DWA DNI DO ŚLUBÓW
Co tam?
Bardzo się cieszyłam na ślub z tobą,
ale wczoraj powiedziałeś,
że to bardzo ważne,
żebym nie zmieniała nazwiska,
dopóki nie porozmawiasz o tym z matką,
bo chcesz się upewnić,
że dasz jej się wypowiedzieć w kwestii…
naszego małżeństwa.
Szanuję i rozumiem sytuację z twoją mamą,
ale cały czas szliśmy ramię w ramię.
Ta droga może zakończyć się naszym ślubem.
Bez błogosławieństwa mamy.
Ciężko będzie mi powiedzieć mamie:
„Troszczyłaś się o mnie przez 32 lata,
ale teraz olewam twoją opinię”.
To nie fair.
Wiem, że to trudna sytuacja.
Czujesz, że jesteś w pełni gotowa, a druga osoba nie czuje tego samego.
To nie tak.
Wczoraj zafiksowałeś się na tej nieprzyjemnej koncepcji,
że pierwszy rok małżeństwa będzie dla nas wyjątkowo ciężki i trudny.
Czekają nas trudne chwile.
To oczywiste.
Ja dostrzegam więcej pozytywów.
Chcę, żebyś też zobaczył radość.
Najlepsze dni i chwile razem są ciągle przed nami.
No tak.
Dla mnie to bardziej pozytywna podróż.
Ten rok nie musi być trudny,
ale z perspektywy związku będzie jednym z cięższych.
Tego nie wiemy.
Mam nadzieję,
że zaczniemy wspaniale i będzie tylko lepiej,
ale nie przewidzimy, kiedy będzie nam trudniej.
Nie wiemy, który rok będzie najcięższy.
Niczego nie przewiduję.
Sam nie wiem, może przesadzam,
ale czasami przesada pomaga.
To dla mnie duży krok.
Mój tata nawet nie wie, a mama nie chce wiedzieć.
Na 100% będziemy potrzebowali wsparcia rodziny.
Jasne.
Zakochałam się w tobie.
To jedna z najpiękniejszych rzeczy w całym moim życiu.
Moja rodzina też ma na ten temat zdanie.
Zakochałam się w tobie, wybrałam ciebie.
Pierwszy raz w życiu mówię to z przekonaniem.
Dlatego jestem spokojna.
- Nie obchodzi mnie, co myślą. - Posłuchaj…
Kiedy staniemy przed ołtarzem,
wszystko sprowadzi się do tego, jaka decyzja da nam najwięcej szczęścia.
Chcę wiedzieć, że oboje jesteśmy szczęśliwi.
Oczywiście.
- A czemu nie? - Przestań.
Nie rób tego. Musimy podjąć decyzję.
To ważna decyzja. Bierzmy pod uwagę wszystkie czynniki.
- Jasne. - Dobrze.
Gdybyś tak mnie nie uszczęśliwiał,
nie byłoby mnie tu, nie brałabym ślubu.
- Jestem przy tobie. Wiesz o tym, prawda? - Wiem.
Zaufaj mi.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
MIŁOŚĆ JEST ŚLEPA
Na zdrowie.
Zaczynam się wszystkim stresować.
Za kilka dni będziemy małżeństwem albo nie.
Tyle się dzieje…
Parę tygodni temu nie byliśmy nawet razem.
To wszystko wymaga dużej dozy zaufania.
Muszę ufać
wszechświatowi i własnemu sercu.
Cieszę się, to ekscytujące,
ale też przerażające.
Czego się boisz?
Twoi rodzice się rozwiedli, moi też, więc…
Nie chciałabym zrobić tego samego.
To szaleństwo, pomyśl tylko, jak silna jest więź między nami.
Mogłeś nie mówić tacie, ile to dni.
Wyszliśmy na wariatów.
- Dosłownie. - My wiemy, że uczucie jest prawdziwe.
Każdego dnia się do siebie zbliżamy, a nasza więź staje się tylko silniejsza.
No tak.
Ale zobowiązanie jest przerażające.
„Ale” wszystkiemu przeczy.
No i…
- I… - Chyba że o to chodziło.
- Chciałeś sobie zaprzeczyć? - Nie.
Ale nic na to nie poradzę.
Wiem, spokojnie.
Możesz tak mówić.
Wiem, o co ci chodzi.
Wiem, co do mnie czujesz.
Wszyscy wiedzą.
- Też wiesz, co do ciebie czuję. - Tak. Kocham cię jak nikogo wcześniej.
To jest…
Poważna sprawa.
- Na zawsze. - Tak.
Szmat czasu.
- Masz rację, Bliss. - Wiem.
W pewnym momencie będziemy musieli zaryzykować.
Gdy mam podjąć decyzję, jeśli nie wejdę w coś na 100%,
to odnoszę wrażenie,
że nigdy nie podejmę decyzji.
Rozumiem, ale trochę mnie to martwi. Byłeś zaręczony z inną.
Potem się zaręczyliśmy i podjąłeś decyzję:
„Zrobię to i tyle”.
Zaręczyłem się z tobą.
- Oddałem się tobie. - Wiem.
Mógłbym to kwestionować, ale tak nie robię.
Wiesz to, bo ciągle jestem z tobą szczery.
