POPRZEDNIO
Witamy w Miłość jest ślepa.
Tu wybierzecie małżonków na ślepo.
Zainspirowałeś mnie. Chcę być dla ciebie lepszą osobą.
Czuję, że się zakochałam.
- Wyjdziesz za mnie? - Tak, Paul.
O Boże.
Chciałem cię prosić o rękę.
Po tysiąckroć tak!
Jeśli powie „tak”,
w końcu zobaczycie się
po raz pierwszy.
Brett!
Kocham cię.
Do tej pory opierali się tylko na więzi emocjonalnej.
Oby byli w stanie przekuć ją też w więź fizyczną.
Nikt nigdy mnie tak nie pociągał.
Jest dobrze.
Źle wybrałem.
Oboje to wiemy.
Jesteś wszystkim, czego szukałem.
- Wyjdziesz za mnie? - Tak.
Jestem zaręczona z Zackiem. To się po prostu wie.
Tiffany, naprawdę cię kocham.
O Boziu!
- Naprawdę. - O rety.
Bardzo kocham Micah. Chcę być z nią do końca życia.
Czy wygląd, rasa,
styl życia i kompleksy zrujnują ich związki?
Nie mogę cię kochać.
- Do zobaczenia. - Nie.
Nic nie mówiłam, ale się zaręczyliśmy.
Micah!
Z Paulem nie wszystko jest idealne.
Dobrze wybrałaś?
Nie poświęcam swoich pragnień, ale idę na kompromis.
Weźmiesz ze mną ślub bez zgody mamy?
- Jesteś szczęśliwa, ale nie oszukuj się. - Kocham go.
Nieważne.
Można zmieniać zdanie. Ja chcę mieć pewność.
Nie mam wątpliwości.
Jeśli ty masz, bądź szczera.
Nie chcę ślubu.
Potem przyjdzie czas na wasz ślub.
To tam podejmiecie najważniejszą decyzję życia.
Boję się, że któreś z nas nie powie tego,
co naprawdę czuje w sercu.
Weźmiecie ślub z osobą, w której zakochaliście się na ślepo?
Najlepsze, co mogę dla nas teraz zrobić,
to pozwolić ci odpowiedzieć.
A może odejdziecie na zawsze?
Czy miłość jest ślepa?
Nie do wiary.
Nie sądziłam, że mnie to spotka.
Mogę nie iść na kompromis.
Nie mogę w to uwierzyć.
DZIEŃ ŚLUBU CHELSEA I KWAMEGO
Połączyliście się dzięki silnej więzi emocjonalnej.
LOGOPEDKA DZIECIĘCA
KIEROWNIK DZIAŁU SPRZEDAŻY
Teraz musicie zdecydować, czy miłość jest ślepa.
Kwame, bierzesz Chelsea za żonę?
Ślubujesz jej miłość, dopóki śmierć was nie rozłączy?
Ślubuję.
Tak jest, Kwame!
Brawo, stary!
Stary, brawo!
Tak!
No proszę.
Na mocy nadanych mi praw
ogłaszam was mężem i żoną.
Kwame,
możesz pocałować pannę młodą.
Tak, Kwame!
Panie i panowie,
z przyjemnością przedstawiam
państwa Kwame Appiah.
Co za dzień.
Jak się masz?
Najlepiej.
A ty?
Wspaniale.
Kochanie, jesteśmy małżeństwem.
Na zdrowie.
Za wieczność z tobą.
Tak.
Jesteś moim mężem.
- Tak. - A ja jestem...
- Twoją żoną. - Nie.
Moją żoną.
- No tak. - Nieważne.
- Wiesz, jak jest. - Mąż. Żona.
Właśnie. To dobry dzień.
Najlepszy dzień.
Skarbie, jesteś moim mężem.
Jakie to uczucie?
Wspaniałe.
- Tak bardzo cię kocham. - Ja ciebie też.
MIŁOŚĆ JEST ŚLEPA
DZIEŃ ŚLUBU MICAH I PAULA
To bardzo ważny dzień,
to może być pierwszy dzień reszty naszego wspólnego życia.
O Boziu.
Uroczo.
Boże, cudowne.
Paul i ja podobnie patrzymy na życie.
Dobrze nam razem, dzięki niemu nie bujam w obłokach.
Chce, żebym była najlepszą wersją siebie.
Zawsze pragnęłam takiego partnera.
Dziś mogę wziąć ślub z moim prawdziwym ukochanym.
Surrealistyczne uczucie.
Ulubione miejsce?
- Pewnie Włochy. - Ja uwielbiam Positano.
Jak już weźmiemy ślub,
możemy tam wrócić, dobra?
Świetny pomysł.
Wyjdziesz za mnie?
Tak, wyjdę za ciebie.
O Boże.
To trwało wieczność.
Myślałem, że zemdleję.
Dla ciebie chcę się doskonalić, a właśnie tego brakowało mi w życiu.
Pociągasz mnie najbardziej na świecie.
Skłamałbym, mówiąc, że nie boję się, że cię stracę.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Nie mogę się doczekać,
bo nie spędziliśmy tej nocy razem
i tęskniłam za nim.
To stresujące, bo nasz związek,
nasza wspólna przygoda, nie była normalna.
Pomyśl o mnie i o Kwamem.
Z kim byłabyś gotowa wziąć ślub?
Z tobą.
Jeśli po prostu zdecydujemy się na siebie,
nie będziesz już czuła ryzyka.
Pewnie tak.
Gdybyśmy planowali zostać w Seattle na dłużej,
nie chciałabym tu mieszkać.
Dobrym pomysłem
byłoby dzielenie czasu między Arizoną i Seattle.
Nie.
- W ogóle ci się nie podoba? - W ogóle.
Nie lubisz go?
Zasługujesz na najlepszy ślub, a to nie jest to.
To na pewno nie było łatwe i oczywiste.
To najważniejsza decyzja w moim życiu.
Małżeństwo albo nic.
To bardzo stresująca i trudna decyzja.
No dobra.
To przedziwna, ale piękna przygoda.
Micah ma wszystko, czego pragnę od żony i partnerki.
To jej szukałem.
Moim zdaniem szybko odpowiedzieliśmy na pytanie,
czy miłość jest ślepa.
Zakochaliśmy się dwa razy.
Najpierw w kabinie, a potem na żywo.
Stara.
Strasznie się stresuję.
- Chyba słusznie. - Bierzesz dziś ślub.
Zazwyczaj ma się pewność, że weźmiesz ślub.
No tak.
On jest naukowcem. Dosłownie.
- Myśli bardzo logicznie. - Bardzo.
Ty nie.
W głębi serca wie, że jesteśmy zakochani i dopasowani.
