HISTORIA OPARTA NA PRAWDZIWYCH WYDARZENIACH
DO KTÓRYCH NIGDY NIE DOSZŁO
Uwielbiam ogień w kominku.
Dobra, przygotujmy tu trochę.
To damy tutaj.
I cóż, wy musicie zniknąć. Ale tylko na weekend.
Nasze zdrowie.
Halo?
Jest tam ktoś? Shawn?
Nie wydurniaj się.
Mam broń! Szlag...
Joł! Co ty... za bardzo DMX.
Skarbie, to ty?
- Kuźwa, Morgan! - Czarnuchu!
Mogłem nie wysyłać cię na muay thai.
Siły to ci nie brakuje.
Co nic nie mówisz?
Prawie wylałam wino!
Mój nos to masz gdzieś, ale winko to już nie?
Skarbie, jesteśmy sami w domku w lesie.
Póki nie ma reszty, mów, że wchodzisz.
- Prosisz o zbyt wiele. - Tak?
Dotknę ci później sprzętu.
- Umowa stoi. - Oczywistość.
Obczaj ten pokój.
- Kosmos. - Aż tak?
- Chodź. - Czyli aż tak. No dobra.
Za mną!
- Za twym przywódcą. - Tak jest.
Nie wygłupiaj się.
To dom Blade'a? Gdzie Wesley? Muszę z nim pogadać.
Kosztował, jakby był. Czekaj.
POKÓJ GIER
- Drzwi zostawiłem otwarte. - Idę po szałwię.
No już, już. Jest git.
Nie bawię się.
Oglądałam odcinek Dateline
z psychorodzeństwem, co trzymało kazirodcze dzieci
pod schodami w ich Airbnb.
To nie Dateline,
tylko fabuła W mroku pod schodami.
Może i tak.
Ciut zajebałem, ale masz.
- Żyjesz? - Wchodź do komnaty zniszczenia.
Chodź, chodź.
Wiedziałaś o tym pokoju gier?
Nie.
Nie dlatego tu jesteś.
Musisz to obczaić.
- The Blackening. Serio? - No.
- Szlag! - Co, do Jima Crowa we wsi, nie?
Trochę to pojebane. Czemu to tu jest?
Nigdzie o tym nie pisali, ale spoko, ja napiszę.
Jak tylko złapię sygnał,
to anuluję rezerwację.
Wyślij mi to.
Wiadomo. Uśmiech, jebako.
- Masakra. - No...
- Jak się w to gra? Ma to zasady? - Chcesz zagrać?
Trochę jestem ciekawa. Ty nie?
W piki to nie pograsz, ale w Bambo tak?
Bo Bambo nie spasuje.
Jak niby nie masz kierów, to wiesz co?
- Nie powinieneś ich mieć! - Wybierz kartę.
Przynajmniej działa. Zasilane pewnie rasizmem.
Ta bateria prędko się nie wyczerpie.
Trafna uwaga, mała.
- Wybierz kartę! - Luzuj, czarnuchu, wybrałam.
Zważ lepiej na ton, dobra?
- Dobra. - Co masz?
„Jesteś czarnym bohaterem horroru.
Spróbuj nie zginąć.
Wymień czarnego bohatera, który przeżył horror.
Odpowiedź źle, a zginiesz”. Co to ma być?
Taka gierka z agresywnym sznytem.
A czarni w ogóle grali kiedyś w horrorach?
Za dużo myślisz.
Znam odpowiedź: Jada Pinkett i Omar Epps, Krzyk 2.
Jeb, Bambo!
Co ty, oni zginęli jako pierwsi!
Studio nie miało chyba kasy,
by zagrali cały film, wiec musieli kipnąć.
Dobra, zobaczmy, co tu jest. Są i pionki do gry.
Czekaj no...
- A to nie jest mój kolczyk? - Pokaż.
Niby taki sam, ale inny.
Czas dobiegł końca bez poprawnej odpowiedzi.
Skąd gra wie, czy odpowiedź jest dobra?
Nie wie, czaj. Bambo, widzisz nas?
Owszem, widzę. Czas umierać.
Kurwa!
Nic nie widzę. Gdzie jesteś? Skarbie? Mów do mnie.
Chodź do mnie.
- Tutaj, chodź. - Gdzie?
Tu jestem, chodź do mnie.
- Dobra, mam cię. - Boję się...
- Posłuchaj. - Czy to... ktoś oddycha?
Chwila, gdzie mój telefon...
Dobra, mam go.
- Dobra... - Spokojnie.
Tak jest... Halo?
Shawn? Shawn!
Uciekaj... mała.
Nie!
Hej! A kuku! Widzę cię...
Czas umierać! Czas umierać!
Hej! Nie mogę się doczekać, aż wpadniecie!
Po skręcie na Valley Lane
może się wydać, że to za daleko, bo pojawi się las,
ale jedźcie dalej, Shawn też prawie zabłądził.
Nie gadaj bzdur!
Jak coś, to gry są gotowe i już czekamy na zabawę!
- Szlag! - Cholera.
Szykuje się niezły zlocik, a Morgan to imprezki robi niezłe.
I dobrze, bo będzie na całego!
- Mam halucynki i eskę. - Brzmi nieźle.
- I dobre zioło. - Walić to.
- Grunt, że jest cała ekipa! - Cała ósemka.
- Udało się. - Tak.
Chwilunia... jaka ósemka?
Chyba siódemka. Kto tam będzie?
Nie mówiłaś mu o Nnamdim?
Miałam zamiar.
- Serio? - Ni ciula!
Wiedziałam. A tak w ogóle, to ładna fryzura.
- Dzięki. - Ej, laski!
Widzę te spojrzenia, co się kitracie?
Nic.
Kitracie to raczej kogoś. Słucham uważnie: kto tam będzie?
A kogo to obchodzi? Nie widzieliśmy się od dziesięciu lat!
- Chcemy się rozerwać. - Tak jest!
Potrzebujemy beztroskiej, niczym niezakłóconej zabawy.
Wszyscy, zwłaszcza ty, Dewayne.
- Zgadza się. - Czemu tak to podkreślasz?
Ale owszem, to prawda.
Potrzebuję się rozerwać i cieszę się na spotkanie z resztą.
Byle nie było Nnamdiego. Bo nie będzie go, prawda?
O tak, to jest to! No nie, nie wierzę!
Rap Snack? No już, widzę cię, gościu z Teksańskiej masakry!
Uwaga na nieznajomych.
- Sorry. - Shanika?
- Carlton? - Clifton.
Clifton, właśnie! Co ty robisz na tym wypizdowie?
- A ty nie jedziesz na zlot? - No tak, zlot, zgadza się!
Cóż, też właśnie zmierzam na imprezkę,
ale zapomniałem ładowarki i padł mi telefon.
Nic poważnego, nie?
Tylko potem padł mój hyundai.
- Co? - Moje auto, hyundai.
A ładowarki tu nie mają. Mają do iPhone'a, ja mam Androida.
- Szlag, trochę przypał. - To prawda.
- Z tym Androidem. - Zabawne.
Każdy wie, że Android jest lepszy.
Nieprawda! Mylisz się. Ale to nic.
Pomogę ci zatankować mimo światopoglądu.
Chodź. Po co ci tyle srajtaśmy?
A tobie chrupek? Dużo soli.
Tylko ja czuję klimat Teksańskiej masakry?
Nigdy tego nie oglądałam. Boję się białych.
- A twój tata? - Otóż właśnie.
Zawsze, jak się wkurzy,
myślę sobie: „To koniec, Panie, zabije mnie i siebie!”.
Powaga.
O Boże.
Nie!
Nie no, serio? Domek w środku lasu?
- Właściwie to dom. - Mnie tam się podoba.
Z taką kasą mogła zaprosić nas do pięciu gwiazdek!
Marnujesz czas.
