Poprzednio...
- Przyjaźniłem się z Sazz. - Szukamy mordercy.
Jasne, do podcastu.
Ben Glenroy?
Ben nie żyje. Jestem Glen Stubbins, dubler Bena.
Załatwisz mi robotę przy filmie?
Straciłeś dublerkę, a ja mojego aktora.
Możemy stworzyć zespół.
Boże, ktoś oberwał!
Glen dostał! Wciąż żyje.
Jest stabilny, ale nieprzytomny.
Dostał w płytkę w głowie i kula odbiła w Galifanasia.
Jestem gotowa akceptować twoje wariactwa przez resztę życia.
Dajesz mi bransoletkę lalki?
Oświadczam ci się. Chcę za ciebie wyjść.
W ten weekend bierzemy ślub.
Sazz to wszystko rozgryzła. Może to chciała mi powiedzieć.
Chciałam ci coś powiedzieć o twojej przyjaciółce Sazz.
Wypytywała przez radio
o wszystkie dziury fabularne w waszym podcaście.
To od ciebie wiedziała te wszystkie rzeczy o West Tower.
Mówiła o kaskaderze z filmu Projekt Ronkonkoma.
Powiedziała „On mnie wykończy”.
Co to Projekt Ronkonkoma?
Mam. Projekt Ronkonkoma.
Co to za kaskader? Można z nim porozmawiać?
Niekoniecznie.
Dla osób z kina i telewizji
ludzie, z którymi pracujesz, są najważniejsi.
SCENA 16
Aż produkcja dobiega końca i kontakt się urywa.
2 Lata Wcześniej
Mówi Pataki.
Cześć, Spanko, jak leci?
Spoko, wychodzę z planu.
Projekt Ronkonkoma. Pewnie, że zmontuję ci ekipę.
Ale czasami spotykasz kogoś, komu nie chcesz dać odejść.
I ten ktoś zmienia twoje życie w sposób, jakiego się nie spodziewałeś.
Jezu.
Imponujący przewrót.
Uczę tego na zimowym intensywnym kursie salta.
Byłeś kiedyś kaskaderem?
Tutaj jest.
Nie możecie tu wejść.
Musimy, jesteśmy rodziną.
Zgadza się. Stubbinsowie, wie pani.
Jestem Oliver, ta cailín to Mabel, a kuzyna Charlesa pani zna.
Miło panią poznać.
To jakiś nowy akcent.
Pojawia się i znika.
No dobrze, badamy sprawę morderstwa i musimy pomówić z Glenem.
Glen jest bardzo słaby.
Nie można go teraz przesłuchiwać.
Bez obaw, złotko. To niewinne pytania.
W stylu „Podobno Sazz poszła na noże z jednym uczniem.
Chodzi o ciebie, Glenie Stubbins?”.
I rzecz jasna „Co się stało na planie Projektu Ronkonkoma
na wiecznie zielonej wyspie?”.
A poza tym typowe „Czy zamordowałeś naszą przyjaciółkę?”.
Nie wpuszczę was, kropka. I o co chodzi z piwem?
- Chcieliśmy... - Nie.
...wywabić go ze śpiączki.
Myśleliście, że zapach piwa go wybudzi?
Dlaczego? Bo jest Irlandczykiem?
Wołową konserwę też macie?
Nie.
Mamy za to sole trzeźwiące. Tu nam nietaktu nie można zarzucić.
Nawet nie wiem, czy działają.
Działają.
Mamy też tablicę Ouija, gdyby mógł ją kontrolować siłą umysłu.
To jak?
Pielęgniarka ma do nas zadzwonić, jeśli Glen się obudzi.
Co teraz robimy?
I co mam zrobić z tym piwem?
Sazz dała mi je, zanim zginęła, nigdy go nie wypiję.
Bo wiesz, piwo to napój pospólstwa.
Jako dobra przyjaciółka wezmę od ciebie ten napój dla pospólstwa.
Tak sobie myślałem...
Za kilka dni się żenisz.