- Wiem. - Nie patrzę na nikogo innego.
Nie martwię się tym.
Bardziej martwi mnie mówienie: „Zaręczyłem się z Bliss.
Wezmę ślub, bo tak zdecydowałem”.
Chcę, żebyś czuł się z tym dobrze.
Zasługujesz na to.
Gdy podejmuję decyzję, nie zmieniam zdania.
Nie chcę, żebyś ze mną był tylko przez to.
Właśnie na tym polega małżeństwo.
Można zmieniać zdanie.
Tata i moja rodzina wiele przeszli.
- Cześć. - Hej.
Tiffany.
- Jak się masz? - Co u ciebie?
Tata ostatni raz leciał samolotem, jeszcze zanim się urodziłem.
To były lata 80.
Fakt, że przyleciał tu z moim bratem
w tak krótkim czasie, wiele znaczy.
Ile zapłaciłeś tak pięknej kobiecie?
Widzisz? Mówiłem, że będzie żartował.
- Wiedziałem. - Cudownie.
Co sądzisz o młodym człowieku, który siedzi obok ciebie?
Jest niesamowity.
Mam 36 lat.
Spotykałam się już z ludźmi.
Widziałam wielu różnych facetów.
- Wiem, czego potrzebuję. - No tak.
Brett jest stonowany, ale pewny siebie.
To nie arogancja, to pewność siebie.
Uwielbiam pewnych siebie facetów.
Stał się zniewalający, prawda?
To prawda.
Zazwyczaj jestem otwarta i towarzyska.
Mówię, co myślę,
a on chyba nigdy mnie nie oceniał.
Słuchał, zamiast mówić „Wyluzuj, Tiff”.
To wiele dla mnie znaczy, bo potrzebuję kogoś, kto mnie przytrzyma.
- No tak. - Czasem chodzę z głową w chmurach.
On to wszystko równoważy.
- Jasne. - Dlatego do niego wracałam.
- No dobra. - A twoje dzieciństwo?
Pochodzisz z klasy średniej? W jakim środowisku dorastałaś?
Moi rodzice na pewno nie dorastali w…
Nie byli bogaci?
- Nie. - No dobra.
Ciężko pracowali, żeby dać nam lepsze życie.
Nie mogę się doczekać spotkania, bo to jest kluczowa sprawa.
Nie wahała się powiedzieć, co do mnie czuje.
W naszej rodzinie nie jesteśmy świetni
w mówieniu o uczuciach.
Ledwo się przytulamy, ale za to zbijamy żółwiki.
Niesamowite.
Jesteśmy na swój sposób zżytą rodziną, ale nie wyrażamy tego słowami.
No tak.
Najpierw słuchałem jego,
teraz słucham ciebie, słucham, jak ze sobą rozmawiacie.
Chyba macie dobrą relację.
Też tak sądzę.
Brett powiedział mi:
„Bardzo mnie wspiera.
Jest tak wyrozumiała”.
Powiedziałem mu wtedy: „Właśnie tego potrzebują faceci”.
Podobno nie dobraliście się na podstawie wyglądu.
Wielu gości skupia się na urodzie, ale uroda mija, a potem zostają z niczym.
- To tyle. - Właśnie tak.
Wy stworzyliście coś na podstawie swoich wnętrz.
- Tak. - Chodzi o to, kim jesteście.
To dobrze.
Dlatego macie moje wsparcie,
choć nie działacie tradycyjnie, nie znacie się od dawna.
Oparliście się na swoich wnętrzach.
Tak tworzy się dobry związek, naprawdę w to wierzę.
Jestem pod wrażeniem, Tiffany.
Podoba mi się jego wybór, zrobiłaś na mnie wrażenie.
Modlę się za was.
Dziękuję.
Czekają was też trudne chwile.
Każdy związek musi w końcu przejść próbę,
ale spokojnie, skupcie się,
pamiętajcie, czego chcecie, i działacie razem.
Wtedy nikt was nie rozdzieli.
Zawsze w to wierzyłem.
Przepraszam.
Jestem pod wrażeniem.
Akceptujesz moją fryzurę?
- Co? - Akceptujesz ją?
- Tak. Chcę, żebyś był sobą. - Teraz cię lubię.
Dogadamy się.
DZIEŃ PRZED ŚLUBAMI
Ja nie składam rzeczy,
wolę je zwijać, zajmują mniej miejsca.
Zwijasz? A nie rzucasz?
To pracowity dzień.
Ja się pakuję, a Micah zostanie tutaj.
Dziś widzimy się ostatni raz przed ślubem.
Czas na kawalerski i panieński.
- Boże. - Mam wrażenie, że mam więcej ubrań.
Upodabniasz się do mnie.
Co mi się dzieje?
Kim jestem? Nie poznaję sam siebie.
Przyda ci się ciężarówka albo śmieciarka.
- Furgon do przeprowadzki? - Wypełnisz całe auto.
Co to jest i jak się tu dostało?
Skąd to się wzięło?
Cieszę się, że tego nie założyłeś.
Moja druga najmniej lubiana koszulka.
Mój bezrękawnik?
Zabawnie to brzmi.
Albo „moja koszula”, bo masz po jednej sztuce wszystkiego.
„Mówisz o mojej bieliźnie?”
Skarpeta? Masz tylko jedną?
