POPRZEDNIO
Bliss, naprawdę cię kocham.
Zrywasz ze mną?
Nie ożenię się z tobą.
Przepraszam.
Irino, wyjdziesz za mnie?
To najłatwiejsze „tak” mojego życia.
Brett.
- Jesteś taki przystojny. - A ty piękna.
Dziękuję.
Wyjdziesz za mnie?
Oczywiście, że tak!
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Pociąga mnie jak nikt inny do tej pory, bo nie zaczęliśmy od więzi fizycznej.
Nadajemy ton reszcie naszego życia.
Jest dobrze.
Chcę się tym cieszyć już zawsze.
Byłam gotowa wejść na całość.
Zależy mi na tobie.
- Wolałbyś być z nią? - Nie. Jestem we właściwym miejscu.
To odpuść.
Kurwa, odpuść, Kwame.
Jestem emocjonalna. Ciągle myślę o domu.
Nie mogę wrócić do tego gówna.
Potrzebuję soku z limonki.
Irina nienawidzi swojego faceta.
Boże. Jesteś najgorsza.
Jestem wyczerpana tym związkiem.
To koniec.
To nie wypali.
Chciałbyś spróbować z Bliss?
To był zły wybór.
Oboje to wiemy.
Szkoda, że wyjeżdżamy z Meksyku.
Wygląda na bardzo ciężki.
Dobrze, że ma jedną torbę, pomoże mi z moimi.
Boże, w co ja się wpakowałem?
Musimy się spakować i spadamy.
Spakuj i zamknij I wracaj do siebie
Cieszę się. Widzicie tę radość?
Zobaczą.
Tak, widzimy.
Otwieramy nowy, ekscytujący rozdział.
Chciałabym zostać w krainie snów, w której wszystko kręci się wokół nas,
ale to nierealne.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
- Wychodzimy. - Nie każ mi wychodzić.
Adiós.
Dużo się zmieni w prawdziwym życiu,
ale cieszę się.
Ja też.
Nie przesadzaj.
Nagrałeś to?
MIŁOŚĆ JEST ŚLEPA
DWADZIEŚCIA JEDEN DNI DO ŚLUBÓW
Oto Szmaragdowe Miasto.
Tak jest, jesteśmy z Vanessą w pięknym Seattle.
Pięć par zaręczyło się i zakochało na ślepo,
choć jeden ze związków nie wypalił.
Jeśli za kilka tygodni
będę ciągle myśleć o Zacku,
to się do niego odezwę.
Może będzie już za późno,
ale teraz nie mogłam przeskoczyć fizycznego dyskomfortu.
Patrzcie!
- Ładnie tu. - Idziemy.
Po romantycznym wyjeździe rozpocznie się najcięższa faza eksperymentu.
Dostali z powrotem swoje urządzenia
i są już w drodze do swoich wspólnych mieszkań.
- No dobra. - O rany.
Zdejmij buty.
To moja, a to twoja strona.
Modniś z ciebie, wiadomo. Otrzepię cię z pyłków.
Słodziak.
Czy wiek, wygląd, rasa, rodzina i finanse będą mieć znaczenie?
- Weszła pani w butach do łóżka. - Przepraszam.
Jak połączą życia, kariery i domy?
- Sprzątam cztery razy w tygodniu. - Cztery?
- Tak. - Dobra.
- Porządek jest bardzo ważny. - Jasne.
To pewnie przez to, że pracuję w stomatologii.
Wszystko musi być czyste.
Za trzy tygodnie podejmą najważniejszą decyzję życia.
Jak często będziesz pracować z domu?
- Ja cały czas. - Dobre pytanie.
Może jakieś 75% czasu.
- Damy radę. - Nie zrobimy za dużo.
Zwolnią nas po tygodniu.
- I po robocie. - Ups.
Czy udowodnią, że miłość jest ślepa?
SEATTLE, WASZYNGTON
Jak podróż z narzeczoną?
Okropnie.
Traktowała mnie jak gówno.
Spaliśmy po przeciwnych stronach łóżka. Żadnego dotyku ani czułości.
Miałem dość już drugiego dnia.
Wiesz, o czym tam myślałem?
To właśnie ciebie szukałem.
