SIEDEM DNI DO ŚLUBÓW
Gdy zobaczyłem cię po raz pierwszy,
powinienem był powiedzieć, co czuję.
Tak.
Nie rozmawiałam z Joshem od tej imprezy.
Wtedy zobaczyłam go po raz pierwszy
i natychmiast mi się spodobał.
To było, zanim cię zobaczyłam.
Słyszałam tylko twój charakterystyczny głos.
Przywykłam do niego i od razu cię poznałam.
Poczułam się jak w kabinie, dostałam gęsiej skórki.
- Aż stwardniał mi sutek. - Że co?
Od razu pomyślałam: „To Josh”.
Potem do mnie podszedłeś i...
Myślałem, że na mnie naskoczysz, bo gdy weszłaś, wyglądałaś na wkurzoną.
Byłam wściekła, chciałam komuś skopać tyłek.
Ja się uśmiechałem, a ty...
Jesteś silną kobietą, mogłaś zacząć kląć
i krzyknąć: „Spieprzaj stąd”.
Wiedziałem, co chcę powiedzieć, ale...
Czułem stres.
Od kabin miałem na barkach wielki ciężar.
Nie wiem, jak powiedzieć, że tracę dziewczynę, z którą chcę być,
Trenując do zawodów zapaśniczych, ciągle słyszałem,
że nie okazuje się emocji.
Nie ogarniam emocji, zawsze powtarzam:
„Czyny, nie słowa”.
Mam tak samo.
Między innymi za to cię lubię.
Musisz wiedzieć, co czuję.
Jeśli chcesz ze mną być...
Kocham cię.
Chcę być z tobą.
Chcę wiedzieć, co uważasz.
No tak...
Marshall jest dla mnie zbyt wrażliwy.
Pierwszy raz byłam z kimś,
kto mnie kochał i umiał mi to okazywać.
To pierwszy raz.
Chciałam się tego trzymać.
Gdy powiedziałam, że musi być bardziej agresywny,
odszedł na trzy dni.
Zrobił coś przeciwnego.
Wstał i wyszedł.
Powiedziałam: „Ja zostałam, ty odszedłeś”.
Trzeba było odrzucić oświadczyny.
- Jak on się poczuje? - Mam to gdzieś.
Wie, że teraz rozmawiamy?
Sama pozbawiłam się szansy.
Tego żałuję najbardziej.
Źle wybrałam.
Mogłabyś za mnie wyjść?
Chyba tak.
Prawna strona małżeństwa mnie przeraża.
Jeśli chcesz szybkiego ślubu, nie mogę ci tego dać,
ale mogę się z tobą związać i zobaczyć, dokąd nas to zaprowadzi.
Jestem gotowa spróbować.
Tak zróbmy.
Cudownie.
MIŁOŚĆ JEST ŚLEPA
Co się stało?
Podobno nie przyszła na przymiarkę sukni.
- Kurwa, jeśli... - Co za gówno.
Przykro mi.
Zrobiło się poważnie, to ucieka.
Kocham ją.
Nie dostałem nawet SMS-a.
Jeśli chce pogadać, to spoko.
Mam dość gadania.
Dzień dobry!
Cześć!
Myślałyście, że opuszczę takie zakupy?
O Boziu!
- Co słychać? - Hej!
Lecimy!
Spójrzcie tylko.
Jak się macie? Wszystko gra?
- Jest wspaniale. - No dobra, witamy.
Powiedzcie, z kim przyszłyście.
Przyszłam z moją przyjaciółką Lesley.
- Cześć, Lesley. - I moja piękną mamą Ellą.
- Cześć. - Cześć, mamo!
Jak się czujecie?
Dobrze.
Oj tak.
Ufam jej osądowi.
Micah, jak się masz?
Równoważymy się z Paulem.
On miał jeden plecak, ja pięć walizek.
Wypowie się nt. sukni ślubnej?
Nie.
Jak sobie radzisz, mamo?
Teraz jestem szczęśliwa.
- Na początku była w szoku. - Tak.
Na pewno.
Pamiętasz, kiedy się z tym pogodziłaś?
Na spotkaniu z narzeczonym?
Na pewno nie wtedy.
Mamo!
To nie ten moment.
Powiedziałam, że to jest naprawdę, że go kocham, a ona na to: „O rany.
Serio? No dobra. Do dzieła”.
- To było dziwne, ale już się cieszę. - Cudownie.
- Bliss, z kim przyszłaś? - Z moją mamą.
Cześć, mamo.
Jest moim aniołem.
Dzięki niej jestem tym, kim jestem.
A to Tatiana, moja siostra i druhna.
Wszystkie płaczecie. Skąd tu tyle emocji?
Jest dorosła, poszła za głosem serca.
Mam przed sobą piękną kobietę.
Zack, kogo przyprowadziłeś?
- To moja młodsza siostra Alexa. - Cześć.
Kwame, przyprowadziłeś dziś znajomą twarz?
Tak, przyprowadziłem Jacka.