Co ty na to, żebyśmy gdzieś wyszli i uczcili to jakimś niepiwnym drinkiem?
Zorganizujesz mi wieczór kawalerski?
Nieważne, co ludzie mówią. Nie jesteś zimnym robotem.
Dobry chłop.
Patrzcie, to barman z Mózgowstrząsu.
Troje dupków, którzy mieli rozwiązać morderstwo Sazz.
Wciąż nad tym pracujemy.
Wpędziliście gościa w śpiączkę.
Obracasz się w kręgach kaskaderów.
Podobno uczeń Sazz z Projektu Ronkonkoma
robił jej problemy.
A Glen Stubbins pracował przy tym filmie.
Nie, Glen zastąpił ucznia Sazz.
Gość tak zjebał sprawę, że Sazz musiała go wywalić.
Więc Sazz zakończyła karierę swojego ucznia,
a potem Glen go zastąpił.
To motyw, żeby zabić ich oboje.
Glen nie był naszym strzelcem, tylko kolejną ofiarą.
Jak nazywał się ten uczeń?
I co stało się na planie tego filmu?
Nie znam gościa.
Jedynymi osobami, które wiedzą, co zaszło, są Sazz, Glen i reżyser.
Więc wystarczy odnaleźć reżysera tamtego filmu. Kto nim był?
Ron Howard.
W końcu mamy celebrytę w tym sezonie!
ZBRODNIE PO SĄSIEDZKU
Odcinek Dziewiąty – Sezon 4 Ucieczka z planety Klongo
2 Lata Wcześniej Zdjęcia do Projektu Ronkonkoma
Twoja pierwsza scena z ogniem.
Wiem, że powtarzaliśmy to już z milion razy,
ale dodamy do tego jeszcze raz. Działamy?
Raz, wyciągasz ognioodporny ochraniacz z zamrażary i zakładasz.
Dwa, nasmaruj sobie wrażliwe części ciała tym.
Nadgarstki, szyję, kostki.
Wszystko, czego nie zakrywa...
to.
Ognioodporna kamizelka, czyli krok trzeci.
Trochę znoszona i oldskulowa,
ale to prezent od mojego tatuśka i służy mi od lat.
Proszę, przymierz.
Nasmaruj się i zaraz cię zapalimy.
Ale się nakręciłam.
Frank, wszystko gotowe?
ZEMSTA KASKADERA ŚWIAT KASKADERÓW
UCZEŃ SAZZ
Trochę nam to zajęło, ale nareszcie jesteśmy na dobrej drodze.
Pozostaje kwestia tego, jak mamy dotrzeć do Rona Howarda.
Odkładałem to, żeby zrobić jak największe wrażenie,
ale Ron-Ron i ja jesteśmy bliskimi przyjaciółmi.
Nazwał go Ron-Ron, to musi być prawda.
Powinieneś wiedzieć, że nasze zdjęcia wiszą tuż obok siebie
w mojej ulubionej chińskiej knajpce.
Obok, w sensie niedaleko i trochę po skosie.
Paprotka zasłania mi twarz, ale mojej grzywy nie przegapisz.
Świetnie, wasze zdjęcia się znają. To nam pomoże.
Jestem zdruzgotany, że niby dobrze mnie znasz,
a założyłaś, że to już koniec tej historii.
Był rok 1988.
Jadłem właśnie dziesiątego pierożka.
I kto wchodzi? Ron Howard we własnej osobie.
Zanim się obejrzeliśmy, jedliśmy razem specjalną zupę tak ostrą,
że przepociliśmy koszule.
Gadaliśmy do późnej nocy. Topless.
I być może tańczyliśmy na stole.
Nie jestem pewien. Końcówka wieczoru była zakręcona.
Jak włosy na klacie Ron-Rona, to pamiętam.
- Widziałeś sutki Rona Howarda? - Boże.
Jak dwa kardynałki w krzakach.
Załóżmy, że to prawdziwa historia.
Może zadzwonisz do swojego kumpla i coś z niego wyciągniesz?
To było przed erą smartfonów.
