Ah, wala na.
-Hi! -Hi, Pa!
Chelsea, kumusta ka?
Okay ako. Salamat sa pagpunta.
Hay, naku.
-Hello. -Pa, si Kwame 'to.
-Hi, Kwame. -Si Charlie 'to, papa ko.
-Uy. -Masaya 'kong makilala ka.
Gan'on din ako.
-Ayos. -Pasok.
Pa, maupo ka.
Pareho kaming nagkar'on ng pagkakataon
na sumali sa social love experiment na 'to.
Marami kaming na-date. Hindi kami nagkakakitaan.
Ang ideya ay maintindihan mo ang core values mo.
Nagiging sensitive ka. Kinukwento mo'ng buhay mo.
Kung p'ano ka naging ikaw.
Pwede ba kaming magkar'on ng koneksyon nang higit sa pisikal?
-Tapos nagawa namin. -Pakiramdam namin, tama.
'Yong ideya, alam mo 'yon, bulag ba ang pag-ibig?
Kaya mo bang magmahal sa isang tao nang di sila nakikita?
At naging bulag kami sa pag-ibig.
Sa bandang huli,
nag-propose siya sa 'kin.
Okay.
Pumayag ako.
Ah, talaga?
Ah, di ba ang galing?
-Masaya ako para sa 'yo, mahal. -Oho, salamat, Pa.
Naku. Ang galing n'on.
-Oo. -Oo.
Nasorpresa 'ko.
Nagulat ako.
Sige, kain na tayo. Tara na.
Pero sana tanggapin ng buong pamilya ko si Kwame
at maintindihan 'yong koneksyon at relasyon namin.
Gaya ng papa ko.
Sa Portland at Seattle kayo. Paano 'yon?
Ang plano namin, dumito muna, tumira dito ng ilang taon,
tapos… malay natin.
-Maraming pag-iisipan, tatrabahuhin. -Oo nga.
Pero…
maiksi lang ang buhay, at mas magandang ibahagi 'to.
-Oo. -Oo, may kasama ka na.
-Oo.
Mukhang pabor kayo sa kung anong meron kami,
pero gusto kong malaman galing sa inyo. May blessing niyo ba kami para tumuloy?
Oo naman.
-Masaya 'ko para sa inyo. -Salamat, Pa.
-Ah, salamat po. -Oo.
-Mahal ka namin, Pa. Maraming salamat. -Cheers po.
Masayang-masaya ako para sa inyo.
Salamat, Pa.
Sulit ka kay Chelsea. May sasabihin ako sa 'yo…
-Meron kang… -Sulit 'tong nakuha mo.
-May discount. -Meron kang…
Sulit ka sa anak ko.
Naka-sale!
Mahal na mahal kita, Kwame. May 75% na discount ka sa kanya.
17 ARAW BAGO ANG MGA KASALAN
-Kumusta naman ang byahe? -Ah, ang saya.
Di masyadong mahaba?
Di naman. Baka may adrenaline rush lang ako o naging ano lang…
Di ako nag-alala. Ang saya n'on.
Walang turbulence o kahit ano.
Excited 'kong makilala ni Micah ang mama ko.
Lumipad siya ngayon, galing sa New Orleans.
-Excited na 'kong makilala mo si Micah. -Di na 'ko makapaghintay.
Wala kami masyadong napag-usapan ng mama ko
kung sino si Micah.
Gusto kong makita niya siya sa sarili niya, sana magustuhan niya siya.
Ano 'yong nakapagpalapit sa 'yo sa kanya?
Una, 'yong intuitive na pakiramdam na 'to.
Sa 'kin, alam kong di ko kayang makipag-usap sa lahat gaya niyo.
Alam ko, kung kaya ko siyang makausap nang gan'on, may espesyal d'on.
Tama.
Hello? Hi!
Hi!
Natutuwa akong makilala ka.
-Ang ganda mo! -Ang cute niyo.
-Baka umiyak ako, at di ako iyakin. -Sobrang excited ako!
-Halika, upo ka. -Ang hirap n'on.
Parehas tayo ng buhok.
-Oo. -Ay, wow!
Diyos ko.
Iusod natin.
Ah, ayos.
Di ako makapaniwalang engaged ka na.
Opo nga.
Matagal ko nang gusto 'to para sa kanya.
Ibig kong sabihin, siya… Ah, ang cute niya.
-Mahirap ma-imagine, 'no? -Oo.
Oo.
Ah, kasi nanay ako. Over protective na nanay.
Di ko alam kung paano sisimulan 'to. Paralegal ako.
At, alam mo, malaki ang pamilya namin.
Para siyang baby Jesus sa pamilya. Siya ang panganay.
N'ong sabihin ni Paul na, "May nakilala ako, siya si Micah,"
nag-research na kami.
Sinasabi ko sa kanila, "Parang nahanap namin si Micah online pero di kami sure."
Sabi niya, "Ano sa tingin niyo?" Sabi ko, "Paul ang pangalan ng papa niya.
Sa Mobile siya nakatira. Kristiyano ang mama niya at may-ari ng daycare.
-May gusto ka pa bang malaman?" -Hala, grabe!
Ah, oo.
First name pa lang, naisip niyo lahat 'yan?
-Sa first name pa lang niya. -Grabe. Nakakatawa, sobra.
Ano 'yong mga una na parang nasabi mong, "Ah, gusto ko si Paul?"
Opo.
Travel agad 'yong pinag-uusapan namin, at sa pananaw namin sa buhay.
Tingin ko, malamang, 'yon 'yong unang bagay na parang,
"Ah, exciting si Paul."
