jedno pytanie.
Gdyby twoje życie było filmem, jakie byłoby twoje szczęśliwe zakończenie?
Wtedy złapał cię za twój mikołajowy worek i dał ci to zakończenie.
- Eva! - No co?
Nie, powiedziałem, że chcę zostać w mieście i nadal występować...
bez współlokatorów, którzy podcierają się ręcznikiem.
To było moje marzenie.
Charles, czyli zostaje nam tylko twój przyjaciel Vince.
Naraził cię na zapalenie spojówek i co dostałeś?
Same kłamstwa!
I pewnie zapalenie.
Czy to cię nie wkurza?
Ani trochę.
Wystarczy to zdusić w sobie, jeszcze bardziej
i jeszcze trochę, i nic mi nie będzie.
W porządku.
Skoro żadne z was nie jest na skraju załamania nerwowego...
Przed śmiercią żona kazała mi obiecać,
że nie stanę się typowym samotnikiem dziwakiem.
Kochaliśmy kino,
więc kiedy zobaczyłem ulotkę o zajęciach Dudenoffa,
myślałem, że w ten sposób mówi mi, że powinienem wyjść do ludzi.
Ale...
te dzieciaki.
KONIEC
To wspaniałe życie jest ponadczasowym filmem
z jednego prostego powodu.
Przez casting.
Jeśli wypełnicie swoją historię odpowiednimi ludźmi,
wasz film będzie wieczny.
Przepraszam, ten film nie jest ponadczasowy.
To prokapitalistyczny gaslighting.
Życie George’a wciąż jest do kitu, a Potter unika kary.
Nie! Niczego nie zrozumiałeś.
George odzyskuje rodzinę, a Potter jest sam.
Ja tam lubię być sam.
Wybacz, panie Doświadczony Życiowo,
ale nie ma nic gorszego
niż życie w samotności.
Nie uśmiechasz się, nie śmiejesz, nie obchodzi cię już smak jedzenia,
bo codziennie budzisz się bez niej.
A Dudenoffa lubiłem.
Film nienawidzi biednych. A ten drzew.
Czemu oni wiecznie chodzą wkurzeni?
- Świat schodzi na psy. - Prawda.
Synku, w tym mieście nie wynajmiesz mieszania
bez pieniędzy mamusi i tatusia.
Dlaczego film nie może być po prostu filmem?
Nie wiedziałem, że Jack Lemmon w Garsonierze...
Zaprosił mnie na swoje karciane wieczorki.
Nie mógł przewidzieć, że sobie podpasujemy,
a polubiliśmy się.
Jego żona uczyła muzyki.
Gdy miasto było jeszcze tanie,
przy każdej okazji skupywali mieszkania na piętrze.
Udzielała w nich lekcji
albo pozwalali tam mieszkać dzieciakom, które przechodziły gorszy okres w życiu.
Ale gdy zmarła,
profesor Dudenoff musiał mieszkać przy pustym korytarzu.
Nie chciał pozbywać się tych mieszkań.
Aż pewnego wieczoru, po godzinach gry w Oh, hell...
postanowił, że nie zamieni się w typowego samotnika dziwaka.
Złamał dla nas prawo.
Żeby dać nam szansę na realizację naszych marzeń.
On też miał marzenie.
Chciał żyć w Portugalii.
Więc wyjechał.
Od tamtej pory się nie odzywał.
Owszem, podtrzymywaliśmy tę wersję i realizowaliśmy jego czeki.
I to wszystko?
Możemy to powtórzyć.
Tym razem w wersji komediowej.
Nie.
- Dzięki. - Boże, nie.
Czyli na tym kończymy.
Jeszcze nie.
Czas na ding-donga.
Przygotowaliście ding-donga?
Miałaś dobry pomysł.
Helga?
Co ty tutaj robisz?
Mabel wywołała mnie przez krótkofalówkę.
Przyjechałam ujawnić prawdę.
„Nie zniesiemy prawdy”.
Ty jesteś Helga?
Wyobrażałem sobie bezzębną babę z maczugą.
Nie zwracaj na niego uwagi, mózg mu zwapniał.
Kontynuuj.
Poznałam Dudenoffa, gdy zaczęłam pracować jako ślusarz,
o czym od dziecka marzyłam.
- Poważnie? - Nie.
Wyglądam na ślusarza? Jestem hotówą.
Odziedziczyłam firmę po ojcu.
Miałam tylko jego, aż poznałam Dudenoffa.
Jesteś za młoda, żeby to kojarzyć, ale to czołówka z...
Larry i Balki, prawda? Czy nie?
Tak.
- Tak. - Nigdy nie znałam nikogo,
kto tak często gubi klucze.
Niektórzy w twoim wieku noszą je na wysuwanej smyczy.
To nie demencja.
Ciągle gubię klucze...
Dawniej wpuszczała mnie żona, ale...
Gotowe.
No proszę.
Potrzebujesz kodu, który będzie łatwo zapamiętać.
A może...
„Oh, hell”?
- Jak ta gra w karty? - Znasz ją?
Lubiliśmy tę grę z tatą. Nie grałam od jego śmierci.