W ciągu dnia muszę zmieniać nogi.
O Boziu.
Cieszę się na spotkanie. Będzie super.
- Tak? - Mam nadzieję.
Chcę zobaczyć, jak się mają,
zanim wszystko się skończy.
- Nie mogę się doczekać ciebie w sukni. - Ależ jestem podekscytowana.
Pewnie będziesz taki przystojny.
Oby.
- Oby? - No tak.
- Ostatni but. - Myślisz, że się zmieści?
Tak.
Nie wytrzymamy nawet 15 minut bez siebie.
Krzyczy „Tęsknię!”, choć jestem w łazience obok pokoju.
Nie powinno się widzieć panny młodej przed ślubem,
ale mam nadzieję, że będziemy rozmawiać.
Na pewno będziemy tęsknić.
- Smutno mi. - Tak.
Nie baw się zbyt dobrze.
Chciałam powiedzieć: „Trzymaj gotówkę przy sobie”.
- „Liczyłam, miałeś 13 banknotów”. - Sprawdziłam twój portfel.
„Ma ich być dalej 13”.
Obyś miał ich 13, właśnie tak.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Pa.
Jaram się, bo dziś mamy wieczór kawalerski.
Cieszę się, bo spotkam resztę chłopaków i moich znajomych.
Może jakieś tancerki?
Tak uczcimy naszą ostatnią noc jako kawalerzy.
Spójrz na to.
Siema.
- Co tam? - Cześć, stary.
Nie mogę w to uwierzyć. Dzięki za telefon po roku.
Co tam? Jak leci?
- Jak się czujesz? - Super.
To było…
- To twój ziom. - Czyżbyś się zmieniał?
To niezapomniane przeżycie, jestem przeszczęśliwy.
Super, że wpadliście.
Jak cię zobaczyłem, pomyślałem: „Nieźle wygląda”.
- To twoje. - Co to? Rum z colą?
- Czekaj, on to zamówił. - Ja brałem rum z colą.
- Wziąłem wam to samo. - Nie piję kolorowych alkoholi.
- Dasz radę. - Nie!
Teraz Tiffany się nim zajmie.
Tak jest! Ostatnia noc singielek!
Cześć, dziewczyny.
MENADŻERKA
Tiffany, miło mi. Melanie!
Jeśli pójdziemy na striptiz, to mówię wam, że mój narzeczony
jest lepszy od striptizerów.
Nie widziałaś mojego pierścionka.
Nie widziałyśmy się od zaręczyn!
Dziś wieczór panieński.
Szaleństwo, ale się cieszę.
Dawaj, mała!
Tak naprawdę jestem striptizerką.
Na pewno zaszaleję.
Bądź sobą.
Nie ograniczaj się.
- Dawaj! - Ciśnij!
Nie spodziewałem się tego.
Wiedziałem. Co tu się wyprawia?
Omija was występ.
Jest dobrze.
Posiedzimy tutaj, to nie nasz styl.
Burleska nie jest w moim stylu.
Moja mama była striptizerką. Nie mam nic przeciwko.
Po prostu…
Nie jara mnie to.
- No dobra. - Ładnie, ładnie, ładnie.
Nie mogę zbyt długo patrzeć.
Nie widzieliśmy się, nie widział mojej twarzy.
No tak.
- Chelsea zawsze jest głośna. - Zna mnie doskonale.
Nasza historia przypomina piękny wolny taniec.
- Lubi Rocky’ego? - Kocha Rocky’ego.
- Jak to wyglądało? - Są przeuroczy.
- Słuchajcie… - Jeśli nie lubi psa…
- To koniec. - Prawda?
To mój najzdrowszy związek. Kocha mnie za to, jaka jestem.
Kocha moją przesadę, kocha całą mnie.
Nigdy nie byłam w takim związku.
- A rodzina? - Lubisz jego rodzinę?
Sytuacja rodzinna to jedna z przeszkód.
Jego mama woli, żeby wyszedł za tradycjonalistkę z Ghany.
- Poznałaś ją? - Nie.
Rozmawiałaś z nią?
Jego mama nie przyjdzie na ślub.
Będzie ciężko.
Nie zmienię jej zdania,
ale kocham jej syna.
Jej rodzina bardzo ją wspiera.
- To niewiarygodne. - U ciebie jest inaczej?
Rodzeństwo mnie wspiera.
- Jasne. - Mama nie.
I nie chodzi jej o Chelsea.
To kwestia okoliczności.
- Będzie na ślubie? - Mama? Nie.
- To okropne. - Kiepsko.
To w końcu mama.
Nie rozklejaj się.
Jak już pozna Chelsea, pokocha ją.
No tak.
Przeprowadzisz się do Seattle?
- O Boże… - Posłuchaj.
Od kwietnia do sierpnia biegam bez koszulki.
Zdejmuję koszulkę i lecę.
A potem piłka.
- Tak? - Nie w Seattle.
Nie w Seattle.
- W futrze? - Tak.
Będę szczery, choć wiem, że Seattle mnie znienawidzi,
ale jest tu za drogo.
Rozumiecie?
Jesteście jak Lamar Odom, a macie ceny jak Michael Jordan.
Nie jesteście tak świetni.
Ale wiecie co?
Staram się o tym nie myśleć.