Pero ipinakita n'on 'yong gusto niya at 'yong nakikita niya sa hinaharap.
Tapos sabi ko, "Gan'on din ako mag-isip."
Magkaibang-magkaiba kami.
-Pala-ayos ako, pala-makeup. -Parang ako.
Opo, gan'on nga. Pero nagagawa rin niya akong maging simple.
Saka pakiramdam ko, nababalanse niya 'ko talaga.
Gusto ko 'yong pagkontrol niya sa asal at kilos ko, security 'yon.
Pakiramdam ko, gusto naming magkasama kami lagi.
Parang, pag di kami nag-uusap…
naaalala ko kaninang umaga, sabi mo parang, "Nas'an ka?"
Sabi ko, "Nasa baba ako." Sabi mo, "Miss kita."
Gusto ko 'yan.
Ibig kong sabihin, tamang-tama kayo para dito. Tamang-tama.
Okay naman ang trabaho ko,
nasa tamang edad na din kami. At malinaw naman, wala akong nililigawan.
Tingin ko handa na kami.
Paul, di pa kita nakitang ganito. Kaya, parang…
P'ano?
Parang, masaya, at in love, saka…
Kasi, ibig kong sabihin, wala pa talaga siyang naging potensyal na fiancée.
Oo, wala pa.
Kaya, ang seryoso nito.
Oo nga. Excited na 'ko.
Sa pagkakakita ko sa inyo, mas lalo akong na-in love kay Paul.
Di ko alam kung ano 'yon, masayang buhay lang ang nakikita ko.
Mahal ko siya. Naiintindihan ko kung bakit mo siya minahal.
-Alam kong maiintindihan niyo. -Diyos ko, ang sweet niyo.
Totoo. Seryoso ako.
Gusto kong si Paul… Alam mo, parehas kami ng mama niya.
Siya ang pinaka-cute na nakita ko.
Napakadaling mapalapit sa kanya.
Saka gusto ko lagi
ng mabuting extended family na close ko talaga.
Sa kanya, malaki ang posibilidad na maging matalik kaming magkaibigan.
Di lang mag-biyenan, parang, manugang.
Masaya 'kong dumating kayo para makita kami.
Nakakatawa kasi madalas, kami ni Paul, magkaiba kami talaga,
nakakapagtataka na na-attract kami sa isa't-isa, parang, ah, 'yon na nga.
Papakasalan mo'ng mama mo.
Parehas kayo.
Gusto kong sinabi niya 'yon. Diyos ko.
Kung sinusuportahan mo kami, masaya ako.
Buong suporta, grabe. Sorry, excited ako, hinihintay ko 'tong araw na 'to.
Grabe.
-At mas maganda ka sa personal. -Ah, ang saya-saya ko.
Masaya ako na nakapasa ako sa background check. Hadlang 'yon.
APARTMENT NI BRETT
Welcome.
Okay.
Maganda 'to.
Kung gan'on…
Ito ba 'yong magiging bahay ko? Parang, lilipat ba 'ko dito?
-Oo. -Tingnan mo lahat ng sapatos na 'to!
May roommate si Tiffany, kaya apartment ko muna ngayon,
para makita niya kung gusto niya dito tumira.
S'an ko ilalagay 'yong sapatos ko?
Bibili pa tayo ng mga kahon.
Mas kinakabahan ako, di ako mapakali, kahit ano pa'ng gusto mong itawag d'on,
kung p'ano na tuwing dinadala niya 'yong gamit niya, sinasama sa gamit ko…
Parang, p'ano natin 'to pagsasamahin?
Vacuum mo ba 'yan?
'Yan ang vacuum ko.
-Ano 'to? -VR headset.
May isa pa 'kong cool na ipapakita sa 'yo.
Ano?
Kinokontrol 'yan ng app lahat.
Brett!
Di mo na kailangang hawakan. May maliit na tension rod sa likod.
Ganito lang…
-Nas'an ang basurahan mo? -Dito.
Sobrang high-end ng lahat sa bahay mo. Sosyal si Brett.
-Efficiency 'yan. -Okay.
Kwarto. Wala…
-Ang ganda. -Wala namang kakaiba dito.
Sobrang ayos mo.
-Di naman gan'on. -Tingin ko maayos naman.
-Tingnan mo 'to. -Di naman gan'on kaayos.
Sapatos pa more, oo.
Okay, dalawa lang ang closet mo?
-Oo. -'Yong may…
-Lahat ng gamit ko sa photography. -Saka 'to.
Sigurado, 'yong sa closet space, medyo…
pag-uusapan natin.
Ibig sabihin ko, kahit sa computer space.
S'an ako magtatrabaho? Maglalagay ba 'ko ng mesa dito?
Kung gusto mo 'yong building na 'to,
sabi ko nga, pwede tayong lumipat sa mas malaking unit sa building na 'to.
-Okay. -Two o three-bedroom, gan'on.
Basta, 'yan na 'yong tour.
-Gusto ko 'to. -'Yan na 'yong space.
Pwede na 'ko dito.
Pwede.
Excited na talaga 'kong lumipat dito.
-Kinakabahan ka ba? -Hindi.
N'ong sinabi ko 'yon, di ka natatakot?
Hindi. Kasi matagal na naman akong nagsasarili.
-Oo. -Ang totoo, excited lang talaga 'ko.
Nakikita ko'ng sarili kong titira dito.
'Yan ang gusto kong marinig.
APARTMENT NI ZACK
-Hi. -Uy.