- To strasznie irytujące. - I pojebane.
- Bardzo mnie to wkurza. - Wiem, ale to prawda.
Gdy cię odrzuciłem, od razu wiedziałem, że spieprzyłem sprawę.
Wiedziałem, ale było już za późno.
- Oświadczyłeś się jej. - Tak.
Bo wciąż ją kochałem.
To nie powód…
Nie mamy po jednej osobie.
Sama nie wiem. Nie jestem już ciebie tak pewna.
Dostałem to, na co zasłużyłem.
- No wiesz… - Źle wybrałem.
Włożyłaś tyle wysiłku w babeczki.
- Nie przypominaj mi. - Wiem.
Były pyszne i pokazały, jaką jesteś osobą.
Ona też pokazała, kim naprawdę jest. Zapomniała o moich urodzinach.
- No wiesz… - Wszystko próbujesz obrócić.
- To znaczy? - Nie wiem.
To taki dziwny scenariusz.
- Dziwna sytuacja. - Wiem.
- Nigdy się nie widzieliśmy. - Nawet nie widziałaś mojej twarzy.
Pomyślałam: „Może nawet nie być przystojny”.
Niespodzianka. Nie jestem.
To bardzo ułatwia sprawę.
Żart. Pewnie myślałeś…
Nie wiem, co sobie myślałeś.
Wyobrażałem sobie ciebie…
Wyobrażałem sobie, że jesteś w moim typie,
że jesteś nerdem.
No tak. Jestem nerdem, choć tak nie wyglądam.
Myślę, że mam nerdowaty głos.
Głos nie pasuje do twojego ciała.
Naprawdę?
Dziwnie jest łączyć ten głos z twarzą?
Lubię patrzeć w twoje oczy.
- Masz piękne oczy. - Dzięki.
Też masz ładne oczy, ale nie chcę cię teraz komplementować.
Za bardzo się w ciebie wpatruję?
- Nie. - To dobrze.
- Odwracam wzrok? - Nie.
Chyba mi się to zdarza.
Ja lubię się na ludzi patrzeć.
- Uwielbiam to. - Irina mi to wyrzuciła.
Kontakt wzrokowy?
Mówiła, że mało mrugam. Niech się wali.
No wiesz…
To zabawne.
Mamy podobne umysły.
Podobne dziwactwa.
Zbiegi okoliczności,
rzeczy, o których mówiliśmy: piosenki i sowa.
- To dziwne. - Fakt.
Chyba niczego nie oczekiwałam.
Nie spodziewałam się prawdziwych uczuć,
bo logiczna strona mnie mówi:
„Jak można czuć coś takiego po tak krótkim czasie?”.
Zdziwiłaś się?
- Tak. - Ja też.
Czuję, że nikt tego nie zrozumie, ale to strasznie durne słowa.
Wcale nie.
- Zwariowałaś. - Tak.
Jak szybko się zakochałaś?
To nie ma sensu.
To bez sensu.
Ja na początku stwierdziłem,
że widzę tu potencjał,
ale nie sądziłem, że naprawdę się zakocham.
Znasz różnicę między miłością a sympatią.
Tak.
Zdecydowanie.
To były bardzo emocjonalne tygodnie.
Zdaję sobie z tego sprawę. Nie wiem, czy kiedyś się zejdziemy…
Nie chciałem walczyć teraz o twoje serce.
- To dobrze. - Po prostu…
Myślę, że to spotkanie było nam pisane.
- Tak. - Wierzę w to.
Ja też.
- Ale… - Urocza jesteś.
- Cieszę się, że cię znam. - Ja też.
- Stresowałam się i… - Ja też.
No dobra…
Ciekawie było cię poznać.
To strasznie dziwne.
Cieszę się, że to zrobiliśmy.
No tak.
Odprowadzić cię?
- Spotkamy się jeszcze? - Zobaczymy.
- Hej. - O tak.
- Jedzenie dotarło. Gotowa? - Tak!
Nasz pierwszy posiłek na wynos.
- W naszym domu. - Właśnie tak.
Trzy tygodnie temu siedziałem na kanapie,
grając na konsoli w bokserkach.
To jest dorosłe życie na całego.
Jestem zaręczony.