Pytam dla pewności: ożenisz się z nią?
Stary, jeśli tego nie zrobisz,
dużo stracisz.
O rany.
Wszystko wskazuje na to, że jest tą jedyną.
Co na to wskazuje?
W kabinie powiedziałem,
że wybrałem piosenkę na pierwszy taniec.
„I Hope You Dance” Lee Ann Womack.
Ona wybrała tę samą piosenkę.
- To nie jest popularna piosenka. - Fakt.
Ja o niej nie słyszałem.
Potem powiedziała, że śniło jej się,
że sowa przyniesie jej spokój.
A ja na to…
Nie zmyślam. Powiedziałem: „To niesamowite”.
- No tak. - „Sowa to moje ulubione zwierzę”.
Nie wierzyła, to dodałem:
„Mam teraz na sobie
spinkę do krawata z sową”.
Tak było.
Dosłownie widzę znaki,
że to właśnie ona.
Jasne.
Ma wszystko, czego pragnę od żony.
Wiem, jakie masz wymagania, gdy zmieniasz markę mleka.
No tak.
Możemy tydzień gadać o researchu, który zrobił, wybierając papier toaletowy.
To zabawne.
Nie wyobrażam sobie, jak wybierał żonę.
ZBOKÓW WYPIEPRZAMY
Boję się zobowiązania na całe życie.
- I to bardzo. - Jasne.
Oboje musicie podejść do tego na poważnie.
Chodzi o was i o dogranie waszych potrzeb.
Wierzę, że wam się uda, jeśli tylko będziecie się komunikować.
Jasne. Cały czas rozmawiamy.
Komunikacja to nie problem.
Oboje mamy hopla na punkcie danych i logiki.
Nie ma danych, które powiedzą, że to będzie na zawsze.
Oboje myślicie logicznie.
Wszystko sprowadza się do tego, co czujesz w danej chwili.
Mam nadzieję, że obudzę się rano, wiedząc, czego chcę.
Chcę posłuchać siebie.
Tak czy siak, zrobię to, co wyda mi się słuszne.
Jestem gotowa na ślub.
Czy jestem gotowa na ślub z Zackiem?
Nie wiem.
Nasza historia tego nie ułatwia.
Rozstaliśmy się, a potem zeszliśmy,
ale bardzo go kocham i nigdy nie poznałam kogoś takiego.
To moja osoba.
Czuję to w duszy, w ciele i w kościach.
To chyba słuszny krok, ale pozostawiam sobie opcję,
że zmienię zdanie, jeśli uznam, że tak należy.
No wiesz.
To on.
Ile razy byłeś zakochany?
Nigdy.
Skąd wiesz, że jesteś zakochany?
Naprawdę i szczerze myślę o rzeczach, które ją uszczęśliwią.
Myślę o tym, czy będzie świetną matką.
Myślę o tym, co mogę dla niej zrobić.
Czuję, że w pełni się zgadzamy.
Chodzi o kwestię oddania, o nasze uczucia
i o to, jakiego małżeństwa chcemy,
ale kto wie, co się stanie przed ołtarzem.
Czemu miałaby tego nie chcieć? Martwisz się o coś?
- To bardzo ważna decyzja. - Jasne.
Nie chcę zakładać, że na pewno się zgodzi.
- To zdrowe. - Choć czuję, że wszystko się uda.
Nie chcę przesadzić z pewnością siebie.
Jesteś gotowa? Czujesz ekscytację? Stresujesz się?
Chyba trafiłam na kogoś na moim poziomie.
- Jesteśmy sobie równi. - No tak.
Mam jedną obawę związaną z faktem, że teraz jesteś w tak radosnym okresie.
Mam nadzieję…
To nasz miesiąc miodowy.
Mam nadzieję, że będziecie w stanie…
Wygląda na to,
że do tej pory nie mieliście konfliktów, ale, tak czy siak,
mam nadzieję, że będziecie umieli sobie z nimi radzić.
- No tak. - Bo bywasz…
On się nie poddaje, będzie szedł dalej,
będzie walczył
z każdą przeciwnością losu.
Zawsze będziemy przy tobie.
Widziałyśmy, co inni ci zabrali.
To się nie powtórzy.
Coś cię powstrzymuje?
Zobowiązanie na całe życie z taką małą ilością danych
wiązałoby się z wielkim ryzykiem.
Masz bardzo analityczny umysł.
Wiesz co? Musisz to czuć.
Wystarczy, że to czujesz.
W tym rzecz.
Chyba to czuję. Wiem na pewno, że ją kocham.
Wczoraj byliśmy na świetnej randce.
- Wykuliśmy obrączki u kowala. Było super. - Super.
Mamy podobne cele i rozumiemy się.
Podobnie patrzymy na świat. Tak samo jak wy.
Oboje myślimy, że świat jest absurdalny.
- Jasne. - To zabawne.
Nie wiem, kim jestem na co dzień.
Jak nie wypali, będziemy mieli z czego się śmiać.
Ona też lubi się śmiać, to wspaniałe.
Tak bardzo się cieszę.
Za ślub Micah!
- Na zdrowie. - Wariatki.
Gdzie mój telefon?
- Muszę pogadać z Paulem. - Tu jest.
Nienawidzę cię, wariatko.