-'Musta ka? -Mabuti.
-Masaya akong makita ka. -Ako rin.
May chemistry kami ni Bliss sa unang date namin sa totoong buhay.
Di ko akalain na gan'on kalakas ang koneksyon namin.
Saka alam ko na, na nand'on 'yong psychological,
nand'on din 'yong emotional.
'Yan 'yong owl painting mo. Sino'ng nag-paint niyan para sa 'yo?
-Painting ba? O graphic? -Local artist sa Seattle ang gumawa n'yan.
Ang cool.
Malamang kilala ako na patumpik-tumpik,
pero ang totoo, gusto ko lang makasama si Bliss hangga't pwede.
Kasi pag magkasama kami,
pakiramdam ko, tama.
Saka kung may gusto ka sa isang tao, kailangan mong ipakita.
May maitutulong ba 'ko?
Pwede kang magdagdag ng konting butter, asin at paminta sa mushrooms.
Nakakatawa kasi gusto ko talagang mag-bake.
-Pero sa pagluluto? -Talaga?
-Kailangan ko ng instructions. -Mahilig akong magluto.
G'ano kadaming butter?
Konti lang.
-Kita mo'ng pagkakaiba? -G'ano kadami? Ganito?
Sundin mo ang instincts mo, Bliss. Ganyan ako.
Okay.
Gusto kong mag-cooking classes saka matuto pa ng ibang bagay.
Masaya 'yon pag magkasama.
Ah, talaga? Tingnan natin.
-Naku. Nadisgrasya. -Ano?
'Yong isa sa mga steak…
Bumukas 'yong bag, sira na.
Sa 'yo 'yan, di ba?
Ah, ang maganda, may isa pa tayong steak.
Sana di nabuksan 'yong bag nito.
May kakaibang steak tayo ngayong gabi.
Ah. Hindi, parehong sira.
Talaga? Hindi.
Oo. Hay, naku.
Naku. Senyales 'yan.
-Dapat umuwi na lang ako. -Grabe 'to!
Nakakalungkot, sobra.
Okay lang. Ayos lang. Minsan ganyan talaga ang buhay.
-Alam ko. -Okay lang.
Mag-carrots at mushrooms na lang tayo.
Saka hipon. Nakakahiya, di ba?
-Okay lang. -Ako…
-Nakakahiya, sobra. -Ayos lang.
'Wag kang mag-alala.
Siguradong mas maraming nakakahiya na nangyari sa buhay mo.
Oo. Buti may hipon tayo…
at isa't-isa, 'no?
Ah, ewan ko.
Tingnan natin.
Masaya 'ko na sobrang nakabawi ako sa hipon.
-Oo, parang… -Solid na backup plan 'to.
-Mukhang totoong meal naman, di ba? -Oo, mukha namang totoo.
Ano'ng tingin mo sa carrots?
-Okay. -Gusto ko 'yong totoo.
Ano sa tingin mo?
Sa totoo lang, nag-eenjoy ako sa carrots.
-Sinubukan ko 'yong goat cheese sa hipon. -Masarap 'yan sa lahat.
-Siguro hindi ice cream. -Talaga?
Di ka pa nakakakain ng goat cheese ice cream?
-Kadiri pakinggan. -Ano?
-Hindi pa. -Ang sarap-sarap.
Alam kong weird ako. Alam na alam ko 'yan.
-Talaga? -Oo.
Siguro mas weird ako.
Oo, malamang.
Nakita mo na'ng kwarto ko?
-Hindi pa. -Ipapakita ko mamaya.
-Literal na malapit lang. -Okay. Nandiyan lang.
Oo, kapag… May motion sensors ako.
-Bakit? -Nag-aactivate sila ng sounds.
-Base sa pagbukas mo ng kwarto. -Teka, bakit? Anong tunog?
-Cool lang kasi. -Cool? Mas weird ka sa 'kin.
Oo, alam ko.
Pag gusto kong tumugtog 'yong Harry Potter song pagbukas mo.
Ah, okay. Ayos 'yan.
-Tingin ko, ang cool n'on. -Oo.
-Nga pala. -Ang ganda ng suot mo.
Salamat.
-Ano? -Di ko alam.
Gusto kitang tingnan.
Mukhang naging okay naman 'to sa dami ng mga kapalpakang nangyari.
Sa 'tin o sa pagkain?
Malamang pareho, sa totoo lang. Parang metaphor sa relasyon natin.
-Sakto, di ba? -Oo.
Di pwedeng maging trend 'to.
Kung mangyayari man 'to, di 'to pwedeng maging trend.
Nasira'ng diskarte mo sa pag-propose sa ibang babae,
kaya tingnan natin, alam mo 'yon.
Sorry.
Di ko alam. Okay lang, siguro.
Kailangang pahirapan pa rin kita.
Di normal na makipag-usap sa taong iniwan ka
tapos na-engaged sa iba, kaya…
Minsan papahirapan kita.
Tama lang naman. Dapat lang sa 'kin.
-Handa ka na sa dessert? -Oo naman.
Nag-aalangan akong pumasok sa sitwasyon kasi sinaktan niya talaga ang puso ko,
saka siguradong nag-iingat na 'ko.
Pero may ganitong vibe sa 'min
saka chemistry. At binabalik nito lahat ng feelings.
-Dito ka, bilis. -Bakit?
Magsasayaw tayo nang konti.
-Ah, talaga? -Practice. Oo.
Okay.
Isa.
-I-relax mo'ng kamay mo. Medyo stressed. -Di ba 'ko relaxed?
Medyo tensyonado ka.