Mam numer jego faksu samochodowego,
ale wystarczy obserwować knajpkę, to przyjdzie.
Po prostu zadzwonię do Tommy’ego Hanksa i wyproszę od niego numer.
To mój bliski przyjaciel, w końcu raz widziałam Ekspres polarny.
A to dopiero... Skoro o Hanksie mowa, trzeba go zaprosić.
Na co?
Na mój kawalerski.
Od kiedy wyszliśmy ze szpitala, ciągle jesteśmy razem.
- Kiedy miałem to zrobić? - Tak, wiem.
Ale wyślij zaproszenia jak najszybciej.
Właśnie, zostało ci jakieś 50 godzin,
więc jesteś skazany na zaproszenia wirtualne.
Niezbyt szykowne, ale trzeba radzić sobie z tym, co się ma.
Nie będę wymagający.
Na moim kawalerskim chcę trzech rzeczy:
whiskey, znanych celebrytów
i kogoś, kto odwali coś nieprzyzwoitego,
żebyśmy musieli to ukrywać do końca życia.
Zrobię z tego skrót, będzie łatwiej.
W-S-B-S.
Whiskey, szychy, brzydki sekret.
Jasne. P-O-M-O-C-Y.
To idealny moment, żebym sobie poszła.
Pójdę do kogoś, kto naprawdę pomoże nam znaleźć Rona Howarda.
Proszę.
- Mabel! Ślicznie wyglądasz. - Cześć.
Byłyśmy dzisiaj umówione?
- Skylar. Cześć. - Cześć.
Byłyśmy dzisiaj umówione z Mabel?
Może, nie pamiętam.
- Zapomniałaś, nie szkodzi... - Nie zapomniałam...
To bezpieczna przestrzeń, spokojnie.
Nie bierz znowu wolnego dla zdrowia psychicznego.
Dobrze. Pa.
Dłużej tego nie zniosę.
Wybacz, nie byłyśmy dzisiaj umówione.
Chciałam cię tylko zapytać...
O film?
Coś ci powiem. Ten film jest patologicznym wrzodem.
Kostiumy są okropne. Paskudne.
Eva Longoria jest wiecznie niedostępna
przez jakiś TED Talk albo urodziny miliardera.
Siostry Bracia mnie wykończą.
Co ciekawe, wciąż proszą o nowe sceny z Mabel.
Chyba chodzi o twój erotyczny antyseksapil.
To przez te swetry.
A kolejne wersje scenariusza są coraz gorsze.
Już nie pamiętam historii, w której się zakochałam.
Może to wina dwóch kawowych lewatyw z rana,
ale zaczynam myśleć,
że siostry Bracia to nie identyczne bliźniaczki.
Wpadłam, bo próbuję namierzyć Rona Howarda.
Wiesz, gdzie może być?
Pewnie, że wiem.
- Serio? - Jasne, Mabel.
W tym mieście jesteś nikim, jeśli nie wiesz, co porabia Howard.
Jest w Nowym Jorku, kręci tu film.
Nikt nie wie, o czym ani z kim,
ale podobno jest bardzo autobiograficzny,
osobisty i kameralny.
Ma budżet na 200 milionów.
Mogę cię o coś spytać?
Czy w rozmowach używasz słowa „ziom”?
Ziom? Nie, kumpluję się z siedemdziesięciolatkami.
Tak właśnie myślałam.
Te strony to jakiś gigantyczny paździerz.
Wiesz co, mam pomysł.
Ja dam ci adres Rona Howarda, a ty zrobisz coś dla mnie.
Mianowicie przejrzysz te sceny
i poprawisz tak, żeby brzmiały jak prawdziwa Mabel. Co ty na to?
Jeśli coś mi wyjdzie z tego tropu, to pomogę ci, jak wrócę.
Tak!
- Proszę. - Dziękuję.
- Cześć. - Pa.
Przed wejściem na plan wszyscy muszą podpisać umowy poufności.
Dobra, ja się tym zajmę.
Wystarczy, że się przedstawię, a Ron Howard sam mnie wpuści.