Boże. Słynny Paul.
Spójrz na niego.
I Zack! To Ruby, moja przyjaciółka.
Cześć.
Tęsknisz, czy mnie kochasz?
Nie wiem, co ona mówi.
Lubisz mnie?
- Oczywiście, że tak. - Jak bardzo? Pytam poważnie.
Wymyśl, jak tu dotrzeć.
Jak bardzo mnie kochasz?
- Nikt nie wie. - Ty szalona suko.
- Cześć, Paul. - Paul!
Shelby.
Wtrącam się.
Pojawię się na kawalerskim.
Nie słyszę cię.
- Wbijamy. - Wpadnę.
- Rozłączył się. - Nie.
Oddzwonił cztery razy z rzędu.
- Chcę tam jechać. - Muszę go poznać.
To bardzo miły gość, ale…
- Ale? - Jakie ale?
Przecież wiesz.
O co chodzi?
To świetny gość.
Bardzo go lubię.
Ona zasługuje na to, co najlepsze,
a to nie jest to.
Po prostu nie znacie go za dobrze.
- Poznałam go. - Wiem, ale nie.
A ty go znasz po dwóch miesiącach?
- Znam go lepiej niż ty. - Już to słyszałam.
Rozmawiałam z nim 20 godzin dziennie.
Czy czuję, że jest wszystkim, czego pragnęłam?
W tej chwili? Tak.
Musisz to zrozumieć.
Co by się nie działo, liczę tylko na wasze wsparcie.
Będę cię wspierać, ale będę wkurzona.
Czy podejmuję dobrą decyzję? Nie mam pojęcia.
- Nikt nie wie. - Będę potrzebowała wsparcia.
Będę przy tobie.
Shelby chyba nie rozumie,
co udało nam się z Paulem zbudować.
Ludzie go nie doceniają,
a to wspaniały facet.
Naprawdę wspaniały.
Nie chce mi się tego powtarzać.
Paul jest bardzo mądry.
Bardzo zabawny.
Jest uroczy. Jest wspaniały. Chcę, żeby wszyscy to dostrzegli.
Nie widzimy się 45 sekund,
a już za nim tęsknię.
Kocham go. Szkoda, że nie jesteśmy razem.
Napiszę do niego.
Paul jest moją wielką miłością.
To moje życie. To mój związek.
Jeśli jest miłością mojego życia,
to opinia innych nie ma znaczenia.
DZIEŃ ŚLUBU CHELSEA I KWAMEGO
Lecimy!
O rany, dziś mój ślub.
O Boziu.
O rety.
Czuję się jak dziecko w świąteczny poranek.
Ja już płaczę.
Z radości chcesz wyskoczyć z łóżka, zbiec na dół i otwierać prezenty.
Dziś czułam to po tysiąckroć.
Mój bukiet.
Piękny.
Całe życie przygotowywałam się
do małżeństwa z kimś takim jak Kwame.
Kwame ma wszystko, czego szukałam.
Będzie dobrym mężem, bo jest dobrym człowiekiem,
przyjacielem i synem.
Chciałam kogoś pełnego pasji, kto kocha swoją pracę,
świat i ludzi wokół.
To właśnie Kwame.
Nie znam kogoś bardziej utalentowanego.
Od razu cię podniosę I zaniosę do nas
Zaniosę cię na plażę Położymy się na piasku
Bo to jest coś na serio
Tak bardzo się cieszę na myśl,
że codziennie będę budził się koło ciebie.
Muszę o coś zapytać:
wyjdziesz za mnie?
Po tysiąckroć tak!
Kocham cię.
Jestem najszczęśliwsza na świecie.
W życiu nie poznałem nikogo, z kim chciałbym być bardziej niż z tobą.
I tak cię kocham.
Dziś biorę ślub. Co za emocje.
Uważam, że lubię iść na całość,
lubię ekstremalne doznania, lubię się nie ograniczać.
Są chłopaki!
- Co tam? - Jak leci?
Jeśli dziś wezmę ślub, wejdę w to na całego.
Jeśli pod koniec dnia będę sam, mogę od razu kupić bilet do Vegas.
To może być najważniejsza decyzja mojego życia.
Nikt przy zdrowych zmysłach
nie byłby po tym wszystkim pewny ponad wszelką wątpliwość.
Nic tu nie pomaga mi wrócić do siebie.
Mam jechać trzy godziny do Portland, żeby położyć się w łóżku,
wziąć głęboki oddech i wrócić?
Jestem gotowy na przeprowadzkę do Seattle.
- Poświęcić się? - Niczego nie poświęcam.
Ale idę na kompromis.
Chciałem ci przekazać,
że znalazłem kogoś w eksperymencie.
Jesteś zła?
Dobra, mamo. Pa.
Kiepsko poszło.
Mama jest dla mnie bardzo ważna.
Twierdzi, że nie myślę.
Weźmiesz ze mną ślub
bez zgody mamy?
Ciężko jest mi spojrzeć na mamę i rzucić:
„Troszczyłaś się o mnie przez 32 lata,
a ja teraz olewam twoje zdanie”.
Ziomek bierze ślub za niecałe trzy godziny.
- Wkrótce się żenię. - Oj tak.
Dziwnie się z tym czujesz?