Jesteś w wyjątkowej sytuacji.
Chodziłeś z Chelsea w kabinie?
- Byłem na paru randkach. - Dobra.
Potem się zaręczyli, a że oboje są dosyć głośni,
pomyślałem: „Są tu tylko dwa wyjścia”.
Samolubnie życzę im ślubu, żeby przeprowadził się do Seattle.
Chcę dla niego jak najlepiej.
Panowie, bierzecie śluby już za tydzień.
Za tydzień zdecydujecie,
czy powiecie „ślubuję”
mężczyznom, z którymi zaręczyłyście się na ślepo.
A może odejdziecie na zawsze?
Będziecie musieli podjąć decyzję.
Czy miłość jest ślepa?
Mam nadzieję, że to udowodnicie,
świetnie się bawiąc.
- Miło cię poznać. - Dziękujemy.
- Do dzieła. - Tak jest!
To dla nas wielki dzień.
Nasze narzeczone będą przepiękne,
więc dziś musimy wymyślić,
jak stanąć na wysokości zadania.
Koronki, kryształy...
- Koronki, kryształy, błyskotki. - Właśnie.
Przed wami ślub, na pewno macie dużo pomysłów.
Chcę coś prostego, minimalistycznego i nowoczesnego.
- Dobra. - Podoba mi się biały.
Chcę coś eleganckiego, coś królewskiego.
- Jasne. - Anielskiego.
- Tak jest. - Właśnie tak.
- Prosto z nieba. - Królewski...
- W ramiona żony. - Rany.
Lubię detale.
Uwielbiam takie rzeczy.
- Dobra. - Szczegół, który dostrzeżesz z bliska.
To będzie twój garnitur.
Porządnie dopasowany w klatce, ramionach,
plecach i bicepsach.
I o to chodzi. Chcę wyglądać jak Superman!
Chcę być...
Brett uwielbia detale na koszulach.
Jest projektantem.
Chcę mieć suknię pełną detali.
Szukam właściwej osoby w wieku 36 lat...
Chwilę to zajęło.
Dziś utwierdzam się w przekonaniu, że wszystko się zgadza.
Jestem przyszłą żoną Bretta Browna.
O Boże!
- Rany. - Co za styl.
Wyglądasz jak księżniczka. O Boże.
Piękna.
Hollywoodzki styl.
Jest idealna. Promieniejesz.
- Wiem. - Jesteś seksowną boginią.
Twoja pierwsza suknia ślubna.
Tiffany...
Świetnie wyglądasz.
Leży tak, jak chciałaś.
- Oj tak. - Czuję się stylowo.
Nie sądziłam, że jeszcze weźmiesz ślub.
Traciłam nadzieję.
Skoro robisz coś takiego...
- Wiedziałaś, że to właściwa osoba. - Właśnie tak.
Nigdy nie chodziło tylko o to, żeby być czyjąś żoną,
dostać pierścionek i wyprawić wielkie wesele.
Zawsze szukałam bratniej duszy.
Czuję, że Brett jest właśnie tą osobą.
Tak bardzo mnie wspiera i zawsze widzi we mnie piękno.
Jak zobaczy mnie w tej sukni...
- Popłacze się. - Pewnie tak.
Jest idealna.
Brett zemdleje. Na 100%.
Kochasz ją?
Jasne, banalne pytanie.
Kochałem ją, zanim ją zobaczyłem.
Kocham Micah od rozmów w kabinie.
Kocham ją z bardzo wielu powodów.
Od więzi, którą zbudowaliśmy w kabinie,
po rzeczy, które nie mają z nią nic wspólnego.
Po prostu doceniam to, kim jest.
Doceniam też różnice między nami.
Do podjęcia decyzji potrzebuję tylko uczuć,
bo początek miłości to koniec logiki.
Od zawsze jesteś romantykiem, ale sam sobie przeszkadzałeś.
To prawda, czasami za dużo myślę.
Ona potrafi sprowadzić mnie na ziemię.
Przy niej przestaję myśleć, zaczynam czuć.
- Czuję, że jestem tu i teraz... - Przy niej jesteś obecny.
Zazwyczaj gubię się we własnych myślach.
- No tak. - To mnie w niej bardzo pociąga.
Jest pierwszą dziewczyną, dzięki której słuchasz serca, a nie głowy.
Tak.
- Boże. - Rany.
Ładna, ale nie wiem, czy to mój styl.
Chyba wolałabym coś prostszego bez tej części.
Czuję się jak na studniówce w 2000 roku.
Poznałam Paula, to miły gość, raczej jej nie zrani,
ale nie wiem, czy Micah weźmie z nim ślub,
bo zdarza jej się nagle zmieniać zdanie.
Myślę, że posłucha intuicji.
Ja nie jestem całkiem przekonana,
ale to ona musi mieć pewność.
Tu chodzi o resztę życia. Teraz wydaje się pewna.
Ślicznie wyglądasz.
Urocza jesteś.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Nie byłyśmy przekonane, że będzie nam dane zrobić coś takiego.