Ja pójdę. Ochroniarze kochają Brazzosa.
Jestem jak ich księżna Diana.
Ja powinnam pójść. Bo nie jestem żadnym z was.
Stać. Macie przepustki?
Pokażę ci moją.
Brazzos, ten serial. Twój tata pewnie oglądał.
Nominacja do Emmy za dźwięk.
Musimy porozmawiać z panem Howardem o śledztwie.
Jesteśmy zawodowymi podcasterami ze Zbrodni po sąsiedzku.
To najpopularniejszy podcast kryminalny na Upper West Side
sponsorowany przez delikatesy.
Nie wejdziecie.
Przekaż Ron-Ronowi, że przyszedł Ollie Putnam.
Powiedz mu o „zupie spoza karty”.
Ale ostra.
Będzie wiedział, co to znaczy.
Będę z wami szczery.
Nie oglądam telewizji i super, że macie podcast.
To naprawdę coś.
Niesamowite, że masz swój prywatny żart z Ronem Howardem.
Ale jeśli was wpuszczę, stracę pracę
i nie pojadę do Disneylandu z kuzynami,
a planujemy tę wycieczkę od lat.
I w razie gdyby mój szef podsłuchiwał: wypad mi stąd!
Dobrze.
Uroczo nas zbył.
Statyści.
Tak?
Mieliście być dziesięć minut temu. Ruchy!
Czas. Statyści.
Miłej wycieczki.
- Bierz przepustkę. - Tak.
Dziękuję.
Nie będę musiała grać, prawda?
Denerwujesz się? Twoje hobby to łapanie morderców.
To nie jest aż tak straszne.
Dobre wieści.
Gdy tylko wkroczymy na plan,
Ron-Ron mnie rozpozna i nas odciągną.
Bez obaw, statyści nie muszą nic robić. Zachowuj się naturalnie.
Dotąd o tym nie myślałem,
ale muszę zmienić osobę do kontaktu w razie wypadku na Lorettę.
Nowe życie.
Aż mam gęsią skórkę.
Słuchajcie.
Ustawcie się w szeregu i grajcie przerażonych.
Najlepsza dziesiątka zostaje.
Mówiłeś, że statyści nic nie robią.
Teraz robią, więc szykuj się.
Idziemy.
Ustawcie się tutaj.
Mam grać z rozmachem czy skromnie?
Wyrazić niewyobrażalną grozę samymi zębami?
Tak nie rób.
Ty pierwszy.
Zostajesz.
Co mam robić?
Gramy z rozmachem.
Na to liczyłem.
- Odpadasz. - Szlag.
Ostateczny wybór: gram skromnie.
To bardziej pasuje na srebrny ekran.
Wszyscy nie możemy się doczekać.
Ty.
Miało być skromnie.
To było skromnie.
Zostajesz.
Dziękuję.
O Boże. Brazzos?
Miło spotkać fana. Ron pewnie chciałby się przywitać.
Robisz za statystę?
Jakie to smutne.
Damy ci zagrać.
Nie poddawaj się. Zostajesz.
Tędy.
O nie. Chyba nie dam rady.
Teraz ty.
Super, zostajesz. Idź po kostium i na make-up.
Jesteś...
Jesteś aniołem?
Spokojnie. Jest pan w szpitalu.
Postrzelono pana w głowę.
Nie.
W serce.
Odwiedzili pana przyjaciele.
Małżeństwo starszych gejów i ich opiekunka.
Chcieli zapytać o kaskadera z Projektu Ronkonkoma.
Jasne. Nie. Muszę z nimi natychmiast porozmawiać.
- Powiem, że pan się obudził. - Szybko.
Jeszcze jedno.
Uczyni mi pani ten zaszczyt
i zostanie panią Glenową Stubbins?
Glen Stubbins to ja.
Zawołam lekarza.
- Dobrze. - Już.
Dostanę pokój bez szczurów?
2 Lata Wcześniej Zdjęcia do Projektu Ronkonkoma
No dobra.
Pamiętaj o głębokim wdechu tuż przed podpaleniem.