Stary…
Cały czas…
Cały czas jestem w szoku.
Parę miesięcy temu nie wiedziałem,
że istnieją listy prezentów ślubnych.
No wiecie.
To zupełnie inne życie.
Po wszystkim wyślę wam link z listą.
Czegoś od nas oczekujesz?
PRZYJACIÓŁKA CHELSEA
O Boże.
Dziękuję, że wpadliście.
- Boże. - Za nic bym tego nie przegapiła.
Kocham cię.
Trudno mi jest opisać to uczucie,
czuję się przytłoczona miłością.
Jestem taka wdzięczna.
Przejechali kawał drogi,
choć tak późno daliśmy im znać, a poza tym we mnie wierzą.
Wspierają mnie, wierzą w moją decyzję.
- Wychodzisz za mąż. - Wychodzę za mąż!
Tak się cieszę!
To takie ważne.
Nie mogłam prosić o więcej od rodziny i przyjaciół.
Wyrzuć to z siebie.
- Patrzcie na mój bukiet. - Wiem, niesamowity.
To bajka.
- A co na to twoje serce? - Wszystko gra.
To najbardziej zwariowana rzecz, którą zrobiłam w całym życiu.
Zakochanie się w sobie w kabinach było niemal religijnym doświadczeniem.
- To te rozmowy. - Nie miałam rodziny.
Nie miałam przyjaciół. Nikt na mnie nie wpływał.
Po raz pierwszy w życiu wybrałam kogoś tylko dla siebie.
Zrobiłam to na ślepo.
- Rozumiesz? - Jasne.
Dziś poznam jego siostrę i brata. Tak się cieszę.
Siostra ma na imię Barbara, rozmawiałyśmy wczoraj.
Upewniała się, że wszystko gra.
- „Pamiętaj, co jest ważne”. - Uroczo. Mężatka?
Tak. Ma dwójkę dzieci.
Myślałam, że przyjadą,
ale wyszło na to…
Tego chyba nie wiecie:
mama Kwamego pochodzi z Ghany
i wyznaje religijne wartości i ideały.
Chciałaby,
żeby Kwame żył w zgodzie z nimi,
a ślub ze mną się z nimi kłóci.
Kwame się boi.
Nie mamy jej błogosławieństwa.
I co ty na to?
Jest mi smutno, ale staram się zrozumieć tę sytuację.
Nie chodzi o mnie, chodzi o miłość, którą matka obdarza syna.
- Kto chce w tym przeszkodzić? - Tak.
Na pewno się boję.
Faceci nie są gotowi tak szybko jak kobiety.
Nie.
W ostatnich tygodniach męczył się
i walczył z pytaniem: „Czy jestem gotowy?”.
Ty jesteś gotowa na ślub.
Jesteś gotowa być żoną.
Jeśli druga strona nie jest gotowa…
- To straszne. - Fakt.
- Przerażające. - Tu się zgodzę.
To prawda.
Chcecie się ze sobą zgadzać.
Nie byłabyś sobą, gdybyś nie kochała mocno.
To prawda.
Sama prawda.
Wyjdę za niego i będę najszczęśliwsza na świecie
albo spotka mnie największy zawód życia.
- Hej! Co tam? - Hej.
- Kwame! - Kochana!
- Tak jest! - Jak leci?
- Jak się masz? - Jest dobrze.
Cholera.
- Stary… - Siądźmy.
Usiądźmy.
- Cieszę się, że tu jesteście. - Tak.
- Też się cieszymy. - Bardzo się cieszę.
Pamiętasz mój ślub?
Tak!
- Nasze najlepsze zdjęcie rodzinne. - No tak.
Wszyscy na nim byli.
Dużo razem przeszliśmy.
Cieszę się, że dorastasz i stajesz się takim mężczyzną.
Dobrze cię wychowałam.
Jesteś moim przyjacielem.
- Spaliśmy w jednym łóżku. - Tak.
Kiedy wymykałam się z domu, spałeś na mojej stronie, żeby…
Może nie jesteś najlepszym bratem.
Niczego nie sprawdzałeś,
ale wiem, jakim jesteś człowiekiem.
Wiem, że będziesz wspaniałym mężem.
Nie mogę się doczekać.
Chcę pogadać z mamą, bo musi wiedzieć,
że jej zdanie ciągle jest dla mnie ważne.
- No tak. - Rozmawiałam z tatą.
- Wie? - I się cieszy.
Bardzo się cieszy.
Zadzwoń do niego, bardzo się cieszy.
Masz jego wsparcie.
Porozmawiajmy o mamie.
- Moja najlepsza przyjaciółka. - Prawda?
To twoja najlepsza przyjaciółka.
Nikt nie zastąpi mamy.
Oj tak.
Mama była przy tobie na 100%.
Na 110%.
Wiesz, jakie ma podejście do modlitwy.
Nawet jeśli jej tu nie ma, modli się za ciebie.
Modli się, żebyś był dobrym człowiekiem
i dobrym synem.
Ty się modlisz?
No dobra.
Powiem mamie.
Chłopak nie modlił się od 15 lat.
Wiedziałam, że znajdę coś, przez co mama cię wydziedziczy.
„Mamo, Kwame się nie modli”.
„Dobra, to koniec”.
Tak nie można.