To prawda.
A jednak robimy to razem
i obie jesteśmy zdrowe, to nie byle co.
Masz rację.
Nie spodziewałam się tego.
- Taka prawda. - Wiem.
Udało ci się.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Nie płacz.
- Cieszę się, że jesteś tu ze mną. - Wiem.
- Jestem taka szczęśliwa. - Widzę.
Widzisz?
- Dzięki Bogu. - Udało ci się.
O Boże.
Dość tego.
Ciężko jest to wszystko pojąć.
Sama tego nie ogarniam,
ale widzę, że mi ufasz, a to wiele dla mnie znaczy.
Oczywiście, że tak.
- Wiem. - Tak.
Szkoda, że nie ma tu teraz taty.
Wiem.
Ucieszy się na mój widok w dniu ślubu.
- Tak się cieszę. - Dziękuję.
Będziesz piękną panną młodą.
Idę przymierzyć inną suknię.
Oby była świetna.
Suknia musi sprawić, że wyjdę za niego za mąż.
Musi być dobra.
O rety.
- O Boże. - Micah! Cudowna!
Pokaż plecy.
Piękna.
Jest idealna.
Cudowna.
Dosłownie się zakochałam.
Jest cudowna, pięknie wyglądasz.
Taką sobie wyobrażałam.
Elegancka i ponadczasowa.
Idealnie pasuje do ciała. Dokładnie taką chciałaś.
Jestem rozpalona, jakbym...
To oficjalne, wychodzę za mąż.
Co jest?
Chwila, ale ze mnie żonka.
Nie przymierzam nic więcej, jest dobrze.
No dobra.
- Obłęd, co nie? - Tak.
Za tydzień biorę ślub.
Zrobiliśmy ten krok i zdecydowaliśmy: „Weźmiemy ślub,
a ja od ręki dopasuję swoje życie do twojego”.
To niełatwa decyzja.
Mam wrażenie, że jej życie stanie się prostsze,
a moje trudniejsze.
Dostanę więcej obowiązków.
Nowe miasto, nowi znajomi, nowe mieszkanie.
Łączymy ze sobą dwa życia.
Wiesz, niby łączymy, ale...
To ty się poświęcasz.
W każdym aspekcie. Ona nie poświęca się w ogóle.
Co jest ważniejsze:
podobny styl życia,
czy podobna i kompatybilna osobowość?
W idealnym świecie jedno i drugie.
Jeśli chodzi o nasze charaktery,
jesteśmy raczej podobni.
Uszczęśliwia nas to samo.
Kocham ją.
Ma niesamowicie silną prezencję.
Jest mądra i zdeterminowana. Uwielbia swoją pracę.
Czasem po prostu ją podziwiam.
- No tak. - „Cholera, to moja kobieta”.
Co się stanie, jeśli któreś z was odmówi?
Jeśli tak się stanie,
to będzie przerażający krok wstecz.
Straszne pytanie.
Boże, stresuję się.
O Boże.
No nie!
Pięknie wyglądasz.
Jest w moim stylu.
Błyszczy się, ma koronkę,
ma perełki.
Lubimy z Kwamem przesadę.
Będziemy tacy razem do końca życia.
Chcę tego dla siebie i dla niego.
Pod sukienką mam różowe czółenka.
Pokaż!
Taka jestem.
Za to mnie kocha, to właśnie my.
KUZYNKA CHELSEA
- Boziu. - To śmiech czy płacz?
Płacz!
Oczyma wyobraźni widzę,
jak w tej sukni idę do mojego męża.
A on...
On lubi gadać, ale pewnie odbierze mu mowę.
Bardzo się cieszę waszym szczęściem.
- Wyglądasz wspaniale. - Dziękuję za zaufanie i wiarę we mnie.
Wiarę w nas.
Niesamowicie się cieszę.
Nie mogę się doczekać, aż za niego wyjdziesz.
Dziękuję.
- Będzie pięknie. - Kocham cię.
Powiedziałem narzeczonej, że może wszystko wybrać.
Powiedziała chyba: „Barwinek, kość słoniowa
i lawenda”.
Podoba mi się fiolet czy tam barwinek.
Być może.
Stresujesz się?
Pytała mnie o to tysiąc razy.
Zawsze odpowiadam: „Teraz już tak”.
- A ona? - Owszem.
- Tak? - Zdecydowanie.
Co to znaczy?
Stresuje się ślubem, czy ma jakieś wątpliwości?
To bardzo ważna decyzja.
A jeśli się mylimy?
Może daliśmy się ponieść chwili?
Nie wiemy tego.
- Teraz na pewno żyjemy chwilą. - No tak.
- Na pewno dobrze ją znasz? - Tak.
Wiem, jakim jest człowiekiem.
Jesteś pewny,
że wasze życia są kompatybilne?
- Tak. - Nic nie dzieje się bez powodu.
No tak, mam dość wiecznego szukania logiki.
O Boże!
Ale urocza!