May malaking parte sa 'kin na gusto siyang ituloy
kasi mahal na mahal ko siya.
Importante talaga 'yong pisikal na aspeto.
Pero kung ang tanong,
kaya mo bang ma-in love nang di mo nakikita?
Oo naman.
Kabilang kamay.
Tingnan mo 'yan. Parang propesyonal ka na.
-Nakasayaw ka na ba ng dip? -Di bagay 'yong damit ko d'on.
15 ARAW BAGO ANG MGA KASALAN
APARTMENT NI KWAME
Handa ka na ba?
Oo.
Diyos ko! Biro lang.
Ang cute-cute dito.
-Oo, welcome sa Fortress of Solitude ko. -Wow.
Taga-Portland, Oregon ako.
Dalawa't-kalahati, tatlong oras na biyahe.
Kukunin namin 'yong mga kailangan ko.
Pinakaimportante, gamit ko sa trabaho, pero syempre, mga damit at Xbox ko.
Alam mo'ng ibig kong sabihin? Inaayos ko 'yong mga bagay-bagay
na parang, alam mo na, pakiramdam ko, nagsasama na kami sa bahay ng fiancée ko.
Tingnan mo'ng ref ko.
-Magaling. -Puno ng…
Wow!
Baby, napaka-saucy mo.
-Di na masama. -Kaya, okay naman ako.
May konting labada sa sahig.
Kailangan kong mag-impake.
Nagmamadali ako, nahahagis ko na. 'Wag ka manghusga!
-Kama ko… -Oo.
Natutulog ako, parang, 12% ng oras…
-Di pwede! Dito ka natutulog? -Natutulog ako sa sopa.
Kaya pag gising mo, maglalakad ka lang, walong hakbang papunta sa desk
tapos magtatrabaho na.
Mas konti.
Oo, di dito nangyayari ang magic.
'Yan…
Ibig kong sabihin, pwede nating buksan pero nasa sa 'yo 'yon.
-Buksan natin. -May nakalagay d'yan.
-Pasilip naman, o. -Oo.
Meron din akong ganyang lube.
Minsan naiisip ko, "Bwisit, pareho kami."
Akala ko mas mag-aalala 'ko na medyo madumi.
Alam niya lagi kung nas'an lahat.
Saka…
Nilagay niya sa lalagyan 'yong underwear ko, bra ko, medyas ko…
Inayos niya n'ong tiniklop niya 'yong labahin ko.
Inayos niya ang underwear drawer ko.
'Yon ang pinaka-sweet.
Kaya niyang gawin.
May lotion ka diyan.
Ma'am.
Bachelor pad. May lotion saka tuwalya.
'Yon…
Isang metro lang ang pagitan.
Ma'am, ano ba, ako ba… Ano ba.
Uy, alam mo ba? Mabuti para sa 'yo.
Pero komportable 'to, ha.
-Tingin mo magagamit 'tong sopa? -Oo.
-Ayos, gamitin natin ang sopa. -Okay.
-Ang ganda talaga dito. -Oo nga.
Ang ganda talaga.
Alam mo, mahal ko ang Portland.
Totoo. Alam kong okay akong lumipat, alam mo 'yon?
Pero pakiramdam ko, home 'to.
-Napakagandang lugar nito, babe. -Oo.
Gustong-gusto ko.
Naiisip mo ba, "Baka lumipat ako sa Portland?"
Hindi.
Oo.
Alam mo 'yon?
Siguradong sa Seattle kami titira, kahit ano pa'ng dahilan.
Nand'on ang pamilya ko, di ba? Importante talaga sa 'kin ang pamilya.
At di ako naka-remote job.
Dahil naka-remote job si Kwame, parang tama lang.
Alam mo, ito talaga 'yong, parang, kapayapaan ko.
-Alam mo? Kaya… -Oo.
Mabuti naman.
-Gano'n dapat ang home. -Oo.
'Yan ang gusto ko, at gan'on ang home ko.
'Yan ang gusto kong maging home natin.
Oo.
Wala akong kaibigan sa Seattle.
Naglalaro ako ng soccer apat na beses sa isang linggo. Limang beses minsan.
May running path ako, araw-araw akong tumatakbo d'on.
Minsan, masyado akong nagkokompromiso. Pinipilit kong pagsamahin ang mundo namin.
Medyo matatagalan para talagang…
luminaw ang lahat.
Guacamole at queso.
Gusto mo ng queso?
Di ako mahilig d'yan.
Vegetarian ang sister ko.
Titingnan ko 'tong pizza.
Stressed talaga 'ko.
Ewan ko, man.
Ewan ko.
Di ko yata kaya. Sa totoo lang, stressed talaga ako.
-Saan naman? -Stressed talaga ako.
Grabe 'to.
Stressed ka ba na makilala sila?
Di sa makilala sila. Parang, wala 'yon.
Pero stressed lang ako sa lahat.
Grabe 'yon.
-Sandali lang. -Sige.
Hahayaan na lang muna kita. Ililibot ko sila sa labas o kahit ano.
Hindi, okay lang. Dito na lang.
Mas gugustuhin kong
komportable ang isip mo kaysa ilagay ka sa posisyon kung saan…
Komportable naman ang isip ko ngayon.
Okay.
Mas nakaka-stress yata 'yong energy mo.
Okay, mag…
magko-Coke lang ako saka ngingiti.
-Coke saka ngingiti? -Oo.
-Sige. -Cool.
Sisindihan ko rin 'tong kandilang 'to.