Wiem, co czuje, nie wiem, co powie.
Będę przeszczęśliwa, jeśli powie „tak”,
ale musi tego naprawdę chcieć.
Nie chcę, żeby zrobił to ze strachu.
Wszystko zależy od tego, co akurat poczuję.
Co wyczuję od niego.
- To będzie na resztę życia. - Tak.
Na pewno jestem w nim zakochana.
Przy nim czuję, że naprawdę jestem sobą.
Chodzi o rzeczy, które ukrywałam w innych związkach,
których nie byłam pewna.
- On kocha mnie właśnie za te rzeczy. - Cudownie.
Równoważymy się.
Paul jest wyluzowany
i konkretny.
Nie obchodzi go zdanie innych, a ja jestem uporządkowana.
Poprawiam jego styl.
Nawet nie zaczynajmy.
Chcę mieć piękne życie,
ale nie wyjdę za kogoś,
kto nie da mi stuprocentowej pewności.
Jasne.
To ta obrączka?
Wykułem ją w Seattle.
- Skułeś się przy tym? - Serio.
- Naprawdę ją wykułeś? - Tak.
- Super. - Serio, biłem młotem w kowadło.
- Jest wyjątkowa. - Świetna.
To jej obrączka.
Podobnie patrzymy na świat.
Pragniemy wykorzystać każdą chwilę w życiu.
Mówię nawet o złych chwilach.
To twoje życie, więc ciesz się nim.
Ona jest w tym lepsza, ale oboje myślimy tak samo,
oboje to czujemy.
Lubimy planować na przyszłość.
Zrobiliśmy to, nie widząc się wcześniej.
Nie mógłbym prosić o kogoś bardziej autentycznego.
Takiego cię nie znamy.
Nie widziałeś tej strony Paula?
Nigdy tak nie myślał.
Do tego zmierzałem.
To do ciebie niepodobne, ale dodałeś, że ona jest w tym lepsza.
Tak.
Nie sądzisz, że w tym okresie
żyłeś trochę inaczej
niż przez ostatnich 27 lat życia?
Nie czuję tego.
Myślisz, że to się da utrzymać?
Nie umiem stwierdzić.
Nie wiem.
Jak do tej pory wszystko wskazuje na to,
że tak.
No tak.
Jeśli utrzymamy aktualny poziom, uda nam się zostać małżeństwem.
Co może wam przeszkodzić?
Wiem, że wszystko się zmienia.
Pytanie brzmi,
czy damy radę zmieniać się razem.
Dorastać razem.
Zmiany są nieuniknione.
Chyba dobrze się uzupełniacie,
do tej pory nigdy tak nie myślałeś.
Teraz mówisz „takie jest życie”.
Jak nie ty. To dobrze.
Też tak myślę.
Ona pobudza dobrą stronę mnie.
- No tak. - Chyba tego szukałem.
Sam nie wiem. To ważna decyzja.
Wzięcie ślubu to wielka decyzja.
Wycofanie się również.
Jak zawsze za dużo o tym myślisz.
Musisz przestać martwić się ryzykiem,
choć nie sprawisz, że ono zniknie.
Musisz porównać ze sobą najgorszy i najlepszy wynik.
Znasz moje zdanie.
Stresuję się, bo nie chcę przesadnie na ciebie wpłynąć.
Jasne.
Wierzę, że podejmiesz słuszną decyzję.
Najłatwiej byłoby powiedzieć: „Nie powinieneś tego robić,
bo może cię zranić”.
Od tysięcy lat związki monogamiczne wyglądają tak samo.
Nigdy nie masz 100% pewności.
Kto wie, może robiąc to właśnie tak, zwiększasz swoje szanse.
Jeśli odmówisz, do końca życia będziesz myślał „co by było, gdyby”.
- No tak. - „Tak” będzie ostateczne.
To dziwne,
ale ryzyko jest chyba takie samo
w obu przypadkach.
- Jak się czujesz? - Dobrze. Cieszę się.
- Serio? - Tak.
Bardzo się cieszę.
To obłęd, nie wiemy, co powiemy,
a jesteśmy tuż tuż.
To chyba powinno być bardziej oczywiste,
ale czuję też,
że nic tu nie było normalne.
- Chciałam powiedzieć... - Mogę po prostu zaufać procesowi.
Nie o tym miałam myśleć
w dniu ślubu.
Nie wiem, czy wezmę ślub,
a przecież wkładam suknię ślubną.
Mam nadzieję,
że podejmiemy słuszną decyzję i zakończenie będzie wspaniałe.
Też mam taką nadzieję.
A Drugi Paul...
Tak go będziemy nazywać.
Drugi Paul.
Tato.
Jak się czujesz?
Wiele przez ciebie przeszliśmy.
O rany.
- To prawda. - Tak.
Wiem, że się kochamy.
Chcę, żeby wszedł w to na 100%.
- No wiesz. - Każdy tego chce.
Tak sobie myślę,
że zdecydujemy w ostatniej chwili, to jakiś obłęd.
Niektórzy umawiają się latami, a i tak biorą rozwody.
To, że kogoś kochasz, nie znaczy, że na pewno wam się ułoży.
No tak.
Tego nie sprawdzisz.
Romantyczka we mnie mówi: „To się po prostu wie”.
- Rozumiesz? - Ty wiesz.
Chyba tak.
To, że oboje mnie tu wspieracie, wiele dla mnie znaczy.
- Oczywiście. - To łatwe, bo jesteś jedynaczką.
Łatwe zadanie.
Mam fart, bo nigdy nie wiedziałam,
czy będę mieć taką relację z chociaż jednym z was.
To dużo dla mnie znaczy.
- Niezależnie od wyniku. - Będzie dobrze.
I tak bym tu była.
Wstałabyś z grobu, wariatko.
Co masz na sobie?
Cieszę się, że mnie wspieracie bez względu na wszystko.
Robiliście to całe życie, teraz nic się nie zmienia.
- Tak że... - Kochamy cię.
- To dużo dla mnie znaczy. Kocham was. - Też cię kochamy.
Co wy na to? Mam wziąć ślub?
- Byłoby super. - Na co głosujesz?
Raczej na „tak”.
Nie wahaj się.
- Dobra. - Odmowa to większe ryzyko.
Myślałbyś o tym do końca życia.
Mogłem nie brać sportowych skarpetek.
Czemu nie wiem, co mam powiedzieć?
Pewnie ciągle zmieniasz zdanie.
Wczoraj wiedziałem, rano wiedziałem,
ale teraz już nie wiem.
Dowiesz się, jak na nią spojrzysz.
Bobby, co byś zrobił?
Wziąłbyś ślub?
Pewnie tak.
- Cześć, mamo. - Cześć, skarbie.