Muszę tylko ustalić...
Jakiś problem?
Tłumaczę, że jestem tu na weekend, tylko zapomniałem kodu.
- Kto pyta? - Policja?
Ochrona lasów. Wasz znajomy się włamał.
- Nieprawda. - Proszę bardzo.
To nasze nazwiska. Mamy ten dom na weekend.
- Mówiłem. - A to moje prawko.
Przepraszam.
- Connorowie wynajmują tylko... - Białym?
- Rodzinom. - Białym rodzinom.
Życzę udanego pobytu.
„Życzę udanego pobytu”. Jak mój ojciec.
Strażnicy mają broń? Słabo.
- Zbędny incydent. - Nic nie mów.
Niechaj jego uprzedzenie nie zakłóci naszego spokoju.
- Co? - Spoko, Gandhi.
- Od kiedyś ty taki namaste, King? - Siemka.
To ten King ze studiów?
- Wiadomo. - O co biega z tą wrażliwą energią?
- Tak jest. - Gdzie Shawn i Morgan?
Pewnie gdzieś wyszli, zaraz wrócą. Szczęśliwego Juneteenth, czarnuchy!
Szczęśliwego!
- Tak jest, strażniku Białasie! - O tak!
- Czyje to auto? - Joł!
O... To ja skoczę po torbę.
- Brat Nnamdi. - Siostra Tubman.
- Miło cię widzieć. - Siostro.
- Co tam? - Hej.
Siema. Muszę iść po torbę.
- Co, gotowi na imprezę? - Tak.
Wybacz, powinnam ci powiedzieć, że znów się przyjaźnimy.
Powinnaś. No ale cóż, jest jak jest.
Od kiedy to się przyjaźnicie?
Bo z tego, co pamiętam, to on zdradzał cię na pęczki.
Już mi przeszło. Studia były wieki temu.
- Ludzie dorośleją. - A ja to nie?
Jesteśmy tylko przyjaciółmi, spokojnie.
Nacieszmy się tym wyjazdem. Będzie tak jak kiedyś.
Imprezka, trochę planszówek Morgan, potem znowu imprezka.
- Dobra. - Zamknij oczy.
- Ufasz mi? - Na śmierć i życie.
Weź głęboki oddech. A teraz wdech ustami.
- Przełknij. - Co to?
Eska. A teraz luzuj, bo czas na imprezkę!
- Eska? - Tak.
- Wolę co innego! - Dajemy!
- Halo? - Joł!
- Boże, ale tu pięknie! - No faktycznie.
- To sprawka Morgan. Lubi urządzać. - Pewnie zajęli najlepszy pokój.
- Boże... - O szlag. Patrz, Allison.
Wisi twoje zdjęcie.
Jeb się, to twoja była.
- Ta z zębiskami. - Dobra.
Wiecie, co oznacza ta talia?
Piki dla Myszki Miki. Wciąż lubisz przegrywać?
Tak zaczynamy weekend? Spoko!
Bo wraz z Lisą zaraz wrócimy i wam łomot spuścimy.
Idę odnieść torbę, zaraz wracam.
Nieźle tu. To pewnie odnowione drewno.
Może trzymają tam swoje rzeczy.
- Zamknięte. - Może to główna sypialnia.
Którą zabrali Morgan i Shawn, naczelna para.
No tak. A skoro już mowa o parach,
słyszałam, że w naszym gronie
może znaleźć się kolejna para. Tak tylko mówię.
Co tylko mówisz, Allison?
Żebyś, Nnamdi, nie złamał jej znowu serca.
Rozumiem.
I udobruchaj Dewayne'a.
O tak, robimy mieszanko.
Najczarniejszy drink?
Czarna to jest też cukrzyca.
- Nikt tego nie wypije. - Wiesz co? Wyzbądź się tej nienawiści.
Niby dlaczego? Dzięki niej jestem piękna i młoda.
No weź, bo mi wypadnie.
Dobra.
- Bracie! - No hej. Dawaj.
Nazywam to Taksą Króla.
Ja jebię, chyba raczej „nieksą”.
- Takie złe? - Bracie, masakra.
- Skrętu można dostać od tego cukru. - O jasna cholera! Szlag!
- Cholera... Co tam u ciebie, brachu? - Wszystko jest git.
Zaczyna mi się układać.
- Super. - Mam klientów na siłce.
- Widuję się z jedną laską. - Tylko jedną?
Tak jest, z jedną! Oto nowy ja.
Nieźle. Wiesz, jakbym to nazwał?
- Rozwój? - Urojenia.
- Co? - Powtarzasz to co dwa lata od zawsze.
Zjebiesz coś, jest załamka, potem refleksja i nowy ty.
A potem ten nowy coś zjebie i kręci się od nowa.
Daj spokój.
Tym razem jest inaczej.
Zawsze to samo. Nic się nie zmieniłeś.
Pierdolenie. A co tam u ciebie?
Ciągle sługujesz białasce?
Przestań tak nazywać moją żonę.
- Nazywa się Jenny, kumasz? - Dobra.
I nie jest byle jaką białaską, tylko etniczną.
- Z Armenii. - Błagam.
Typowa biała sucz, co to całuje pieski i podśpiewuje, pijąc dyniowe latte.
Wyzywasz mi żonę od sucz?
Luzuj, bracie, od kolokwialnych „sucz”.
Wiesz, coś w stylu: „Ej, sucz, jesz tę quesadillę?”.
To akurat zły przykład.
- Stary, ja przecież nie... - Jaja sobie robię.
A wypierdalaj.
Jaja sobie robię. Zmieniłem się.
Popatrz tylko.
Mówisz, że cię totalnie nawróciła? Że koniec z bad boyem?
Serio nie masz teraz spluwy?
- Nie. - Upadłeś na dno, ziom.
Trę o nie jajami. Szuram, ile wlezie.
- Masz kier? - Nie.
A ostatniego trefla?
- Tak, niskiego. - Kumam.
O tak, trefla to ona lubi. Poka.
- Nienawidzę tych ziomków. - Coś nie tak?
Wiedziałem. Mamy minimalny rozstaw.
Piątka.
- A to może być koniec. - Szlag by to. Mam tylko...
I jebs, laska!
Oto i moja partnerka!
Tak się świętuje Juneteenth, jebaczki!
- Oszukujecie. - Czyżby?
- Graty. Rycerskość wciąż żyje. - Pogódź się.
Tak mówią przegrańcy, Nnamdi, a przegrywać trzeba umieć!
- Dewayne, partyjkę? - No dawaj.
Zagraj, ziom.
Czyś ty się właśnie obrócił jak zafochane dziecko?
- Co z nim jest? - Tak jest zawsze.
Najpierw zaczyna rozmyślać, a 20 minut później...
Zajebista nuta. Gorąco wam?
- Bo mnie trochę gorąco. - Eska zaskoczyła.
- Boże, no nieźle zdziczał. - Ta muza mnie chyba mizia po szyi.
- Nikt cię nie mizia. - Dajesz, Dewayne!
Zerwij z siebie te spodnie, Dewayne!
Włacha, komu potrzebne ubrania? Tak jest!
- Nie... - Dajesz radę, Dewayne.
Tak jest!
Nnamdi, to ty?
Cholera! Wystraszyłeś mnie.
- Co się stało? - Źle mi z tym.
Dewayne nie wie, że się zeszliśmy.
Dewayne?
Może jak mu powiesz, to zrozumiesz, że wyrosłaś z tej przyjaźni.
Chłopcze...
To niby miało być głębokie?
„Zrozumiesz, że wyrosłaś z przyjaźni”.
Gówno wiesz o tej przyjaźni.
Dobra.
- O Boże. - Wszystko okej?
Eska wjechała.
Słuchaj, wybacz ten wybuch.
Przesadziłam, ale trochę przegiąłeś.