Ostatnie, czego chcesz, to wdychać płomienie.
Jak reżyser krzyknie „cięcie”, padasz plackiem
i dajesz się zlać wodą.
Zaczekaj pół minuty, zanim cokolwiek zrobisz,
żebyś nie zapalił się na nowo.
Dasz czadu?
Pewnie, że tak.
Przynieś chlubę tatkowi.
Robię to dla Sazz.
Jak Ron-Ron ma mnie teraz rozpoznać?
W chińskiej knajpce
zdecydowanie odbiegałem aparycją od wielkiego żelka.
Dlaczego nam dali kombinezony, a Mabel tylko malują?
Bo wy gracie Klongosów, a ja zwykłą dziewczynę.
No tak, Klongosów.
O czym jest ten film? Czy obserwujemy koniec kariery Rona Howarda?
O nie, jedząc z nim tę zupę, zrozumiałem, że Ronowi trzeba zaufać.
Powiedziałem mu:
„Ron-Ron, to ty masz piękny umysł”. Był zachwycony.
Walnął kartą kredytową i zapłacił za całą zupę.
Boże, słuchajcie.
Muszę biec do szpitala.
Glen Stubbins się obudził.
Zapytam też, czy usuną mi tę część mózgu,
która zapamiętała was w spandeksie.
Co?
No tak.
Przy okazji, myślałem o twoim kawalerskim i już wiem, co zrobimy.
Nareszcie. Zamieniam się w słuch.
Czyżby zainspirował cię spandeks i kuleczki?
- Pamiętasz tę knajpę z hot dogami? - Tak.
Na zewnątrz stała fałszywa budka telefoniczna,
która prowadziła do tajnego baru.
Możemy zrobić coś takiego.
Zjeść hot dogi z moim ziomem.
Czy ktoś mi coś dosypał?
Co się stało z W-S-B-S?
Whiskey, szychy.
Brzydki sekret.
Czyli pamiętasz.
Już myślałem, że w twoim planie zabrakło moich wytycznych przez zapominalstwo.
Tymczasem winne jest tu celowe zaniedbanie.
Wiesz co, zapomnij o wszystkim.
Nie będziesz w tym chodził.
Statyści na plan.
Wróciłaś, kotku.
Co? To ty.
Co ty...
Co... Nie.
Nie. Przestań!
Na miejsca.
Zaczynamy.
Ron-Ron. To ty?
REŻYSERKA Wstęp wzbroniony
To ja.
Nie zaczepiaj Rona.
Słuchajcie.
Na mój znak spojrzycie na potwora.
Macie zrobić przerażone miny i uciec w tamtą stronę.
Jasne?
Świetnie.
Wiem, jak się wykażemy aktorsko.
Rób to, co ja.
Statyści.
I akcja.
Uciekajcie!
Uciekajcie, Klongosy!
Kupię wam więcej czasu!
Niech moja śmierć nie pójdzie na marne!
- Nie, potworze! - A ten co wyprawia?
Charles, wysiliłbyś się, pomóż!
Czy będzie jak z moim kawalerskim?
Kawalerskim?
Masz rację. Powinienem się wysilić.
Co powiesz na rejs z cygarem o zachodzie słońca po Gowanus Canal?
A może wizyta w spa z kolacją, gdzie zrobią nam rybi pedicure,
a potem podadzą te rybki w stylu omakase.
Czekaj! Drinki z rzeźb lodowych nalewane przez profesjonalnych nalewaczy!
Czy coś takiego ci wystarczy?
O, czekaj! A może ekskluzywny klub ze striptizem w powietrzu i słoń?
Ale nie byle jaki słoń.
Słoń szycha!
Babar. Dumbo.
A może ten z internetu, co usiadł na głowie opiekuna w zoo.
To bez znaczenia!
Bo i tak nikt nie przyjdzie.
A to dlatego...
że jesteś nieznośny.
I cięcie?
Kto zatrudnił tych idiotów?
Wywalić ich. Zróbcie zdjęcia na czarną listę.
Reżyser was tu nie chce.
Już.