Mieszkamy razem.
Obłęd.
Nie wiedziałem, czego się spodziewać po tym domu.
Co nie?
Wszedłem tu z tobą
i poczułem się jak w domu.
Przy tobie czuję się jak w domu.
Jesteś mistrzynią głodnych kawałków na podryw.
- Lubisz to! - Tak.
Nie kłam. Uwielbiasz to!
- Najlepsze. - Kochasz to!
Co myślisz o sprzątaniu?
Oboje sprzątamy.
- Umiesz odkurzać? - Kochanie.
- Umiem odkurzać. - Tylko sprawdzam.
- Całe życie byłeś kawalerem. - Włącz i przesuwaj po dywanie.
Dobra robota, skarbie. Jesteś geniuszem.
- Co jeszcze, droga pani? - Naczynia.
A co z nimi?
Idą do zlewu, na blat, czy do zmywarki?
Zlew to minimum.
Podstawa.
- Czyli idą do zlewu. - To jest podstawa.
Podstawa czego?
W najgorszym razie przed snem mają być w zlewie.
- Ty śpisz, a one są w zlewie? - W najlepszym razie są czyste.
W 70% przypadków będą czyste, a w 30% załatwiliśmy minimum.
Nieźle, prawda?
Dojdźmy do 90% w zmywarce.
Będę zadowolony z 80%.
Nie lubię spać z brudną kuchnią.
Ujmę to tak:
pamiętaj, żeby spłukiwać po sobie wodę.
To najdziwniejszy nawyk.
Nie chcę cię budzić w nocy.
O to się nie bój,
po prostu spłukuj wodę.
- Dobrze? - Jasne, skarbie.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
KOCHAM CIĘ, SKARBIE!
- Nie wiem, jak zacząć tę rozmowę, ale… - O Boże.
Przed wylotem z Meksyku
Irina podeszła do mnie i powiedziała,
że ją pociągasz.
Dziwnie się poczułam.
Wyczułeś, że na ciebie leci?
Na imprezie przy basenie była trochę dotykalska,
ciągle dotykała mojej nogi.
Uznałem, że to dziwne, ale to tyle.
Zack stał tuż obok nas.
Byłem pewny, że nie próbowałaby mnie poderwać.
Przez to zaczęłam mieć wątpliwości
co do nas.
Zaczęłam się zastanawiać,
czy jest coś więcej, czego nie byłam świadoma.
Na pewno nie miałem zamiaru
działać w tym kierunku.
Pomyślałam, że to dziwne, bo zerwała z Zackiem
i natychmiast przerzuciła się
na narzeczonego przyjaciółki.
To dziwne.
To frustrujące, bo chodzi o czystą atrakcyjność.
Rozumiem, bo jesteś seksowny, ale…
- Rozumiesz? - Jasne.
Jesteś moim narzeczony, jesteś częścią mnie, to było…
Na tym etapie,
jeśli nie ma tu czegoś, o czym nie wiem,
jeśli nic was nie łączy,
to jest to sprawa między nami dwiema.
Żal mi Zacka, bo to mój kumpel i…
Mnie też, bo łatwo jest się z niego śmiać,
ale jego zachowanie,
które nagle zaczęło ją odrzucać, nie zmieniło się od kabin.
- Po prostu teraz go zobaczyła. - Właśnie.
Czuję się winna,
śmiałam się z Zacka, bo jest charakterystyczny.
Był bardzo otwarty na ten eksperyment.
Zachowuje się głupkowato,
ale taki już jest.
- To w nim uwielbiam. - Tak.
Gdy podchodziła do mnie w basenie,
nie reagowałem natychmiast między innymi dlatego,
że jestem pewny naszego związku, czuję się z tobą bezpiecznie.
Świetnie cię znam.
- Czuję się tak pewna siebie. - To dobrze.
Wątpisz we mnie? Cholera.
Z każdym dniem moje uczucie jest coraz silniejsze.
Niewiele rzeczy mogłoby nam zaszkodzić.
Pewność siebie jest seksowna.
Cieszę się na odkrywanie naszej fizycznej relacji.
Mam nadzieję, że Paul się zgodzi.
Co dziś robimy?
Masz jakiś pomysł?