May ugali si Jackie na mag-isip,
nagtatagal siya sa gan'ong mood.
Mas mahaba sa gusto ko.
Pero nasa sa kanya 'yon, nandito lang ako, nagre-relax, naghihintay.
Naghihintay na ayusin niya 'yong sarili niyang nararamdaman.
Magagawa ko 'yon para sa kanya.
Marami akong dapat isipin.
Marami talaga.
Kasi 'yong pamilya ko…
alam mo 'yon, di talaga…
100% ang suporta sa 'kin.
Kailangan kong siguraduhin na okay sila.
-Oo. -At makakaapekto 'yon sa desisyon ko.
At pag sinabi ko na ang sagot ko, kailangan kong siguraduhing okay ako
sa lahat ng magiging epekto nito.
Oo naman.
Kailangan ko lang siguruhin na di ko… masasaktan ang mga taong mahal ko.
Sabi nila, panghabambuhay ang pamilya, at sila, alam mo…
Sa bahay ka di nasasaktan. Pero parang…
sinasaktan nila 'ko ngayon.
Pero oras na para magdesisyon ako at gawin ang dapat bilang matanda.
Di ko kayang mabuhay kasama ng pamilya ko tapos di ko nabubuhay ang sarili ko.
Nakaka-stress. Sabay-sabay 'tong dumarating sa 'kin.
Ngayon, pinagdadaanan ko lang. Sumasabay lang ako sa agos.
'Yong mama ko, di siya masaya na pumasok ako sa experiment na 'to.
Di siya masaya na ikakasal kami agad,
naaapektuhan ako nito.
Bukod diyan, makikipag-meet ako sa pamilya ngayon,
at pakiramdam ko, wala ako sa kondisyon.
Yo! Uy, Zoe! 'Musta, baby girl? Ah.
Buong araw kitang hinihintay. 'Musta, baby?
Sabihin mo, "Hi, Tito Marsh."
Uy, Morg.
Uy, 'musta ka, buddy?
Ang ganda mo.
Pero kailangan kong magmukhang masaya kasi masaya ako.
Gumuguho lang kasi lahat ngayon,
parang, bro, kailangan ko ng pahinga.
Tingnan mo kung sino 'yon. Mag-hi ka kay Jackie.
-Hi, Jackie! -Hi.
Hi. Grabe, sobrang cute mo!
Natutuwa akong makilala ka.
Masaya akong makilala ka.
Ito si Ryan.
-Hi. -Masaya akong makilala ka. Kumusta?
Mabuti, kumusta?
Ang ganda-ganda mo.
Ah, salamat.
-Gutom na kayo? -Oo.
Ayos, may pizza tayo.
-Alin ang gusto mo? -Gusto mo ng pipino?
Lahat.
Kumain na tayo!
Alam ko lahat ng masarap. Kain lang kami ng kain.
Ang ginagawa lang namin, kumain.
Ganyan ba kayo mag-bonding? P'ano mo…
-Oo, 'yan ang gusto kong marinig. -Kailangan kong malaman lahat.
-Simula sa una. -Oo, p'ano ba tayo nag-bonding?
Oo, okay. N'ong unang araw pa lang, alam kong siya na.
Kumbaga, 15 ang dine-date namin, 15 sa 15 sa simula.
Umiikot lang kami.
Ang hirap dumaan sa proseso kasi alam kong siya 'yon.
Siya o 'wag na lang, totoo 'yon. Kilala niyo 'ko.
-Oo. -Kilala namin ang Marsh namin.
At ang isa pa kay Jackie, na-inspire niya 'kong magsulat.
Alam mo kung g'ano ako nahirapan.
Nagsulat ako ng mga tula sa unang beses sa mahabang panahon, alam mo 'yon?
Naging mahirap 'yon para sa 'kin, binigay niya 'yon…
Na-inspire niya 'ko.
Hindi lang ako. Creative kang tao.
-Salamat diyan. -At ang gaganda nila.
Naging mas mabuting tao ako, kaya…
-Ibig kong sabihin, mas masaya ka. -Oo, ramdam ko 'yong awra.
-Ramdam ko 'yong energy. -Ang ganda.
Oo, e, Jackie, gan'on din ba ang nararamdaman mo?
Tinuruan niya 'kong maging mas mature.
Magaling siyang makinig. Itinuro niya na minsan dapat mag-focus
sa nararamdaman ko at pagdaanan 'to kaysa mag-react.
Okay.
Natututo pa rin ako. May mga araw na nagkakamali ako.
Pero nandiyan siya para sabihing,
"Relax ka lang. Okay tayo. Nandito ako. Matibay ako."
Tapos hahayaan lang niya 'ko sandali.
Pag nalampasan ko na, kailangan ko lang magpakatotoo.
Binibigyan niya 'ko ng space, at kailangan ko 'yon.
Di 'to biro-biro. Seryoso 'to.
-Nasa Bibliya ang kasal. Seryoso 'yan. -100%.
Kailangan kong siguraduhing kumpiyansa ako pag sinabi kong oo.
Kahit sa pagitan ng pader, talagang nakakaakit, alam mo.
-Oo, nakakaakit. -Oo.
-Ang ganda niyan. -Oo.
Parang nagsasama kayo bilang isa, di ba.
-Pinagdadaanan 'yon. -Tingnan mo tayo.
Espesyal.
-Alam natin na espesyal tayo. -Oo.
Di siya naglalaro. In love talaga siya.
'Yong awra, nagliliwanag ang energy niya pagdating namin sa bahay.