- Przygotowujemy się. - Pięknie wyglądasz.
- Dziękuję. - Cicho tu.
Mam zapiąć oba?
Jeden wystarczy.
- Pięknie wyglądasz. - Powinienem podejść do lustra.
- Jak się czujesz? - Nie wiem.
Chciałbyś mieć pewność?
Chciałbym umieć podjąć tę decyzję.
Czuję, że brakuje mi narzędzi.
To nie jest jasna sprawa.
Na pewno nie chcę jej stracić, mówiąc, że nie wezmę ślubu.
Odpowiadając inaczej niż „tak”,
odpowiadasz „nie”.
Jesteś taki mądry.
Co mówi ci teraz serce?
Odpowiedź może być właśnie tam.
Uściskaj mnie.
Kocham cię.
Świetnie wyglądasz!
Pięknie.
Jestem panną młodą.
Wyglądasz oszałamiająco.
- Idealnie. - O rany.
Wspaniale wyglądasz.
Paul, co uważasz?
Jak to możliwe...
Właśnie.
Przyda się szczęście.
Wyglądasz na szczęśliwą.
Czuję, że to jest to.
Tak jest.
- Jesteś panną młodą. - Cudowne plecy.
Do dzieła.
Dobra, do dzieła.
Wszystko gra?
Ani trochę.
I to jak.
Ani ciut.
Dasz radę.
Chyba wiesz, co robić.
Mam nadzieję. Nie wiem.
No dobra...
Musisz być szczęśliwy.
- Tylko to się liczy. - Tak.
W to byłem kiepski.
Nie zgadzam się.
Stałem się bardziej świadomy swoich emocji i uczuć.
To coś dobrego,
ale chciałbym być w pełni sobą.
Nie chcę tylko słuchać emocji,
nie chcę słuchać tylko logiki...
- Znowu za dużo myślisz. - Fakt.
Po kim on to ma?
- Samo przyszło. - No tak.
Pewnie będziesz się tak czuł aż do ostatniej chwili.
A jeśli zacznę o czymś myśleć
i przyjdzie moja kolej,
ale zamyślony wybiorę drugą opcję?
Jakbym rzucał monetą.
- Tak wygląda życie. - No tak.
Musisz podjąć decyzję i tyle.
Idź za uczuciem, synu.
Teraz rozum walczy z sercem.
Naprawdę ją kocham.
To nie jest dla mnie jasne.
Jeśli ty kochasz ją,
a ona ciebie,
wszystko się ułoży.
Micah też mi to mówi.
Wyglądam na kogoś, komu trzeba to powtarzać.
- Ona cię uszczęśliwia, prawda? - To prawda.
- I to się liczy. - Tak.
- Będzie dobrze. - Tak.
Dasz sobie radę.
Chciałbym wiedzieć, jak wygląda dobra decyzja.
Po prostu się pojawi.
Aż zapytasz, skąd się wzięła.
- Za szczęście. - Za szczęście. Na zdrowie.
Uściskaj mnie.
Uspokój się.
Próbuję.
Kocham cię, synu.
Ja ciebie też.
Będzie dobrze.
Tak.
Uroczo.
Kocham cię.
Dobra, skarbie, dasz radę.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Jestem z ciebie dumna.
Dziękuję.
Ale się denerwuję.
Boże.
Pamiętaj, że jesteśmy dumni.
Zawsze będziemy cię wspierać.
Jestem z ciebie dumny. Dasz radę.
O Boże.
Osoby zdolne proszę o powstanie.
O Boże.
Nie dam rady.
Dasz radę. Nic ci nie jest.
- Tak mam trzymać cię za rękę? - Chyba.
O Boże.
O rety.
O Boziu
O Boże.
Tęskniłam.
- Wiem. Ja też. - O Boże.
Proszę usiąść.
Zebraliśmy się tutaj,
żeby uczcić miłość,
którą Paul i Micah odnaleźli w sobie.
Oboje stoicie przed osobą, która wypełniła wasze serce.
To o tej osobie myślicie przed snem i zaraz po przebudzeniu.
Związek nie oznacza umowy 50/50.
W związku oboje oddacie 100% siebie dla dobra waszego małżeństwa.
Weźcie obrączki.
Ty weź jej.
Są cudowne.
- Sami je zrobiliśmy. - Słyszałam.
Nie ma nic bardziej romantycznego
od stania przed bliskimi wam ludźmi,
by wyznać sobie miłość.
Jeśli zdecydujecie się wziąć ślub,
dłoń, na którą włożycie obrączkę, odmieni się.
Z czasem pokryje się zmarszczkami,
ale obrączki będą wam przypominać,
że spośród wszystkich możliwości
wybraliście wierność złożonej przed nami przysiędze.
Tę tradycję kontynuują tylko ci, którzy wierzą w miłość na całe życie.
Stoicie tu z ukochaną osobą.
Doszliście tu dzięki uczuciu,
które pozwoli wam przejść tę drogę razem.
Paul, w kabinie czułam się tak komfortowo.
Byłam sobą, wszystko było proste.
Nie czułam tego z nikim innym.
Uświadomiłeś mi, że to, co uznawałam w sobie za niegodne miłości,
tak naprawdę jest dobre.
Nie mogłabym prosić o więcej.
Dzielimy te same wartości.
Obje bardzo troszczymy się o swoje rodziny.
Oboje jesteśmy jedynakami, oboje mamy rodziców po rozwodach.
Zawsze liczyłam na to,
że wejdę do rodziny męża i stanę się jej częścią.
Po spotkaniu twojej pokochałam cię jeszcze bardziej.
Jestem szczęściarą,
bo udało nam się przepracować pierdoły
i wybrać siebie nawzajem.
Nie oglądam się za siebie, od kiedy podjęliśmy decyzję.
Kwestionuję całe mnóstwo rzeczy.
Prawie wszystko.
Za to nie mam wątpliwości, że cię kocham.
Tego jestem pewien.
Rzadko spotykam kogoś, kto widzi świat tak, jak ja.
Przy tobie poczułem,
że jesteśmy w tym samym miejscu.
Oboje czujemy to samo.
To dla mnie rzadkość. Kocham cię niezmiernie.
To nie mogło wyglądać inaczej, musieliśmy się spotkać.
Do tej pory to na pewno była poprawna odpowiedź.
Paul, Micah, zakochaliście się w sobie na podstawie tego, kim jesteście.
Na ślepo zdecydowaliście się na ślub.
Czas zdecydować, czy miłość jest ślepa.
Micah, ślubujesz kochać Paula
bez ograniczeń i wątpliwości?
Ślubujesz akceptować go takiego, jakim jest,
wspierać go na drodze życia
i dzielić się z nim wspólnymi radościami,
dopóki wasze dusze się nie rozłączą?