No nie wiem, bo…
Odpowiedź jest oczywista.
- Bo ja… - Rozumiem.
Uroczo!
Muszę przynieść moją lampę lava i…
Lampa lava?
- Który to rok? 1972? - Fajnie wygląda.
Naprawdę taką masz?
- Tak. - Jaki kolor?
Nie interesuj się, nie zobaczysz.
Niewdzięcznik. „Phi, lampa lava”.
Nie martw się, skoro jej nie chcesz.
I tak ją przyniosę.
Wracamy do prawdziwego świata, pracy,
przyjaciół, rodziny, telefonów, mediów społecznościowych.
To duża zmiana, ale się cieszę. Jestem gotowy, żeby stawić światu czoła.
Od czego chcesz zacząć?
Od jedzenia!
Chcę się budzić obok niej,
robić jej śniadanie i odprawiać ją do pracy.
Będę robił swoje i czekał, aż wróci.
Powiedziałem rodzicom,
bratu i siostrze,
że jestem zaręczony.
Są zachwyceni.
Zobaczyli, jaki jestem szczęśliwy.
Muszę spełnić ich oczekiwania, nie mogę pojawić się w…
Załóż, co tylko chcesz.
- I tyle. - Ja powiedziałam…
mamie i tacie.
Byli zdziwieni. „To nie nasza Jackie”.
- Jasne. - „To nie nasza Jackie”.
Nie uwierzyli mi, choć byłam poważna.
Potem spytali tylko: „Co?”. Chyba ciągle mi nie wierzą.
Muszą to przyswoić,
aż w końcu do nich dotrze.
Kiedyś tam.
Staram się to odwlec.
Zechcą mnie spotkać?
- Mam nadzieję. Tak myślę. - Dobra.
Tata jest spoko, on powie: „O, super”.
Moja mama jest bardziej…
jak ja, ale…
No dobra.
Dogadam się z nią.
- Oby. - Oj tak.
Oby.
Co twoje, to moje, a co moje, to twoje.
O to ci chodzi?
Kocham go, ale fakty są takie,
że lubię mieć porządek w łazience.
Brett nie ma problemu z wyjściem spod prysznica
i zostawieniem mokrej podłogi.
Ja tego nie znoszę.
Zwróciłam mu uwagę, a on na to: „Skarbie, to tylko woda”.
Dla mnie to…
No wiecie…
Będę się musiała dostosować, to jest moje kochanie.
Brakuje mi tu telewizora.
W sypialni masz się skupiać na śnie albo na mnie.
- Po co ci telewizor? - Skupiam się.
Zdecydowanie skupiam się na tobie.
Czuję się tu szczęśliwy.
Naprawdę.
Dziękuję. Jesteś niesamowity.
Ty też jesteś niesamowita.
DWADZIEŚCIA DNI DO ŚLUBÓW
- Dzień dobry. Kawy? - Cześć, dzień dobry.
Dziękuję.
Dzień dobry.
Obudziłem się obok Micah
i od razu chciałem ją pocałować.
Więź fizyczna jest wspaniała, czujemy się ze sobą komfortowo,
a właśnie tego mi brakowało w życiu.
- Ale wczoraj jęczałeś. - O nie.
- Następnym razem zakleimy ci usta. - Powinniśmy.
Nie spieszyliśmy się z Paulem,
ale nasza więź fizyczna jest na poziomie więzi emocjonalnej.
Jestem pewna ich obu.
Jak się spało?
Świetnie.
Jesteśmy w prawdziwym domu, poczułam, że to się dzieje naprawdę.
Wstałam o 7.00 i od razu…
Budzisz się jak króliczek Energizera. Wyskoczyłaś z łóżka, a ja…
- Jakieś plany na dziś? - Wieczorem widzę się z Iriną.
- Fajnie. - Stresuję się.
- Tak? - Tak.
- Rozumiem. - To dziwne uczucie, ale tak już jest.
Rozumiem, skomplikowane emocje.
- Zobaczymy. - Poradzisz sobie.
Może umówię się z Zackiem.
- Nie zapraszał cię wczoraj? - Zapraszał.
- Olałeś go. - Nie. Trochę tak.
Byłem z narzeczoną w łóżku.