A teraz...
zdejmuj spodnie.
TA SUCZ
Bu, jebaku!
Za mocno! Prawie dostałaś!
- Jesteś na haju? - Ciutkę.
- Na esce? - Ta.
- Dawaj. Gdzie masz? - W domu.
- No, dawaj eskę. - Co tak późno? Ruchy!
Ej, bo rozwalisz winko!
- Brzoskwinia z lawendą! - Idź.
- Kocham! - Ja też.
Szczęśliwego Juneteenth, jest i Shanika!
Siema!
- Ally! - Hej, laska!
- Co u ciebie? - Stęskniłam się! Dajcie lód.
- Co tam, Shanika? - Hej.
Zgubiłam się i nie mogłam podjechać pod górkę.
- I spotkałam... - Cliftona.
Nie widziałam cię od czasów, kiedy chodziliśmy...
- Do... - Nie znam gościa.
- Do... - Szkoły.
Szkoły!
Dokładnie tak.
No.
- Witamy. - Dzięki za zaproszenie.
Choć trochę mnie ono zaskoczyło.
- Macie ładowarkę do Androida? - Mówiłam, że w to nie wierzymy.
Cóż, nie zawsze można wygrać.
- Dzięki za zapro. - Ej, a gdzie Lisa?
Wiem, że nie zaczęliście chlać beze mnie, bo... O, cześć Lisa!
Pachniesz kutasem. Coś ty robiła?
Z nim to robiłaś?
Trochę zaleciało tym kutasem.
No nieźle, to Lisa jest tą nową laską?
Wtem zapadła cisza i wszyscy patrzą na mnie.
Taką mam reputację?
Coś się dzieje i czekacie na rozróbę?
Ludki, mam to gdzieś, serio.
Próbuję dorównać mu w najebce.
Zaczynamy!
- To może najpierw szociki? - Tak jest!
A potem znów złoję was w piki.
Że niby kogo złoisz?
Błagam cię, dobrze wiesz, że całą noc cię łoimy. Nie, Lisa?
Tylko fartem, nie myślcie sobie.
- Hej, Dewayne. - Hej.
O Boże, Gal, świetnie cię znowu widzieć.
- Jestem Clifton. - No tak.
Boże, przecież wiedziałem. Sorry, jestem trochę zjarany.
Gdzie dać torbę?
Gdzie Morgan i Shawn?
Pisali wczoraj, że już dojechali.
Do nas pisali wcześniej,
że wrócą dziś późnym wieczorem.
- Dzięki. - Nie ma za co.
Proszę, Clifton.
Nie, trzymaj to.
- Mam toast. - Dawaj.
W to święto Juneteenth wypijmy za wolność.
Za wolność!
Wolność od dbania o innych bardziej niż dbania o siebie.
Ktoś powiedział mi: „Ludzie dorośleją”.
Nie widziałem, że chodziło jej o to, że ludzie oddalają się od siebie.
A potem umierają.
- Taki już nasz los. - Dewayne.
Zdrówko za szacunek względem samego siebie!
Za przyjaźń na całe życie!
Na całe życie.
Pięknie. Brzmi cudownie.
- Ja jebię, King, toż to czysty cukier. - Nazywam to Taksą Króla.
- Po wypiciu mówisz: „Taak!”. - Ziom, kocham cię, ale spasuj.
- Pij to dalej, a dojebią cię skurcze. - Zamknij się.
- Dawać w piki, do cholery! - Dawaj.
Allison z Lisą na mnie i Nnamdiego.
- Mogę też? - A umiesz?
Nauczycie mnie?
Nie umiesz grać w piki?
Grałem już, ale...
- zapomniałem trochę... - King?
Nie ma czasu na nauczanie.
Możesz siedzieć i patrzeć.
- Jak skumasz, spoko. Jak nie... - Jasne, dobra. Popatrzę.
Nauczyłbyś się, ale musiałbyś być w drużynie,
a teraz gramy kobiety przeciw facetom.
Więc jak coś, to ucz się od facetów.
Mowy nie ma.
Dobra.
- Ucz się od przegranych, bo wymiatamy! - Tak jest! Dajesz, mała!
- Dokąd idziesz? - Poszukam bezpieczników.
- Co to było? - Ale co?
- Nic nie ma. - To szop?
Nie, to było większe.
- Niedźwiedź? - Włączmy światło.
Zgadzam się, nie chcę...
- Wielgachny szop? - Cicho. Chodź.
Nie znam tego domu.
- Zamknięte. - Te też. Czemu wszystko zamknęli?
- Spróbujmy tych. - Też zamknięte.
POKÓJ GIER
Czekajcie...
- Kto to tu zawiesił? - Wcześniej tego nie było.
Pokój gier.
Pewnie Morgan i Shawn. Wrócili wcześniej i chcą nas wystraszyć.
- Średnio zabawne. - Taki niby żart.
- Morgan? - Shawn, skończ już!
- Drzwi są zamknięte. - Nieprawda.
Chodźcie.
Co to?
No chyba nie.
Światło to działa na życzenie?
- Grunt, że działa. - Pokój gier?
No, to się Morgan popisała z planowaniem imprezki.
Sporo tych gier.
- Znikopis, uwielbiałam je. - Hej.
Ja uwielbiam plansze Ouija.
Raz przywołałem Gary'ego Colemana, wkurzył się.
Popatrzcie. To my na studiach.
- Pokaż mnie. - Znalazłem kolczyk Morgan.
Co? To kolczyki jej prababci, nigdy ich nie zdejmuje.
Czyli musi tu być.
Widzicie? Robią sobie jaja.
- Tak. - The Blackening?
Co to? Monopol z Jimem Crowem?
- Ja jebię... - Co to?
- Nie wygląda to dobrze. - Nie, dzięki.
- Morgan by tego nie zaplanowała. - Racja.
King...
to chyba twoje.
Korona. Ma to sens.
- Torebka. Pasuje. - Nnamdi.
- Piramida? A czemu? - Bo jesteś z Afryki.
Shanika.
- Butelka? - Bo jesteś pijaczką.
Czyli co, każdemu zrobili pionek?
Na to wygląda.
Co ty robisz?
Przyjechaliśmy tu imprezować i grać, więc to właśnie robię.
Weźcie, to ewidentnie sprawka Morgan. Bez żartów, gramy i już.
Zgoda.
Cykacie się, a ja ją pokonam.
Ja też cię przejrzałam, Morgan. Dajemy!
No dobra.
- No to gramy. - Tak jest.
Pytanie tylko, jak w to się gra?
Spytaj małego rasisty.
- Wybierz kartę i uratuj Morgan. - O nie!
Że co? „Uratuj Morgan”?
- Zamknięte. - King, przestań.
Zaczynam się stresować, a wtedy wymiotuję.
- Rusz się. - Popchnij?
Zamknięte, jasne...
Po prostu nie masz siły. Trzeba tylko...
Pchałaś? Lepiej popchnij.
- O tak, zwal drzwiczkom. - Morda!
- Zamknięte. - Mówiłem. Oto domki w lesie...
- Żyłka mi pęknie. - Ludzie, spokój!
Musimy to rozkminić.
Co do...
- Boże. - To Morgan?
- Morgan, nie! - Boże!
Musimy spierdalać!
Boże, Morgan!
Allison, zamknij się!
Przepraszam.
Lisa, Nnamdi, Allison, Dewayne, Shanika, King, Clifton.
Wymienił nas. To osobista sprawa.
- Jak? - Zasady są proste. Poprawna odpowiedź
przed końcem obrotu, a przesuwacie pionki.
Dziesięć dobrych odpowiedzi, a ona przeżyje i odejdziecie.
Odpowiedzcie źle, a zginie.
Ludzie, patrzcie... Tam ktoś jest.
Odmówcie gry, a zginiecie tak jak Shawn.
- Kurwa! - Shawn, nie!