Przepraszam, jesteś do niego bardzo podobny.
Z tym że on był wysokim, przystojnym blondynem.
Oh, hell i Larry i Balki.
Wiesz, w piątki organizuję karciane wieczorki.
I tak wszystkich poznałam.
Czemu nie?
Zgadza się, też tam byłam.
Założę się, że o tym nie wspomnieli.
Z początku byli najmilszymi ludźmi, jakich poznałam w Nowym Jorku.
Mieście, które zawsze chciałam nazywać domem.
Helga, gdzie mieszkasz, skarbie?
W uroczej ruderce jakieś 85 przystanków stąd.
Podobałoby się wam.
Potem dał nam ładne, tanie mieszkania
i z grupy nieznajomych stworzył rodzinę.
Ale po kilku latach...
odszedł.
Napisał, że głupio mu żegnać się w liście, ale miał dość pożegnań.
Wyjechał do Portugalii.
Helga – 10 000 $
Pomógł nam z naszymi marzeniami i ruszył realizować własne.
Wiem, że to stary piec wywoływał przepięcia,
ale niczego nie podejrzewałam. Jeszcze.
ZBRODNIE PO SĄSIEDZKU
Z dnia na dzień przestaliśmy ze sobą rozmawiać.
Totalna cisza.
A potem wypuściliście podcast.
Jednego możemy być pewni.
Ktoś z Arconii coś ukrywał.
Niebezpieczny świr, który otruł uroczego, acz pierdzącego, pieska.
Wszyscy zrobili się bardzo skryci.
Helga.
Słuchałam podcastu.
Te wszystkie dziwne zdarzenia w budynku, które miały was wystraszyć...
A jeśli to oni próbowali zatuszować to, co zrobili?
Zagrajmy w karty.
Zaczęłam się zastanawiać.
Proszę.
Dlaczego doszło wtedy do przepięcia?
Nie mogłam udowodnić, że maczali palce w zniknięciu Dudenoffa.
Ale miałam przeczucie, że muszę się wynieść.
Oni go zabili.
- Nie! - Wyjechał do Portugalii.
- Martwi nie wysyłają szynki. - Więc co to jest?
Nie widzę.
Serio nie wiem. Co to?
Endoproteza ramienia Dudenoffa.
Była w piecu. Zabiliście go i spaliliście ciało.
Gdy Sazz to odkryła, zrobiliście jej to samo.
A gdy zaczęliśmy drążyć, próbowaliście zabić mnie.
Inaczej, mnie naprawdę postrzeliliście.
Co my wyprawiamy?
Ci ludzie to mordercy!
Mam dość bycia miłym gościem bez charakteru.
Jestem Kanadyjczykiem, który uwolni teraz pokłady swojej złości,
i na Boga, podoba mi się to uczucie.
Charles.
- Ulżyj sobie ze mną. - O nie.
Spalili twoją przyjaciółkę.
- Nie. - A potem zasypali cię grami słownymi
z New York Timesa!
Liczyłem na coś więcej.
Tak.
Ciekawe.
- Chce powiedzieć, że jest mimem? - Nie słychać go,
ale dobrze znam jego postać.
Czuję jego słowa.
Mówi...
„Ci ludzie zabili Sazz.
Jestem wściekły i poruszony. Do pewnego stopnia”.
Do diabła z tym. Dawaj.
- Helga! - Nie, pomocy!
W noc śmierci Dudenoffa nie ty jedna dostałaś wiadomość.
A teraz wszyscy pójdziecie ze mną.
Tamtej nocy każdy dostał wiadomość.
Ale nasze były inne.
„Serdecznie zapraszam na mój pogrzeb o północy w piwnicy.
Nie mówcie Heldze”.
Kurwa, co jest?
- Pogrzeb? - To mi się nie podoba.
Chodźcie.
PIEC
Nie wypada zignorować zaproszenia...
- Co się dzieje? - Spokojnie.
Mogę coś powiedzieć?
- Tak. - Jasne.
Zawsze powtarzam, że film jest tak dobry jak jego obsada.
Jestem tylko nauczycielem.
Nigdy nie nakręciłem własnego filmu.
Ale coś wam powiem.
Gdyby nasze życie było filmem...
to miał cholernie dobry casting.
Profesorze, co my tu robimy?
Cóż...
Mam pewne wieści natury medycznej.
Jestem już stary,
więc to nie taka tragedia jak w Czułych słówkach ani niczym takim...
Zostało mi kilka miesięcy życia.
- Co? - Więc...
Kiedy umrę...
zrobią wam tutaj nalot
i rozdzielą naszą obsadę.
Znalazłem rozwiązanie.
I...
Polega na tym, że utrzymacie mnie przy życiu.
Nie dosłownie, bo przed chwilą łyknąłem wiadro tabletek.
Chcę, żebyście dzisiaj spalili moje ciało w piecu.
Tak!
Będziecie odbierać moje czeki z rentą
i powiecie wszystkim, że wyjechałem do Portugalii.
I nie możecie powiedzieć Heldze.
Na wszelki wypadek nagram dla niej wiadomość.
Gdyby się dowiedziała. Żeby was nie winiła.