- Miałem ważniejsze sprawy. - Tak?
Oj tak, to było istotniejsze.
Jesteśmy na miejscu. Nie mogę się doczekać.
To moja łazienka.
Ładnie tu.
- Ładnie. - Oj tak.
- Moje poranne afirmacje. - Dobra.
- Pokój dzienny. - Jasne.
- To moje łóżko. - Jasne.
No i kuchnia.
O Boziu.
- No tak. - Dużo różu.
Mnóstwo.
Wszystko było różowe. Od butów po paznokcie.
Wszystko jasne, kolorowe i krzykliwe. Będę się musiał przyzwyczaić.
Boziu, nawet wino jest różowe.
Doceniam twoje kolory.
- Są piękne. - Dopasowane, prawda?
Weźmiesz swoje różowe bidony?
- Tak, różowe bidony. - Dobra.
- One idą ze mną. - Skąd tu tyle różu?
- Lubisz tylko róż? - Zawsze go lubiłam.
Jeśli chodzi o wystrój,
to mieszkam tu od czasu rozstania z moim byłym.
Był bardzo apodyktyczny w kwestii wystroju naszego domu.
No dobra.
Jak już się uwolniłam,
mogłam się urządzić tak, jak to sobie wyobrażałam.
- W ten sposób mogłam wyrazić siebie. - Jasne.
Dlatego to mieszkanie jest dla mnie przestrzenią terapeutyczną.
Mogę wyrażać siebie i być sobą.
To główny powód,
dla którego zaszalałam z różem.
Byłam spełniona, wyraziłam siebie. W naszym domu też powinno się udać.
Dobra.
- Rozumiem cię. - Dzięki.
- Jasne. - To urocze.
Dzisiaj dotarło do mnie wiele rzeczy.
W domu nikt na mnie nie czeka.
Single mają wiele samotnych nocy.
Jedząc kolację, dzwonię do znajomych,
bo chcę utrzymywać jakieś więzi.
Wszystko się zmieniło.
Teraz wrócę do domu do Kwamego.
To dla mnie zupełnie nowe uczucie.
Tak długo na to czekałam.
Mam nadzieję, że nie przeszła ci ochota na ślub.
- Przepraszam. Chyba nie… - No wiesz…
- Nie zaprzeczyłeś! - Oczywiście, że chcę się z tobą ożenić.
I tak cię kocham.
- Twój ziomek padł. - Moje maleństwo.
Na pewno się zaprzyjaźnicie.
- Lubisz spać. Lubię cię. - Lubi spać. Pokocha cię.
Tak jak ja.
Cześć!
Poznajcie Bretta.
- Cześć. - To Jennifer.
- Jennifer, miło mi. Przytul się. - Miło cię poznać.
- Kristy, moja bratnia dusza. - Cześć.
- Cześć, mała! - Ślicznie wyglądasz.
- Długo tu siedzicie? - Już chwilę.
Piłyście już margarity?
Zastanawiałam się, czy wam zamówić.
Nie byłam pewna, czy on będzie chciał, więc czekałyśmy…
- Piszę się na wszystko. - Dobra.
Jak leci?
Dobrze.
Skąd wiedziałeś, że Tiffany to ta jedyna?
Jest bardzo prawdziwa.
Zobaczyłem kochającą i ciepłą osobę.
Znałem tylko jej głos, ale wyczułem w nim wsparcie,
miłość i opiekuńczość.
Nigdy mnie nie widziała, a i tak, gdy wchodziłem do kabiny,
czułem, że właśnie ta osoba, chce, żebym był najlepszą wersją siebie.
I to na 100%.
O rany, wspaniale.
Oj tak.
- To właśnie ty, Tiff. - Tak!
Kto wiedział pierwszy?
- Tiff? - Ona.
Skąd?
- Tak. - Jak szybko?
Bardzo chciałam mu powiedzieć: „Lubię cię”.
Postanowiła też zdrzemnąć się na randce.
O nie!
- Od razu to wyciągnę. - Było źle.
W moich kontaktach Tiffany to „Śpiąca Królewna”,
bo w spaniu jest fenomenalna.
Może drzemać zawsze i wszędzie.
Zasypia też przy nas, nie jesteś nudny.