- O mój Boże. - Kurwa.
- Co teraz?
Ludzie, ja też się boję, ale gość postawił sprawę jasno.
Mamy szansę ocalić Morgan, więc musimy zagrać w tę grę.
Zaczynamy?
Musimy zagrać.
Wybierzcie kartę.
„Pytanie pierwsze: kim jest Sojourner Truth?
A: abolicjonistką i działaczką praw kobiet,
B: bizneswoman,
C: Harriet Tubman. Odpowiedz lub zgiń”.
Poważnie?
Test z historii czarnoskórych?
Po co nas zmusza? Może nas po prostu zabić.
Zamknij się.
- Po prostu odpowiedz. Wiadomo, że A. - Brawo, macie punkt.
- Co ty, przesuń wszystkie. - Sorry.
Wybierzcie kartę.
„Przez ile sezonów ciemnoskóra ciotka Viv
grała w Bajerze z Bel-Air, nim zmieniono ją na jaśniejszą?
Odpowiedz lub zgiń”.
Tyra Banks pojawiła się na studiach, potem Ashley zaczęła śpiewać.
Wiemy.
Mały Nicky to sezon cztery, ciotka była jasnoskóra, czyli wcześniej.
- Trzy sezony. - Na pewno?
No na pewno, trzy.
- Zgadza się! - Ale mamy passę.
Tak jest, dajemy czadu.
- Dobra. - Dalej.
„Na rzecz czego działa NAACP?
A: Na rzecz czarnych kuchareczek”.
Rasistowskie jak cholera.
Na rzecz Popierania Ludności Kolorowej.
- I jeb się! - Tak jest. Kolejna karta.
„Każdy czarnoskóry zna hymn czarnych, Lift Every Voice and Sing.
Pierwszą zwrotkę każdy zna, zaśpiewaj mi zwrotkę numer dwa”.
Ja znam tylko pierwszą.
- Ja też, zmyślałbym. - Ja znam Przysięgę Wierności.
Ta pieśń ma 14 zwrotek.
Niech ktoś śpiewa!
Zgadza się?
- Tak! - Tak jest!
- O tak! Zajebiście! - Kocham cię!
- To było piękne. - Bogu dzięki.
Lans, maska gazowa i rozrusznik. To 15 wynalazków czarnych, nie?
Zgadza się.
- Dobra. - Wybierzcie kartę.
Tak jest!
„W piosence One Mic Nasa odejmij liczbę potrzebnych blantów,
kartek i długopisów od liczby strzałów...”
- Mówi się Nas. - Nas.
„Od liczby strzałów oddanych w stronę ekipy”.
Co się lampicie? Ja nie mam pojęcia.
Chwila, ja chyba wiem.
Dobra, potrzeba jednego blanta, jedną kartkę i długopis,
- czyli trzy. - Tak.
Dodać dwa Glocki po 16, czyli 32.
Jezus miał 33 lata, ekipa dostała sześć, a ty 27.
A 27 minus trzy to 24.
- Na pewno? - Tak.
Zgadza się.
Nieźle.
Nieźle liczysz. Kolejna karta.
„Wymień pięciu czarnych aktorów z serialu Przyjaciele”.
Podchwytliwe?
Wolałem Jak pan może, panie doktorze...
Co się gapicie? Nie oglądałam tego.
Ale wiem, że Joey i Ross kochali się tam w Aishy Tyler.
Też nie oglądałem, ale wiem, że kochali się też w Gabrielle Union.
To ten serial z samymi białymi?
- Na kanapie. - Też nie widziałam.
- Ale kogoś grał tam Craig Robinson. - Pan Moseby grał szefa Chandlera.
- Phil Lewis. - Cztery.
- Oglądaliście to? - Jeszcze jeden.
Czas dobiega końca.
Ciemnoskóra Viv też grała szefową. Sporo czarnych szefów tam było.
- Czyli oglądaliście? - Jak ona miała?
- Queen Janet Hubert. - Tak!
Dawaj, dawaj.
Zła odpowiedź. Poprawna brzmi: „Nie wiem, nie oglądałem tego,
tylko Living Single”.
Tak nie wolno!
- Szlag! - Nie!
Pomocy! Proszę!
Co ona ma na głowie?
- Morgan, nie. - On ją oskalpuje.
Ja pierdolę!
O sucz, niezły klej do peruki. A teraz spierdalaj stamtąd!
Nie! Nie!
- Walcz o życie! - Morgan, uciekaj stamtąd!
Musimy spierdalać. Już!
- Nnamdi, pomóż mi. - Wyważymy drzwi!
Co jest... Są otwarte.
Otwarte? To jazda, uciekamy!
Clifton, szybko!
- Nikt tu dziś nie zginie. - Won z drogi!
Dawaj, sprawdź drzwi.
Kurwa, zamknięte. Rozbij okno.
No właśnie.
Uwaga, kryć się!
- Kurwa! - Co to za szkło?
- To więzienie... - Boże.
Ludzie.
Nasze auta...
Morgan?
No już! Otwierajcie drzwi!
Jest w piwnicy!
- Szybko! - Morgan, idziemy!
Trzymaj się!
Czekaj, wydostaniemy cię.
Daj spróbować.
- Gotowi? Ciągnąć? - Morgan, za tobą!
- Boże, jest za tobą! - Jest za nią!
Jest za tobą, Morgan! Obróć się!
- Nie, proszę! - Już idzie.
Boże, idzie po schodach.
- Szybko, idzie po schodach! - Idzie!
- Zaraz haftnę. - Ja też.
Boże, haftnę!
- Zrób coś ktoś! - Zróbcie coś!
King, gdzie idziesz? Chodź, potrzebuję pomocy!
Morgan, trzymaj się.
- Masz broń? - Wiedziałem.
- Stereotypy. - Dopiero teraz?
To nie jest film. Suń się.
Morgan, rozwalę zamek.
- Co to za strzelanie... - Morgan?
- Widzicie? - Nie.
Pożyczyć wam okulary?
Morgan! Trzymaj się. Idę po ciebie.
Morgan, przyszliśmy ci pomóc.
Morgan!
Może po nazwisku?
- Morgan! - Morgan?
Zabieraj łapy!
- Kurwa! - Pomoże mi ktoś?
No już!
- Szlag. - Boże!
- Dostał? - Jesteś jak król Artur.
Zajebał mi w rękę! Wyjmijcie to!
Lisa, dawaj nóż.
- Dobra, za duże to. - Allison, wyjmij.
- Ani myślę! Sam sobie wyciągaj. - Dobra, czekajcie.
Mam lepszy, proszę!
- Dźgaj! - Ja?
Tak, ty! Dawaj to!
Włóż z powrotem!
Boże, wszystko w porządku?
- A z wami? - Dźgnęłam go.
- To koniec. - Wszyscy na podłogę!
Nie wstawać!
Nie ma go.
- Idziemy. - Do pokoju gier!
Tak, idziemy! O nie! Nnamdi, musimy zabrać Kinga!
- Szybko! - Kurwa!
- Ruchy. - Żyję.
Dobra. Kurwa...
Wyjmij to, Allison.
- Jak? - Allison!
- Co? - Wyjmij to!
- Allison, wyjmij mu to! - Dobra!
Zrobię to na trzy. Raz, dwa...
Ja pierdolę!
- Chodźcie! - Allison, co ci się stało?
Złe wieści, znów nas zamknął.
- Co? - No tak!
- Co jest, kurwa? - Boże, King!
- Boże, nie żyje! - Kobieto, tylko zamknąłem oczy!
Ja pierdolę, mów dalej.
Ludzie, potrzebujemy planu, bo będziemy następni.
- Jak to się stało? - Chciałam pomóc Kingowi.
Trzeba to czymś owinąć.
O szlag.
Ma ktoś coś na ból?
- Cholera. - Pomyślcie!