Nakikita kong gusto niya siya, ginagawa niya lahat para pagtuunan ang sarili
at mag-focus sa experiment na 'to.
Para masigurado lang na tama ang desisyon niya sa sarili niya,
pag pupunta na sa altar at magde-desisyon…
At panghabambuhay 'yon.
Mukhang seryoso silang dalawa at alam nilang malaking bagay ang kasal.
Dapat naman.
Di ba?
Salamat, sa pagiging mabait.
At sa pagtanggap, sa pagpapapasok sa 'kin at ibahagi si Marshall.
Nagpapasalamat talaga 'ko.
Kasi ako, puwede nilang sabihing, "Hindi, di ka pwedeng lumapit sa amin."
-Lakasan mo loob mo. -Sa totoo lang.
Pero ibig kong sabihin, totoong-totoo si Marshall, maalaga siyang tao.
At kung kanino man siya magpo-propose, alam kong sila mismo, kahanga-hanga.
Kaya, excited lang akong makita ka, makausap ka, makilala ka.
E, bulag nga ba ang pag-ibig?
Oo, masasabi kong oo.
Sigurado.
Handa ka na ba?
Naku.
Ano sa tingin mo?
Diyos ko, ikaw na ikaw 'to.
Naku.
-Ano'ng tingin mo sa couches na 'to? -Grabe.
S'an mo nakuha ang couches na 'to?
Sa Craigslist 'to, 'yan naman, sa gilid ng kalsada.
Sa gilid ng…
Di ako nagbibiro.
Malaki ang posibilidad na maging fiancée ako
at stylist niya rin.
Diyos ko. Work-from-home space mo?
Oo, opisina ko 'yan.
-Pwede ka ba diyan? -Ewan ko kung mukhang komportable 'to.
-Kutsilyo? -Pack ng kutsilyo.
Oo, bakit meron sa bawat mesa dito?
Natatakot ako.
Ano sa tingin mo'ng mangyayari?
Aalisin ko 'yong magkakaibang kulay na kahoy.
Bagong desk, ibang couch, ibang TV, baka naka-mount?
Kasing-pangit ng iniisip mo?
Di ko talaga alam kung ano'ng naiisip ko.
Konting art siguro, ibang bed frame, literal na papalitan lahat dito.
Sobrang liit na aparador 'yan. Nakakatuwa.
Ito 'yong mga madalas kong suotin. 'Yong mga 'to saka…
Nasa taas ng tokador 'yong mga lagi mong sinusuot?
-Gusto ko lang silang nakikita. -Oo, okay.
-Paul. -Ano 'yan?
-Amerikana ba 'to ng lolo mo? -Oo.
'Wag mong intindihin 'yan.
Paul, anong taon…
Diyos ko, maii-stroke ako.
Pakiramdam ko pupunta ako sa libing pag suot ko 'yan.
Wow. Okay, dito na lang.
Oo.
-Halo-halo ang style. -Lalong nagiging interesante.
Diyos ko. Tingin ko, tama na 'yan.
Grabe.
Ah, ano sa tingin mo?
Ikaw na ikaw. Pag pumasok ako, tapos napakaganda ng dekorasyon,
baka sabihin ko, "Sino'ng nag-ayos nito?"
-Tama. -Alam mo?
Nakikita mo ba'ng sarili mong titira rito?
Tingin ko, kung plano nating tumira nang matagal sa Seattle,
malamang di ako titira dito.
Kasi opisina. Parang gusto ko ng kahit dalawang kwarto.
Para magkar'on tayo ng space. Lalo na kung nagtatrabaho ka sa bahay.
May bahay mo tayo dito, ako din, tapos 'yong sa Arizona.
-Oo. -Tatanggalin natin 'to.
Magandang pansamantalang plano diyan,
'yong magpabalik-balik dito saka sa Arizona.
Hindi.
Alam ko, biro lang, pero di pa rin.
Kung bibigyan mo ng pagkakataon, sige. Maiinis ako kung di mo susubukan.
Oo.
Mag-follow up ka sa email, kung pwede, pagtapos ng meeting na 'to.
Naku, ang hirap itawid ng matitindi, totoong usapan.
Medyo nag-aalala akong di man lang bigyan ng pagkakataon ni Paul ang Arizona.
Kailangang nasa Seattle siya sa trabaho, tapos may bahay siya rito,
may bahay din ako sa Arizona, at hati ang oras ko.
Kailangan naming malaman kung saan kami titira.
Ang weird lang, n'ong tinitingnan ko siya habang nag-uusap kami nang seryoso.
Pakiramdam ko, ibang tao siya. Sabi ko parang, sino 'yon?
Alam mo'ng ibig kong sabihin? Pero dapat naming
ayusin 'yon at makapag-kompromiso.
Nakaka-stress ang parte na 'to.
Totoong nakaka-stress, parang nararamdaman ko 'yon ngayon,
at naiisip ko na malamang ikaw din.
Oo.
Di ko pa rin nakakausap ang mama ko.
-Oo. -Alam mo 'yon?
Di ako sigurado kung alam niya at di lang niya sinasagot,
o kung ano ba?
Parang di naman gan'on. Alam kong may parte sa 'kin na iniisip…
Ibig kong sabihin, medyo kumpiyansa ako sa mga bagay-bagay.
Ako, parang, "Sigurado okay lang siya." Pero sa isang banda, gan'on nga ba?
Grabe 'yon. Tatawagan ko ulit siya.
Pwede ba 'kong magsalita?
Gusto mo siyang kausapin?
Mama mo 'yan.
-Di ko siya kilala. -Oo.