Sorki, Brazzos.
A teraz ustawcie się. Ron Howard chciał się przywitać
i podziękować wam za waszą pracę.
Gdzie on jest?
Tak mi przykro.
Zmarł.
Mój Glen.
- Co się stało? - Nie wiem.
Wyglądał dobrze, rozśmieszał mnie.
Powiadomiłam bliskich, że się obudził, zrobiłam obchód,
a kiedy wróciłam, on już...
Z ostatniej chwili. Nicky „Karku” Caccimelio,
Król Pralni z Brooklynu, zaginął.
Mimo jego powiązań z mafijnym klanem Caputo
władze nie podejrzewają udziału osób trzecich.
Komu jeszcze pani powiedziała, że się wybudził?
Tobie i jego osobie do kontaktu w razie wypadku.
- Sazz Pataki? - Dzwoniła pani do Sazz?
Odebrał mężczyzna?
Zrobiłam coś nie tak?
- Kręcimy. - Akcja!
2 Lata Wcześniej
Wyłaź, szczurze.
Na ziemię.
To za Dona Antonio!
Cięcie!
Zgaście go!
Tak!
- Mówiłam ci. - Czysto!
Tak!
Mówiłam, że się uda!
Rany Julek!
O nie!
- Pomóc ci? - Nie.
Nie potrzebuję pomocy.
Bo mogę...
Już prosiłem o zbyt wiele.
Nie chcę być nieznośny.
Jesteś moją osobą do nagłego kontaktu.
- Co? - Kiedy wypełniam formularze,
podaję twoje nazwisko.
Wiem, że ty podawałeś moje.
Ale teraz masz Lorettę...
Zawsze wiedziałem, że Mabel kiedyś wyfrunie z gniazda,
ale sądziłem, że my dwaj
zestarzejemy się
i umrzemy razem.
Nie zrozum mnie źle.
Naprawdę lubię Lorettę.
Ale teraz stałem się tym dziwakiem.
Doczepiam się na wasze randki.
Mówię: „Podzielmy się deserem we trójkę”.
Tak naprawdę nie chciałem ci robić wieczoru kawalerskiego.
Chciałem tylko uczcić naszą przyjaźń.
Jeśli chciałbyś coś zjeść, to zgłodniałem.
Możemy iść na chińszczyznę.
- Pomożesz mi? - Pewnie.
PAŁAC CZERWONEGO SMOKA
Wiesz, że zawsze będziemy przyjaciółmi.
Boże, już mi przeszło.
Nie musisz mi tak słodzić.
Zwłaszcza patrząc mi w oczy.
A jak schowamy się za menu?
Tak lepiej.
Przy pierwszym ślubie nie miałem wieczoru kawalerskiego.
Ani drużby.
Tym razem też nie muszę mieć kawalerskiego.
Ale chcę, żebyś był moim drużbą.
Chyba wezmę makaron.
Jeśli to cię pocieszy,
zrobię z ciebie kontakt w Life Alert, gdybym upadł.
I możemy razem iść na kolonoskopię.
Pewnie.
Może pierożki.
Podać coś do picia?
- Dwa razy johnnie walker. - Oczywiście.
Dokąd idziesz?
W-S-B-S.
W-S-B-S?
Proszę bardzo.
Whiskey.
Oraz nasz brudny sekret.
Ale to dobre.
Wiem, że to nie jest twój wymarzony wieczór kawalerski, ale mimo to...
Jest idealnie.
Chociaż dodam, że brakuje nam szychy.
Ty?
No dobra.
Schowam się za menu,
aż niezręczność tej chwili wyparuje.
Dzień dobry. Nie mam rezerwacji, ale znajdzie się stolik?
To chyba jakiś żart.
Szycha!
Udało ci się!
O mój Boże!
To ty. Ollie.
- Ron-Ron. - Ron-Ron!
Uwielbiam tę scenę w Mayberry, jak idziecie na ryby.
Nigdy nie wspominaj o wycieczce na ryby.
No już, spokojnie.
- Wytrzymaj. - Nigdy.