Wyglądasz jak anioł.
Przypomniałam sobie, jak nosiłam cię kiedyś na rękach.
Cieszę się, że dałam ci na imię Bliss,
bo jesteś miłością i radością mojego życia.
Rozświetlasz moje życie.
Tak się cieszę.
Uwielbiam cię.
Dzięki, mamo.
Przepiękna.
To jest to.
Cudowne rękawy.
- To jest to. - Tak.
To twoja suknia.
Cudowna.
Te kwiaty są w moim stylu.
Cudowna.
- Zack oszaleje. - Boże, tak.
Będzie śpiewał z radości.
To jest to.
- Tak. - Jesteś piękna.
Jesteś taka szczęśliwa.
W porządku, mamo.
- Tak cię kocham. - Ja ciebie też.
Ciężko jest iść za głosem serca, gdy jest się tak logiczną osobą.
a i tak po tym wszystkim przymierzam sunię ślubną.
To nie jest logiczne, ale czuję, że postępuję słusznie.
- Jesteś odważna. - Tak.
- Dziękuję. - Inspirujesz nas.
Pięknie, po prostu cudownie.
- Jest idealna. - Oj tak.
Lepiej się nie da.
Dzięki, mamo.
Nie wierzę, że bierzemy ślub.
- Cześć. - Jak się masz?
Kiepsko.
Chcę wszystko wiedzieć.
- Czemu przyjęłaś moje oświadczyny? - W kabinie...
Moje uczucia były prawdziwe.
Na 100%.
Świat zewnętrzny nas dopadł i...
Nas czy ciebie?
Jestem wyczerpana.
Chciałam dać ci odpowiedzi, ale tobie było ciągle mało.
Czara goryczy przelała się,
gdy wróciliśmy do domu
po imprezie Chelsea.
Nie mogłeś mi odpuścić.
Mówiłam: „Stary, idę spać. Jutro muszę pracować”.
Rozumiem, trzeba cię utwierdzać w uczuciu,
ale powiedziałam: „Idę spać, pogadajmy o tym rano”,
więc mogliśmy pogadać rano.
Nie dam ci tego, czego chcesz.
Nigdy...
o nic cię nie prosiłem.
Nigdy.
Potrzebujesz zapewnień.
Zawsze traktowałem cię dobrze,
a ty teraz mówisz, że to ja mam wymagania...
Jestem emocjonalny.
Chciałem rozmawiać? Tak.
Czy odpuszczałem różne kwestie,
bo nie chciałaś o nich rozmawiać? Tak.
Wszystko było na twoich warunkach.
Wszystko.
Lubiłam cię.
Prosiłam o cokolwiek.
Prosiłam o uczucie, dzięki któremu byłabym pewna.
Nie znalazłam go, choć się starałam.
Marshall, ja...
nie mogę cię kochać.
Podoba mi się Josh.
Właśnie go widziałam.
Jest między nami chemia.
O czym mówiliście?
Wyznał, co do mnie czuje.
Co mi teraz mówisz?
Nie chcę już z tobą być.
Chcesz być z Joshem?
Chcę to sprawdzić.
Dobrze, Jackie.
To bardzo przykre.
Marshall, mówię ci wprost,
że nie mogę z tobą być.
Nie mogę.
Nie zasługujesz na ten pierścionek.
Nie powinnaś była przyjmować
moich oświadczyn.
Zatrzymam pierścionek, bo...
Gdy go przyjmowałam, chciałam za ciebie wyjść.
Wszystko, co powiedziałam w kabinie,
było prawdą.
Wiesz co? Mam to gdzieś. Możesz zatrzymać pierścionek.
Za każdym razem, gdy na niego spojrzysz,
przypomnij sobie, że olałaś coś wspaniałego.
Dobrze.
Świetnie.
Miłego i...
Do zobaczenia. Albo nie.
- Nie. - Dobrze.
Przyszedłem tu,
bo chciałem ślubu, o to mi chodziło.
Od początku słuchałem serca i intuicji.
Byłem szczery.
Nikogo nie udawałem, byłem sobą od a do z,
byłem gotowy na miłość i oddanie.
Źle wybrałem.
Kocham Jackie, którą poznałem w kabinie.
A ta zwodnicza i oszukańcza Jackie?
Nie znam jej,
ale to chyba prawdziwa Jackie.
Życzę jej powodzenia.
Choćby z Joshem. Do boju.
Powodzenia.
Jest mi przykro, że nie mogę z nim być.
Albo nie, nie jest mi przykro.
Nie jest mi przykro, że nie mogę.
Bo nie mogę.
Nie wyjdę za niego.
Nie wiem, czy będę z Joshem.
Nie wiem, czy będę z kimkolwiek. Cholera, oszalałam.
Muszę popracować nad sobą.
PIĘĆ DNI DO ŚLUBÓW
Dzień dobry.
- Jestem Andy. - Chelsea.
- Miło cię poznać. - Kwame, miło mi.
- Jak się macie? - Dobrze.