Sądzę, że...
w tej chwili
najlepsze, co mogę dla nas zrobić...
to dać ci szansę, żebyś odpowiedział pierwszy.
Trzeba było więcej wypić.
Paul, ślubujesz kochać Micah,
wspierać ją na drodze życia
i dzielić się z nią wspólnymi radościami,
dopóki wasze dusze się nie rozłączą?
Kocham cię.
Ale...
nie sądzę, że powinniśmy to teraz zrobić.
Jest chyba za wcześnie.
Będę z tobą szczera, wiedziałam,
że powiesz właśnie to.
Cały czas chciałam,
żebyś okazywał mi miłość,
żebyś mówił, że mnie kochasz i chcesz ze mną być.
Nigdy nie czułam się bezpiecznie.
Ta chwila tylko potwierdza moje przeczucia.
Chcę...
Musisz wiedzieć, że...
to jest dobre dla nas obojga.
O Boże.
Cholera.
Co to miało, kurwa, być?
Jak się czujesz?
Ulżyło mi. Właśnie tego chciałam.
Boże.
Nie chcę cię tu. Chcę być sama.
Nie chcę tego robić.
Nie chcę, żebyś tu był, proszę.
To zbyt bolesne.
- To okropne uczucie. - Wiem.
Nie mogę.
To nie tak, że cię nie kocham.
Czuję się okropnie.
Nienawidzisz mnie?
Podjąłem złą decyzję?
Tak bardzo cię kocham.
Lepiej wyjdź.
Wyjdź już.
No dobrze.
Nic się nie stało.
Czuję się załamana.
- Przykro mi. - Czuję...
Co za porażka.
Nie chcę tu być.
Wszystko gra?
Lepiej nie będzie.
Kurwa, ciężka sprawa.
Słusznie postąpiłeś. Tak trzeba było.
Do bani, bo naprawdę ją kocham,
ale to nie byłoby dla nas dobre.
Na pewno ją kocham, to nie ulega wątpliwości.
Ta miłość nie była zawsze odwzajemniana.
To mogła być prawdziwa reakcja albo mechanizm obronny.
Może czasem ukrywała swoją miłość, bo bała się, że ja jej nie odwzajemnię.
Negatywne sprzężenie zwrotne.
Słowa, które jej powiedziałem, całkowicie mnie zniszczyły.
Jestem całkiem rozbity.
Duża część mnie chciała wziąć ślub.
Miałem problem z...
wyobrażeniem sobie jej w roli matki.
To było dla mnie trudne.
Chodzi o to,
że niektórzy roztaczają aurę opiekuńczości.
Gdy tylko próbowałem,
nie mogłem sobie tego wyobrazić.
Idę się utopić, do zobaczenia.
Musiałem być ze sobą szczery.
To idiota.
Dosłownie.
- Mówił, że znalazł swoją osobę. - Mówił, że cię kocha.
No tak.
Nikt go tu nie zaciągnął.
To irytujące,
bo mogłaś poznać kogoś innego,
ale on stał ci na drodze.
Nie wiem, co mam zrobić.
To okropne, że dalej mam wątpliwości.
Będzie dobrze.
Poradzisz sobie.
Jeśli tak mówisz.
DZIEŃ ŚLUBU TIFFANY I BRETTA
To magiczny dzień.
Nigdy sobie tego nie wyobrażałam.
O Boziu!
Bujam w obłokach.
To pociąg? No nie!
Tak miało być. To będzie dobry dzień.
Rano trochę świrowałam.
Czasem za dużo o wszystkim myślę.
Dziś muszę zaufać intuicji.
Zakochałam się w tym mężczyźnie, nie widząc go wcześniej na oczy.
Tak dobrze go poznałam.
Ma wspaniałe serce i bardzo mu na mnie zależy.
Rób to, co cię uszczęśliwia,
wtedy będą cię spotykać dobre rzeczy.
Jesteś moją inspiracją.
Czuję, że już się w tobie zakochałam.
Tiffany Pennywell.
Wyjdziesz za mnie?
Tak. Oczywiście, że tak!
Tak.
Wyraźnie widzę przyszłość z tobą.
To łza radości.
Tiffany, naprawdę cię kocham.
O Boże.
Wychodzisz za mąż.
Jestem silna i niezależna.
Jestem szczęśliwa, jest dobrze.
Nie musiałam kogoś znaleźć,
ale chciałam kogoś, z kim mogłabym to wszystko dzielić.
Chciałam kogoś,
komu mogłabym ufać, na kim mogłabym polegać
nawet wtedy, gdy czuję się całkiem załamana.
Idealnie do siebie pasujemy.
Halo.
Tiffany.
To przez ten stres.
Prawie jakbym nie chciała ślubu.
Tu nie trzeba za dużo myśleć, muszę to tylko poczuć.
Muszę zaufać intuicji, bo do tej pory mnie nie zawiodła.
Spójrzcie tylko. On musi ciągle powiedzieć „tak”,
ale spójrzcie na to!
No dobra.
Nie mogę w to uwierzyć.
Stąd wiem, że to jest właśnie to.
On wyciąga ze mnie te emocje.
Dziś biorę ślub.
Miło się to mówi.
Czuję, że znalazłem dobrą osobę.
Tiffany jest wszystkim, czego pragnąłem.
Ładnie tu.
Czuję, że tak właśnie miało być.
Oto i on. Co tam?
Co słychać?
Jak się czujesz?
- Dobrze? - Masz złoty puchar?
Cieszę się.
- Powinno być dobrze, to ważny dzień. - Jestem gotowy.
- No tak. - Jest dobrze.
To był
bardzo wyjątkowy
i intensywny proces,
ale Tiffany jest tą jedyną.
- Nie masz wątpliwości? - Nie.
- Żadnych. - Ani trochę?
Tiffany naprawdę mnie kocha i mam nadzieję, że wie, że ja kocham ją.
Nie mogę się doczekać.
Zawsze zaczynasz od dobrego.
Opowiedz o obawach.
O czym teraz myślisz?
No wiesz...
O śmierci Arvina.
Jasne.
To mój starszy brat.
Był parę miesięcy przed ślubem, po czym nagle zginął.
Gdy coś takiego spotyka ukochaną osobę...
Obawiam się, że nas też to może spotkać.
Nienawidzę tej myśli.
W takim momencie dociera do ciebie,
że życie jest krótkie.
Możesz na nas liczyć, dobrze, że o tym mówisz,
dobrze, że cały czas masz pozytywne nastawienie
i dalej chcesz spełniać marzenia.
Koniec końców...
Jest wspaniała.
Niezależna, silna,
pewna siebie, troskliwa.