Nie bierz tego do siebie.
- Oświadczyłeś się dzień po tym. - To prawda.
Oświadczył się dzień po tym, jak zasnęłam.
- I zobaczyłam go po raz pierwszy. - Mów!
Ale się wystroiłam.
Jak się wtedy czuliście? Co zrobiłaś?
Biegliście?
- Ja nie. - Ja biegłem do niej.
Jak zareagowałeś na otwarcie?
O czym wtedy myślałeś?
- Po otwarciu widziałem tylko ją. - No tak.
- O cholera. - Dosłownie tak było.
Nie widziałem nic poza nią.
Nie pamiętam kolorów,
pamiętam tylko czerwony dywan.
Pomyślałem: „Jest piękna, jak to możliwe…”.
Tiffany!
„Jak to…”.
Tak jest, Tiffany!
My wiemy, ale zawsze miło to usłyszeć.
Mówię poważnie.
Jak to możliwe, że ma tak cudowne wnętrze,
a do tego taką urodę.
- Prawda? - Jak to możliwe?
Co to za układ gwiazd?
- Macie szczęście. - Tak.
Dosłownie…
Gwiazdy zawsze układają się dla niej.
- No wiesz. - Kristy.
Widzę, jaka jest szczęśliwa na tej drodze.
Chcę, żeby była z kimś, kto będzie ją wywyższał, jak my.
Kogoś, kto pokocha nawet jej wady.
Chcę mieć pewność, że osoba, której ją oddam,
będzie ją wspierać, jak ja,
kochać, jak ja i…
Tiffany!
Przestań, Kristy.
Starałam się do tego dziś nie dopuścić.
Kocham tę dziewczynę całym sercem, jest moją bratnią duszą.
Jest wspaniała
i fenomenalna.
Nie znam wielu lepszych ludzi.
Masz szczęście.
Masz szczęście, Brett.
To prawda.
Weź jej serce,
ale nie zrań go,
bo wiem, gdzie mieszkasz, dorwę cię.
Chcę ci powiedzieć, że naprawdę cię kocham.
O Boże!
Naprawdę.
O Boże.
Kocham cię.
Cudownie! Weźmiesz ślub!
Słodziaki.
Wracajcie do domu robić dzieci.
Że co?
Mogę spytać, co kochasz w Micah?
Bardzo dużo rzeczy.
Kluczowe jest jej spojrzenie na świat.
Patrzymy na niego w bardzo podobny sposób.
Oboje rozumiemy,
że życie to chaos, a my musimy wyciągnąć jak najwięcej z tego, co mamy.
Uwielbiam to.
Jest też mniej analityczna ode mnie.
Przy niej czuję radość.
To wymagania dla kobiety idealnej.
Wiem, czego chcesz od życia, i odnoszę wrażenie,
że pomoże ci to osiągnąć.
- Cudownie. - Micah pójdzie za tobą wszędzie.
To zabawne, bo ma do tego bardzo urocze podejście.
Wracam z pokoju obok, a ona pyta: „Tęskniłeś?”.
Czemu to robi?
Chce być utwierdzana.
- To dobry znak dla ciebie. - Jasne.
- Zaangażowała się. - Jasne.
Masz problem z wyrażaniem uczuć.
Bez wątpienia.
- To prawda. - Jej tego brakuje.
Fakt, choć wie, że ją kocham. Po prostu nie mówię tego ot tak…
Każdy chce czuć, że jest doceniany.
To było najbardziej szalone w Irinie.
W kabinie czułem się bardzo doceniony.
W prawdziwym świecie było dokładnie na odwrót.
- Właśnie tak. - Powiem ci coś.
Musi wiedzieć, co w niej cenisz i kochasz.
Musisz jej to mówić każdego dnia.
Nie tylko raz w tygodniu.
Każdego dnia. Nie chodzi o wielkie gesty.
Nikt nie ma dość słuchania, że ktoś inny go kocha.
Naprawdę ją kocham.
- Masz dobrą kobietę. - Tak.
Uczucie rośnie?
I to jak. Każdego dnia.
Takie miałem wrażenie.
- Rozmawiałeś z Bliss? - Tak.
Chemia między nami jest obłędna.