To świetnie! Witamy w naszym studiu.
To nasza sesja zaręczynowa.
Naprawdę? Wspaniale.
W dzieciństwie zawsze wyobrażałam sobie
sesję zdjęciową z narzeczonym.
Marzenie się spełnia.
- O tak. - Bardzo się cieszę.
Na pewno chcemy coś seksownego.
Dobra.
Myślałam o łóżku, parapecie i kanapie.
- Sesja buduarowa. - Dobra.
Chcemy zacząć od tego, w czym przyszliśmy.
- Casualowe? - Właśnie.
Potem się rozkręcimy, bo możemy potrzebować chwili,
żeby rozluźnić się przed obiektywem.
- Mamy dwa zestawy pasującej bielizny. - Dobra.
Włożymy je później.
Jeśli wszyscy poczujemy się komfortowo, efekty powinny być dobre.
Dobra.
Sama nie wiem, całe życie o tym marzyłam.
Nie mówiłam o tym wielu ludziom, bo to trochę dziwne.
- Dobry pomysł? - Świetny pomysł.
Chciałam mieć pewnego siebie partnera, który zrobiłby ze mną coś takiego.
Chciałam się nim chwalić, chciałam, żeby on chwalił się mną.
Czuję się spokojna i szczęśliwa.
Jestem tu z osobą, z którą chcę spędzić resztę życia.
Zrelaksujcie się i znajdźcie jakieś wygodne miejsce.
Trochę się przesunę.
Wygląda świetnie.
Ta więź, ta miłość
i to, jak bardzo uwielbiam mojego narzeczonego,
to uczucia, których nigdy nie doświadczyłam.
Biodra w stronę okna.
Właśnie tak.
Kwame, oprzyj czoło na jej klatce piersiowej.
Właśnie tak.
O to chodzi.
Kocham Chelsea.
Miewamy trudne chwile,
czasami się kłócimy,
ale plusy zdecydowanie przysłaniają minusy.
Spójrz na niego, ty tu jesteś ładna.
Właśnie tak.
Każda para ma gorsze chwile,
ale gdy jest dobrze, jest wspaniale.
Ciągle mi jej mało.
W domu czekam, aż wróci z pracy.
Rano budzę się, żeby ją zobaczyć i dać jej buzi na do widzenia.
No wiecie.
- Rany, co za dzień. - Dzięki, że to zrobiłeś.
To zabawne, bo mówiłaś, że szukałaś kogoś,
szukałaś męża,
który by to z tobą zrobił.
A my
bierzemy ślub za mniej niż tydzień.
To ważny dzień.
To wszystko jest jeszcze ważniejsze,
bo miałaś tę wizję całe życie.
Fakt, że robimy to razem...
jest spełnieniem marzeń.
Ślub za cztery dni.
Przed nami całe życie.
To też spełnienie marzeń.
Urocza jesteś.
Jak to możliwe?
Jak to się stało, że ten piękny ideał...
jest mój?
Na zawsze.
Jestem największą szczęściarą świata.
Skarbie.
- Tak się czuję. - No tak.
Dziękuję. Zbudowaliśmy coś niesamowitego.
Z nikim w życiu nie chciałem być bardziej niż z tobą.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Oboje możemy tego chcieć,
ale to i tak będzie duży krok.
- Wiem. - Często o tym myślę.
Przygotowuję się.
Jest parę rzeczy,
które musimy dograć.
Choćby kolejną rozmowę z mamą.
Mamy już tylko...
- Parę dni. - Właśnie.
Jaki będzie wynik tej rozmowy?
Nie wiem.
Będę z tobą szczery:
skłamałbym, mówiąc, że spodziewam się mamy na tym ślubie.
Nie wiem, jak mi pójdzie.
Rodzice kontrolowali, z kim się spotykałem,
w zadziwiająco dużym stopniu.
Na randki chodziłem dopiero na studiach.
Nie przedstawiłem im żadnej dziewczyny.
Z połączenia chrześcijaństwa i zachodnioafrykańskich wartości
wychodzi bardzo surowe wychowanie.
Moja kultura i moja religia zabraniają
uprawiać seks przed ślubem.
Mama pewnie wciąż sądzi, że jestem prawiczkiem.
To wszystko wisi mi nad głową.
Muszę jednak przyznać,
że teraz to ja kontroluję, z kim się spotykam.
W tym wieku mogę już decydować za siebie,
ale to jest jedna z nielicznych sytuacji,
w których liczę na wsparcie rodziny,
bo Chelsea stanie się jej częścią.
Mam nadzieję,
że wyśle słowa wsparcia i swoje błogosławieństwo.
To dla mnie najważniejsze.
Nie musi jej tam być,
ale niech da znać, że jej zależy.
Tak. Oczywiście.
Zadzwonię do niej.
Zobaczymy.
Tak czy siak, będę cię wspierać.
Myślisz, że naprawdę jesteś gotowy?
Bardzo cię kocham.