- Jacyś biali mogą chcieć nas zabić? - Wszyscy?
Jeden mi wczoraj groził.
- Kto? - Nie wiem, jakiś ziom na Twitterze.
Bo mówiłam, że piosenka z reklamy O'Reilly's
więcej wnosi do kultury niż hymn USA.
Toż to prawda.
- O, o, o, O'Reilly's - Części do samochodów!
- Dobre. - Wybierzcie kartę.
- Dość tego, ziom. - Na pewno?
To od waszego udziału zależy, jak to się skończy.
- Co robisz? - Musimy skończyć.
- Nie. - Sugeruję wybrać kartę.
Słyszeliście, wybierzcie ją.
„W filmach czarny bohater zawsze ginie pierwszy.
Nie zabiję was, jeśli wy poświęcicie najczarniejszą według siebie osobę”.
Najczarniejszą?
„Poświęcenie lub zginą wszyscy. Macie dwie minuty”.
O nie, nie gramy w tę grę. To koniec.
Macie dwie minuty na decyzję.
Bez sensu. Najczarniejszy? To subiektywne!
Shanika rzuca „czarnuchami”.
- Czarnuchu! - Otóż to.
Wybierzmy kogoś, bo wszyscy zginiemy.
Nie mamy prawa nikogo osądzać.
Ty to się nie kłóć o to, kto jest najczarniejszy.
Bo co?
Bo jesteś z Afryki, Nnamdi!
Murzyn w oryginalnym opakowaniu.
Wybacz, ale formalnie wygrywasz.
Jestem z Oakland, a mój tata z RPA.
Townbiz, Raider Nation, Go A's,
Michael B. Jordan w Fruitvale...
- Nie pomagasz sobie. - Najczarniejsza tutaj
to jest to oto afrykańska diaspora!
- Serio, Nnamdi? - Tak jest!
Dobra, tak się bawimy?
Bo jakoś wszyscy żartujecie sobie, jaka to jestem biała.
A nagle, bo tak wam wygodniej, jestem najczarniejsza?
- Dokładnie tak! - Mowy nie ma!
Bo w tej grze nie chodzi o mnie, jako iż mam białego tatusia.
- King? - King?
Tak, King.
Gangster ze spluwą.
Były gangster. Zmieniłem się.
I mam białą żonę.
- To nic. - Racja, zamykam się.
- Półtorej minuty. - Boże, to nie działa.
Wydam fortunę na terapię.
A Dewayne?
Laska, zamilcz. Nie słyszałaś mnie? Czarni nie chodzą na terapię.
W sumie powoli czarni zaczynają dbać o zdrowie psychiczne.
Cudownie. Ale tak serio. To prawdziwy postęp, pięknie.
- No. - Racja.
Ale chodzi o to, że ja nie pasuję!
- Jestem gejem. - Wymówka.
Bzdura. A słowami mojej homofobicznej rodziny:
„Gej to białas owinięty kutasami”.
- Pełna zgoda. - Kutasami?
Macie 70 sekund.
- Musimy wybrać. - Nie ma jak.
- A może Clifton? - Właśnie, czemu nie on?
Siedzi cicho w rogu, nikt go nie zapraszał,
a jednak jest.
- Czarny jak nic. - Jeszcze jak!
Ale ludzie... Morgan mnie tu zaprosiła.
- Niby jak? - Minuta.
Wysłała mi e-zaproszenie.
- Udowodnię, że się nie nadaję. - Dawaj.
- Nie oglądałem Piątku. - Że co?
Myślałem, że czarny Twitter to przyprawa.
- Lubię samego Jimmy'ego Fallona. - Oj, błądzisz.
Beyonce na Super Bowl przeszyła mnie strachem.
Mnie też.
Głosowałem na Trumpa.
Co?
Dwukrotnie.
Przestań! Przestańcie!
Łapy precz! Dość!
Mamy minutę, ktoś chce nas zabić, a kłótnie tylko to ułatwią!
Potrzebujemy planu.
Nasi przodkowie nie ginęli, byśmy porzucili siebie,
naszą moralność i tożsamość w obliczu problemów.
Czyś ty serio zaczął wygłaszać dramatyczny monolog,
wiedząc, że mamy minutę?
Czas się kończy!
Kobieto, mówiłaś tyle samo, co ja!
Macie 20 sekund.
Musimy wybrać.
I sorry, Clifton, ale wybieram ciebie, bo pleciesz głupoty.
- Nie! - Też wybieram konserwę.
- Nie... - Allison?
Głosuję na Cliftona.
- King? - Ten czarnuch.
Mała?
Mała...
No chyba nie mam wyboru, więc też Clifton.
- Dewayne? - Pięć sekund.
Przykro mi, Clifton.
Wybieram ciebie.
Czas minął.
A myślałem, że coś nas łączy.
Mogliście się domyślić, że tego właśnie chciała ta gra,
byśmy zwrócili się przeciw sobie niczym zwierzęta.
Daliście jej, czego chciała.
- Dobra. - Czarnuchu!
Każde życie się liczy.
- Źle mi z tym. - Pójdę po niego.
Znów zamknięte.
Lubisz Igrzyska Śmierci?
Książki były super, ale pewnie nie czytałeś.
Może o tym porozmawiamy, co? Cholera by to...
Kurwa.
Boże.
O nie...
Cóż... gość głosował na Trumpa.
- Dwa razy. - Po wszystkim?
Złamaliście zasady, Clifton nie głosował.
- Wybierzcie kartę. - Co?
Nie da się wygrać!
- Nie! - Możecie się ocalić.
Nie gram w to już!
Musicie się ocalić. Ocalić się...
- Nie chcecie grać? - Nie! Dość tych gierek!
W tym przypadku czeka was natychmiastowa śmierć.
- Co? - Słucham?
Zasady są proste: spróbujcie przeżyć. Drzwi do pokoju gier są otwarte.
Macie trzy minuty, po czym otworzę resztę drzwi.
Czy bezpieczniej będzie na zewnątrz, czy może w środku?
Musicie wybrać lub stawić czoła konsekwencjom.
- Co za chujowy głos! - Trzy minuty.
Co robimy?
O co ci chodzi?
Nie zostanę w tym domu!
- Musimy się wynosić! - Żeby zabił nas na dworze?
Clifton miał rację. Gra ma swoje zasady i musimy się ich trzymać.
Więc jeśli mamy trzy minuty, musimy uciekać.
Tak, na zewnątrz.
- Tu ma nas na celowniku. - Ja nie chcę, żeby polował na mnie
w lesie jakiś psychol!
Musimy zaryzykować.
Skarbie, możemy lasem dobiec do drogi, tam będziemy bezpieczni.
Coś ty za filmy oglądał?
Nic nie oglądałem, chcę uratować swoją dziewczynę!
- Czemu się drzesz? - Kłótnie nie pomogą!
Znajdźmy jakąś broń!
- Dobra. - Żartujecie?
- Kurwa. - To jakiś żart?
- Pomoże mi ktoś? - Sorry, bracie.
Chodźcie lepiej do kuchni po jakąś broń!
- Znajdźcie jakąś broń. - Coś ostrego!
- Masz to. - Dzięki.
Chilli w proszku? Mam coś upichcić?
Nie ma już noży.
Serio? Świecznik? Co to, Cluedo?
Cicho, tym można zajebać. A ty co, kotlety robisz?
- To chociaż metal, a nie plastik. - To chociaż trochę waży.
Shanika, daj coś na ból.
Chwilka. Proszę.
- To Adderall. - Co?
Adderall.
EFEKTY UBOCZNE ZWIĘKSZONA AKTYWNOŚĆ RUCHOWA I CZUJNOŚĆ
- To jej dałaś? - Tak.
Daj coś innego.
Masz to, Vicodin.
- Idę. - Co?
- Powinieneś kipnąć. - Nie ten film.