Serio, to aż dzikie.
Naprawdę?
Tego się nie spodziewałem.
Chemię psychologiczną czuliśmy już wcześniej.
W teorii wszystko grało.
Gdy byliśmy razem, poczułem coś zupełnie innego.
Naprawdę? Co takiego?
Ona ma wszystko.
Wiesz, na czym stoję?
Na świecie są miliony opcji.
Jeśli naprawdę chcesz wziąć ślub,
jeśli właśnie tego chcesz, a właśnie tego chcę…
Jeśli naprawdę tego chcesz, to musisz kogoś wybrać.
Jaki jest koszt ciągłego czekania na lepszą osobę?
Jaki jest koszt wiecznego wymieniania?
- Ciągłe zamiany na lepsze. - Jasne.
- Jaki jest tego koszt? - No tak.
To jest kwestia, z którą musiałem się zmierzyć.
Chcę mieć żonę i dzieci.
Chcę mieć u boku kogoś,
kto pomoże mi zmienić świat.
Cudownie.
Musisz wybrać osobę, z którą chcesz spędzić resztę życia.
Musisz wiedzieć, czego chcesz.
I okazało się,
że wszystko znalazłem właśnie w niej.
Tak jest, stary.
Cześć, wariatko!
Miło cię widzieć! Cześć!
- Hej. - Jak się masz?
- Dobrze, a ty? - Też.
Poznałaś już jego rodzinę?
- Paula? - Tak.
Jeszcze nie.
- Planujecie już wesele? - Zaczęliśmy.
To bardzo ekscytujące. Czuję, że jest nam dobrze.
Będę z tobą szczera, końcówka wycieczki do Meksyku
była dla mnie trudna do ogarnięcia.
Powiedziałaś mi,
że mówiłaś o moim narzeczonym
za moimi plecami.
- Byłam bardzo negatywnie nastawiona. - Jasne.
Paul powiedział: „Nie chciałem ci tego mówić,
ale w basenie była trochę dotykalska”.
Robiłaś to za moimi plecami.
Jak mam się z tym czuć?
Byłam twoją łączniczką z resztą dziewczyn.
Broniłam cię, gdy z tobą nie rozmawiały.
Mówiłam: „Znam tę laskę, to dobra osoba”.
Nigdy cię nie porzuciłam.
Albo byłam idiotką,
która przeoczyła sygnały ostrzegawcze,
albo to nieporozumienie.
Doceniam wszystko, co robiłaś.
Nigdy nie chciałam robić nic za twoimi plecami.
Czuję się paskudnie,
bo przyznaję, że właśnie tak się zachowywaliśmy.
Zobaczyłam Paula
i pociągał mnie bardziej niż Zack.
Paul jest atrakcyjny, cieszę się twoim jebanym szczęściem.
Trochę z nim flirtowałam.
- Pociągał cię. - Tak, ale nie musiałam…
Dosłownie nie po to bierzemy udział w tym eksperymencie.
W kabinie nie pokochałaś Paula,
ale jest seksowny, więc…
- Stara… - Będę szczera.
Po prostu nawiązałam z nim więź.
Zaczęłam się zastanawiać, czy coś przeoczyłam.
Powinnam kwestionować motywy Paula? W taksówce chciałam go walnąć.
Byłam bardzo zaskoczona.
Nie chcę, żeby osoba, którą uważam za najlepszą przyjaciółkę,
podminowywała uczucie do osoby, z którą chcę zbudować przyszłość.
No tak.
Nie musisz się martwić moimi uczucia do Paula.
Mam to w dupie, nie jest zainteresowany.
Rzecz w tym,
że mówimy o naszej przyjaźni.
Jeśli będziemy dalej się przyjaźnić,
a ja za niego wyjdę,
to czy będziemy w stanie spędzać razem czas?
Może będziesz z nim flirtować?
Raczej nie zrobiłabym ruchu.
Gdybym coś poczuła, chciałabym się z nim spotkać.
Nie widzieliśmy się. Chyba nie chce ze mną rozmawiać.
Nie.
DZIEWIĘTNAŚCIE DNI DO ŚLUBÓW
- Dzień dobry. - Cześć.
Jedzenie.
Naleśniki?