Obvious naman, gusto ko, kung tamang pagkakataon 'to.
-Oo. -At sa tamang oras.
Gusto talaga kitang ipakilala sa kanya, alam mo 'yon.
Dapat siguro ako muna.
Sige.
May oras ka ba para makipag-usap?
Okay, gusto kong ipaalam sa 'yo na may nahanap ako sa experiment.
Chelsea ang pangalan niya.
Saka…
gumawa ako ng move,
hiningi ko 'yong kamay niya para magpakasal.
Kaya, gusto kong…
sabihin sana sa inyo 'yong experience ko at kung nas'an na 'ko.
Galit kayo?
Sige, Ma. Salamat sa honesty niyo, gaya ng dati.
Mahirap para sa nanay na dumaan sa ganitong bagay.
Di ako kumokontra sa inyo.
Naiintindihan ko kung saan kayo nanggagaling.
Rerespetuhin ko 'yan pero tingin ko dapat…
Dapat pag-usapan natin ulit 'to minsan. Bye.
Di naging maganda.
Naging malaking bahagi ng buhay ko ang mama ko. Sobra.
Sabi niya na…
bilang nanay…
bilang isang tao na…
alam mo na, malaki ang inaasahan sa 'kin,
di tama ang ginawa ko.
Di ko daw ginamit ang ulo ko sa sitwasyong 'to.
At hindi…
niya talaga masasabing masaya siya para sa 'kin.
Parang, medyo ang hirap pakinggan.
Oo. Sorry talaga, 'yon…
Oo, ibig kong sabihin…
…nakakadurog 'yon ng puso, totoo.
Ah, ibig kong sabihin, sinabi ko. Sabi ko, "Uy…
Kailangan mong maintindihan
na magaganda 'yong mga desisyon ko para sa sarili ko.
Tinanggap ko lahat ng kapalpakan para mahanap 'yong mga tagumpay.
Kaya, naniniwala ako na tama ang mga desisyon ko para sa sarili ko.
Naniniwala akong tama ang pinili ko sa pagkakataong 'to."
Kaya…
simula pa lang 'to.
-Simula pa lang 'to. -Sorry, baby.
Ang sakit n'on.
Oo.
-Ikaw ang magluluto ngayong gabi? -Oo.
Kailangan kong magtrabaho, di ba?
-Saan ka natutong magluto? -Sa Food Network.
-Talaga? -Saka sa mama ko.
Sana hindi ka kabahan kung medyo…
Unang luto ko para sa 'yo. Kaya oo, medyo kinakabahan ako.
'Wag kang ma-pressure. Buo ang kumpiyansa ko.
-Talaga ba? Okay. -Sa pagluluto mo.
Okay.
E, Brett, iniisip ko, parang…
Ano na tayo, dalawang linggo? Dalawang linggo bago sa kasal natin.
-Nakakabaliw isipin, di ba? -Oo nga.
Sinusubukan kong intindihin
'yong magiging itsura ng pamumuhay natin d'on.
Komportable at masaya ako
sa ginagastos ko, sa laki ng kinikita ko.
Ikaw? Pakiramdam mo ba masyado mong…
Hindi.
-Hindi? -Hindi. Simpleng tao lang talaga ako.
Talaga?
-Sa… -Parang nag-aalinlangan 'yong mga mata mo.
Ang ganda mo manamit, Brett. Alam kong di mura 'yan.
Tiningnan ko 'yong iba sa wardrobe mo,
sabi ko, "Ah, gumagastos siya ng malaki."
Di ako magsisinungaling. Oo, may konti ako na…
pinagkakagastusan. Oo naman.
Ano'ng pinakamahal na nabili mo?
Masasabi ko…
Ah, 'yong pinakamahal na nabili ko na di tech,
kasi mahal talaga 'yong mga gan'on.
May mga mamahaling luggage ako.
Magkano ang bili mo?
Parang, 'yong carry-on ko… Oo, 'yong check bag ko, parang…
$1,200?
Brett! Hindi!
Nagbibiro ka ba? Luggage?
Pero magtatagal 'yon.
-Dapat lang. Mas dapat. -Magandang tingnan.
Sosyal si Brett.
Ganito ka rin ka-creative.
Tingin ko, ang ganda-ganda ng style mo, ang ganda-ganda mong pumili.
Gusto ko lang siguraduhing pasok sa budget na komportable akong gastusin.
Ganito kasi.
Di ko kailangang malaman lahat ng ginagastos mo
basta babayaran mo ang mga bayarin.
Sa totoo lang, ayokong may magsasabi sa 'kin kung p'ano ko
gagastusin ang pera ko, kasi okay na 'ko.
Kung sa mga bayarin natin…
Di naman dapat na hati sa gitna para sa 'kin.
Okay lang sa 'kin na, "Kukunin ko 'yong 75% nito."
-O sixty-forty. -Ah, oo nga.
-Oo. -Bahala na.
Pag sinabi nating, alam mo, may mga bayarin o ganitong bayarin…
Di ko alam, baka renta o mortgage o ano.
Kung gusto nating pareho magbayad para makaiwas.
"Nagbayad ako, bayaran mo 'ko. O nagbayad ka, babayaran kita."
-Parang roommate lang. -Mismo.
Babayaran kita tapos titingnan kita,
"Babe, kailan mo isasauli 'yong kalahati?"
-I-Venmo mo agad sa 'kin. -Mismo.
Ayokong magpadala ng Venmo requests.
-Diyos ko, oo nga. -Sa asawa ko, sa bayad sa mortgage namin.