- Wezwę karetkę. - Nie, pozwólcie mi.
Pozwólcie mi to zrobić.
Proszę.
A po wszystkim będziemy mogli się uścisnąć, dobra?
Vince, podejdź.
Do roboty, nagrajmy to.
Już, bez dubli.
Spokojnie.
Wszystko dobrze.
Witaj, Helgo.
Musisz być na mnie zła.
Ale tak trudno było ci poradzić sobie z odejściem taty,
więc wpadłem na taki głupi pomysł,
że może ochronię cię przed kolejną śmiercią.
Skoro tego słuchasz, to mój plan diabli wzięli.
Oby mnie nie.
Przynajmniej próbowałem.
Uśmiecham się do ciebie, młoda.
Tak strasznie nam przykro.
Tak.
Tego właśnie chciał, żeby zatrzymać nas razem.
Wróć na nasze piętro.
Prosimy.
To jedyne miejsce w mieście, gdzie mogę mieć świnkę.
Czyli Helga nie jest byłą dziewczyną Rudy’ego?
To też kłamstwo?
Tak, poza spaleniem człowieka
skłamaliśmy, że miałem dziewczynę.
Boże dopomóż!
Czyli to nie są mordercy.
Nie, ale nagraliśmy zarąbisty podcast.
Owszem, podtrzymywaliśmy tę wersję...
- Boże. - ...i realizowaliśmy czeki.
Pójdziemy siedzieć.
Nie pójdziecie.
Kiedyś byliśmy trójką samotnych dziwaków z Arconii.
Połączył nas podcast, ale nie użyję go, żeby ich rozdzielić.
Czyli nad podcast przedkładasz człowieczeństwo?
Co za objawienie.
Niech to nie będzie trójka frajerów, ale rodzinka frajerów,
która chce poprawić świat, zanim dwoje z nich umrze, co?
To też jakiś pomysł.
Mam więcej. Powiedzieć ci?
Skoro o rodzinie mowa,
chciałem ci powiedzieć, że poprosiłem asystenta mojego asystenta,
żeby zarezerwował ci wesele na szczycie Empire State Building
w otoczeniu floty latających balonów.
- Nie. - Spokojnie, ja płacę.
Chciałbym powiedzieć, że to daje mi radość, ale nie.
Miałem cię za większego romantyka.
I nie wiem, jak mam cię teraz zagrać albo szanować.
Także ten.
Dziękuję, Zachary, za te przemiłe słowa.
Ale weźmiemy z Lorettą ślub tutaj, w Arconii.
Tutaj się w sobie zakochaliśmy,
a chcę małżeństwa, w którym będziemy zakochiwać się codziennie na nowo
przez resztę naszego długiego życia.
Ty urocza mortadelko.
Ty piękna, marudna mortadelko.
Wiesz, co to mortadela?
Jednak jesteś romantykiem.
Pomogłeś mi odkryć własne emocje. Dzięki.
To zaszczyt móc odegrać małą rólkę na drodze do twojej samorealizacji.
Nie chcę odstraszyć widzów, więc nie zagram tego w filmie.
- Pa. - Pa.
Cześć.
Wszystko gra?
Tak.
Na pytanie, czy wszyscy dożywają do końca Łodzi ratunkowej...
odpowiecie sobie sami.
Tak naprawdę ten film pokazuje,
jak grupa ludzi walczy o przetrwanie na wzburzonych wodach,
co jest o wiele trudniejsze, kiedy działa się w pojedynkę.
Okazało się, że w West Tower nie doszło do morderstwa.
Tylko jeden facet wyjechał do Portugalii, a z grupy obcych zrobił rodzinę.
No cóż, wybrana rodzinko,
ukręciliśmy łeb świetnemu materiałowi i wróciliśmy do punktu wyjścia.
Dlaczego my nie dostajemy ding-donga, kiedy kończą nam się tropy?
Proszę, puk-puk, ding-dong.
Zostało mu jeszcze Flakomleko?
Już sprawdzałam lodówkę, jest piwo.
Patrzcie, kto to.
Cześć. Widzę, że odzyskałaś świnkę.
Dzięki uprzejmości tego furiata, który niechętnie mi ją zwrócił.
Nazywa się Howard?
Nie chciałam tam psuć atmosfery,
ale wiem coś o twojej przyjaciółce, Sazz.
Czyli jednak ją znałaś?
Tak. Wypytywała przez radio o dziury fabularne w waszym podcaście.
Żadnych dziur.
To dzięki tobie Sazz miała tyle notatek o West Tower.
Było jeszcze coś.
Mówiła o kaskaderze z filmu Projekt Ronkonkoma.
Kiedyś miał się u niej szkolić, ale coś strasznie zawalił
i zaczął ją prześladować.
Powiedziała „Jest niebezpieczny. On mnie wykończy”.
Co to jest Projekt Ronkonkoma?
Sprawdź na IMBD, to taka strona.
Wiem, co to IMDB. Mój agent miał mnie tam dopisać.
Mam!
Projekt Ronkonkoma. Co to za kaskader?
Możemy z nim pogadać?
Niekoniecznie.
Napisy: Magdalena Adamus