Mabel, dzięki Bogu. Bev mówiła, że pomożesz ze scenariuszem.
Kurwa. Marshall, nie jestem w nastroju.
To zajmie tylko chwilę.
Czy Mabel powiedziałaby:
„Nazywam się Mora. Mabel Mora”?
Czy raczej: „Jestem Mabel, kurwa, Mora”.
Rozważam drugie.
Ani jedno, ani drugie.
O Boże.
To koszmarne. Ja jestem koszmarny.
Błagam, Bev mnie zwolni, jeśli tego nie poprawię.
Zrobię wszystko. Utknąłem. Nie mogę uchwycić twojego głosu.
Mojego głosu nie trzeba uchwycać.
Nie żyje kolejna osoba.
Gdybym rozwiązała sprawę
albo szybciej odkryła tożsamość kaskadera,
on wciąż by żył.
Ale nie żyje.
To dopiero kwestia dla Mabel.
Czy mógłbym... Ja tylko...
Hanks pochyla się nade mną i mówi: „W sumie to nie lubię sosu ranczerskiego”.
Dobre.
À propos śmiesznych historyjek,
podobno był jakiś gruby incydent przy Projekcie Ronkonkoma.
Do tego potrzebuję drugiej whiskey.
Nawet go nie skończyliśmy.
Ale wszystko pamiętam.
W dniu dużych scen kaskaderskich atmosfera na planie zawsze jest napięta.
Zwłaszcza gdy w grę wchodzi ogień.
Kamera, akcja!
Wszystko szło dobrze.
Van zahamował z piskiem,
kaskadera rzucono na ziemię,
polano benzyną
i podpalono.
Wszystko według planu.
Zajebiście.
Krzyknąłem „Cięcie”.
Cięcie!
Zgaście go!
I go zgasili.
Teraz ujęcie ze steadicamu.
Ale facet nie sprawdził, czy na pewno zgasili go do końca.
Chwilę później do mnie podszedł...
Dobra robota.
...mówiąc, że chce mi coś pokazać.
I w tym momencie zapalił się na nowo.
Rany Julek!
Spalił mi brwi!
Wiem, że często rzucam mięsem,
ale to jest, kurwa, za dużo.
Może masz rację.
Powinnam bardziej wierzyć w siebie.
U ciebie to zadziałało.
- Chcesz piwo? - Pewnie.
W końcu ktoś nakręci twój scenariusz.
Zgadza się.
Co to?
- Ron? Ron-Ron. - Ron-Ron.
Musimy znaleźć tego kaskadera.
Jak wam się uda, odzyskajcie moje buty.
Ukradł mi je z przyczepy.
Musiałem kupić nowe. Bez nich nie mogę pracować.
Mają dodatkową amortyzację na piętach.
Jak ten z grzejnika.
To on.
Pamiętasz, jak się nazywał?
Nigdy go nie zapomnę.
Rex Bailey.
Mam zdjęcie, jeśli to pomoże.
Zostawiam sobie zdjęcia ludzi, którzy mają zakaz wstępu na mój plan.
Proszę, to on.
Wygląda jak...
Ale wyobraź sobie brodę.
I okulary.
I ciemne włosy na grzybka.
O mój Boże.
Imponujący przewrót.
Byłeś kiedyś kaskaderem?
Chcę zostać scenarzystą,
ale chętnie popracuję na planie filmowym.
Twoja pierwsza scena z ogniem.
Działamy?
Zgaście go!
Teraz ujęcie ze steadicamu. Mówiłem, że...
Panie Howard?
- Panie Howard. - Dobra robota.
Przeczyta pan mój scenariusz?
Ta broda to coś nowego, kotuś.
Co? To ty.
Co?
Nie. Nie!
Zbrodnie po sąsiedzku: Film Scenariusz Sazz Pataki
Marshall?
Dlaczego na tym scenariuszu napisano, że jego autorką jest Sazz Pataki?
Charles (Stary) UCZNIEM SAZZ BYŁ MARSHALL P. POPE!
Napisy: Magdalena Adamus