Idę, póki lek trzyma.
Zwariowałeś? Popatrz na siebie.
- Dostałem raz. - Dwa!
W jedno miejsce. Jedna dziura.
Boli jak szlag, ale dam radę biec.
Dobra, ale nie będziemy cię nieść.
- Dobra. - Jest ciemno, ja jestem na haju.
- Nie wyjdę. - Ja też zostaję.
- Lisa! - To ja też.
Nie trzeba, możesz iść.
- No. - Chcę zostać, jestem ci oddany.
Jesteśmy razem.
Jak Larenz Tate goniący pociąg.
- Nie teraz, Nnamdi. - Nina była zajebista.
Wiemy, co to oznacza.
- Ani mi się waż. - Powiem to.
Nie mów.
- My... - Allison.
- Musimy się... - Boże.
...rozdzielić.
- Boże! - Czemu?
Gość się nie rozdwoi.
A myślałem, że to mówi twoja biała część.
Nieprawda, Nnamdi!
Mówię do ciebie jako czarna osoba, która akurat jest rasy mieszanej!
Nie kwestionujcie mojej „czarności”, bo sugeruję,
że rozłąka może pozwolić nam przeżyć!
Zgadzam się, ale cudzysłów to zrobiłaś sama,
- a robią to tylko biali. - Dwadzieścia sekund.
- Kocham. - Ja też.
Nie zgińcie.
Shanika, pilnuj piguł, dobre są.
Nie wiem, ile mamy czasu, ale te drzwi są najbliżej lasu.
Pytając, kto tu będzie, nie myślałem o mordercy w masce z czarną twarzą...
To jak koniec filmu Desperatki.
- Płakać się chce. - Jesteś mą siostrą.
Jesteś mą siłą.
I dumą.
- Będzie dobrze. - O Boże...
Dobra, czysto. Trzymajcie się!
Powinniśmy się ukryć.
Chwila...
Nie, do piwnicy nie idę. Nie chcę widzieć Morgan.
Ja też, skarbie.
Idę jej poszukać.
O nie.
- Od kiedy włazimy do ciemnych piwnic? - Miło, że dołączyliście.
To studnia? Co to za chałupa?
Robi wrażenie, jak ten gość jest jebnięty.
- Czekajcie. - Co? Droga jest tam.
Nie, jest w tę stronę. Tam jest jezioro.
Co?
- Co ty robisz? - Chwila, w chuj dziwnie się czuję...
Muszę się zatrzymać. Idźcie.
Ja sobie tu porozmyślam o życiu.
Porozmyślasz? Co?
Allison, jesteś na haju od leków.
Chodź, nie zostawimy cię.
Nie, idźcie sobie.
Oddychaj ze mną, okej?
Wdech, wydech.
Jakiś pojeb na nas poluje.
Nie czas na posiadówę, musisz być silna.
Rosa Parks z twojej koszulki też by teraz siedziała?
- W sumie dokładnie to zrobiła. - Zamknij się ty! Patrz na mnie.
Jak chcesz kimś być i coś w życiu osiągnąć,
to lepiej się ocknij i...
- Posłuchaj. - Tak jest!
Chodź, połamańcu.
Boże... Oby to były resztki Taksy Króla.
Wszyscy wiemy, co to.
Dobra.
- Idź tam. - Sama idź.
No dobra... ale gdzie jest Morgan?
Spróbujmy rozgryźć tego zjeba, zanim tu wróci.
Boże, tutaj wszędzie są kamery.
Obserwował nasz każdy ruch.
Patrzcie.
Nie jesteśmy nad linią Masona-Dixona?
Co to było?
Wiadomo, że zacznie od najciemniejszych.
- Wracamy na górę. - Serio?
Dobra.
Kurwa no, źle poszliśmy! A nie mówiłam? Allison?
Allison, gdzieś ty?
Pewnie odleciała. Nic dziwnego, sam bym odleciał.
King, musisz zostać ze mną, okej? Tam dalej są jakieś domy.
Przepłynę przez jezioro, z zaskoczenia.
- Pewnie myśli, że nie umiemy pływać. - I słusznie.
- Pan Stereotyp się znalazł. - Wiesz co?
Wskakuj sobie do tej mrocznej wody, ja idę na drzewo.
- Daj znać, jak dopłyniesz. - Wleziesz tam?
Uciekałem przed glinami, unikałem strzałów. Łatwizna.
- Szlag. - Trochę wstyd.
- Pomóż mi, do ciula! - Chłopie, błagam.
Bez palca w dupę!
- Tu było otwarte? - Olać, idziemy.
- Gotowi? - Tak.
- Suń się, idę. - Dobra.
Idziemy.
- Dobra, też się peniam. - Co to za tańce?
- Chwila, czekać. - Dawaj!
Raz, dwa, trzy.
- Słyszałem krzyki, wszystko okej? - Strażnik Białas?
- Nie kto inny. - To źle czy dobrze?
Chwila... możemy mu ufać?
- Bez obrazy. - Ja z tych dobrych.
Wszyscy tak mówią.
Co wzbudza podejrzenia.
Możecie mi ufać, serio.
Zapro na grilla fajne, ale bym nie poszedł.
- Czemu? - Bo ma obecność
w takim otoczeniu naraziłaby charakter całego spotkania.
Niezła odpowiedź.
- Ja mu wierzę. - Ja też.
Opuścimy teraz ręce.
- Proszę. - Super.
Jak nigdy witam białego zbawcę, ktoś chce nas zabić.
Spokojnie.
Zabił już dwie osoby.
- Zabił? - Tak, na śmierć.
- A reszta? - Gdzie indziej.
- Czarni się rozdzielili? - Nie pozwalaj sobie!
- Odważnie. - Wybaczcie.
Wezwiesz pomoc?
Tylko spokojnie, załatwię kogoś.
Białas do bazy.
Białas do bazy. Mówi Białas.
Białas.
- Dziwne. Satelitarny zawsze działa. - Blokuje sygnał.
- Faktycznie. - Uwierz nam.
Za mną.
Szybko, wchodźcie.
Dobra.
Zaraz wrócę. Zamknijcie drzwi i czekajcie.
A nie możemy iść?
- Dokąd to? - Gdzie on idzie?
Biali to zawsze łażą, gdzie nie trzeba.
Co?
Ziomek, ty do mnie strzelasz?
Nie! Przestań!
Ale to już! Przestań!
King! Nie!
Bez kuszy też taki twardziel?
No co?
Dawaj.
O kurwa, ale cię teraz złoję.
Umiesz się w ogóle bić?
- Co? - No i co?
Wstawajże!
Wstawaj, łajzo. To za Morgan.
Kuźwa, skurcz.
Nie rób mu... Ani mi się waż!
Przerwa!
Kurwa.
Przestań!
Najpierw zobaczysz, jak on ginie.
- Nie, nie, nie... - Hej!
Dupku.
Zapraszam.
Dobra, dziwko, zabawmy się.
Tak jest!
Rozjeb mu dupsko! Tak jest!
O szlag, ale ci zajebała.
Jasna cholera!
Jebaniutki.
Na pewno nie ożyje?
- Gość nie żyje. - Pięknie go złoiłaś.
To ten jednooki fajans ze sklepu!
- Sprawdź kieszenie. - Co, do chuja?
- Chwila... on ma astmę. - Dlatego tak dyszał.
- Camden Connor, 555 Valley Lane. - To nasz adres.
Trochę mi słabo...
Przez takich pojebów nie chodzę do lasu.
I zawsze mają brudne buciory.
Chwila, ten zjebus z chałupy nosił inne buty.
Pamiętasz? Dźgnęłam go w nogę. Więc o ile się nie przebrał...
- To znaczy, że jest ich więcej. - Musimy ostrzec resztę.
- Dobra. - Kurwa.
King!
Dobra, słuchajcie...