Jedno wiem na pewno:
bardzo cię kocha i zawsze będzie cię kochać.
Gdy przyjdzie na to czas,
jak już wrócicie do domu,
pozna swoją synową.
- Myślę, że pokocha Chelsea. - Też tak uważam.
Musisz dać jej chwilę, ale kiedy nadejdzie czas,
przyprowadzisz ją, a mama się nie powstrzyma.
Bardzo cię kocham. Wiesz, ile dla mnie znaczysz.
Będę przy tobie razem z Jerrym.
Nie ma odwrotu.
Spróbuj, a cię załatwię.
Nie możesz mnie tu ściągnąć i…
- Już nie ma odwrotu. - Jasne. Teraz tylko to, co najlepsze.
Możemy się pomodlić przed wyjściem?
- Do dzieła. - No dobra.
Boże, dziś oddajemy brata w twoje ręce.
Chroń go na jego drodze, pomagaj mu w małżeństwie.
Spraw, żeby stanął na wysokości zadania, żeby był mężem dla swojej żony,
a gdy w ich życiu pojawią się dzieci, żeby był dla nich dobrym ojcem.
- Modlimy się o to do Jezusa. Amen. - Amen.
Co sądzisz o kolorze ust?
Chyba zbyt mocna śliwka.
Nic nie widzę.
Zróbmy jaśniejszy róż.
- Ja bym wybrała jaśniejszy. - Tak.
Wychodzę za Kwamego.
Podjęłam decyzję.
Czy on się ze mną zgodzi?
Czy uda mu się pokonać
największą przeszkodę, na jaką trafił w swoim życiu?
I to przed taką decyzją?
Nie wiem.
Ale jest mi pisany.
Dziś moja wiara w nas jest silniejsza niż strach.
Chels…
- Spójrzcie na detale. - O rany. Spójrz na to.
- Pokaż plecy. - O rany.
- Rany. - Jesteś piękną panną młodą.
Piękniejsza nie będzie.
Nie.
No proszę!
Ja śnię.
Czuję się jak w bajce.
Śniłam o tym dniu już jako dziewczynka.
Mamo, musisz coś wiedzieć.
Gdy zakochiwałam się w Kwamem,
było mi przykro, że tego nie widzisz.
Nosiłam bransoletę z imieniem, którą mi dałaś.
Codziennie o tobie myślałam.
To słodkie.
I proszę bardzo.
Nie sądziłam,
że mnie to spotka.
- Ufasz mi? - Tak.
- Ufam twojej ocenie. - Dziękuję.
Jasne.
- Kocham cię. - Też cię kocham.
- Dobra. - O rany, panowie, podoba mi się.
- Tak. - Odwróć się.
Zobaczmy.
- Kto to? - Moonwalk!
- Kto to? - No dobra.
- O rany. - Świetnie. Brakuje ci tylko jednego.
- Czego? - Butów.
Myślałem, że powiesz „żony”.
Zeke, stać cię na więcej!
No dobra, brakuje ci jeszcze czegoś.
Barbara!
- O rety! - To musi być siostra Kwamego.
- Tak, to ona. - Boże.
Chelsea. Pięknie wyglądasz.
Boże, cudownie.
Ach, te buty!
Spójrz tylko.
- No proszę. - To dla Chelsea.
Dla naszej Chelsea. Podzielicie się nią?
- Tak. - Jesteś taka piękna, Barbaro.
To dla ciebie.
- O rany. - Jesteś fanką mody.
Piękna, uwielbiam ją.
Tak miało być.
- Uwielbiam kolory. - Wiem.
- Coś niebieskiego. - No tak, coś niebieskiego.
- Coś nowego. - To takie urocze.
To jest dzieło naszych kobiet.
- Znasz tkaninę Kente? - Tak.
Masz ze sobą kawałek Ghany.
- Uroczo. - Bardzo cię kochamy.
Dziękuję.
Będziesz świetna.
Nie mogę się doczekać siostry, bo mam samych braci.
Dziękuję ci za to,
że pomogłaś ukształtować Kwamego.
Chelsea!
Cieszę się, że przyjechałaś i tyle dla nas poświęciłaś.
Też się cieszę. Zasługujesz na miłość.
- Kocham cię, dziewczyno. - Tak!
- Kocham cię. - Pięknie wyglądacie.
Nie ma odwrotu, bo będę cię ścigać.
- Dziękuję, Barbaro. - Pa, Barbaro.
Będziemy cię wspierać niezależnie od decyzji.
- Za miłość. - Na zdrowie.
Stresujesz się?
- Jest dobrze. - Tak?
Oj tak.
To wszystko, czego chciałeś, wszystko, o co się modliłeś.
To jest…
Duża sprawa.
Fakt. Chciałbyś, żeby była tu mama?
- Oczywiście. - Tak.
Nie będę mamą, ale wiedz, że cię kocha.
Musisz to wiedzieć.
Poradzisz sobie. Będziesz dobrym mężem.
Daj nam powód do dumy.
- Dobrze? - Tak.
Nic ci nie będzie.
Dasz radę.
Gdy patrzę na Chelsea, widzę partnerkę.
Jest silna i odważna.
Jest pełna miłości i troskliwa.
Jest też bardzo pewna siebie.
Jest bardzo wyrozumiała.