Kocham cię całym sercem,
choć czasem w mojej głowie pojawiają się rzeczy,
które muszę lepiej przemyśleć.
Weźmiesz ze mną ślub,
jeśli będziesz gotowy,
ale mama się nie zgodzi?
To byłby...
największy zawód stulecia,
gdybyśmy mieli odrzucić to, co razem zbudowaliśmy.
Szczerze mówiąc, stresuję się.
Nadszedł czas odliczania.
Ślub już za kilka dni.
Musimy dopracować mnóstwo szczegółów.
Dużo tego.
Chyba przestałam myśleć trzeźwo.
Dni zlewają się w jedno.
To wyzwanie.
Wszystko strasznie pędzi.
„Zrelaksuj się”.
Tego mi trzeba.
Chcę, żeby wszystko poszło idealnie.
Dużo tego.
Cześć, skarbie.
- Mogę się przysiąść? - Tak.
Mogę cię zastąpić na tej kanapie?
Jak się masz?
Kiepsko.
Nie chcę płakać.
Co się dzieje?
Chodzi o ten cały stres.
Dopadło mnie.
Muszę się uspokoić.
Nie mogę się skupić.
Mama jest w mieście, poza tym muszę wszystko zaplanować.
Druhny muszą mieć wszystkie dodatki i...
To wszystko
mnie przytłacza.
To zrozumiałe.
Możesz być zestresowana, możesz czuć się przytłoczona.
Doprowadza mnie to do szału. Poza tym przez to umykają mi detale.
Bardzo zależy mi na tym,
żeby kontrolować wszystko po powrocie do pracy,
ale nie mogę się ogarnąć,
więc jeszcze bardziej się stresuję.
Cała ta sytuacja
mnie teraz przerasta.
Prawie jakbym nie chciała ślubu.
CZTERY DNI DO ŚLUBÓW
- Dzień dobry. - Witam.
Dziękujemy.
Chcemy sami zrobić obrączki.
Jasne.
Te obrączki będą o nas dużo mówić.
Chcemy włożyć w nie wysiłek, ale też własną kreatywność.
- Słodziak. - No bo...
Do dzieła, nie mogę się doczekać.
Ślub już za parę dni.
Sami robimy nasze obrączki,
więc będą wyjątkowe.
Są jedyne w swoim rodzaju, mają wartość sentymentalną.
To będą idealne obrączki na nasz ślub.
Jakie delikatne, spójrz.
Układamy kolejne warstwy stali.
Jak w małżeństwie.
Z dwóch różnych osób powstaje coś nowego.
Jakbyśmy wykuwali
naszą miłość.
Romantycznie.
Wyszło ckliwie.
Ostatnia rozmowa z mamą poszła kiepsko.
Chcę tylko, żeby była gotowa mnie wysłuchać.
W tym tygodniu biorę ślub.
Chcę z nią tylko porozmawiać.
Powiedzieć, o co tu chodzi.
Zostaw wiadomość.
- Co u ciebie? - Co tam, J.? Jak leci?
Dobrze, stary.
Rozmawiałeś ostatnio z mamą?
Tak, ale nie o ślubie.
Prosiłem, żeby dała znać, jak będzie miała czas.
Dzwoniłem, ale nie odbiera.
Jak mama podejmie decyzję, ciężko jest zmienić jej zdanie.
Nie może podejmować takich decyzji za ciebie.
Musisz skupić się na sobie.
No tak.
Nigdy nie leciałaś małym samolotem?
Nie czymś takim.
Skłamałabym, mówiąc, że się nie denerwuję.
Tiffany czuje się przytłoczona, to nie był łatwy okres.
Nie chcę, żeby płakała i się smuciła.
No dobra.
Mam nadzieję, że w dniu ślubu
nie pozwoli zewnętrznym czynnikom wpływać na nasz związek.
Chcę, żeby wiedziała, jak poważnie traktuję to zobowiązanie.
- Zaczynamy. - Dobra.
Gotowi.
Jesteś zbyt uroczy. Dziękuję.
Nie ma za co. Dziękuję, że jesteś sobą.
Zawsze będę się starać.
Chcę, żeby wiedziała, jak bardzo ją kocham.
Jestem zakochany w Tiffany.
Mam coś dla ciebie.
Obróć się. Nie otwieraj oczu.
- Są zamknięte? - Tak.
No dobra.
- Nie otwieraj. - Obiecuję, że są zamknięte.
Teraz możesz...
otworzyć.
O Boże!
Chodź, zobacz.
Piękne.
O Boże.
To naprawdę urocze.
Brett zrobił te zdjęcia.
Uchwycił te wyjątkowe chwile
i chyba dlatego się teraz rozklejam.
Widzi we mnie rzeczy, których ja czasem nie widzę.
Przepraszam.
Kocham cię.
Dziękuję.
- Kochanie. - Zaczynamy?
- Nasze zdrowie. - Za nas.
Już ci to mówiłem,
ale czuję...
że zaskakuję sam siebie.
Chodzi mi o to,
jak bardzo jestem gotowy na ślub z tobą.