Mamy szansę, by z tego wyjść.
Jeśli on wróci!
- Po co szuka zabójcy? Nie możemy iść? - Boże.
Żebyśmy myśleli, że to nie on?
- Że co? - Spadamy.
Przestań naciskać ten przycisk.
Zostawcie te drzwi!
Cholera!
Otwórzcie, chyba go nie powstrzymałem. Idzie tu, wpuśćcie mnie!
Wiem, jak to wygląda, ale znalazłem tę maskę w pobliżu.
Dlatego tu wróciłem. Pozwólcie mi pomóc, zaufajcie mi!
- Nie. - Wpuśćcie mnie!
Kurwa, ma nas na muszce.
Było mu zaufać.
Musi kiedyś przeładować. Wracamy tam?
Nie, niby po co?
A jaki mamy wybór?
Nie wiem, nie wiem. Kurwa!
- Dobra, teraz! - Ruchy!
Szybko!
Kurwa, strzela!
Zostańcie tu!
Idźcie, ratujcie się.
Idźcie!
- Nie możemy... - Chodźmy.
Kurwa, żartowałem...
Zostawiliśmy go tam. A jak leży i się wykrwawia?
Nie, skarbie, to on kazał nam iść.
Nie mówił poważnie.
Lis, słuchaj.
Wiemy, że nie wszyscy przeżyją, nie?
- Tylko mówię. - Idę po niego.
Kto puścił muzę?
Chwila.
Zostawiliście mnie, zjeby!
Ocaliłem was, ale jebać, nie?
- Kazałeś nam iść. - Wiesz, że tylko gadałem.
- Mówiłam. - Dupa tam.
Nie musiałaś z nim iść!
Suńcie się, chcę wejść.
Ile powinniśmy tu czekać?
- Nie wiem, do rana? - A co to, wampir jakiś?
- Co zmieni rano? - Będzie mniej strasznie.
Ma to sens.
Wybacz, że poszliśmy, ale to niecodzienna decyzja.
Dobrze wiedzieć, że oznacza dla mnie śmierć.
O co ci chodzi? Cały wyjazd masz jakiś problem.
- Coś nie pasi? To mów. Dobra chwila. - Rzekłbym, że raczej słaba to chwila.
To ja zawsze cię po nim pocieszałem.
Nie prosiłam o to, robiłeś to z własnej woli!
Co jest, kurwa?
O ja, Keke Palmer mnie retweetowała!
Dobra, dobra.
- Uspokój się. - Próbuję.
Kurwa!
A kuku.
Kuźwa...
Pójdę do paki.
Wszystko okej? Spuścił ci ciury!
- Gdzieś się tego nauczył? - No, broń typowo dla białych.
I jak zwykle mnie nie doceniacie. Dlatego sobie poszliście.
Dlatego ci nie mówiłam o związku. Zawsze jesteś na nie!
- Nie mówiłaś mi ze wstydu. - Wstydu?
Przyznaj, że zawsze byłem dla ciebie tylko pocieszajką.
Jak zrywaliście, wiedziałaś, że będę czekał, a ja traciłem czas.
A teraz masz dom, faceta, a mnie znów spychasz na bok.
Byłem dla ciebie tylko gejem-popychadłem.
I to, że znów wybrałaś jego, tylko temu dowodzi.
- Dobry strzał. - I ostatni.
- Zapłacisz za to, suko. - To ja ci, sucz, pomogę!
Wybrałeś zły dzień, chuju. To za Morgan i Shawna!
- I za Kinga! - O tak.
I Carltona!
- Cliftona. - Czemu zawsze
czarne kobiety muszą ratować resztę?
- Dawaj. - Dość!
Mam tego, kurwa, dość!
- Dlatego mam białą żonę. - Ssij mi pytę!
Trochę się... Chyba nie trzeba...
- Starczy. - Już nie żyje.
Lisa?
Kwestionował ktoś wcześniej mój dobór broni?
- Ależ skąd. Nnamdi? - Ani przez sekundę.
Słuchajcie.
No...
Może się ciut nakręciłam
na myśl o swojej roli w tej naszej niezdrowej relacji.
Przepraszam, że nie mówiłam ci, że się zeszliśmy.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Cała jesteś w bebechach.
A ja przepraszam za wywieranie presji.
Bałem się, że przez to czekanie...
coś zjebię, a też cię kocham.
Dewayne, ciebie też przepraszam.
Na studiach byłem łajzą. Przepraszam.
Serio? Teraz? Jeszcze tego nie załatwiliście?
Tyle gadał, a mi przeszkadzasz?
Bo chcę poinformować, o kolejnym mordercy w lesie!
- Tego nie wiedziałem. - Sprawdźmy tego skurwiela.
Nie mogę. Dewayne, sprawdź kieszenie.
Dasz sobie radę.
- Poradzisz sobie! - Dobra, jebać.
KLASA C - CONNOR, CLIVE L
Clive Connor.
Wygląda jak ten drugi z lasu.
Co to za ludzie?
Przy tym drugim było to. Przeczytaj.
- Szlag. - To bliźniaki.
Znaleźliśmy też to.
- Nie kumam. - Ktoś musiał im płacić.
Na to wygląda.
Są tu nasze inicjały.
Ktoś im zapłacił, by nas zabili.
- Tak? - Tak tanio?
Tysiak? Boże, no obraza po całości.
- Musimy spierdalać. - Ja tam nie idę.
Może lepiej zostańmy tu,
w końcu przyjadą szukać Białasa.
A co się stało z Morgan i Shawnem?
Fakt... mogą ciągle być w piwnicy.
Miał tam całe centrum dowodzenia, zadzwonimy po pomoc.
Gadacie jak białasy.
Wykazaliśmy się już. Jak ktoś tam jest, poradzimy sobie.
Wiecie co? Ja zostanę tu
i będę wypatrywać oczami... Chwila.
- Przepraszam. - Weźcie to na dół ze sobą.
- W razie czego. - Dzięki.
Co jej odjebało?
- To przez Adderall. - Jestem na lekach?
- Ależ skąd, kochana. - Okej.
Przestańcie krzyczeć!
Dobra.
Boże.
Kurwa...
Wiecie co? Ciągle zamykali drzwi.
Jak już są otwarte, może trzeba je zablokować.
O tak, dobry pomysł.
To ja może... Tylko... To się przyda.
Lisa, tu jest jakiś liścik.
Boże.
- „Coraz cieplej”. - Biedny Clifton.
„W wypadku zginęła 29-letnia Lateesha Paine”.
- Co? - „Aresztowano
Cliftona Franklina Jamesa,
który potrącił ofiarę, spożywszy alkohol.
Usłyszy on zarzut spowodowania śmierci”.
Co go z tym łączy?
Kurwa...
Co jest, kurwa?
Jezu!
Ani mi się waż, w całej piwnicy są materiały wybuchowe.
Wystarczy jeden ruch i... bum!
Więc może zapewnię nam ciut prywatności.
Chwila, nie! Kurwa.
King! Szlag... King, zamknęli ich!
Rzućcie broń.
Natychmiast!
Mięśniak, kopniesz do mnie kuszę? Tylko powoli.
Dziękuję uprzejmie.
Kurczę, ciężkie to.
No dobra.
Clifton, to twoja sprawka? Czemu?
Bardzo chciałbym odpowiedzieć,
ale najpierw musicie zagrać w moją grę.
Nie ma mowy.
Nie? Nie chcecie grać?
- Spokojnie. - Przestań.
Pytanie numer jeden: dlaczego to robię?
Do tej pory powinniście znać już zasady.
To była długa noc, więc odpowiadajcie dobrze.
- Nie wiemy! - Zła odpowiedź.
- Kurwa! - Boże!
Ja pierdolę.
Ostrzegam, Dewayne, że następną nie chybię.
Zapytam raz jeszcze.