Piękna rzecz, K.
- Tak. Wspaniała. - Oj tak.
Ale mam wątpliwości.
Brak wątpliwości byłby nienormalny.
Dużo się dzieje, jestem przerażony.
Boję się porażki.
Skaczemy z klifu bez spadochronu,
nie mamy siatki bezpieczeństwa, nic się nie uda i implodujemy.
To przerażające.
Obyśmy dokonali właściwych wyborów.
Oddychaj głęboko. Masz przysięgę?
Nie.
- Improwizacja? - Jasne.
- Stresowałeś się tak na moim ślubie? - Nie.
- A ja na twoim owszem. - O Boziu.
Boże.
Kocham cię.
Boże.
Miło mi.
O Boże.
- Kocham cię, tato. - Ja ciebie też.
To dobry wybór.
Jesteście podobni, oboje idziecie po swoje.
- Będziemy się dobrze bawić. - Tak.
Nowa rodzina.
Byłaś wspaniałą córką.
Będziesz świetną żoną.
Wstańcie, proszę.
O Boże.
Pomogę.
Podam mamie kwiaty.
- Pa, tato. - Pa, kochanie.
Kocham cię.
- Przepraszam, trzęsę się. - W porządku.
Dziękuję.
- Cześć. - Hej.
Jak się masz?
Dobrze. Usłyszałam twój głos i…
poczułam się lepiej.
Usiądźcie.
Zebraliśmy się tu dziś,
żeby być przy Kwamem i Chelsea w tej ważnej chwili,
w której podejmą decyzję, czy zostaną małżeństwem.
Małżeństwo jest na całe życie.
Dwoje ludzi łączy się, by podkreślać swoje najlepsze cechy.
Małżeństwo to największy i najtrudniejszy ze wszystkich międzyludzkich związków.
To więź fizyczna i emocjonalna
na całe życie.
W małżeństwie chodzi o to, by mieć powiernika
wspólnika i przyjaciela.
- Chcecie coś powiedzieć? - Tak.
Alexie Kwame Owusu-Ansah Appiah,
kocham cię nie tylko za to, kim jesteś, ale też za to, kim staję się przy tobie.
Kocham cię za to, co zrobiłeś i co dalej robisz, bym była lepsza.
Za wspólny skok z klifu w kierunku wiecznego wszechświata.
Nie wiemy, gdzie wylądujemy, ale będziemy razem.
Jesteś jaguarem mojego księżyca, a ja księżycem twojego jaguara.
Kocham cię i jestem gotowa na najpiękniejszą przygodę życia z tobą.
Też powiem, o czym myślę.
Kocham twój głos i to,
jak się przy tobie czuję.
Kocham nasze kłótnie,
bo dzięki nim wracamy do siebie, wiedząc, że jesteśmy silni.
Uczucie ciągle rośnie.
Z dnia na dzień.
Nie musiałem niczego pisać,
bo mogę ci powiedzieć, co czuję.
Tego nie potrafiłbym spisać.
Zakochałem się w twojej pięknej duszy,
nie wiedząc o twojej niewiarygodnej urodzie.
Nie wierzę, że mam tyle szczęścia,
by stać naprzeciwko kogoś,
kto jest tak zniewalający jak ty.
Zdecydowaliście się zaręczyć
i spędzić razem resztę życia na podstawie więzi emocjonalnej.
Zakochaliście się na podstawie tego, kim jesteście.
Decyzję o ślubie podjęliście na ślepo.
Czas zdecydować, czy miłość jest ślepa.
Chelsea, bierzesz Kwamego za męża?
Ślubujesz wpierać go w zdrowiu i w chorobie,
w radości i smutku, w dobrych i złych chwilach?
Ślubujesz kochać tylko jego
i wspierać go w trudnych chwilach?
Dorastać z nim duchowo i mentalnie?
Ślubujesz zawsze być szczerą
i cenić go, dopóki śmierć was nie rozłączy?
Tak.
Super.
Kwame, bierzesz Chelsea za żonę?
JUŻ WKRÓTCE
To bardzo ważny dzień,
bo może być pierwszym dniem reszty naszego wspólnego życia.
Co wy na to?
Oszałamiająca.
Kochamy się i jesteśmy przeszczęśliwi.
Sama miłość nie gwarantuje,
że związek się uda.
To będzie jedna z najważniejszych decyzji w moim życiu.
Kocham ją.
Tylko to się liczy.
Gdybym ją stracił, nie pogodziłbym się z tym.
Raz jestem spokojna, a raz świruję.
Naprawdę kocham Zacka, ale presja jest niewiarygodna.
Nie chcę, żeby twoi rodzice mnie nienawidzili.
Romeo i Julii się nie udało.
To najważniejszy dzień w życiu.
Nie chcę być osobą, która podejmuje taką decyzję,
a potem stwierdza: „Wybacz, nie wyszło”.
Jeśli Brett odmówi…
Przestań.
Byłabym zdruzgotana.
Zawsze chciałam znaleźć kogoś,
kto pokocha moje wnętrze.
Czas zdecydować, czy miłość jest ślepa.
Bierzesz tę kobietę za żonę?
Bierzesz go za męża?
Miało nie być niespodzianek.
To nie powinno mieć miejsca.
Napisy: Jędrzej Kogut