Parang di ko gagawin 'yon.
Teka nga pala. Sinusunog mo 'yong kusinang 'to.
Ah, kasi…
14 ARAW BAGO ANG MGA KASALAN
BLISS AT ZACK
-Buti papasikat naman ang araw. -Medyo nga.
-Oo nga. -Ghost pilot natin…
Ghost pilot.
-Ghost captain. -Nakakaloka.
Parang may gremlin o ano diyan.
-Gremlin? -Parang, alam mo, sa…
Oo.
Ewan ko kung ipinanganak na 'ko n'on.
Pero napanood ko minsan.
Parang maliit na… Ano sila bago sila naging gremlins?
Ewan ko, pero pag nilagay mo sa tubig,
dadami sila, mas maraming magiging halimaw.
Pag nilalagyan yata sila ng tubig pagtapos ng…
paglipas ng hatinggabi o ano, nagiging gremlins sila.
O parang gan'on.
Nagiging cute na ano sila… Parang maliliit na furbos.
Dati meron ka bang furbo? O hindi furbo…
May Furby ako.
-Furby, 'yon nga! -Oo.
-Akala ko pinaka-cool na 'yon. -Ang pangit n'on.
-Oo. Bagsak-presyo na sila. -Oo nga.
Ngayon, smart AI na sa stuffed toy.
Oo nga, e.
-Di naman talaga smart. -Hindi nga.
Hindi, pero nakakatawa kasi 'yong random… 'Yong maliit na… Parang, didja…
Ano 'yon? 'Yong parang… Ano'ng tawag d'on?
-Digipets. -Digipets.
Medyo nakakatawa na lang sa mga laruan ngayon.
Pero 'yong stuffed toys, di nawawala sa uso.
-Ayaw mo ng pinya? -Pinya ang paborito ko.
-Sa lahat ng mga prutas. -Ewan ko kung p'ano ka nakapili.
-Ang sarap nilang lahat. -Baka pinya, raspberries, mangga ako.
Mangga, mangga talaga? Pagtapos ng…
Parang mangga, una sa 'kin ang mangga. Parang, mangga…
Sa tatlong 'yon, ire-rate ko 'yong mangga, pinya, at raspberries.
Masarap akong mag-dark chocolate raspberry cake.
Diyos ko, ang sarap.
Oo. 'Yong may fresh na raspberry jam.
-Nakaka-relax. -Di ako mahilig sa jam.
-Talaga? -Hindi.
Parang peanut butter at jelly, di mo 'yon gusto?
Gusto ko 'yon.
Sabi mo ba, "Di mo gusto 'yong peanut butter at jelly"? Nakakatawa.
Oo nga, di ko sinasadyang maging makulit, pero 'yon nga.
Nakakatuwa 'yon.
Hahawakan sana kita pero nakahawak ako sa bangka.
Masunurin talaga 'ko.
Isang kamay sa bangka, 'yong isa sa inumin.
Teka, parang mas kinakabahan ka rito kaysa sa 'kin.
-Sinisigurado kong di ka mahuhulog. -Ang sweet mo d'on.
-Malamig ba'ng kamay ko? -Oo.
Di naman ako warm pero manipis din ang suot ko.
P'ano mo masasabing mas cold ang iba?
Warm ang pakiramdam nila, kaya alam mo kung sino'ng warm.
Kakaibang experience 'to para sa 'kin at ayoko, kasi ang cold mo.
Alam ko'ng pakiramdam pag sinasabi kong, "Nilalamig ako."
-Sila parang, "Lumayo ka." -Bigyan mo 'ko ng warmth.
Pwede naman, konti.
-Ah, kailangan mong magpaaraw? -Oo.
Okay, 'wag ka lang mahuhulog.
Buti talaga nandito ka.
-Teka, sumobra naman 'yang sumbrero mo. -Bakit?
Ayoko n'yan. Parang kiss guard.
Gusto kong i-kiss 'yang lips mo.
-Kailangan mo 'tong pagsikapan. -Pagsisikapan ko 'yan.
Sige.
Nilalamig ka ba?
Gusto mo ba ng, parang, kumot o ano?
Baka pwede tayong humingi.
Ng kumot.
Lumalapit ka lang sa 'kin para mainitan ka.
Wala 'kong mabibigay kahit ano!
-Gusto mong ayusin ang buhok ko? -Okay lang, kaya lang…
Ayos lang. May sarili lang silang buhay. Okay lang.
Kung may makikilala kang kahit sino, sino'ng pipiliin mo?
-Na buhay? -Oo.
-Tingin ko pipiliin ko si Oprah. -Oprah? Winfrey?
-Wow. -Napaka-powerful na babae niya.
Ikaw?
Parents mo.
Sinadya mo 'yon. Ang drama-drama mo.
Magaling ang mama ko. Nasabi ko na 'yan.
Gan'on din ang papa ko sa sarili niyang paraan.
Ano'ng ginagawa mo?
Bliss, ikaw ang hinahanap ko sa buong buhay ko.
Maganda ka, matalino,
pursigido,
maalalahanin.
Pag kasama kita, nagiging warm ako.
Gusto kitang kasama. Gusto kong makasama ka.
Naniniwala akong walang ibang tao sa mundong 'to
ang nakatakdang makasama ko kundi ikaw.
Kahit ano pa'ng gawin ko.
G'ano man akong katanga.
Dito pa rin tayo mapupunta.
Nahanap ko na ang para sa 'kin.
Papakasalan mo ba 'ko?
Tagapagsalin ng Subtitle: Redelyn Teodoro Juan