Dzięki niej poczułem się ważny.
Czułem się doceniony. Czułem, że mnie słucha.
Przy niej poczułem, że mogę być superbohaterem.
Straszny kicz, ale to prawda.
Jest bardzo konkretna i pewna siebie,
gdy mówi o tym związku i przyszłości.
Nie mam powodu, by jej nie ufać.
Dziś będę mówił prosto z serca.
Mam nadzieję, że to zaakceptuje.
Tak sądzę.
O Boziu.
DRUHNA
- Nie rozmawialiście? - Nie.
Nie chcę wpływać na jego decyzję.
„Pamiętaj, że cię kocham”. Nie zrobię tego.
Nie wiem, o czym teraz myśli.
Obwieszczam to światu:
oboje powiemy „ślubuję”.
Na wszelki wypadek.
No dobrze.
Jeśli odmówi...
Przestań.
Byłabym zdruzgotana, czułabym się zdradzona.
Pomyślałabym: „Byłam taka pewna.
Liczyłyśmy na ciebie”.
Wszystkie!
Chyba nie zwariował.
Nie przy was wszystkich.
Nie jest aż tak szalony.
Po prostu wiem...
Czekam na znak.
Jakieś: „Nie rób tego”, ale na razie wszystko prowadzi tutaj.
- Zrobimy to. - Tak.
- Jak się pan miewa? - Dobrze wyglądacie.
- Dobra, Brett. - Nie wstawaj.
- Nie zamierzam. - Nie wstawaj.
Miło cię widzieć, tato.
Na wszelki wypadek wziąłem ci chusteczkę do ocierania łez.
- To dla ciebie. - No dobra.
Obaj możecie ich potrzebować.
- Jak się czujesz? - Jestem gotowy. Cieszę się.
Jestem gotowy.
Brett, gdy pojawia się okazja,
gdy widzisz coś dobrego, trzeba reagować.
Zawsze taki był.
To nie jest tradycyjny związek,
ale tak wiele was łączy, macie ze sobą tyle wspólnego.
Niesamowite.
Inaczej byśmy się nie spotkali.
Nie wpadlibyśmy na siebie.
Nie pojawiłaby się na moim radarze.
Jestem z ciebie dumny. Cieszę się.
Twoje życie się zmieni.
Czeka was dobra przyszłość.
Moje kochanie.
- Cześć. - O Boże!
No proszę!
O tak!
Mamo.
- O Boziu. - Spójrz.
- Świetnie wyglądasz. - Wiem.
Co pani o nim sądzi?
Uwielbiam go. Jest przeuroczy.
Stąd ten spokój?
- Bo wydaje się pani... - Cieszę się jej szczęściem.
Wpadła zapłakana:
„Mamo! Jest wspaniały”.
Pomyślałam: „Zakochała się”.
- Ja płakałam. - Tak się z cieszyłam.
Spałam z jego butem przy łóżku.
Że co?!
Kto tak robi? Nawet go nie widziałam!
Słyszałam jego głos w snach. Miłość jest ślepa.
TATA TIFFANY
- Louis. - Miło mi.
- Miło cię poznać. - Dziękuję za wizytę.
Ładne buty.
Te buty miały na początku inną kolorystykę.
Niebieski bez zmian, ale ta część była szara.
No tak.
Miałem taką parę.
Gdy byłem mały, mojej rodziny nie było stać na jordany.
Mojej też.
Dorastałem z samotną matką.
Dała mi wszystko, czego potrzebowałem.
Obiecałem sobie, że nigdy nie zostawię dzieci.
Nie chciałem, żeby myślały o ojcu to, co ja myślałem o swoim.
Staram się być przy nich cały czas.
Od dłuższego czasu skupiałem się na tym, żeby dojść do mojej pozycji.
Wiedziałem, że jak będę gotowy na rodzinę,
będę mógł ją utrzymać.
Chciałem dać rodzinie to, czego sam nie mogłem dostać.
I wcale nie krytykuję rodziców.
Taki los.
Jesteśmy z żoną małżeństwem od 42 lat.
Idziesz na dystans?
Tak.
Moi rodzice są ze sobą mniej więcej tak samo długo.
Mama i tata wiele razem przeszli.
Jasne.
Moja mama jest chora psychicznie.
Jedną z rzeczy, za które podziwiam tatę, jest to,
że choćby nie wiem jak było ciężko...
Straciliśmy dosłownie wszystko, gdy miałem 12 lat.
Światła, wodę, dom, wszystko. Przeprowadziliśmy się do babci.
- No tak. - Mimo wszystko...
Tata nigdy nie odszedł.
Mama przeszła z tatą bardzo wiele,
a i tak trzymali się razem.
Wychowaliście z żoną niesamowitą córkę.
Dziękuję.
To wspaniała kobieta.
Myślisz, że jest tą jedyną?
Tak.
Nie jestem typem człowieka,
który podejmuje decyzje na podstawie uczuć innych ludzi.
Dużo myślę o każdej swojej decyzji.
Czuję się bardzo pewny naszego przyszłego związku.
Mówię całkiem szczerze.
Jestem oddany Tiffany
i naszemu związkowi.
Nie mam żadnych wątpliwości.
Jestem tu, by prosić pana o błogosławieństwo.
Masz je.
Wierzę w was.
Ona czuje to samo.
Jest szczęśliwa,
więc też jestem szczęśliwy.
Sądzę, że jest gotowa.
Macie moje błogosławieństwo.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Musimy...
Dziękuję.
- Proszę. - Cieszę się, że dołączę do rodziny.
- Bardzo dziękuję. - Nie ma za co.
Dobrze wyglądasz.
To jest to.
Tak jest.
To w moim stylu?
- Angus, co powiesz? - Nie rozumiem.
- Czy to w moim stylu? - Nie.
To wszystko.
Nic więcej nie powiem. Czaję, bo mam w cholerę ciasną koszulę.
- To nie twój ślub. - Rozumiem.
Chciałem zobaczyć, co się stało.
- Nie złość się na mnie. - Nie złoszczę. To po prostu mój ślub.
- Wszystko rozumiem. - Zasługuję na dobrze dopasowane spodnie
Jestem sfrustrowany, pojawił się problem z garniturem.
Nie tak miał być dopasowany.
Dzisiaj miało nie być niespodzianek.
Wiedziałem, czego się spodziewać.
Przychodzę, cieszę się chwilą,
nie chcę żadnych niespodzianek,
nie chcę się wkurzać na garnitur.
To nie powinno mieć miejsca. Można było tego uniknąć.
Sam mogłem to ogarnąć.
To nie powinno mieć miejsca i tyle.
Przykładam uwagę do wyglądu i dopasowania ubrań.