- No dobra. - Zrobiłem naleśniki.
Widzę ślady po owocach.
To musi oznaczać dżem.
- To kompot. - Kompot!
Z truskawek i malin.
Ale mam fart, o Boziu!
Wstałeś tak wcześnie, żeby zrobić mi śniadanie.
Byłem nawet na targu.
Spójrz tylko!
Ale będę wcinać!
Rany, jak w restauracji!
To urocze, dziękuję.
Smacznego.
- Zjesz ze mną, prawda? - Oczywiście.
Cholera, smaczne.
Jesteś lepszy od naleśnikarni.
- No raczej. - Tak jest!
Przecież mówiłem.
Na takiej diecie dobiję do 300 kilo.
- Mam szczęście. - Masz.
Nie spodziewałam się, że będę miała narzeczonego,
który dla mnie gotuje.
Nie przywykłam do tego. Nigdy nie doświadczyłam miłości.
To dla mnie coś nowego.
Nałożył mi porcję na talerz.
Ludzie, którzy gotują, zwykle tego nie robią,
ale Marshall nałożył mi porcję.
To coś wyjątkowego i bardzo miłego.
Nikt tak mnie nie traktował.
Zbieraj się, ja ogarnę naczynia.
- Ja już jestem gotowy. - Zjadłabym jeszcze porcję.
Serio?
Jeszcze jedną?
- Pyszne. - Cieszę się.
- Jestem pod wrażeniem. - Będzie więcej.
Jestem pod wrażeniem.
Ja się stresuję, a ty?
Próbuję się tak nie stresować.
- To będzie wyjątkowa sytuacja. - Jasne.
Myślę, że zupełnie normalną rzeczą
będzie specyficzna reakcja rodziców.
Rozumiem.
Jeszcze się z tym nie zmagaliśmy.
Tak.
No wiesz.
- Co się dzieje? - Nic.
- No dobra. - Chyba przejmuję twój stres.
- Chcę być bardzo… - Witaj w małżeństwie.
Przed eksperymentem nie powiedziałam tacie zbyt wielu detali.
Myślę, że może być w szoku.
Czy w pełni zaakceptuje to, że za dwa tygodnie bierzemy ślub?
Nie wiem.
- Wiesz, jak ma na imię? - Nie mam pojęcia.
Charlie.
Charles, spoko.
- Woli Charlie. - Jak mój tata.
Oczywiście.
Co tam?
Nic. Trochę się denerwuję.
- Chcę, żeby było miło. - Ja też.
Mój tata był żonaty.
- I to długo. - No tak.
Będzie wiedział, o co pytać.
Wiesz, dlaczego bierzemy ślub za parę tygodni?
Jeśli zapyta, powiedz mu, czemu to jest coś innego.
I tyle.
Powiedz prawdę.
Im bardziej się martwimy, tym bardziej fiksujemy się
na różnych możliwościach.
Jeśli my będziemy spokojni, on też będzie spokojny.
Uwielbiam nauki Kwamego.
- Ty częściej mnie pouczasz. - Nie sądzę.
O rany.
Często mnie pouczasz.
- Ty mnie częściej. - Nie.
Chyba oboje jesteśmy podenerwowani, ale to ja muszę zrobić dobre wrażenie.
Nie, oboje musimy je zrobić.
To ja wchodzę do twojej rodziny.
Jasne, ale poza tym to związek partnerski.
Oczywiście, rozumiem.
Tata będzie patrzył na nas oboje.
No dobrze.
Jest nieprzewidywalny, nigdy nie wiadomo, co zrobi.
Spotykał już moich chłopaków.
Poprzednich chłopaków?
Super.
Lubi sprawdzać ludzi.
Nigdy nie powiedział mi wprost, że nie polubił
któregoś z moich byłych,
ale też nie wydaje mi się…
żeby widział w którymś z nich męża.
To ma sens.
Ty widziałaś w którymś partnera na życie?
Ja? Nie.
- A we mnie? - Tak.
Dobrze nam idzie, to dobry początek.
Już wyprzedziłem większość twoich byłych.
O Boże.
Ufasz, że dam radę?
Tak.
To zaufaj mi.
Napisy: Jędrzej Kogut