Pytanie numer jeden: dlaczego to robię?
- Przez tę potrąconą kobietę? - Świetna odpowiedź. Dobrze, Lis.
Świetna robota, naprawdę.
Dziś mija dziesięć lat od wydarzeń z artykułu.
Pytanie numer dwa:
co jeszcze wydarzyło się równo dziesięć lat temu?
- To było... - No co? Słucham.
Była impreza, tak. Impreza z okazji Juneteenth.
Tak, kurwa, jest!
- Dużo wtedy wypiłeś. - Okej.
Wciskałyśmy ci szoty, a ty chciałeś grać w piki.
W puli był tysiak i wszystkim odjebało.
No.
O tak, wszystkim odjebało.
A ja tak cieszyłem się z tego, że otaczają mnie ludzie podobni do mnie.
I pierwszy przyznam, Dewayne, że nigdy za dobrze nie tańczyłem,
nie rzucałem grypsami, Shanika, i nie zdradzałem, Nnamdi. Spokojnie...
I coś od Lisy.
- Jestem prawniczką. - Gratki.
Ale jedno, co szczerze kocham, to gry.
Monopol, szachy, warcaby.
I we wszystko jestem zajebisty.
Ale jedyna gra, w której nigdy nie mogłem się odnaleźć,
to właśnie piki.
Bo w Vermont nikt w piki nie grywa!
Więc tamtego wieczora popełniłem błąd.
Myślałem, że nie mam trefli.
Ja pierdolę, pamiętam. Spasowałeś.
- Zdarza się. - Nie tym, co umieją grać.
- To była pomyłka! - Spokojnie.
- Co robisz? - Tak!
- Skurwiel... - Clifton? To on żyje?
Wytrawny z niego gracz.
Zwykła pomyłka, ale wy nie daliście mi żyć.
Zrobiliście z tego ostateczny test tego, jak bardzo jestem czarny.
Szydziliście ze mnie i atakowaliście moją tożsamość.
- I zrujnowaliście mi życie. - Szydzi się z każdego,
nikt nie wyrzucił cię z klubu!
Mylisz się, Lisa. Dokładnie to powiedziałaś.
Pamiętam twoje słowa: „Wypadasz z klubu czarnych”.
- Tak powiedziałaś. - Mogło tak być...
A ja byłem zaszczycony, będąc w waszej paczce.
Dopóki tego nie powiedziałaś.
Wtedy poczułem wstyd, odtrącenie. I wiecie, co zrobiłem?
Pierwszy raz w życiu wypiłem wtedy alkohol
i odjechałem, by uciec od kpin.
I zobaczyłem tę kobietę dopiero,
kiedy samochód w nią uderzył.
A kto kontrolował zamki, kiedy on był z nami?
Siedziałem cztery lata.
- Za nieumyślne? - To tyle, ile trwa liceum.
I wiecie co? Trochę pozazdrościłem tego,
jak wspaniale wam się wtedy żyło.
Bo mi odebrano to życie, gdyż nie byłem dla was dość czarny.
Byłem przekonany, że te wieśniaki bliźniaki
załatwią sprawę, ale się myliłem.
Widocznie nie bez powodu byli tani.
No dobra, to ja was zabiję,
a ciała wrzucę do studni, tak jak ciała Morgan i Shawna.
O ty czarnuchu!
W rzeczy samej.
- Mam. - Super!
- Kurwa. - Dobra.
Nie wiem który...
Może ten?
To może ustalmy raz na zawsze, kto jest najczarniejszy?
Tę rundę nazwę Wyborem Czarnej Zofii.
I pamiętajcie, że to wasza wina.
Co ciekawe, przez chwilę myślałem,
że może jednak się zmieniliście.
A wtedy wy wysłaliście mnie na śmierć.
A dlaczego? Bo nie byłem dość czarny?
- Chodziło o Trumpa. - Milcz!
Lisa, wybieraj. Kto jest najczarniejszy?
I pamiętaj, że ten, kogo wybierzesz, umrze.
Nie, i tak nas zabijesz.
- Do dzieła. - Jebać to.
Może jednak zagrajmy.
Ja jestem z nimi.
- Gość nas dymał przez całą noc. - Tak jest.
Pocałuj mnie w dupę, konserwatywny nie-czarnuchu!
- Ufasz mi? - Na śmierć i życie.
- To zagrajmy. - ...swoją kuszeczką,
bo rozłupię cię po całej piwnicy!
- Dobra, zagram. - Co?
Co to za zmienianie zdania?
- Zagram w tę grę. - Tak jest! W końcu mamy zawodniczkę.
No to proszę, wybieraj. Kto jest najczarniejszy?
- Wybieram siebie. - Co?
Co? Nie, to... nie o to chodziło.
Miałaś wybrać kogoś z nich. Wybieraj z nich! Już!
Takie są zasady, Lisa! Wybieraj!
Nnamdi.
- Do mnie mówisz? - Tak.
Takie sztuczki u facetów?
- No ale mów. - Uderz go od dołu.
Czekaj, co?
Uderz go od dołu, a ja uderzę z góry.
Wybieraj z nich! Z nich! Wybieraj z nich, Lisa!
- To wariat. Jesteś pewien? - Tak, jestem.
Wybieram siebie.
- Dobra. - Nie będę grać w tę grę.
- Czekaj... ty nas słyszałeś? - Tak, skurwysynu.
No to macie przejebane.
Właśnie straciliście jedyną rzecz, którą jeszcze mieliście.
A mianowicie element zaskoczenia. Ale to nic, Dewayne, spokojnie.
Bo, na całe szczęście, ja wciąż ten element mam.
Nie!
- Kurwa! - O Boże!
Nie, niech krwawi. Zostawcie go!
- Niech krwawi. - Pierdol się.
Lisa, ty chyba nie zrozumiałaś powagi tej sytuacji.
Więc powtórzę po raz ostatni.
Który z twych znajomych jest najczarniejszy?
Ja...
Spróbuj dwa.
Co to było?
Ja tylko... Nie ruszajcie się.
- Jebany... - Nie!
Dobra, przerwa.
- Co, kurwa? - Uważaj na ucho. Puść!
Zastrzel go!
- Kogo? - Jego!
- Strzelaj! - Czyli kogo?
- Shanika! - Ciemno tu!
- Na lewo! - Prawo!
A kto gdzie stoi?
- Lewo! - Prawo!
- Moje? - Twoje lewo!
- Dewayne, mów po gejowsku. - Jak śmiesz? Toż to obraźliwe!
Świetnie!
Jesteś gejem?
- Czekaj... - Co?
Nie wiem, nic nie widzę.
Tak jest, kurwa!
- Udało się! - Dawaj!
- Tak! Kurwa, czekajcie... - Ja pierdolę.
- To ci dopiero akt sprawiedliwości. - Życzę mu stu dni cierpienia.
- Dewayne. - Kumasz?
Ludzie umarli.
- Niezły kop, bracie. - Dzięki.
Mówiłam, że sobie poradzimy.
- Strzała, w porządku... - Przepraszam.
Nieźle.
Udało się. Przeżyliśmy.
- Co teraz? - Dzwonimy po gliny?
Nie no, ale tak serio.
Możemy zadzwonić, udając białą laskę.
A jak potem zobaczą nas, a nie Hannah, Kailey i Kimberley?
Racja.
Jakiś pomysł na ratunek bez zarobienia kulki?
Już wiem. Jestem genialny.
Jeszcze raz, czemu chcemy to zrobić?
Bo strażacy nas nie zastrzelą. Tak możemy oszukać system.
Jestem na haju, wiem, ale czyś ty się przebrał?
A owszem, może wpaść też telewizja.
- I ich oślepisz? - Kurwa.
Dewayne, miałeś rację. Jadą.
Napisy: Plint Przetłumaczył: Andrzej Rogoś