To najważniejszy dzień w moim życiu.
To jeden z tych dni,
gdy mam prawo nie iść na kompromis.
USŁUGI KRAWIECKIE
PÓŁTOREJ GODZINY DO ŚLUBU
Rozumiem, że mamy problem, którym się zajmiemy.
- Tak. - Proszę stanąć przed lustrem.
Dziś biorę ślub.
- Przymierzam garnitur i... - Wyjątkowy dzień.
Przymierzyłem go po raz pierwszy i...
Spodnie są bardzo szerokie.
Trochę workowate.
Co mam zrobić?
Tylko się przebrać.
Od razu wezmę się do pracy.
GODZINA DO ŚLUBU
O Boziu, już prawie czas.
O Boże!
- Pięknie wyglądasz. - Dziękuję, mamo.
Boże.
To przedziwne uczucie,
ale ciągle płaczę z radości.
To straszny banał, ale chyba śnię.
Czuję się jak w bajce.
Wkrótce podejmę ważną decyzję
i chyba już wiem, co powiem.
Jestem dumna, że poznałam tu swojego mężczyznę.
Będę się świetnie bawić,
będąc panią Brown.
- To się dzieje. - Tak.
Gotowe.
Przymierzę.
- Może pan wejść. - Dobra.
Dziękuję.
Dałam z siebie wszystko, ale zobaczymy.
Już czuję się nieskończenie lepiej.
- Bardzo pani dziękuję. - Cała przyjemność po mojej stronie.
Uratowała pani mój ślub. Przytulmy się.
- Dziękuję. - To ja dziękuję.
- Wydajmy cię za mąż. - Biorę ślub!
Bracie.
- No proszę, królu złoty. - Patrzcie tylko.
Miło cię widzieć, stary.
Dziękuję, że wpadłeś.
- Dzięki za zaproszenie. - Oczywiście.
Jesteś ważną częścią naszej historii.
Od początku mówiłem, że chcę zobaczyć, jak wygrywasz.
- To prawda. - Już tylko chwila.
Nie będę kłamał, jest mi ciężko.
Widzę, co mnie ominęło,
ale jestem tu dla ciebie.
Cieszę się waszym szczęściem.
Dzięki temu będziesz jeszcze lepszym człowiekiem.
To nie było ci pisane i tyle.
Kocham cię, stary. Z całego serca.
Ja ciebie też. Dziękuję, że tu jesteś.
Będę ci kibicować.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
- Do zobaczenia. - Tak jest.
Szaleństwo.
Dawaj, Brett!
Miło pana widzieć.
Jest i on.
O rany.
Mam tu twoją chusteczkę.
Jest dobrze.
Bądź cierpliwa.
- To dobry facet. - Wspaniały.
- Jest dla mnie dobry. - Bardzo dobry.
Kocham cię.
- Ja ciebie też. - Ja bardziej.
- Kocham cię najbardziej. - Ja jeszcze bardziej.
Do dzieła.
Nie spodziewała się jego łez.
Sam się zaskoczyłem.
Pięknie wyglądasz.
Opiekuj się nią.
Usiądźcie.
Zebraliśmy się tu,
by pobłogosławić razem
związek małżeński Tiffany i Bretta.
Tiffany i Brett oddadzą się sobie wzajemnie
w tym świętym przymierzu.
Łączycie się, by stać się jednością.
Dziś podejmiecie decyzję o ślubie,
dlatego ten dzień jest tak ważny.
Tiffany i Brett chcieli uhonorować rodziny,
które ich kochały
i wspierały,
prowadząc do tej właśnie chwili.
Macie wspaniałe talenty
i swoje dziwne cechy.
Na przykład Tiffany umie zasnąć w kabinie nawet w najgorszym momencie!
Tak jest!
Macie też pasje.
Nigdy ci tego nie zapomnę.
Tiffany, Brett,
to zaszczyt być tu z wami.
Jesteśmy świadkami,
jak okazujecie sobie miłość i oddanie.
- Od razu pada. - Nieźle.
- To na szczęście. - To dobry omen.
O tak!
Brett, masz piękną duszę.
Chodzi o to, kim jesteś, o twoją osobowość.
Czynisz mnie lepszą.
Przy tobie dostałam szansę, by pokazać, kim jestem.
Kim naprawdę jestem.
Nie oceniałeś mnie, zawsze mnie kochałeś.
Dziękuję, że jesteś sobą.
Na każdym etapie tego procesu
byłeś tylko sobą.
Stąd wiedziałam, że cię kocham.
To nie jest kwestia wyglądu, po prostu przemówiłeś do mojej duszy.
Bardzo ci za to dziękuję.
Rany, chwila.
Dobra, to koniec.
Przepraszam.
- Popłakałem się. - Jest dobrze.
Będę mówił prosto z serca.
Przed eksperymentem wątpiłem w to, że mogę się w kimś zakochać.
W kabinie dostrzegłem,
że jesteś moją odwrotnością.
Poczułem miłość w twoim głosie. Czułem miłość, gdy do mnie mówiłaś.
Przy tobie czułem miłość.
Po prostu się zakochałem.
Dzięki tobie czułem, że mogę być lepszy.
Dla siebie, dla ciebie i dla naszej przyszłej rodziny.
Poczułem, że tworzymy parę idealną.
Naprawdę znalazłem partnerkę życiową.
Chodzi o to, jak się zachowujesz.
O twój optymizm.
O twoją dobrą i kochającą duszę.
Jesteś piękną osobą.
W każdym calu.
Dlatego się zakochałem.
Tiffany, Brett,
postanowiliście się zaręczyć
i spędzić razem resztę życia dzięki głębokiej więzi emocjonalnej.
Zakochaliście się w sobie na podstawie tego, kim jesteście.
Na ślepo postanowiliście wziąć ze sobą ślub.
Czas zdecydować, czy miłość jest ślepa.
Brett.
Czy weźmiesz tę kobietę za żonę?
Ślubujesz być z nią w radości
i w smutku,
w zdrowiu i w chorobie,
odrzucając inne, dopóki śmierć was nie rozłączy?
Jeśli tak, powiedz „ślubuję”.
Tiffany, ślubuję, oczywiście.
Tiffany, bierzesz tego mężczyznę za męża?
No cóż...
Oczywiście, że tak!
Tak jest! Oboje!
Możesz nałożyć obrączkę.
Dasz radę?
Jest dobrze.
Po złączeniu dłoni
ogłaszam was mężem i żoną.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Mam zaszczyt przedstawić wam po raz pierwszy
Bretta i Tiffany Brownów.
Pobraliśmy się!
Państwo Brown, co słychać?
Pobraliśmy się. Oto mąż i żona.
Teraz i na zawsze.