Czuję, że...
Miesza mi to w głowie, bo myślę:
jak można przejść od bycia singlem, do stwierdzenia:
„Wiecie co? Tiffany to ta jedyna”.
To wszystko bez grama wątpliwości.
- Czuję, że to dobra decyzja. - No tak.
Poznałem kogoś, kogo chcę nazywać żoną.
Wiem.
Masz mnie, Tiffany Pennywell.
Imię i nazwisko. Widzisz gęsią skórkę?
- Gęsia skórka? Serio? - Owszem.
Już zniknęła.
No tak.
Nie chciałem cię onieśmielić, przecież nie chcemy siedzieć w ciszy.
Skarbie, to były cudowne słowa.
Jesteś wspaniałym człowiekiem.
Nigdy nie chciałam na nic naciskać.
Nawet na małżeństwo. Chcę, żebyś był pewny.
Gdy usłyszałam, że mówisz:
„Wiesz co? Bez wątpienia jesteś tą jedyną”,
zrobiło mi się miło.
Nie sądzę, żeby był ktokolwiek inny...
Jestem pewny, że nie zakochałbym się w innej.
Nie mam wątpliwości.
Jeśli ty masz, bądź szczera.
Ostatnio płakałam częściej,
niż zwykle płaczę przez cały rok.
W końcu dopadł mnie stres.
Próbuję tłumaczyć rodzinie:
„Zakochałam się w tym wspaniałym facecie, którego jeszcze nie poznaliście”.
Poza tym czuję presję, bo chcę, żeby zobaczyli cię moimi oczami.
Cieszę się, że jesteśmy razem dzięki eksperymentowi.
Inaczej byśmy na siebie nie trafili.
Muszę się bardziej na tym skupić.
Muszę być za to wdzięczna.
Doceniam, co zrobiłeś w ten weekend.
Nawet nie wiesz.
Jestem przy tobie.
Byłeś bardzo wyluzowany i skupiony.
Chcę być jak ty. Naprawdę.
Naprawdę.
Wiesz co? Stresuję się ślubem,
ale to znaczy tylko tyle, że jestem bliżej ślubu z właściwą osobą.
TRZY DNI DO ŚLUBÓW
Jak nastrój przed spotkaniem z moim tatą i moją macochą?
Jest dobrze.
- Stresujesz się? - Trochę.
To normalne.
Tata będzie miły.
Oby.
Nie będzie złośliwy.
Do tej pory tata nie przepadał za moimi chłopakami.
Chyba jego zdaniem
nie byli na odpowiednim etapie życia
albo coś mu się w nich nie podobało.
Jego zdaniem nie byli dla mnie dość dobrzy.
Zaraz wracam.
To mój brat Zyhe.
To Zack.
- Cześć, Zyhe. - Cześć.
Jestem Zack.
- Dwa Z. - Miło mi.
To Zia.
- Cześć, Zia. Zack. - Miło mi.
- To mój tata, Shah. - Miło mi.
Miło cię poznać.
Ciebie również.
- Moja macocha, Yaenid. - Cześć.
- Miło mi. - Mnie również.
Witamy w naszym domu.
Chcecie usiąść?
Jesteś z Seattle?
Nie, jestem jak nomada.
W dzieciństwie żyliśmy na walizkach, urodziłem się w Moses Lake.
- Kojarzę. Ja jestem z Tri-Cities. - Mój tata tam mieszka.
No dobra.
Łowisz?
Niestety nie znam się na tym,
ale zawsze jestem otwarty na naukę nowych umiejętności.
Grasz w golfa?
- Nie? - Też nie.
Czyli nie sporty.
No dobra.
No cóż...
Długo jesteś prawnikiem?
To będzie mój szósty rok.
Szósty rok? Dobra.
Specjalizuję się w sporach sądowych,
praca przed ławą przysięgłych to moja rzecz.
No dobra.
Zauważyłem pewien problem:
przerośnięty wymiar sprawiedliwości,
który kosztuje społeczeństwo więcej, niż mu daje.
Podam przykład:
prowadzenie pojazdem bez uprawnień trzeciego stopnia.
To najczęściej popełniane przestępstwo w Waszyngtonie.
Przez nie ludzie nie mogą pracować.
Odbieranie prawa jazdy jest niepraktyczne.
Kodeks karny jest pełen rzeczy, które powinny być wykroczeniami.
To tyle.
Ciekawe.
Szczerze mówiąc, nie mam zdania na ten temat.
- Lubię mówić. - No tak.
Gdzie będziecie mieszkać po ślubie?
Dobre pytanie, jeszcze nie wiemy.
- Masz mieszkanie do sierpnia? - Tak.
Mamy czas na przemyślenia do sierpnia.
Pewnie w grudniu zaczęlibyśmy szukać domu.
Będę szczery, to dziwne.
Oboje zdajemy sobie sprawę,
że to szalona sytuacja.
Może pan nie wiedzieć, że gdy byliśmy w kabinach...