Na zawsze.
Jestem gotowa na tę wspólną podróż.
Naprawdę znalazłam partnerkę życiową.
Cieszę się na nasze wspólne życie.
Kocham cię, Brett.
- Kocham cię, Tiffany Brown. - Tak!
Idziemy do apartamentu i szybko coś ogarniemy, dobra?
No chodź!
Skarbie.
- Państwo Brown. - To my.
DZIEŃ ŚLUBU BLISS I ZACKA
W kabinie zbudowałam głęboką więź z Zackiem,
naprawdę się zakochaliśmy.
Potem zerwaliśmy,
spotkaliśmy się na żywo
i ogień zapłonął na nowo.
Dziś biorę ślub.
Bardzo się stresuję,
ale też cieszę.
Zobaczymy.
- Bliss. - Hej!
Bliss!
SIOSTRA BLISS
Zack jest dla mnie wyjątkową osobą.
Bardzo szybko zrozumiałam,
że jest moją osobą.
Była między nami chemia.
- Wszystkiego najlepszego. - Rany!
- Bardzo dziękuję. - Upiekłam ci babeczki.
Widzę. To bardzo urocze.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
O Boziu.
Moja ulubiona piosenka
to „I Hope You Dance” Lee Ann Womack.
Naprawdę? To piosenka mojej mamy dla mnie.
To moja piosenka na pierwszy taniec.
Zakochałam się, a potem złamał mi serce.
Bliss, jesteś niesamowita.
Jesteś cudowna, troskliwa i...
O Boże.
Zrywasz ze mną?
Naprawdę cię kocham, Bliss.
Też cię kocham i mam nadzieję,
że odnajdziesz szczęście.
Przepraszam.
Gdy zerwaliśmy, straciłam zaufanie do siebie.
Pytałam: „Jak mogłam się tak mylić?”
To surrealistyczne, że historia zatoczyła koło.
Dziś wezmę ślub, to duża sprawa.
To kluczowy moment w moim życiu.
Chcę mieć rodzinę. Chcę mieć partnerkę.
Pragnąłem właśnie takiej żony jak Bliss.
Wiemy, że się kochamy.
Ani trochę nie wątpimy w naszą miłość.
Mówi, że widzi siebie jako sowę.
To dziwne, bo ja mam dokładnie tak samo.
No wiecie, na przykład siedzimy do późna...
- To na pewno. - Trochę inaczej niż inne ptaki, prawda?
Prawda?
Opowiadałem jej o tym,
że piosenka, którą wybrałem na pierwszy taniec
to „I Hope You Dance”.
To piosenka o tym, żeby nigdy nie przestać się dziwić
i niczego nie brać za pewnik.
Mówiłem o tym Bliss,
a ona nagle zamilkła.
Po chwili rzuciła: „To piosenka z mojej listy weselnej”.
To piosenka od jej mamy dla niej.
- O rany. - Tak.
Te drobiazgi są zwariowane.
Dlaczego nie wybrałeś jej za pierwszym razem?
Dzień przed tą rozmową zdecydowałem, że wybiorę Bliss,
ale się pokłóciliśmy.
- Kto? - Ja i Bliss.
Chodziło o nasze dzieciństwa.
Jesteśmy inni.
Nie wiedziałem, jak przyjmie mnie jej rodzina.
Czułem, że lekceważy moje słowa.
Byłem już z kobietami, których rodzice mówili „nie”.
Dlaczego?
Przez moje dzieciństwo.
Chodzi o to, co było...
Jak można kwestionować to, kim jesteś teraz?
- To, co zrobiłeś i robisz dalej. - Zdziwiłbyś się.
Jesteśmy z różnych światów.
Nie chcę, żeby jej rodzice mnie nienawidzili
i nie chcieli się ze mną zadawać.
Romeowi i Julii nie udało się nie bez powodu.
No wiecie...
A jak poszło? Bo poznaliście swoje rodziny, prawda?
Bardzo dobrze.
Jej mama jest święta.
- A tata? - Ojciec...
Lubię go.
To inteligentny facet.
Nie owija w bawełnę.
- Chodzi o jego córkę. - Jasne.
Na pewno spojrzał na mnie spode łba, gdy tylko powiedziałem „Miło mi”.
Mam dwie córki, ja bym chyba...
Logika kontra emocje.
Dlaczego miałbyś się dziś nie ożenić?
Logika podpowiada,
że mieliśmy za mało czasu,
żeby sprawdzić, jak nam idzie, gdy nie lecimy na dopaminie i oksytocynie.
To logiczne,
ale wydaje mi się,
że na pewnym etapie trzeba po prostu zaryzykować.
W życiu nie czułam bardziej intensywnej więzi.
- Jesteś gotowa. - Chyba.
Grunt, żebyśmy oboje powiedzieli, co tak naprawdę czujemy.
Ufam mu. Naprawdę.
Wierzę, że powie, co czuje w sercu.
- Oby to było „ślubuję”. - Co nie?
Każdy chce być chciany.
Dużo tego.
Cieszę się,
ale jakby co, mam buty do biegania.
Porozmawialibyśmy sobie.
- Czemu „B”? - Od „Bliss”.
Jasne.
Stary, wyglądasz świetnie.
- Wyglądasz doskonale. - Dzięki.
Cześć.
Cześć, Lex. Cześć, babciu.
- Jak się czujesz? - Nieźle.
Przystojniak z ciebie.
Dziękuję, że wpadłyście.
- Nie przegapiłybyśmy tego. - Wiem.
Szkoda, że nie wszystkim się udało.
- No ale... - Jasne.
Nie wszyscy mogą tu być.
Ona na pewno by tu była i na pewno nie siedziałaby cicho.
Od dawna szukam żony.
Nie sądziłam, że tyle to potrwa. Niezła z ciebie partia.
Dzięki, babciu.
Tak bardzo się cieszę.
Wspaniale jest mieć tu rodzinę.
Chciałbym, żeby była tu ze mną mama.
Dzieciństwo było zwariowane,
ale mama zawsze mnie kochała i zawsze we mnie wierzyła.
Dlatego zawsze wierzyłem w siebie.
Nie byłoby mnie tu, gdyby nie miłość mojej matki.
Wiem, że patrzy.
Proszę bardzo.
Pięknie.
O rety.
- Zapiera dech w piersiach. - Prawie...
- Gotowa? - Tak.
Będziemy z tobą na każdym kroku.
Dzięki, że tu jesteście.
„Witamy na ślubie Bliss i Zacka”.
Oby ten młody człowiek dotrzymał ci kroku.
- No tak. - Nie wiem, czy da radę, ale mam nadzieję.
- Da radę. - Zobaczymy.
Da radę. Do tej pory dawał radę.
No tak.
Zobaczymy.
Spójrz na mnie. Jestem przy tobie. Kocham cię.
Wiem, dziękuję.
Nie będę płakać.
Popłaczę się.
Wcale nie.
Żartuję.
Pamiętaj, to ty rozdajesz tu karty.
Nie chcę o tym zapomnieć.
- Tak czy siak, będzie wspaniale. - Tak.
- Zawsze masz rodzinę. - Tak. Dzięki, tato.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Nigdy nie idź na kompromis.
- Bez względu na wszystko. - Jasne.
- Idziemy. Wszystko gra? - Tak.
Uśmiechnij się.
Kocham cię.
Kto oddaje pannę młodą?
- Ja. - My.
Usiądźcie.
Chyba się boi.
Bliss i Zack.
Przybyliśmy tu na święto miłości.
To cudowny dar,
a ślub jest tego daru celebracją.
Związek, który zawrzecie, jest najbardziej intymnym
i najbardziej czułym związkiem, w jaki można wejść.
To związek oparty na wzajemnym szacunku i miłości.
Miłość do drugiej osoby jest najważniejszą rzeczą w życiu.
Bliss...
Wiedziałem, że cię kocham, gdy się z tobą pożegnałem.
Wtedy dotarło do mnie, co straciłem.
Gdy cię nie było,
zostałem sam.
Byłem samotny
i smutny.
Kładąc się spać, myślałem o tym, jak świetnie mnie rozumiałaś.
Jak dobrze mnie poznałaś.
Ile rzeczy nas łączyło.
Wtedy myślałem o tobie i o tym,
jak twoje czyny mówiły więcej,
niż czyjekolwiek słowa.
Nie musisz mówić, że mnie kochasz, bo mi to okazujesz.
Okazałaś mi to w kabinie,
piekąc przez cztery godziny babeczki.
Dwie godziny, ale dobra.
Kocham cię.
Kocham w tobie wszystko. Jesteś genialna.
Jesteś piękna.
Jesteś troskliwa. Jesteś szczodra.
Zrozumiałem, że cię kocham, gdy odszedłem.
To wiem na pewno.
Czułem to,
ale pewny byłem dopiero wtedy, gdy odeszłaś.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Mogę powiedzieć tak dużo.
Najważniejsze jest to,
jak pięknie postrzegasz świat.
Wierzysz w dawanie drugiej szansy.
Szukasz w ludziach tego, co najlepsze.
Spotkanie tak dobrego mężczyzny to coś bardzo wyjątkowego.
Troszczysz się o innych i jesteś tak inteligentny.
Zachwycasz mnie.
Nigdy wcześniej nie spotkałam kogoś takiego.
Jesteś wszystkim.
To tyle.
Bliss, Zack,
zakochaliście się w sobie na podstawie tego, kim jesteście.
Postanowiliście się zaręczyć i spędzić razem życie
na podstawie głębokiej więzi emocjonalnej.
Czas zdecydować,
czy miłość jest ślepa.
Zack, bierzesz tę kobietę za żonę?
Ślubujesz jej
miłość, szacunek, szczerość,
wierność i czułość?
Ślubujesz żyć z nią i cenić ją w waszym małżeństwie?
Tak bardzo cię kocham.
Ślubuję.
Bliss,
bierzesz tego mężczyznę za męża?
Ślubujesz mu miłość,
szacunek, szczerość,
wierność i czułość?
Ślubujesz żyć z nim i cenić go w waszym małżeństwie?
Ślubuję.
Z wielką przyjemnością ogłaszam was mężem i żoną.
Możesz pocałować pannę młodą.
- Kocham cię. - A ja ciebie.
- Stresowałaś się? - I to bardzo.
Ty byłeś bardzo spokojny.
Wzięliśmy ślub. Jestem twoim mężem.
- Moim mężem? - Tak.
A ja żoną.
Musimy zaplanować wakacje.
- Jest mi winny wyjazd. - Tak.
- Myślę... - Meksyk odpada.
Nie chcę wracać do Meksyku.
Nigdy tam nie pojedziemy.
Nie no, żartuję.
- Jesteś moim mężem. - A ty moją żoną.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
- Spójrz na nas. - Małżeństwo.
Miłość jest ślepa. Można się w kimś zakochać na ślepo.
To jest jasne.
Bardzo kochałem Micah,
ale zmagałem się z jednym pytaniem:
czy to wystarczy?
Nie potrafiłem sobie wyobrazić, że wezmę z nią dzisiaj ślub,
ale równie bardzo nie wyobrażałem sobie,
że weźmiemy ślub jutro albo za dziesięć lat.
Chcę się nauczyć, jak być wdzięcznym za to, co mieliśmy.
Nie chcę myśleć „co by było, gdyby”.
Na to liczę najbardziej.
Chciałam, żeby odpowiedział pierwszy,
bo tylko tego potrzebowałam, żeby powiedzieć mu „tak”.
Miał tylko pokazać, że wybiera mnie, ale tego nie zrobił.
Gdyby Paul chciał wziąć ze mną ślub,
na 100% powiedziałabym „tak”.
To łatwa decyzja.
Brawa dla Bliss i Zacka!
To moja...
Moja żona.
- Zacząłeś mówić „narzeczona”? - To nowość.
- Nowa żona. - Piękna żona.
Zakochałem się w niej, zanim ją zobaczyłem.
Miłość jest ślepa.
Przejdziemy od razu do pierwszego tańca.
Oto my, mąż i żona.
Kciuk w górze?
Dwa kciuki.
Dwa kciuki w górze.
Czuję się świetnie, czuję spokój.
Z nim niczego się nie boję.
Przy Tiffany czuję się kochany.
Przy niej czuję, że mogę być najlepszą wersją siebie.
Szukałem kobiety o bardzo wielu cechach,
a Tiffany spełnia wszystkie wymagania.
Oto ona. Pani Brown.
Miłość jest ślepa.
Wielkie brawa dla Kwamego i Chelsea!
Pierwszy dzień reszty naszego życia.
To pierwszy dzień najlepszej wycieczki,
najlepszej przygody mojego życia.
- Naszego życia! - Miałem ją poprawić.
Dobrze, że się poprawiła.
- Na całe życie. - Tak.
Kocham cię.
- To będzie naprawdę. - Oj tak.
Na pewno chcesz się podpisać?
Obłęd. To się dzieje naprawdę.
Jesteśmy małżeństwem!
- Oficjalnie jesteśmy małżeństwem. - Tak jest.
To oficjalne, ale jesteś prawnikiem, wyciągniesz nas...
- To prawda. - Żartuję.
- Jesteś najlepszą żoną świata. - Tak.
Napisy: Jędrzej Kogut