- Wiesz, o czym mówi? - Wiem, co to jest.
Bliss mówiła o swoich ulubionych książkach
i prowadziliśmy bardzo głębokie rozmowy.
- Rozmawialiśmy o wszystkim. - Pewnie to straszna nuda.
Od neurobiologii, przez początki człowieka,
aż po jej marzenie o locie na Księżyc.
Wiecie, co kocham w niej najbardziej?
Nie inteligencję ani urodę. Kocham jej osobowość.
To ona sprawia, że łatwo jest się dla ciebie poświęcać.
Wiem, że ty zrobiłabyś to samo.
Czuję, że naprawdę mnie kochasz.
Jakbyśmy byli zespołem.
Jesteś pewna Zacka?
Teraz tak.
Tak.
Łączy na bardzo silna więź.
Nigdy nie doświadczyłam czegoś takiego.
Nie twierdzę, że wszystko jest łatwe. Czekają nas wyzwania, nie jestem głupia.
- Żebyś wiedziała. - Wiem, tato.
Jak długo się znacie?
- Jakieś 20 dni. - Boże.
Powiem tyle: powodzenia.
Nie chcę być wredny, ale powodzenia.
Wiem, że to nie jest normalna sytuacja.
Próbowałem już z twoją siostrą.
- Co to znaczy? - Starszą siostrą.
Wyszła za faceta, który dla mnie pracował.
Zwolniłem go,
a oni wyjechali z Arizony i wzięli ślub.
O rany.
Podejmując decyzję, trzeba też słuchać rozumu.
Mam nadzieję, że się nie mylicie.
Zgadzam się.
Moim zdaniem...
Dwadzieścia dni? Obłęd.
Sam nie wiem.
Jesteś szczęśliwa, ale nie oszukuj się.
Ludzie nie cenią teraz małżeństwa.
Pobierają się, rozwodzą, pobierają.
Muszę coś szybko dodać, bo rozmawialiśmy o tym...
- Stracę wątek. - Dobra, dokończ.
- Za późno. Mów. - Przepraszam.
Rozmawialiśmy o małżeństwie.
Ty rozwiodłeś się z mamą, co miało na mnie duży wpływ.
- To prawda. - Wiem, że rozwód to poważna sprawa.
W życiu nie chciałabym do tego doprowadzić.
- Ani trochę. - No dobrze.
Dołączasz do tej kategorii.
- Wiem, że to tak wygląda. - Tak jest.
- No dobra. - Tak jest. Nie oszukuj się.
Traktuję to bardzo poważnie.
Szalenie poważnie.
Co na to twoi rodzice?
Mama nie żyje, więc nie ma zdania,
ale pewnie by nas wspierała.
Zawsze mówiła, że powinienem podążać za marzeniami
i ignorować całą resztę.
- Chcę twojego szczęścia. - Wiem.
- Nie chcę, żebyś cierpiała. - No tak.
Chcemy, żebyście wiedzieli, co robicie.
Nie zna mnie pan na tyle, żeby...
- Nic o tobie nie wiem. - Właśnie.
Musisz zrozumieć, że Zack...
- Nie znam go. - Więc daj mi dokończyć.
Trzeba go poznać, żeby zrozumieć, kim jest,
żeby wiedzieć, przez co przeszedł.
Jego dzieciństwo przypominało pod wieloma względami twoje.
To powinno ci dużo uzmysłowić.
Jako dorośli sami podejmujemy decyzje.
To fakt.
Chcę, żebyś wyraził swoje zdanie,
ale rozumiem, że to szalone.
Oboje wiecie, co o tym sądzę.
- Pójdę do łazienki. - Dobra.
- To twój wybór. - Wiem.
I traktuję go poważnie.
- Kocham go, to przecież jasne. - No dobra.
- Nie widzisz tego? - Nieważne.
Inaczej nie miałabym pierścionka na palcu.
- Dobrze. - Naprawdę.
- Nie jestem głupia. - Nie mówię, że jesteś głupia.
Nie chcę wyjść za mąż dla samego ślubu.
To właśnie robisz.
Czy jest odpowiednią osobą dla niej? Nie wiem.
Jak można wiedzieć po 20 dniach?
Może Zack jest osobą, która ją interesuje.
Lubi gadać, to wiem na pewno.
Jest prawnikiem, prawda?
Prześwietliliście go, więc wiecie.
Jest inteligentny, to jasne.
Nie zostałby prawnikiem, gdyby nie był choć trochę inteligentny,
ale to nie gwarantuje sukcesu.
Może jest ambitny,
ale nie sądzę, że jej dorówna.
- Jesteś wykształcona. - Musisz mi zaufać.
- Masz 32 lata, to twoja decyzja. - Na szczęście.
- Tak jest. - Ja bym tego nie zrobił.
No dobrze.
Nie musisz tego zrozumieć.
- To dobrze, bo pewnie nie zrozumiem. - No dobra.
Dziękuję za twoją opinię.
Napisy: Jędrzej Kogut